Παλαιστινιακή αντίσταση (1)

Πρώην ισραηλινός πιλότος: «Ο στρατός μας είναι μια τρομοκρατική οργάνωση που διοικείται από εγκληματίες πολέμου»

(το 2021…)

Δευτέρα 8 Γενάρη>> Στις 28 Δεκέμβρη συναντήθηκαν στη Βηρυτό υψηλόβαθμοι εκπρόσωποι 5 παλαιστινιακών αντιστασιακών οργανώσεων: της Hamas*, του Λαϊκού Μετώπου για της Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, της Ισλαμικής Jihad, του Δημοκρατικού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, και του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης-Γενική Διοίκηση (πρόκειται για μια παλιά διάσπαση του Λαϊκού Μετώπου που έχει βάση στη συριακή επικράτεια). Απ’ την συνάντηση εκδόθηκε κοινό ανακοινωθέν ∙ το site Palestine Chronicle δημοσιοποίησε κάποια αποσπάσματά του.

Απ’ αυτά θα σημειώσουμε μόνο την πρόσκληση (την οποία ονομάζουν «στρατηγική ενότητα») για την ανάπτυξη και ενδυνάμωση του Παλαιστινιακού πολιτικού συστήματος πάνω σε δημοκρατικές βάσεις, μέσω γενικών εκλογών – προεδρικών, βουλευτικών και του εθνικού συμβουλίου – σύμφωνα με ένα απόλυτα αναλογικό αντιπροσωπευτικό σύστημα, με ελεύθερες, δίκαιες, διαφανείς και δημοκρατικές εκλογές, με την συμμετοχή των πάντων… Την σημειώνουμε όχι επειδή κάτι τέτοιο είναι αδύνατο υπό τις τωρινές συνθήκες (που άγνωστο είναι πόσο θα κρατήσουν…) αλλά για το ακριβώς αντίθετο: επειδή υποδεικνύει την βάση μιας πολιτικής διαδικασίας που τόσο το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς όσο και όλοι οι σύμμαχοί του σιχαίνονται περισσότερο ακόμα κι απ’ τους ίδιους τους εαυτούς τους.

Συγκεκριμένα:


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, στείλτε email (sarajevomail@gmail.com) για την απαραίτητη συνεννόηση.

Γιατί;

Δευτέρα 1 Γενάρη>> Για ποιον απαίσιο λόγο οι εφιάλτες για τις πρωτοκοσμικές σφαγές κυνηγούν άνισα ελάχιστους εδώ και τόσους πολλούς και πολλές εκεί, κι εκεί, κι εκεί; Πόσες σιωπές χρειάζονται για να κρύψουν ότι οι «πολιτισμένες» κοινωνίες μας, συλλογικά και ατομικά, κουβαλάνε απ’ την άκρη των δακτύλων των ποδιών ως τις ρίζες των μαλλιών τους / μας τόσο αίμα των Άλλων, κι ότι αυτό δεν μπορεί να μένει ατιμώρητο επ’ αόριστον; Πότε θα αναστηθούν αυτές οι δεκάδες χιλιάδες των δολοφονημένων για να αποδώσουν δικαιοσύνη, μόνο αυτό, δικαιοσύνη, αφού εμείς αποδεικνυόμαστε ξανά και ξανά ανίκανοι ακόμα και γι’ αυτό, ανάξιοι της δικαιοσύνης (την οποία θα επικαλεστούμε όταν «έρθει η ώρα μας»);

Δείτε πρώτα αυτό. Αφορά την σφαγή στη Σρεμπρένιτσα, Ιούλης του 1995. Σφαγή μουσουλμάνων βέβαια:

Γιατί; Γιατί αυτό το έγκλημα έμεινε ατιμώρητο;

Σύμφωνα με τις Clinton Tapes, μια έρευνα που έκανε ο Taylor Branch για την προεδρία του Bill Clinton βασισμένη σε ηχογραφημένες συνομιλίες του, ο πρόεδρος των ΗΠΑ πίστευε ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες ήταν προκατειλημμένοι κατά της Βοσνίας Ερζεγοβίνης εξαιτίας του πλειοψηφικά Μουσουλμανικού πληθυσμού της.

Ο Clinton φέρεται να λέει ότι οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι διαρκώς μπλόκαραν τις προτάσεις για διόρθωση ή διακοπή του εμπάργκο όπλων που είχε επιβληθεί στη Βοσνία επειδή «μια ανεξάρτητη Βοσνία θα είναι ‘αφύσικη’ ως το μόνο Μουσουλμανικό έθνος στην Ευρώπη»

Ο Branch έγραψε πως «[Ο Clinton] είπε ότι ο Γάλλος Πρόεδρος Francois Mitterrand ήταν ιδιαίτερα ωμός όταν έλεγε ότι η Βοσνία δεν ταιριάζει, και ότι οι Βρετανοί αξιωματούχοι μιλούσαν για μια οδυνηρή αλλά ρεαλιστική αποκατάσταση της Χριστιανικής Ευρώπης».

Αυτή η στάση εκδηλώθηκε στα σχόλια του Boris Johnson, που τώρα είναι πρωθυπουργός αλλά τότε ήταν δημοσιογράφος, ο οποίος έγραψε στην Daily Telegraph το 1997: «Εντάξει, λέω, η μοίρα της Σρεμπρένιτσα ήταν φρικτή. Αλλά αυτοί οι Μουσουλμάνοι δεν ήταν και τίποτα άγγελοι».

