Tag: ιδεολογία

Ο κανιβαλισμός δεν κρύβεται

Δευτέρα 2 Δεκέμβρη (00.40) >> Κάθε πληθυσμός έχει τα καθάρματα που του αντιστοιχούν. Στην περίπτωση του ελλαδιστάν ο πραγματικός χαρακτήρας του καθεστώτος (και δεν αναφερόμαστε μόνο στην don Rico & Co αλλά και στο μεγαλύτερο μέρος της αντιπολίτευσης, αξιωματικής, υπαξιωματικής κλπ ) κρύβεται εύκολα με δημαγωγικές παραισθήσεις, κοινωνικά μαραζώματα – αλλά και με εκείνο το πληροφοριακό overdose που κάποιοι πριν πολλά χρόνια ονόμασαν ενεργητική λογοκρισία….

Ερωτώμενος τι θα κάνει το ντόπιο γκουβέρνο στην περίπτωση επίσκεψης του φυγόδικου εγκληματία κατά της ανθρωπότητας αρχιχασάπη του Τελ Αβίβ (μια ευθεία δρόμος είναι…), ο εκπρόσωπός του δήλωσε ουσιαστικά ότι για το ελλαδιστάν ο Nentanyahu είναι αθώος. «Δεν έχουμε κρύψει τις συμμαχίες μας…» είπε, «…δεν μπορούμε όμως να εξομοιώνουμε ένα κράτος που δέχτηκε τρομοκρατική επίθεση, εν προκειμένω από την Χαμάς, με άλλες περιπτώσεις κρατών που προκάλεσαν επιθέσεις, όπως η ρωσία στην ουκρανία».

Ποιο κόμμα, κομματίδιο, οργάνωση ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΣΟΒΑΡΑ ΕΧΘΡΟΣ των παραπάνω; «Καταγγελίες», για νάχουμε να λέμε; Ωωωω! Ποιος εντόπιος «πολιτικός φορέας» με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του ανέλαβε να κάνει εκείνο που του αναλογεί, δηλαδή να απαιτήσει μαχητικά, δυναμικά και με όση διάρκεια χρειαστεί την διακοπή των διπλωματικών, οικονομικών, πολιτιστικών, εκπαιδευτικών σχέσεων με το καθεστώς των εγκληματιών κατά της ανθρωπότητας; Θα μας άνοιγε ο Χρυσοσφαιρίδης τα κεφάλια σ’ έναν τέτοιο αγώνα; Ας μας τα άνοιγε, να τα πούμε στη συνέχεια.

Δεν θα μπούμε λοιπόν στον κόπο να σχολιάσουμε τις συμμαχίες «τους» ή τους «εξομοιωτές» τους… Υποθέτουμε ότι δεν πρόκειται να υποστηρίξουν κατηγορητήριο κατά συμμαχικού κράτους που προκάλεσε (sic) επιθέσεις χωρίς να δεχτεί καμία, π.χ. στο ιράκ ή στη λιβύη… Οπότε ο εκπρόσωπος του γκουβέρνου λέει απλά και καθαρά ότι είναι ο.κ. το να σκοτώνει κάποιος (ένα κράτος για παράδειγμα) 100 και 1000 αμάχους για κάθε έναν απ’ τους δικούς του αμάχους που κάποιοι «τρομοκράτες» σκότωσαν – αρκεί αυτό το κράτος να είναι συμμαχικό, «ευλογημένο» σα να λέμε απ’ την «πίστη μας στο διεθνές δίκαιο». «Δικαίωμα στην αυτοάμυνα» διάολε, πως το λένε;

Με απλά λόγια: το ελληνικό καθεστώς στηρίζει και υποθάλπτει επίσημα και στο φως της ημέρας συμμαχικούς εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας έχοντας υιοθετήσει τα «επιχειρήματά» τους. Άρα είναι επίσης ένα καθεστώς παρόμοιου είδους εγκληματιών, που οι μάζα των υπηκόων νομίζει ότι δεν έχει εκδηλωθεί ως τέτοιο, και άρα «συγχωρείται» για την «εξωτερική πολιτική» του…

Δεν έχει εκδηλωθεί ως τέτοιο; ΛΑΘΟΣ!!! Στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ’90 στήριξε, υπέθαλψε και συμμετείχε (μέσω διαλεκτών φασιστών και πρακτόρων του…) στη σφαγή πάνω από 100.000 βόσνιων αντρών και γυναικών απ’ τους σερβοφασίστες – απλά επειδή το Βελιγράδι ήταν επίσης σύμμαχος, και οι βιασμένες γυναίκες, οι σφαγμένοι και εκτοπισμένοι, οι φυλακισμένοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ήταν μουσουλμάνοι. Και, επιπλέον, όταν το νεοσύστατο τότε ICC ζήτησε την έκδοση των φασιστών / εκτελεστών της «εξωτερικής πολιτικής» του έχοντας ακλόνητες αποδείξεις για την συμμετοχή τους τόσο στην πολιορκία και σφαγή στο Sarajevo όσο και στην σφαγή στη Σρεμπρένιτσα, αυτό το ίδιο καθεστώς, με καθολική συναίνεση απ’ τους φασίστες ως το μεγαλύτερο μέρος της άκρας αριστεράς, έκρυψε και προστάτεψε τους χασάπηδές του – δεν παρέδωσε κανέναν, αν και τους ήξερε καλά έναν έναν (ή επειδή, ακριβώς, τους ήξερε!).

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, παρουσιάζοντας αρκετά απ’ τα τεκμήρια εκείνης της εκδήλωσης των εντόπιων εγκληματιών κατά της ανθρωπότητας σε όλη τους την πυραμίδα, στη Βοσνία, είπαμε: Προσέξτε!!! Αυτό το καθεστώς, το ελληνικό, θα ξανακάνει τέτοια εγκλήματα όποτε και όπου μπορεί.