Έμεινε ατιμώρητο για να μπορεί να επαναληφθεί… Ό,τι δεν φτάνει ο ρατσισμός και ο οριενταλισμός της κοινωνικής βάσης στη δύση, το φτάνουν και το παραφτάνουν οι κορυφές όλες των δυτικών καθεστωτικών εξουσιών.

Ξέρετε και ξέρουμε ότι στην σφαγή των Βόσνιων αντρών και γυναικών (όχι μόνο στη Σρεμπρένιτσα) συμμετείχαν και έλληνες. Όχι μόνο το γνωστό φασισταριό. Ολόκληρο το ελληνικό κράτος / παρακράτος, με κάθε διαθέσιμο τρόπο…

Συμμετείχε όμως και το ισραηλινό. Ενδεικτικά (και προς το παρόν…) αυτά, απ’ το +972 magazine, στις 5 Δεκέμβρη του 2016:

Το Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ απέρριψε τον περασμένο μήνα την προσφυγή για την αποκάλυψη λεπτομερειών των Ισραηλινών στρατιωτικών εξαγωγών στην πρώην Γιουγκοσλαβία στη διάρκεια της γενοκτονίας στη Βοσνία, στα ‘90s. Το δικαστήριο αποφάσισε ότι η έκθεση της Ισραηλινής συμμετοχής στη γενοκτονία θα μπορούσε να βλάψει τις εξωτερικές σχέσεις της χώρας σε τέτοιο βαθμό που θα ήταν σημαντικότερος απ’ το δημόσιο συμφέρον κοινοποίησης αυτών των πληροφοριών, και την πιθανή προσαγωγή εκείνων που εμπλέκονταν.

Ο δικηγόρος Mark και ο καθηγητής Oron συγκέντρωσαν πολυάριθμες μαρτυρίες σχετικά με την προμήθεια όπλων απ’ το Ισραήλ στη Σερβία, τις οποίες παρουσίασαν στην προσφυγή τους. Κατέθεσαν αποδείξεις του γεγονότος ότι τέτοιες εξαγωγές γίνονταν για καιρό μετά το εμπάργκο του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, που μπήκε σε ισχύ τον Σεπτέμβριο του 1991. Οι μαρτυρίες διασταυρώθηκαν και μεταφέρονται εδώ όπως παρουσιάστηκαν στην προσφυγή, με τις αναγκαίες συντομεύσεις.

Το 1992 μια πρώην ανώτερη αξιωματούχος του Σερβικού Υπουργείου Άμυνας εξέδωσε ένα βιβλίο με τίτλο «Ο Σερβικός Στρατός», στο οποίο έγραψε ότι οι συμφωνίες για τα όπλα μεταξύ Ισραήλ και Σερβίας υπογράφτηκαν μόλις ένα μήνα μετά το εμπάργκο: «Μια απ’ τις μεγαλύτερες συμφωνίες έγιναν τον Οκτώβρη του 1991. Για προφανείς λόγους, η συμφωνία με τους Εβραίους δεν δημοσιοποιήθηκε εκείνη την εποχή».

Ένας Ισραηλινός που ήταν εθελοντής σε μια ανθρωπιστική οργάνωση στη Βοσνία εκείνο τον καιρό κατέθεσε ότι το 1994 ένας αξιωματούχος του ΟΗΕ του ζήτησε να δει τα υπολείμματα ενός βλήματος των 120 χιλιοστών – με Εβραϊκή επιγραφή πάνω του – που έσκασε στον διάδρομο προσγείωσης του αεροδρομίου του Sarajevo. Κατέθεσε επίσης ότι είδε Σέρβους να κινούνται στη Βοσνία κρατώντας Uzi που είχαν φτιαχτεί στο Ισραήλ.

Το 1995 αναφέρθηκε ότι οι Ισραηλινοί έμποροι όπλων σε συνεργασία με Γάλλους έκλεισαν μια συμφωνία για την προμήθεια στη Σερβία αντιαρματικών ρουκετών. Σύμφωνα με αναφορές απ’ το 1992, μια αντιπροσωπεία του Ισραηλινού Υπουργείου Άμυνας πήγε στο Βελιγράδι και υπέγραψε συμφωνία για την προμήθεια βλημάτων πυροβολικού.

Ο Στρατηγός Mladic, ο ίδιος που τώρα βρίσκεται κατηγορούμενος για εγκλήματα πολέμου και γενοκτονία, έγραψε στο ημερολόγιό του ότι «από το Ισραήλ – προτείνουν κοινό αγώνα κατά των Ισλαμιστών εξτρεμιστών. Προσφέρθηκαν να εκπαιδεύσουν τους άντρες μας στην Ελλάδα, και να δώσουν δωρεάν όπλα για ελεύθερους σκοπευτές». Μια έκθεση που έγινε κατ’ απαίτηση της Ολλανδικής κυβέρνησης στη διάρκεια των ερευνών για τα γεγονότα στη Σρεμπρένιτσα περιλαμβάνει το εξής: «Το Βελιγράδι θεωρούσε το Ισραήλ, την Ελλάδα και την Ελλάδα τους καλύτερους φίλους του. Το φθινόπωρο του 1991 η Σερβία έκανε μια μυστική συμφωνία για όπλα με το Ισραήλ».

Δείτε τώρα αυτό. Αφορά την σφαγή στη Γάζα, την τωρινή σφαγή:

Γιατί πρέπει να παριστάνουμε τους τουρίστες στην φρικιαστική επανάληψη, ξανά και ξανά, της βίας των κυρίαρχων;

Μάσκες

Δευτέρα 1 Γενάρη>> Καθώς μπαίνουμε στον 5ο χρόνο p.c. (post covid), και καθώς ένας καινούργιος φόβος φαίνεται να απλώνεται (η παραλλαγή JN-1…), δεν έχουμε ξεχάσει τίποτα απ’ όσα έγιναν κι από όσα συνεχίζουν να γίνονται … για το καλό της υγείας του βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος αποκλειστικά. Αν έχουν αραιώσει οι αναφορές μας είναι λόγω περιορισμένου χώρου (και χρόνου…).

To Ινστιτούτο Cochrane είναι ένας βρετανικής δημιουργίας διεθνής κοινωφελής οργανισμός αφιερωμένος στην ιατρική που βασίζεται σε αποδείξεις – το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή, απ’ αυτό που προωθεί ως «φροντίδα υγείας» η (δυτική) βιομηχανία-της-νοσηρότητας. Η βιβλιοθήκη του (Cochrane Library) θεωρείται διεθνώς σαν ένα είδος «χρυσού κανόνα» στην ακρίβεια, στην τεκμηρίωση (και στην οικονομική ανιδιοτέλεια…) των ερευνών ή των μετα-ερευνών που φιλοξενεί, πάντα μετά από αυστηρό έλεγχο.

Σχεδόν πριν ένα χρόνο, στις 30 Γενάρη, καταχωρήθηκε στην Cochrane Library μια μετα-έρευνα (που σημαίνει: έρευνα-πάνω-σε-έρευνες) για την αποτελεσματικότητα της προστασίας από μολύνσεις ιών που προκαλούν αναπνευστικές μολύνσεις μέσω μασκοφορίας.

Η αποτελεσματικότητα αυτής της πρόληψης είχε αμφισβητηθεί ήδη απ’ το 2020, τόσο μέσω ερευνών όσο και μέσω εμπειρικών καταγραφών∙ αλλά επρόκειτο για «ψεκασμένους» που έπρεπε να καούν στο πυρ το εξώτερο (αφού ο μόνος τους καϋμός ήταν, υποτίθεται, ο θάνατος των άλλων∙ ενώ των φαρμακομαφιών και κάθε είδους λακέ τους ήταν … η αιώνια ζωή…)

Τα συμπεράσματα της συγκεκριμένης μετα-έρευνας δεν μπορούν να αμφισβητηθούν ή να κατηγορηθούν για «ψέκα»… Υπάρχει ωστόσο κι άλλος τρόπος διαχείρισης της αμφισβήτησης «μέτρων» που είναι απλά και μόνο πειθαρχικά, δημιουργώντας ψευδαισθήσεις σε υποτελείς που θέλουν να έχουν ψευδαισθήσεις: το “θάψιμο”, η “αποπληροφόρηση”…

Να το συμπέρασμα των ερευνητών (μεταφράζουμε τις τονισμένες φράσεις):

… Υπάρχει αβεβαιότητα ως προς τα αποτελέσματα των μασκών προσώπου. Η χαμηλή έως μέτρια βεβαιότητα των αποδείξεων σημαίνει ότι η εμπιστοσύνη μας για την εκτίμηση της αποτελεσματικότητας είναι περιορισμένη, και ότι το πραγματικό αποτέλεσμα μπορεί να είναι διαφορετικό απ’ την παρατηρησιακή εκτίμηση της αποτελεσματικότητας. Τα συμπεράσματα των ερευνών δεν δείχνουν μια καθαρή μείωση της μόλυνσης από ιούς του αναπνευστικού με την χρήση ιατρικών / χειρουργικών μασκών. Δεν υπήρξαν καθαρές διαφορές μεταξύ της χρήσης ιατρικών / χειρουργικών μασκών σε σύγκριση με τους αναπνευστήρες N95/P2 σε εργαζόμενους στην φροντίδα υγείας που δούλευαν στην συνηθισμένη φροντίδα, ως προς την μείωση των μολύνσεων από ιούς του αναπνευστικού…

Η αβεβαιότητα ως προς την αποτελεσματικότητα ενός μέσου που έγινε κρατική προσταγή, κοινωνικό ήθος και μανία, σημαίνει πως τίποτα από δαύτα, ούτε η κρατική προσταγή, ούτε το (καινούργιο) κοινωνικό ήθος ούτε η (υποχόνδρια) μανία γλύτωσαν με τρόπο χειροπιαστό τον κόσμο… Αν προσθέσουμε τις μαζικές κατ’ οίκον φυλακίσεις / απομονώσεις (που αποδεδειγμένα επιδείνωσαν την κατάσταση ζωής εκατομυρίων αιχμαλώτων, τόσο την φυσική όσο και την συναισθηματική / ψυχολογική) και, last but not least, τις πλατφόρμες γενετικής μηχανικής που επιβλήθηκαν ως «εμβόλια» με τις θανατηφόρες ή/και σακατευτικές «παρενέργειές» τους να αυξάνουν διαρκώς ως σήμερα, τότε έχουμε το πλήρες φάσμα της «αλήθειας», της «φροντίδας» και της «επιστημονικότητας» ενός συστήματος εκμετάλλευσης και πειθάρχησης, του καπιταλιστικού, του οποίου η μόνη αυθεντική υγεία είναι η καταστροφή και ο θάνατος.

Το ότι υπάρχουν ακόμα υποτελείς που «ευλογούν» και την «αλήθεια», και την «φροντίδα» και την «επιστημονικότητα» του συστήματος, είναι απλά απόδειξη της διανοητικής και ηθικής κατάρρευσής τους: το μασκάρεμα απέναντι στην πραγματικότητα έχει γίνει, τελικά, τρόπος επιβίωσης…

Για κάποιους και ανέλιξης.

 

Προσβολή εθνικού συμβόλου!