Τα ξανακάνει εδώ και χρόνια, με ένταση «αποδεικτική» του χαρακτήρα του τους τελευταίους 13 μήνες, υποστηρίζοντας το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς. Συνεπώς η (ρητορική δυστυχώς) ερώτησή μας προς όλους όσους γκρινιάζουν σήμερα είναι αυτή: αν μείωνε ή διέγραφε τον φπα στα είδη διατροφής θα ήσασταν ευχαριστημένοι μ’ αυτό το καθεστώς; Ως εκεί φτάνει η ηθική σας συγκρότηση;

Επειδή η απάντηση είναι «ναι», τα όσα πρόκειται να ακολουθήσουν τους επόμενους μήνες και τα επόμενα χρόνια είναι μόνο η κατ’ ευθείαν συνέπεια αυτής της απάντησης: αν ρίχνεις σε τρίτη μοίρα την εγκληματική δράση των δικών «σου» αφεντικών για κάποια ψίχουλα συμπόνιας απ’ την μεριά τους, θα έρθει η ώρα που θα σύρουν κι εσένα στο καλοφτιαγμένο «εθνικό» θυσιαστήριό τους…

Palestine free

Δευτέρα 11 Νοέμβρη >> Δεν θα ήταν άσχημη ιδέα να κάνουν μια βόλτα κι από Παρίσι μεριά αυτοί οι λεβέντες οπαδοί, οι IDF-με-πολιτικά∙ να φωνάξουν τα ωραία συνθήματά τους («σκοτώστε τους άραβες!», «δεν υπάρχουν σχολεία στη Γάζα γιατί δεν υπάρχουν πια παιδιά εκεί!»), να σκίσουν καμιά παλαιστινιακή σημαία, να την πέσουν σε κανά «μαυριδερό» οδηγό ταξί… όπως στο Άμστερνταμ…. Ας μην πάνε με ομάδα. Ας πάνε με τον Smotrich σε δυο μέρες… Το ίδιο είναι.

Οι οργανωμένοι της Paris Saint Germain έχουν καθαρή άποψη επ’ αυτών.

Στο βίντεο ξεδιπλώνουν ένα τεράστιο πανό πριν το ματς με την Ατλέτικο Μαδρίτης στην έδρα τους, στο πέταλο του Parc des Princes, στις 6 Νοέμβρη. Πολλή δουλειά, καλή δουλειά, με μεράκι – και αλληλεγγύη.

The deplorables*

Το ψόφιο κουνάβι είναι φασίστας – σύμφωνα με τους δυτικούς αυτοχαρακτηριζόμενους αντιφασίστες του κράτους και του κεφάλαιου… Αλλά πως είναι δυνατόν να είναι φασίστας κάποιος που στηρίζει (και στηρίζεται από) το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς; Δεν προορίζεται η κατηγορία «φασίστας» έστω ως υπονοούμενο (ως προέκταση του «αντι-σημίτης»…) μόνο για όσους είναι εναντίον αυτού του καθεστώτος; Αυτό δεν λένε (και κάνουν) τα δυτικά κράτη;

Η λεηλασία των λέξεων και η αντιστροφή των εννοιών είναι στην πρώτη γραμμή των όπλων του καπιταλιστικού μεταμοντερνισμού. Γιατί ναι, όσοι υποστηρίζουν ένα καθεστώς που θα θαύμαζε ο ναζισμός, είναι φασίστες∙ αλλά σ’ αυτούς περιλαμβάνονται σχεδόν όλες οι πολιτικές βιτρίνες των δυτικών ολιγαρχιών που καμαρώνουν για …. «αντιφασιστικές»…. Η αγαπημένη Annalena για παράδειγμα, πριγκίπισσα του γερμανικού υπ.εξ., και το κόμμα της, που είναι πιασμένοι «πρώτη αλυσίδα» με το ψόφιο κουνάβι στην υπεράσπιση των θεοναζί, τι να είναι άραγε; «Αντιφασίστρια»; Είναι ανατριχιαστική και μόνο η σκέψη ότι οι ερπύστριες των λέξεων και των νοημάτων προχωρούν ανεξέλεγκτες για να κάνουν τα μυαλά χωματερές μπάζων.  

Δευτέρα 11 Νοέμβρη (00.14) >> Οι ιστορικοί του μέλλοντος (αν υπάρχουν τέτοιοι και δεν έχουν αντικατασταθεί από «έξυπνα αρχεία» που θα παριστάνουν τους ιστορικούς…) ελάχιστα θα ασχοληθούν με τα κακιστεία για το αν η Σκύλα ή η Χάρυβδη ήταν / είναι το μικρότερο κακό – στις ηπα και οπουδήποτε αλλού στην παρακμάζουσα δύση. Οι καταστάσεις είναι πιο σύνθετες, πολύ περισσότερο απ’ τις tribal, «ποδοσφαιρικές» (αν μας επιτρέπεται) αναπαραστάσεις τους.