Δευτέρα 1 Γενάρη>> Ο εθνικός κορμός πρέπει να βγάζει αφρούς: η «σημαία» του, το ιερό και όσιό του όπως λέει, δεν «κακοποιείται» μόνο απ’ την ελευθερία της τέχνης∙ που στο κάτω κάτω (η τέχνη…) είναι κάτι με σχετικά περιορισμένο κοινό και πλήθος συνδηλώσεων.

Εδώ βρισκόμαστε εκτός τέχνης. Τι είναι αυτό που ανεμίζει έτσι, ξεδιάντροπα;


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, στείλτε email (sarajevomail@gmail.com) για την απαραίτητη συνεννόηση.

Μπροστά απ’ το ηλιοβασίλεμα στέκεται το εκτελεστικό απόσπασμα…

Δευτέρα 25 Δεκέμβρη>> Τι θα έγραφε η «καταραμένη» Hannah Arendt σήμερα, αν μπορούσε, στην  Έκθεση για την Κοινοτοπία του κακού; Τι θα έγραφε ο Primo Levi σήμερα, αν μπορούσε, στο Αν αυτό είναι ο άνθρωπος;

Οι χαρούμενοι δολοφόνοι δεν πέφτουν απ’ τον ουρανό. Αναδύονται μέσα απ’ τον βούρκο κοινωνιών που καταφέρνουν να γίνουν σαδιστικά αχόρταγες για αίμα.

(Ανάμεσα στο 1992 και στο 1995 το motto περί σκοπιανών σκυλιών που έπρεπε να «φολιαστούν» ήταν τόσο κοινότοπη στην ελληνική κοινωνία ώστε όταν μαθαίνει τι λέει η ισραηλινή κοινωνία για τα παλαιστινιακά σκυλιά δεν μπορεί παρά να βλέπει την αντανάκλαση του εαυτού της…)

Δείτε τι λέει η κυρία και, επιπλέον, πως το λέει:

… Οι έποικοι θέλουν να βλέπουν την θάλασσα. Τους εμποδίζουν τα σπίτια των παλαιστίνιων στη Γάζα… Να ισοπεδωθούν όλα για απελευθερωθεί η θέα… Δεν είναι ρομαντικό;;;;;

Οι δυτικές ιδεώδεις ύαινες

Μ’ αυτά τρέφονται οι κανίβαλοι. Ντόπιοι και μη.

Δευτέρα 18 Δεκέμβρη>> Ο ένας γράφει (στα καθεστωτικά «νέα»): … Όταν οι ανθρωπιστές σταματήσουν ανθρωπιστικά το πυρ, με τους φονιάδες της Χαμάς τι θα γίνει; … Δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο πρέπει να δώσουν ασυλία σε εκείνους που τους σφάζουν. Ούτε για ποιον λόγο πρέπει οι ΗΠΑ, ο ΟΗΕ και η διεθνής κοινότητα να το ζητούν… Κανένα υπεύθυνο κράτος στον κόσμο δε θα δεχόταν να θέσει τους πολίτες του στο έλεος μιας συμμορίας φανατικών δολοφόνων. Γιατί να το κάνει το Ισραήλ;… Ο άλλος γράφει (στην καθεστωτική «καθημερινή»): …Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι απ’ την αρχή. Στη Λωρίδα της Γάζας δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα, υπάρχει μόνο το ισλαμικό θεοκρατικό καθεστώς, για το οποίο υπάρχει μόνο μία αλήθεια, εκείνη που γράφει το Κοράνι, στην ερμηνεία των ηγετών της τρομοκρατικής οργάνωσης Χαμάς, η οποία κατέλαβε την εξουσία το 2005 και έκτοτε κατάργησε τις εκλογές…


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, στείλτε email (sarajevomail@gmail.com) για την απαραίτητη συνεννόηση.

Η ψευδαισθησιακή «πραγματικότητα»

Δευτέρα 18 Δεκέμβρη>> Το πρώτο πράγμα που έκανε το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς για να αντιμετωπίσει το σοκ της «εισβολής του al Aqsa» (και το μόνο που έκανε στοιχειωδώς πετυχημένα) ήταν να κατασκευάσει μια «πραγματικότητα» κτηνώδους δράσης σε βάρος της παλαιστινιακής αντίστασης: έκαψαν και αποκεφάλισαν (40) μωρά, βίασαν, έκαναν έραναν… (Ναι, έστησαν πάρτυ σατανιστών, τι άλλο;)

Αυτό ήταν για διεθνή χρήση. Για τις αιμοδιψείς ύαινες των συμμάχων του θεοναζί καθεστώτος. Γιατί στο εσωτερικό του τα πράγματα ήταν (και παραμένουν) αρκετά πιο δύσκολα: δεν είναι λίγοι εκείνοι που θέλουν να μάθουν τι όντως συνέβη στις 7 Οκτώβρη από κάθε άποψη. Κι έτσι δεν είναι ούτε λίγα ούτε περιθωριακά τα (καθεστωτικά) μήντια εντός του απαρτχάιντ καθεστώτος που σταθερά και συστηματικά φωτίζουν το τι έγινε.