Ένα ελάχιστο παράδειγμα της συνθετότητας, made in usa: οι deplorables εξουσιοδότησαν κατά πλειοψηφία το ψόφιο κουνάβι, δηλαδή τα καζίνο της Myriam Adelson∙ τον Vans, δηλαδή την palantir∙ και τον Elon, δηλαδή την neuralink… (Τα ίδια ισχύουν και στην υποτιθέμενα απέναντι μεριά. Και σε όλη την δύση: όταν για παράδειγμα οι γερμανοί θα ψηφίζουν τον Friedrich Merz του CDU θα εξουσιοδοτούν την blackrock…). Θα υπέθετε κάποιος πως ούτε τα καζίνο, ούτε η cia / palantir με την καθολική ψηφιακή επιτήρηση, ούτε η τηλεκατεύθυνση των νευρώνων είναι «αγαπημένα» για τους εντολείς του ψόφιου κουναβιού & co. Κι όμως…

Επιβεβαιώνεται με ισχύ ατσάλινου νόμου: ο «αριστοκρατικός» ολοκληρωτισμός / φασισμός της «μετάβασης» (της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης δηλαδή) και οι βασικοί παράγοντές του ΔΕΝ χάνουν την εξουσία τους από την όποια πληβειακή απελπισία ή αγωνία που μπορεί να γίνει λαϊκισμός, λούμπεν λαϊκισμός, ακόμα και φασισμός. Κάνουν (έστω: υποχρεώνονται να κάνουν) μόνο ένα βήμα πίσω για να μπορούν να την διαχειριστούν διαφορετικά∙ όχι «κατά μέτωπο» αλλά κυκλώνοντάς την και πλαγιοκοπώντας την.

Ξαφνικά (ή όχι και τόσο…) ανακαλύφθηκε η … εργατική τάξη (στις ηπα…)!!! Εδώ και πάνω από 40 χρόνια δεν υπήρχε τέτοια τάξη στη δημόσια δημαγωγία! Υπήρχε μόνο (και για πάντα) η «μεσαία τάξη»… Όμως μετά την επικράτηση του ψόφιου κουναβιού (αλλά και την διαγώνια διάλυση της «μεσαίας τάξης» που προκαλείται με την διευρυμένη μηχανοποίηση / ψηφιοποίηση…) (και) τα media του αριστοκρατικού ολοκληρωτισμού τον αναγόρευσαν επίσημα ως εκπρόσωπο της εργατικής τάξης∙ κάτι σαν αμερικάνο, αγροίκο, βαθύπλουτο Μπερστάιν του 21ου αιώνα, στο πορτοκαλί του:

Ακόμα και ο γεροBernie ανακάλυψε την εγκαταλειμμένη απ’ το κόμμα του, no future αμερικανική εργατική τάξη… Την ανακάλυψε βέβαια αργά, μόλις το πρωί της 6ης Νοέμβρη 2024, αφού πρώτα είχε υποστηρίξει με πάθος και τον νυσταλέο Jo και την Καμάλα Joke, τους «άστοργους»… Δεν τον λες και «λαγωνικό», έτσι δεν είναι;

Προς τι αυτή η «τιμή»; Η εργατική τάξη «ανακαλύπτεται» πανηγυρικά (μέσω του … σωτήρα της…) την στιγμή της εξίσου πανηγυρικής διάβρωσής της: ενάντια στην μετανάστευση! Σα να λέμε: της «αναγνωρίζεται το δικαίωμα να υπάρχει», αρκεί να είναι αντι-εργατική! Ή, ειπωμένο αλλιώς: αρκεί να είναι εθνο/κρατικοποιήσιμη (: σύνορα – σύνορα – σύνορα!). Εν τέλει επιζεί εδώ το γνωστό υπονοούμενο της ολιγαρχικής αριστοκρατίας: η εργατική τάξη είναι τόσο «αμόρφωτη» ώστε η μόνιμη ροπή της είναι προς την άκρα δεξιά…

Κάποιος είπε ότι το κεφάλαιο δεν θέλει να εξαφανίσει την εργατική τάξη. Θέλει να εξαφανίσει μόνο τον ανταγωνισμό της. Όταν καταφέρνει να τον εξαφανίζει αλλοτριώνοντάς τον, τότε μπορεί να εμφανιστεί ακόμα και σαν στοργικός πατέρας της…

Ας το ξανα-ξανα-ξανα-γράψουμε λοιπόν, κι ας πάει χαμένο: οι «φιλο-λαϊκές» παραχωρήσεις που ευαγγελίζονται διάφορες πολιτικές βιτρίνες είναι απλά και μόνο «παρηγορητικός» πατερναλισμός. Όταν η τάξη μας (που μπορεί να αναγνωριστεί ‘καθ’ εαυτήν’, κοινωνιολογικά, αλλά απαγορεύεται να υπάρχει και να δρα ‘δι’ εαυτήν’…) δεν είναι μαζικά οργανωμένη και αδιάλλακτη, τότε ο πατερναλισμός όχι μόνο βρίσκει έδαφος αλλά (κυρίως) το κάνει δρόμο προς την κόλαση.

(* άθλιους, οικτρούς, ελεεινούς: έτσι αποκάλεσε η Clinton τους «μισούς υποστηρικτές του Tramp» τον Σεπτέμβρη του 2016… Τον Οκτώβρη του 2024 ο νυσταλέος Jo τους αποκάλεσε (όλους) σκουπίδια… Για στρατιώτες κάνουν – πάντως… In case of emergency…)

Παλαιστίνη 1

Δευτέρα 21 Οκτώβρη (00.23) >> Στιγμιότυπα ενός κόσμου που βουλιάζει στους αιματηρούς θριάμβους του…

Ο Gabor Mate, 80 χρονών σήμερα, εβραίος γεννημένος το 1944 στη Βουδαπέστη (κυριολεκτικά «γεννήθηκε-έξω-απ’-το-Auschwitz»: ο παππούς, η γιαγιά του πέθαναν εκεί, ο πατέρας του επέζησε από ‘στρατόπεδο εργασίας’, η μάνα του τον έδωσε σε κάποιον άγνωστο για ένα χρόνο για να τον γλυτώσει…) έχει κάθε λόγο και δίκιο να λέει αυτά για τις σφαγές στη Γάζα:

… Πρώτ’ απ’ όλα, οι εικόνες αυτού του πρωϊνού είναι σα να βλέπαμε το Auschwitz στο TikTok. Αν υπήρχε YouTube και Instagram και TikTok γύρω απ’ το Auschwitz αυτό είναι που θα βλέπαμε: ανθρώπους να καίγονται ζωντανοί. Και είναι πέρα απ’ τη φρίκη, πέρα από ακατανόητο, κι όπως είπες πριν, θα νόμιζες ότι κάπου αυτό θα τελειώσει. Γίνεται το αντίθετο. Όταν τέτοιοι άνθρωποι ενθαρρύνονται και παρακινούνται και έχουν το ελεύθερο και υποστηρίζονται να προκαλούν τέτοιο τρόμο, τρελαίνονται ακόμα περισσότερο, γίνονται ακόμα περισσότερο βίαιοι, γίνονται ακόμα πιο ανελέητοι, πιο αμείλικτοι, πιο αδίστακτοι. Αυτό συνέβη με τους ναζί. Οι ναζί δεν ξεκίνησαν με τους θαλάμους αερίων. 

Δεν λέει (αν και καταλαβαίνει, είμαστε σίγουροι) ότι αν βλέπεις το Νέο Ολοκαύτωμα live κινδυνεύεις να δηλητηριαστείς, να ξεχάσεις (ή να μην σκέφτεσαι) τι πρέπει να κάνεις για να το εμποδίσεις∙ κινδυνεύεις να πράττεις μόνο για να υπάρχεις κάπου, κάπως, απέναντι, χωρίς τη θέληση να το σταματήσεις…

Η Ione Bellare, βουλευτής των Podemos, μοιάζει να λέει κάτι ανάλογο… Μόνο που η εντελώς διαφορετική θέση της, μέλος ενός πρωτοκοσμικού κοινοβουλίου και ενός κόμματος που κουβαλάει κάμποσα στην καμπούρα του, παρόλα τα δίκια της μοιάζει σαν η πολύ μακρινή, ξεθυμασμένη ηχώ ενός καθήκοντος που άλλοτε θα ξεπερνούσε κατά πολύ τις εκκλήσεις στον «διπλοπρόσωπο» σοσιαλδημοκράτη πρωθυπουργό∙ και, το λιγότερο, θα πολιορκούσε για μέρες (και με ανοιγμένα κεφάλια αν χρειαζόταν…) το υπουργείο εξωτερικών αυτής της κυβέρνησης… Ως: «μεταφέρουμε αποφασιστικά τον πόλεμο στις πρωτεύουσες του»…

Την περασμένη Κυριακή το Ισραήλ έκανε αυτό: έκαψαν ζωντανούς δεκάδες ανθρώπους μέσα στις σκηνές τους όπου είχαν καταφύγει για να σωθούν δίπλα σ’ ένα νοσοκομείο. Ποια είναι διαφορά ανάμεσα σ’ αυτό και στους θαλάμους αερίων των ναζί; Ρωτάω εσάς κύριε πρωθυπουργέ. Δεν υπάρχει καμία διαφορά. Και συμμετέχουμε σα χώρα σ’ αυτή τη γενοκτονία. Γυρίζετε τον κόσμο μιλώντας για εμπάργκο όπλων που εσείς ως κυβέρνηση δεν μπορείτε να επιβάλλετε. Η κυβέρνηση, η δική σας κυβέρνηση, έχει πουλήσει όπλα μετά την 7η Οκτώβρη, έχει πουλήσει όπλα αξίας ενός δισεκατομμυρίου ευρώ, ενός δισεκατομμυρίου ευρώ κυρίες και κύριοι, στη διάρκεια αυτής της γενοκτονίας. Έχετε επιτρέψει την μεταφορά όπλων μέσω των λιμανιών μας όλη αυτή τη χρονιά. Αν πραγματικά πιστεύετε στο εμπάργκο όπλων κύριε Sanchez σταματήστε τα ψέματα μια και καλή.

«Αν πραγματικά…» τι; Τιιι; Πώς το είπατε;

Για να διορθωθούν αυτές οι αφέλειες, ιδού η καθαρή προσταγή: Σκοτώστε τους όλους!!! Πρόκειται ίσως για την πιο αιμοβόρα ύαινα της ευρωπαϊκής «πολιτικής σκηνής» αυτά τα χρόνια! Την οποία υποθέτουμε ότι χαίρονται τα μέλη του κόμματός της, οι οπαδοί και οι ψηφοφόροι της: είναι «πράσινοι» (κάποτε ήταν!!!! τώρα είναι κατάμαυροι!!!), πράγμα που θα πρέπει να πάρετε σοβαρά υπόψη όταν σκέφτεσθε ή κουβεντιάζετε για την «αναβίωση του φασισμού» στον πρώτο κόσμο.

Γιατί αυτό το κράμα ολοκληρωτισμών, βίας και κυνισμού που αποτελεί την «καθεστωτική πολιτική της μετάβασης» δεν έχει μια μονάχα αφετηρία, μια μονάχα πηγή. Ξεχύνεται από διάφορες μεριές, που επιφανειακά μπορεί να δείχνουν αντίπαλες. Κι αν η «πλημμύρα του al Aqsa» ήταν η γενναία, τολμηρή και ευφάνταστη απόδραση μερικών εκατοντάδων αιχμαλώτων απ’ την μεγαλύτερη ανοικτή φυλακή στον κόσμο εδώ και δεκαετίες, η τιμωρία τους (χωρίς εισαγωγικά) γι’ αυτό το τόλμημα, γι’ αυτήν την «αποκοτιά» τους, για την αμφισβήτηση της απόλυτης, παραδειγματικής εξουσίας των αποικιοκρατών και των αφεντικών τους (δηλαδή: η τιμωρία τους απ’ την μεριά της «γενικής δύσης» και των κολαούζων της) είναι μια άλλη πλημμύρα…. Αίματος.