Για παράδειγμα πριν 6 ημέρες το καθεστωτικό site Ynet, είχε ένα άρθρο για τις απώλειες του ισραηλινού στρατού μετά την εισβολή στη Γάζα: το 1/5 των απωλειών (έγραφε) οφείλεται σε «φίλια πυρά». («Φιλικό πυρ» ήταν και η εκκαθάριση τριών ισραηλινών ομήρων που προσπάθησαν να δραπετεύσουν…)

Η προτελευταία παράγραφος, χωμένη κάπου στο τέλος του ρεπορτάζ, έλεγε όμως κάτι για την «κτηνωδία»…

Μεταφράζουμε:

Απώλειες προέκυψαν σαν αποτέλεσμα φίλιων πυρών στις 7 Οκτώβρη, αλλά ο IDF πιστεύει ότι πέρα απ’ τις επιχειρησιακές έρευνες για τα γεγονότα, δεν θα ήταν ηθικά σωστό να ερευνηθούν αυτά τα περιστατικά εξαιτίας της έντονης και σύνθετης ποιότητάς εκείνων που έγιναν στα κιμπούτς και στις δυτικές Ισραηλινές κοινότητες, εξαιτίας των δύσκολων συνθηκών στις οποίες βρέθηκαν οι στρατιώτες.

Άλλη μια παραδοχή, άλλη μια απόδειξη (αν χρειαζόταν…) ότι στις 7 Οκτώβρη άγνωστο αλλά έναν καθόλου αμελητέο (και πιθανά τον μεγαλύτερο) αριθμό αμάχων «καθάρισε» ο ισραηλινός στρατός, στην (σύμφωνα με το Δόγμα Hannibal) προσπάθειά του να αποτρέψει τις απαγωγές.

Τα αιμοβόρα καθάρματα τα ξέρουν αυτά. Αλλά η δουλειά τους είναι να πουν, να διαδώσουν, να δηλητηριάσουν όσους και όσες μπορούν μ’ αυτό: αν σκοτώνει ο στρατός μας, όποιους κι αν σκοτώνει, «δικούς μας» ή «άλλους», καλά κάνει! Αφήστε τον να κάνει την δουλειά του, συμπαρασταθείτε του. Δεν θα δείξει κανένα έλεος, «κι αυτό είναι το σωστό»….

Θάρθει η στιγμή που αυτά τα «μαθήματα» θα εκδηλωθούν πολύ πιο κοντά απ’ όσο νομίζουν κι αυτοί και οι οπαδοί τους. Αλλά ξέρουμε τι θα γίνει τότε: οι ινστρούκτουρες της καθεστωτικής θανατοπολιτικής είτε θα «την κάνουν» για να γλυτώσουν, είτε θα πάρουν την προαγωγή τους, τα αξιώματά τους.

Έχει ξαναγίνει σ’ αυτά εδώ τα μέρη.

Διευκρινίσεις (1)

Δευτέρα 4 Δεκέμβρη>> Ακολουθούν, με την μορφή ερωτήσεων / απαντήσεων, διευκρινίσεις για τις απόψεις που έχουν εκτεθεί εδώ σε σχέση με την Παλαιστίνη και το ουκρανικό πεδίο μάχης.

Πρώτα 6 + 7 ερωτήσεις / απαντήσεις για την Παλαιστίνη.

1 – Διατυπώνεται το σύνθημα / αίτημα «απ’ την θάλασσα ως το ποτάμι ελεύθερη Παλαιστίνη». Δεν σημαίνει αυτό κάποιου είδους εκκαθάριση όλων των ισραηλινών / εβραίων που ζουν τώρα στο κράτος που λέγεται ισραήλ;

Όχι! Το αντίθετο. Η απελευθέρωση όλης της γεωγραφικής ζώνης που ονομάζεται Παλαιστίνη είναι εναντίον της ρατσιστικής, απαρτχάιντ, φονικής πολιτικής δομής που την ελέγχει∙ όχι εναντίον του πληθυσμού (ακόμα κι αν ένα μεγάλο τμήμα του επί δεκαετίες υποστηρίζει φανατικά αυτή την δομή). Επιπλέον, δεν πρόκειται για ρατσιστική, απαρτχάιντ, φονική πολιτική δομή «ισραηλινή» περισσότερο απ’ όσο «δυτική». Η εποικιστική αποικιοκρατία είναι ένα δυτικό / ιμπεριαλιστικό μοντέλο κατοχής πληθυσμών, εδαφών και πόρων που έχει υλοποιηθεί με διάφορους τρόπους και διάφορα είδη εποίκων επί αιώνες. Αυτό αποδεικνύεται απ’ την συστηματική δυτική υποστήριξη στην συγκεκριμένη δομή, ακόμα και πριν δημιουργηθεί επίσημα, ακόμα και πριν το Ολοκαύτωμα.

Συνεπώς η απελευθέρωση της Παλαιστίνης απ’ την θάλασσα (Μεσόγειο) ως το ποτάμι (Ιορδάνης) δεν είναι στόχος μιας «στρατιωτικής εκστρατείας» όπως σκέφτεται κάθε συνεπής κρατιστής έχοντας στο μυαλό του πτώματα! Είναι μια αντιρατσιστική, αντιφασιστική πολιτική εκστρατεία με σκοπό την δημιουργία ενός ενιαίου πολιτικού χώρου / χρόνου (: κράτους), δημοκρατικού (σύμφωνα με τις δυτικές ιστορικές προδιαγραφές…), με ίδια δικαιώματα για όλους τους κατοίκους του, ελευθερία μετακινήσεων, σχέσεων, δραστηριοτήτων, κλπ.

Αυτά είναι ξεκαθαρισμένα ήδη απ’ το 1999, απ’ τον οργανισμό ODS (one democratic solution) και έμμεσα αλλά καθαρά απ’ το 2005 και το κίνημα BDS (boycott, divestment, sanctions). Οποιαδήποτε άποψη περί «αντισημιτισμού» και «νέου Ολοκαυτώματος» σε βάρος αυτής της απελευθέρωσης προέρχεται απ’ τους οπαδούς και τους υποστηρικτές του υπάρχοντος θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώτος του Τελ Αβίβ, που έχουν ανάγει σε «πρώτη φύση» τους την διαστρέβλωση, την παραχάραξη και την ελεεινολογία του οτιδήποτε αμφισβητεί την εξουσία τους.