Θα πρέπει να το έχετε καταλάβει… Αν όχι (;;;;) προσέξτε όχι μόνο τα λόγια αλλά και το ύφος της κυρίας στη συνέχεια:

Η αυτοάμυνα φυσικά δεν σημαίνει μόνο να επιτίθεσαι στους τρομοκράτες, αλλά να τους εξοντώνεις. Αυτός είναι ο λόγος που έχω ξεκαθαρίσει τόσο πολύ πως όταν οι τρομοκράτες της Hamas κρύβονται πίσω από ανθρώπους, πίσω από σχολεία, τότε έχουμε πολύ δύσκολα θέματα αλλά δεν τα αποφεύγουμε. Γι’ αυτό ξεκαθάρισα στον ΟΗΕ ότι τα μέρη όπου υπάρχουν πολίτες μπορούν να χάσουν το καθεστώς της προστασίας τους επειδή το παραβιάζουν οι τρομοκράτες. Αυτό υποστηρίζει η Γερμανία. Κι αυτό σημαίνει η ασφάλεια του Ισραήλ για εμάς.

Είναι τυχερή η αγαπημένη Annalena, η τόσο φανατική οπαδός του Νέου Ολοκαυτώματος. Είναι τυχερή που δεν γεννήθηκε έναν αιώνα πριν – θα είχε εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο κόσμο της «χαμένης προστασίας των αμάχων» σε κάποια κρεμάλα, ως ναζί – και θα ήταν πολλοί που θα έφτυναν στον τάφο της… Είναι τυχερή που οι υπήκοοι στη γερμανία ζουν σαν υπνοβάτες (και κάποιοι, γιατί όχι; γουστάρουν αυτήν την στιβαρή εξόντωση των μαυριδερών…). Είναι τυχερή που οι μεσανατολίτες μετανάστες εκεί, στα μέρη που διαφεντεύει, είναι συγκρατημένοι∙ φοβούνται, δικαιολογημένα, ένα κράτος που έχει τέτοια υπουργό.

Είναι τυχερή που δεν βρίσκεται στη Βαγδάτη. Γιατί, όταν το σαουδαραβικό κανάλι MBC τόλμησε να πει ότι ο Yahya Sinwar και η αντίσταση στο ιράκ είναι «τρομοκράτες», 500 απ’ αυτούς τους … τρομοκράτες έκαναν τα γραφεία του MBC στην Βαγδάτη ελαφρώς … καλοκαιρινά:

Για να μπορείς να κουβαλήσεις τόσες χιλιάδες δολοφονημένους στην πλάτη σου και να στέκεσαι ορθός δεν φτάνει να έχεις ατσάλινα γόνατα. Πρέπει να έχεις μια ατσάλινη θέληση για δικαιοσύνη, και για κάτι ακόμα: για εκείνο που ο σοφός Walter Benjamin υπέδειξε κάποτε ως καθήκον…

Ποιος ξέρει; (Πότε πότε αποδεικνύεται προφητικός).

Συμπαράσταση

Δευτέρα 7 Οκτώβρη (00.07) >> Ποτέ πριν τα τελευταία 30 χρόνια ο αγώνας των Παλαιστινίων δεν είχε τόσους πολλούς συμπαραστάτες σ’ όλο τον πλανήτη! Και ποτέ πριν δεν δολοφονούνταν τόσο μαζικά, τόσο σαδιστικά, τόσο ανεμπόδιστα επί εκατοντάδες μέρες και νύχτες∙ ατιμώρητα, χωρίς καμιά – καμιά – απολύτως καμιά πρακτική συνέπεια. Ακόμα και οι δημαγωγοί τους feel fine…

Αν οι δολοφονημένοι / ες αυτής μόνο της χρονιάς ανασταίνονταν για μια μέρα, τότε μαζί με τους τραυματισμένους θα έκαναν την μεγαλύτερη διαδήλωση!

Όμως… Όμως νέες σημαίες προστίθενται στις διαδηλώσεις συμπαράστασης (τώρα του λιβάνου)… και ο δυτικός ιμπεριαλισμός / φασισμός προελαύνει…  

Κάτι συμβαίνει και κάτι λείπει, δε νομίζετε;

(Όλες οι διαδηλώσεις των φωτογραφιών στη συνέχεια έγιναν κάποια στιγμή τις τρεις τελευταίες ημέρες. Σίγουρα υπάρχουν πολύ περισσότερες πόλεις στις οποίες έγιναν διαδηλώσεις συμπαράστασης στην Παλαιστινιακή και λιβανέζικη αντίσταση – αλλά δεν είχαμε χρόνο για ψάξιμο…).

Amman

Amsterdam

Athens

Baghdad

Barcelona

Berlin

Cairo

Caracas

Detroit

Doha

Dublin

Istanbul

Jakarta

Johannesburg

Karachi

Kuala Lumpur

L.A.

Lisbon

London

Madrid

Melbourne

MexicoCity

Ν. York

Najaf (Iraq)

Paris

Rome (απαγορευμένη)

Shana’a (υεμένη)

Stockholm

Tokyo

Toronto

Tunis

Το παλάτι του φωτός (και του σκότους)

Δευτέρα 23 Σεπτέμβρη (1.51) >> Ο Μικρός Δούκας του Λίγηρα διόρισε κυβέρνηση – του γούστου του. «Παράτολμο» θα έλεγε κάποιος: είναι κυβέρνηση μειοψηφίας, δεν έχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία και, θεωρητικά, θα είναι εύκολο να πέσει.

Όχι τώρα όμως. Έχει κρυφή (ή όχι και τόσο κρυφή…) υποστήριξη:

Το ακροδεξιό, αντιμεταναστευτικό κόμμα εθνική συσπείρωση της Marine Le Pen δεν συμμετέχει στην κυβέρνηση του Barnier, αλλά έχει αρκετές ψήφους για να την ανατρέψει. Αυτό το κόμμα πέτυχε μια έμμεση νίκη με τον διορισμό του ένθερμου συντηρητικού Bruno Retailleau ως υπουργού εσωτερικών, στου οποίου τις αρμοδιότητες περιλαμβάνονται σημαντικά εσωτερικά ζητήματα όπως η εθνική ασφάλεια, η μετανάστευση και η δημόσια τάξη.

Με μια τέτοια ακροδεξιά όσμωση, η κυβέρνηση του Μικρού Δούκα του Λίγηρα μπορεί να ελπίζει σε κάμποσους μήνες κατανόησης απ’ την μεριά του ακροδεξιού / αντιμεταναστευτικού.

Κατ’ αρχήν πρέπει να περάσει ο προϋπολογισμός – αυτό είναι επείγον με βάση τις προθεσμίες. Θα είναι το αντίθετο των «παροχών» – άλλωστε ο Μικρός Δούκας του Λίγηρα έχει δηλώσει προς τους υποτελείς του τέλος στα δικαιώματα, τώρα υποχρεώσεις. Με το γαλλικό δημόσιο χρέος να διογκώνεται, μια κυβέρνηση που στα χαρτιά είναι μειοψηφική αλλά κυνηγάει όσο πρέπει τους μετανάστες και επιδεικνύει αρκετό εθνικισμό, έχει ακροδεξιές ευλογίες και μια κάποια πίστωση. Εσωτερικού και εξωτερικού.

Αν τα πράγματα ζορίσουν, κάποια στιγμή του χρόνου ο Μικρός Δούκας μπορεί να ξαναέχει μια εκλογική έμπνευση. Ή να την εκβιάσει…

Τι «Μικρός Δούκας» είσαι την σήμερον ημέρα αν δεν κατέχεις τις μαφιόζικες τεχνικές;

Ουκρανικό πεδίο μάχης

Δευτέρα 16 Σεπτέμβρη (00.37)>> Το Λονδίνο ήθελε, ήθελε πολύ. Η Ουάσιγκτον όχι και τόσο. Για την ακρίβεια: η «πολιτική» Ουάσιγκτον ήθελε επίσης∙ αλλά οι καραβανάδες της καθόλου. Πρόκειται για το πιο πρόσφατο επεισόδιο του πολέμου του νατο (ή, πιο σωστά, ενός μέρους του) κατά της Μόσχας: «να κτυπήσουμε (παριστάνοντας ότι είμαστε ουκρανοί) διάφορους στόχους μέσα στο ρωσικό έδαφος μακριά απ’ το μέτωπο, για να αναγκάσουμε αυτόν τον βρωμο-Πούτιν να απαντήσει με τρόπο που να εκτεθεί για το υπόλοιπο του αιώνα; Ή, ακόμα, να του ρίξουμε τα πυρηνικά μας να τελειώνουμε; Ή όχι;»

Σημαίνει το επίσημο «όχι» της Ουάσιγκτον κάτι στιβαρό; Επιτρέψτε μας την δυσοίωνη εκτίμηση: καθόλου!

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Το ζήτημα της εξουσίας 1

Το κτίριο με την μεγαλύτερη σκιά στον κόσμο: ο πύργος WTC 7 (ο τρίτος στο “παγκόσμιο κέντρο εμπορίου” της Ν. Υόρκης) καταρρέει … μόνος του, χωρίς να τον έχει κτυπήσει κανένα αεροπλάνο, το απόγευμα της 11ης/9ου: “οργανωμένη κατεδάφιση”, όπως άλλωστε έγινε και με τους άλλους δύο ουρανοξύστες…

Δευτέρα 9 Σεπτέμβρη (00.36) >> Άλλη μια χρονιά πλησιάζουμε την επέτειο. Όχι οποιαδήποτε επέτειο∙ εκείνην της 11ης Σεπτέμβρη 2001… Είναι πια βαρετό; Κάτι σαν παλιό μνημόσυνο; Κάτι σαν εικονοστάσι που σκούριασε στην άκρη του δρόμου; Όποιος / όποια αντιμετωπίζει έτσι το θέμα (κι αυτή είναι η στάση μιας τρομακτικής πλειοψηφίας στις δυτικές κοινωνίες) βρίσκεται σε δεινή θέση. Που θα γίνεται όλο και χειρότερη.

Δεν θα επαναλάβουμε όσα έχουμε γράψει ξανά και ξανά όλα αυτά τα χρόνια σχετικά με την «11η/9ου», το inside job…. Αν υπάρχουν ενδιαφερόμενοι μπορούν να τα αναζητήσουν ηλεκτρονικά. (Εντελώς ενδεικτικά: Η εποχή της εικονικότητας 3, Σάββατο 11 Σεπτέμβρη 2021, ασταμάτητη μηχανή). Έχουμε όμως πολιτική υποχρέωση να θυμίσουμε τι γράφαμε στο τέλος μιας ανάλυσης που κυκλοφόρησε 2 μόλις βδομάδες μετά την «11η/9ου» (για την ακρίβεια: στις 25 Σεπτέμβρη 2001), στο 40ο τεύχος του περιοδικού 3η γενιά, με τίτλο One Way Ticket (οι τονισμοί στο πρωτότυπο):

… Η περιβόητη «καταιγίδα της ερήμου» έγινε πριν 10 χρόνια, εμφανίστηκε σαν «κοινή» επιχείρηση της δύσης , και αποδείχθηκε πως μόνο τέτοια δεν ήταν. Η καπιταλιστική περιοχή ενέργεια / μεταφορές έχει δώσει ολόκληρη αυτήν την δεκαετία «περιφερειακούς πολέμους» (που είναι και έμμεσες αναμετρήσεις μεταξύ των υπό διαμόρφωση καπιταλιστικών μπλοκ – αλλά όχι μόνο). Έχει επίσης προσφέρει την υλική βάση για να μορφοποιηθεί η «εικόνα του διεθνούς τρομοκράτη»: είναι ιθαγενής της μέσης Ανατολής και της βόρειας Αφρικής. Και κατά πάσα πιθανότητα «φανατικός ισλαμιστής». Κυνηγώντας αυτήν την φιγούρα τα αφεντικά θα έρθουν, αργά ή γρήγορα, σε μεταξύ τους σύγκρουση.