2 – Υπάρχει / κυκλοφορεί η άποψη ότι οποιαδήποτε κριτική ή εναντίωση στην τωρινή μορφή του κράτους του ισραήλ είναι αντισημιτισμός επειδή αυτό το κράτος σ’ αυτή τη μορφή του είναι το αποκούμπι όλων των εβραίων του κόσμου.

Αυτό με το «αποκούμπι» είναι μύθος που αυθαίρετα έχουν κατασκευάσει οι υποστηρικτές του θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώτος. Σύμφωνα με τις τελευταίες καταμετρήσεις 7.080.000 εβραίοι ζουν εντός των συνόρων αυτού του καθεστώτος και 8.250.000 στον υπόλοιπο κόσμο∙ και ζουν εκεί χωρίς η καθημερινότητα και η ζωή τους να βρίσκεται σε κίνδυνο. Περίπου 6 εκατομμύρια ζουν στις ηπα, ενώ περίπου 190.000 ζουν στην γερμανία χωρίς να ανησυχούν ή να θεωρούν πως κινδυνεύουν εξαιτίας της σχετικά πρόσφατης ναζιστικής ιστορίας και της παρουσίας των όποιων νεοναζί βοθρολυμάτων. Είναι αξιοσημείωτο ότι μια κοινότητα περίπου 9.000 εβραίων ζει με όλες τις θρησκευτικές και πολιτιστικές της ελευθερίες στην «ισλαμική δημοκρατία του ιράν» (αυτό είναι το επίσημο όνομα του κράτους) και είναι δηλωμένα εναντίον του θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώτος που προσπαθεί να λανσάρεται σαν «προστάτης» και «αποκούμπι» τους. 180.000 ζουν στην αργεντινή, 150.000 στη ρωσία, 90.000 στη βραζιλία., 9.000 στη λευκορωσία, 7.500 στο αζερμπαϊτζάν, 6.000 στη βενεζουέλα, 4.800 στην ινδία, 3.000 στην κίνα, 2.000 στην κολομβία, 40.000 στο μεξικό, κλπ κλπ: πληθυσμός-της-διασποράς όσοι έχουν ασπαστεί την εβραϊκή θρησκεία / ηθική δεν έχουν συγκροτηθεί σα συλλογική ταυτότητα γύρω από μια ιεραρχική / εξουσιαστική δομή θρησκευτικού τύπου (όπως ο χριστιανισμός…) και στην πλειοψηφία τους αρνούνται (άσχετα με τις πολιτικές απόψεις τους) να συγκροτηθούν γύρω από ένα «εθνο/θρησκευτικό» κράτος αποκτώντας την υπηκοότητά του, ζώντας κάτω απ’ την εξαιρετικά αμφίβολη προστασία του στρατού του – και μιας απόλυτα ρατσιστικής νομοθεσίας.

Η αλήθεια, η πραγματικότητα (την οποία πρέπει πάντα και παντού να διασώζουμε!) είναι ακριβώς αντίθετη. Το πιο επικίνδυνο μακράν μέρος του πλανήτη για να ζει μια εβραϊκή οικογένεια ή κοινότητα εδώ και 75 χρόνια, είναι – ακριβώς – το υπάρχον καθεστώς του Τελ Αβίβ!! Το να ζεις σε και να επωφελείσαι από ένα κατοχικό καθεστώς σε βάζει σε μεγάλο κίνδυνο, αφού αυτό το καθεστώς συναντάει αντίσταση απ’ τους κατεχόμενους….

Κανένα αποκούμπι λοιπόν! Μάλλον παγίδα!! Υπάρχει ωστόσο και η ιστορία της συγκεκριμένης μυθολογίας. Η ιδέα πως όποιος κάνει κριτική στο θεοναζί, απαρτχάιντ κρατικό καθεστώς είναι «αντισημίτης» (ακόμα κι αν είναι εβραίος: υπάρχουν χιλιάδες τέτοιοι κυρίως στις κοινότητες της διασποράς…) είναι παλιά, της δεκαετίας του ’70∙ προέρχεται από την anti-defamation league (ADL, ένα παλιό think tank) και ήταν εντελώς περιθωριακή (έως και προβοκατόρικη) σε σχέση με τον υπαρκτό αντισημιτισμό για πολλές δεκαετίες. Ώσπου στα τέλη της δεκαετίας του 2000 και στις αρχές της επόμενης άρχισε να «απλώνεται» σε διάφορους δυτικούς κύκλους δημαγωγών, οργανισμούς και πολιτικές βιτρίνες. Γιατί; Επειδή οι οπαδοί του απαρτχάιντ καθεστώτος, βασικά εκτός των συνόρων του, έπρεπε να φτιάξουν ένα αντίβαρο αφενός στις παλαιστινιακές μαζικές εξεγέρσεις και την διεθνή συμπαράσταση σ’ αυτές (1η intifada: 1987 – 1993∙ 2η intifada: 2000 – 2005) και αφετέρου στην ανάδυση του κινήματος BDS (: 2005).

Είναι έτσι χαρακτηριστικό ότι η παλαιστινιακή αντίσταση ΔΕΝ κατηγορείται για “αντισημιτισμό”, αλλά για “τρομοκρατία”. Ο “αντισημιτισμός” (δηλαδή υπόγειος ναζισμός…) είναι η ρετσινιά που προορίζεται για όσους υποστηρίζουν την αντίσταση…

3 – Πως όμως είναι δυνατόν να ζήσουν ειρηνικά μαζί ισραηλινοί και παλαιστίνιοι ύστερα από όσα γίνει απ’ τους πρώτους σε βάρος των δεύτερων εδώ και δεκαετίες; Δεν είναι καλύτερα και πιο εύκολο να ζουν χωριστά, σε δύο διαφορετικά κράτη;

Μια έρευνα που έγινε το 2017 έδειξε ότι το 36% των παλαιστίνιων που ρωτήθηκαν σχετικά στη Γάζα και στη Δυτική Όχθη και το 56% των παλαιστινίων που ζουν εντός ισραήλ σαν πολίτες Β ή και Γ κατηγορίας υποστήριζαν την δημιουργία ενός ενιαίου, δημοκρατικού κράτους. Το ενδιαφέρον είναι πως την συγκεκριμένη ιστορική στιγμή το ίδιο υποστήριζε το 20% των ισραηλινών εβραίων. Κατ’ αρχήν λοιπόν δεν πρόκειται για ένα ενδεχόμενο που θεωρείται «ufo», ειδικά για τους αιχμάλωτους παλαιστίνιους, που θα είχαν υποτίθεται και τους περισσότερους λόγους να μην θέλουν μια τέτοια συνύπαρξη. Υπάρχει επιπλέον μια μειοψηφία (προφανώς) μέσα στους ευνοημένους του απαρτχάιντ καθεστώτος που για διάφορους λόγους (ηθικούς ή απλά λόγω ρεαλισμού) καταλαβαίνουν ύστερα από τόσες δεκαετίες ότι η ζωή τους θα είναι καλύτερη αν πάψουν να είναι κατοχική δύναμη και να συμπεριφέρονται σα δεσμοφύλακες.

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα στην ιστορία (ακόμα και την πρόσφατη, του 20ου αιώνα) όπου πληθυσμοί που ενεπλάκησαν σε αιματηρές αλληλοσφαγές κατάφεραν, και μάλιστα σύντομα, να συνυπάρχουν ειρηνικά.

Το πιο ταιριαστό παράδειγμα είναι το νοτιοαφρικάνικο απαρτχάιντ, που άρχισε να μορφοποιείται την ίδια εποχή (1948) με την δημιουργία του ισραηλινού κράτους. Χρειάστηκαν δεκαετίες αγώνα (και ένοπλου) απ’ την μεριά του κατεχόμενου αφρικανικού πληθυσμού, και συμπαράστασης / εναντίωσης στα δυτικά κράτη απ’ τα αντίστοιχα κινήματα∙ αλλά τελικά «έπεσε». Και, βέβαια, δεν μετατράπηκε σ’ ένα σφαγείο εκδίκησης, παρότι θα υπήρχαν όλοι οι λόγοι γι’ αυτό. Η ταξική διαστρωμάτωση δεν άλλαξε… Αλλά το γεγονός ότι οι κατεχόμενοι θα μπορούσαν να ζήσουν επιτέλους όχι σαν φυλακισμένοι αλλά σαν κανονικοί άνθρωποι σε μια καπιταλιστική κοινωνία και ότι οι δεσμοφύλακές τους παραιτούνταν απ’ όλα τα θεσμικά προνόμια που είχαν δημιουργήσει υπέρ τους, ήταν αρκετό για την ομαλή από φυλετική άποψη συνύπαρξη, και μάλιστα μέσα στην ίδια γενιά.

Τα εμπόδια είναι δύο: η ιδεολογία και, ακόμα περισσότερο, οι θεσμίσεις. Στις δυτικές «δημοκρατίες» (ολιγαρχίες στην πραγματικότητα) η μεγάλη πλειοψηφία των υπηκόων δεν μπορεί (ή δεν θέλει) να καταλάβει σε πόσο μεγάλο βαθμό η καθημερινή τους ζωή, οι συμπεριφορές τους, ακόμα και οι ιδέες τους καθορίζονται έως υπερκαθορίζονται απ’ τις θεσμίσεις. Από τους θεσμούς, με μεγάλο βάρος (αλλά όχι αποκλειστικότητα) των νόμων. (Η υγιεινιστική τρομοεκστρατεία και η ουσιαστική κατάργηση των δυτικών φιλελεύθερων συνταγμάτων δεν έγινε μάθημα…)

Υπάρχει όμως, εύλογα, και το ζήτημα της δικαιοσύνης. Η τιμωρία των υπεύθυνων για τις σφαγές σε βάρος των Παλαιστινίων, όχι μόνο την τωρινή αλλά και εκείνες του παρελθόντος. Όμως αυτό είναι ζήτημα άμεσο – και πάντως άσχετο απ’ το αν υπάρχει λύση για τους αυτόχθονες και ποια θα ήταν αυτή…

4 – Όλες οι «μεγάλες δυνάμεις», απ’ τις ηπα ως την ρωσία και την κίνα, μιλάνε και πάλι για την «λύση των δύο κρατών». Επικαλούνται τις σχετικές αποφάσεις του οηε. Δεν είναι πιο ρεαλιστικό κάτι τέτοιο;

Τα περιβόητα «δύο κράτη» ήταν πράγματι το αρχικό σχέδιο και η απόφαση για την εποικιστική αποικιοκρατία στην περιοχή ως χωροφύλακα της δύσης, μετά την «αποχώρηση» του Λονδίνου και του Παρισιού απ’ τις «κτήσεις» τους στην ευρύτερη μέση Ανατολή. Απόφαση – ξεαπόφαση του οηε όχι μόνο δεν εφαρμόστηκε ποτέ, αλλά όποτε γινόταν επίκλησή της σαν δήλωση «προόδου στις συνομιλίες» ήταν σκέτη φάρσα.