Είναι δύσκολο να φανταστούμε πως κράτη σαν το ρωσικό ή το κινέζικο θα δεχτούν επ’ αόριστον την ηγεμονία ενός τουλάχιστον τμήματος της πάλαι ποτέ «δύσης». Απ’ την άλλη μας είναι σχεδόν αδύνατο να «πιστέψουμε» πως κρατάει την ισχύ της η συμμαχία του νατο. Αυτό που βλέπουμε είναι η διαμόρφωση ενός αγγλοσαξονικού μπλοκ, που περιλαμβάνει οπωσδήποτε τα κράτη των ηπα, του καναδά, της αγγλίας, του ισραήλ, της ινδίας, της νέας ζηλανδίας και της αυστραλίας, με επικεφαλής τις ηπα. Από την άλλη βρίσκεται υπό διαμόρφωση ένα ασιατικό «τετράγωνο» απ’ τα κράτη της ρωσίας, της κίνας, της βόρειας κορέας και του ιράν. Τα ερωτηματικά μοιάζουν να βρίσκονται προς το παρόν στα κράτη της ηπειρωτικής ευρώπης και στο ιαπωνικό.

…

Βρισκόμαστε ενώπιον ιστορικά πρωτότυπων εξελίξεων, με βαθύτατα κοινότοπο περιεχόμενο και στόχευση. Η αγγλοσαξονική συμμαχία επιχειρεί να επωφεληθεί από την ασάφεια των αντίπαλων συμμαχιών των αφεντικών, από μια (σχετική) τεχνολογική υπεροχή, και κυρίως από την μακρόχρονη πολιτική ήττα του προλεταριάτου, με διπλό σκοπό: αφενός να επιβάλλει τους όρους της στην εξέλιξη της κρίσης υπερσυσσώρευσης, αφετέρου να επιβάλλει τους όρους της στην εκμετάλλευση της εργασίας και των πρώτων υλών. Άλλα έθνη / κράτη και συμμαχίες θα «σηκώσουν το γάντι».

Τα οποιαδήποτε ριζοσπαστικά υποκείμενα, στην ευρώπη, στις ηπα και αλλού, έχασαν την δεκαετία του ’90 πολύτιμο χρόνο. Αφέθηκαν με πολλούς τρόπους στις φανταστικές εγγυήσεις του συστήματος∙ και παρ’ ότι έχουν υπάρξει σαφείς, σαφέστατες κινήσεις των αφεντικών, εδώ και τρία τουλάχιστον χρόνια, ελάχιστη προσοχή τους δόθηκε. Το χειρότερο απ’ όλα: υπήρξε μια σχεδόν συστηματική αδιαφορία ανάλυσης της κρίσης και εξαγωγής συμπερασμάτων….

Αυτά πριν 23 ολόκληρα χρόνια. «Περιθωριακή» η ανάλυση και τα συμπεράσματά της; Αλλοίμονο ναι – απ’ τις θέσεις της εργατικής αυτονομίας ήταν… όχι απ’ το μασατσούτσες γιουνιβέρσιτι… Αντιμετώπισε την 11η/9ου όχι ως «αστυνομικό γεγονός» αλλά ως inside job / κλιμάκωση στον παγκόσμιο ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό, απ’ την μεριά μεγάλου μέρους των δυτικών αφεντικών – άλλο παλαβό αυτό!

Το «κλειδί της» ήταν αυτό το καταραμένο δίπολο: η μακρόχρονη πολιτική ήττα του προλεταριάτου και το ζήτημα της εξουσίας…

Το ζήτημα της εξουσίας 3

Δευτέρα 9 Σεπτέμβρη (00.27)>> Όσοι / όσες υποστήριξαν και υποστηρίζουν ότι η 11η/9ου ήταν inside job έχουν κατηγορηθεί και κατηγορούνται ως «συνωμοσιολόγοι», «φαντασιόπληκτοι», ακόμα και «ακροδεξιοί»… Όσοι υποστήριξαν ότι η πιο πρόσφατη υγιεινιστική τρομοεκστρατεία ήταν κατασκευασμένη ως «εκτόξευση στον ουρανό» για τον έλεγχο σωμάτων, σχέσεων και αντιλήψεων απ’ το βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικο σύμπλεγμα κατηγορήθηκαν επίσης ως «συνωμοσιολόγοι», «φαντασιόπληκτοι», ακόμα και «ακροδεξιοί». Γιατί υπάρχει αυτή η σταθερή επιμονή εδώ και 2,5 δεκαετίες τουλάχιστον να υποδεικνύονται οι βασικές «απιστίες» στις αλήθειες του συστήματος ως «ακροδεξιές»; Έχει αναρωτηθεί κανείς;

Στις πολύ αρχές της δεκαετίας του 1990, μαζί με τις θριαμβολογίες για την «οριστική νίκη» της δύσης, των πολιτικών της, της ιδεολογίας της (νεοφιλελευθερισμός) και των ιμπεριαλισμών της, προέκυψε και μια ανησυχία – που έμεινε διακριτικά στα παρασκήνια, ως όφειλε. Κάποιοι δυτικοί ειδικοί, πιο έξυπνοι και πιο διορατικοί απ’ τον συνηθισμένο μέσο όρο, έκαναν αυτόν τον συλλογισμό:

Πράγματι νικήσαμε… Όμως αυτό που νικήσαμε ήταν η σοβιετική εκδοχή περί κομμουνισμού. Που δεν είναι η μοναδική! Ξέρουμε ότι στα μέρη μας (στις δυτικές επικράτειες) υπάρχουν κι άλλες εκδοχές, οι οποίες δεν είχαν τα ιερά και όσιά τους στη Μόσχα: η εκδοχή της Ρόζας Λούξεμπουργκ, και η εκδοχή των ιστορικών αναρχικών… Τώρα που ηττήθηκε η σοβιετική εκδοχή δεν υπάρχει άραγε ο σοβαρός κίνδυνος αυτές οι άλλες εκδοχές να αποκτήσουν μεγαλύτερα περιθώρια και πεδία επικαιρότητας, πειθούς και δράσης; Τώρα που ηττήθηκε η σοβιετική εκδοχή δεν είναι αρκετά πιθανό να βρεθούμε μπροστά στην απειλή της μαζικοποίησης αυτών των άλλων εκδοχών, τις οποίες δεν θα μπορούμε να προβοκάρουμε με τον «παραδοσιακό» τρόπο; («Ναι» ήταν η εύλογη απάντηση!!!) Άρα θα πρέπει να κινηθούμε κατάλληλα…

Θα σας φανεί «περίεργο» που τέτοιες ανησυχίες ανταλλάχτηκαν και στα «πλαίσια του νατο»; Δεν θα έπρεπε! Το γεγονός είναι αυτό: ενώ το (ιστορικό) φασισταριό είχε αξιοποιηθεί / ενσωματωθεί οργανικά στις δεκαετίες του αντικομμουνισμού / αντισοβιετισμού στον 20ο αιώνα (: η επιχείρηση / δίκτυο stay behind…) στις καινούργιες συνθήκες, και μπροστά στο ενδεχόμενο μιας σοβαρής πολιτικής (και διανοητικής) αναδιοργάνωσης του (και ευρωπαϊκού) προλεταριάτου στις γραμμές της Λούξεμπουργκ ή/και της θεωρητικά αναβαθμισμένης αναρχίας, το παλαιο- και, κυρίως, το νεο-φασισταριό (ουσιαστικά: συγκεκριμένες ιδέες) θα έπρεπε να αξιοποιηθεί / ενσωματωθεί / κινητοποιηθεί… Αυτή τη φορά στο φως της ημέρας, ως «κοινωνικό / πολιτικό φαινόμενο»∙ όχι απλά (ή όχι μόνο) ως υπόγεια δίκτυα προβοκατόρων. (Για την θέση αυτών των τελευταίων οι δυτικές υπηρεσίες και οι συνεργάτες τους στην άκρη της αραβικής χερσονήσου έφτιαξαν τους «τζιχαντιστές»…).

Αυτό μεθοδεύτηκε… Ήταν μόλις στο τέλος της δεκαετίας του 1990, το 1999 για την ακρίβεια, που το όνομα (και η προσωπικότητα…) Jorg Haider και το κόμμα του («κόμμα ελευθερίας») έδειξαν ότι πράγματι ήταν πλέον εφικτό να διαμορφωθούν, μέσα στις ώριμες κοινωνίες του Θεάματος, μαζικές μορφές κοινωνικο/πολιτικού είδους, που απ’ την μια να καταγγέλλονται ως ακροδεξιές και απ’ την άλλη να αποτελούν οργανικό και ελκυστικό μέρος της κρατικής / καπιταλιστικής εξουσίας. Παραφράζοντας την εύστοχη παρατήρηση του Guy Debord:

… Αυτή η Θεαματική δημοκρατία κατασκευάζει τους εχθρούς της αφού προτιμάει να κρίνεται σε σχέση μ’ αυτούς παρά σε σχέση με τα αποτελέσματά της…

Χρειάζονται αποδείξεις επ’ αυτού; Είναι πάμπολλες και, κυρίως, σε δημόσια θέα!!! Όταν, για παράδειγμα, ξέσπασε το πιο πρόσφατο κύμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης, στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, μιας κρίσης που είχε τέτοια και τόσα χαρακτηριστικά ώστε να «ανοίξουν τα μάτια» των υπηκόων για τα ουσιαστικά χαρακτηριστικά της καπιταλιστικής κανονικότητας οδηγώντας σε ανεξέλεγκτη πραγματική και πραγματικά χειραφετική ριζοσπαστικοποίηση, συγχρονισμένοι όλοι οι δυτικοί δημαγωγοί (με σπάνια ετοιμότητα!!!) άρχισαν να χαρακτηρίζουν τα όποια ακροδεξιά μορφώματα ως «αντισυστημικά», και την εκλογική τους ενίσχυση ως, επίσης, «ανησυχητική» έκφραση της … «κοινωνικής αντισυστημικότητας»!!! Πώς; Γιατί; Από που ως που; Δεν χρειάζονταν εξηγήσεις!!! Τα μεγάφωνα ξερνούσαν «διαπιστώσεις» που στην πραγματικότητα ήταν υποδείξεις: αν δεν σας αρέσουν τα σκατά που τρώτε, να πάτε εκεί, μ’ αυτούς… Χάρη στη συντριπτική «νηπιοποίηση» (αλλά και ενσωμάτωση…) της υποτιθέμενης «αριστερής άποψης» το πεδίο ήταν ελεύθερο.

Το ιδεολογικό πνεύμα της 11ης/9ου και της «αντιτρομοκρατίας» ήταν εύκολο να μετακινηθεί ελαφρά. Όσο για το (κατά την ταπεινή μας γνώμη…) «κλειδί»; Παρέμενε στη θέση του… (Θέλετε να αναφερθούμε στο εντόπιο παράδειγμα, στα βοθρολύματα, στους εφοπλιστές που τα χρηματοδοτούσαν, στους μηχανισμούς του βαθέος κράτους που ήταν ο σκελετός τους; Ή μήπως στους συγκυβερνητικούς “ανεξάρτητους έλληνες”;)