Είναι αλήθεια ότι για χρόνια οι άραβες της ευρύτερης περιοχής (και οι παλαιστίνιοι) δεν αποδέχτηκαν την δημιουργία του ισραηλινού κράτους, όπως κι αυτό απ’ την μεριά του δεν αποδέχθηκε ότι θα περιοριστεί στην έκταση του 1947. Αλλά ο ισχυρότερος, που στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι το απαρτχάιντ καθεστώς μόνο του αλλά μαζί με τους δυτικούς υποστηρικτές του, επιβλήθηκε. Απ’ τα «σύνορα του ‘47» πήγαμε στα «σύνορα του ‘67». Που κι αυτά ενδιάμεσα ήταν.

Κάτω: μετά από δύο πολέμους, το 1948 και το 1967, τα σύνορα από τότε…

Η παλαιστινιακή αντίσταση ήταν και είναι πάντα αντίσταση. Είτε εκτός συνόρων («οργάνωση για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης») είτε, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, στο εσωτερικό (1η intifada). Για να μην πολυλογούμε: στις αρχές της δεκαετίας του ’90, με την κατάρρευση του «ανατολικού μπλοκ» να έχει μετατρέψει την δύση γενικά και τις ηπα ειδικά σε «μόνη υπερδύναμη», υπογράφτηκαν κάποιες συμφωνίες («συμφωνίες του Όσλο») μεταξύ του Αραφάτ ως εκπροσώπου των παλαιστινίων και του Ραμπίν, πρωθυπουργού στο Τελ Αβίβ, που υποτίθεται ότι ήταν τομή: η «λύση των δύο κρατών» έμπαινε στις ράγες.

Φάρσα. Το μέγιστο που θα μπορούσε να ανεχθεί στα ‘90s το Τελ Αβίβ ήταν κάτι σα «παλαιστινιακή νομαρχία», χωρίς κανένα βασικό θεσμό απ’ αυτούς που κάνουν ένα κράτος να είναι κράτος. Χωρίς στρατό, χωρίς αεροδρόμια, χωρίς έλεγχο των συνόρων, χωρίς νόμισμα… Τέτοιες ήταν εκείνες οι συμφωνίες.

Συνεπώς έκτοτε προέκυψε αυτό το φρικτό αστείο που λέγεται «παλαιστινιακή αρχή», σαν «γνωστής ταυτότητας ιπτάμενο αντικείμενο» πάνω από μια πραγματικότητα που οριζόταν απ’ το όλο και πιο σκληρό και όλο πιο επεκτατικό απαρτχάιντ. Με το οποίο μάλλον συνεργαζόταν (με οικονομικά ανταλλάγματα…) παρά εμπόδιζε. Και η «λύση των δύο κρατών» απέμεινε στη διεθνή κρατική και δημαγωγική ρητορική σαν προσχηματικό «ειρήνη υμίν» κάθε φορά που η παλαιστινιακή αντίσταση προσπαθούσε να φρενάρει τις θεοναζί, απαρτχάιντ μεθοδεύσεις.

Πρέπει να θυμίσουμε πως ακόμα και στα νοτιοαφρικανικά μπαντουστάν υπήρχαν κλίκες μαύρων που έτρεχαν να επωφεληθούν από κάτι ψίχουλα εξουσίας που τους πετούσε το απαρτχάιντ καθεστώς των λευκών. Συνεπώς το τι είναι η «παλαιστινιακή αρχή» σαν εκπρόσωπος του υποτιθέμενου «παλαιστινιακού κράτους» δεν είναι πρωτότυπο. Και η πραγματικότητά του αποδεικνύεται ακόμα μια φορά απ’ τις 7 Οκτώβρη και μετά. Τα τάγματα θανάτου των θεοναζί εποίκων, αυτή τη φορά ανοικτά μαζί με τον ισραηλινό στρατό, λεηλατούν, καταστρέφουν, σκοτώνουν, συλλαμβάνουν στη Δυτική Όχθη η οποία είναι, υποτίθεται, στον έλεγχο αυτής της «παλαιστινιακής αρχής»∙ κι αυτή η «αρχή» – με την ένοπλη αστυνομία της – είναι κλεισμένη κάπου στις βίλες της, κοιτώντας αλλού.

5 – Μήπως το γεγονός ότι στη «λύση των δύο κρατών» αναφέρονται οι αναθεωρητικές δυνάμεις ρωσία και κίνα αφήνει ένα περιθώριο να εφαρμοστεί τελικά κάποια στιγμή;

Όχι. Δείχνει μόνο τον οππορτουνισμό κάθε ιμπεριαλιστικού κράτους, ακόμα και εκείνων που αμφισβητούν και αντιτίθενται στους δυτικούς (και στον αμερικανικό πρώτ’ απ’ όλα). Το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς έχει εγκαταστήσει όλα αυτά τα χρόνια (κάτω απ’ τα μάτια όλων, συμπεριλαμβανόμενων των αφεντικών στη Μόσχα και στο Πεκίνο…) στη Δυτική Όχθη από 700.000 έως 800.000 εποίκους, πολλοί απ’ τους οποίους είναι πλέον επίσημα ένοπλοι, σαν παραστρατιωτικό σώμα. Και συνεχίζει. Οι εποικισμοί αυτοί θεωρούνται παράνομοι – και λοιπόν; Καμία «λύση δύο κρατών» δεν θα μπορούσε να υπάρξει ούτε καν στα χαρτιά χωρίς την μετακίνηση όλων αυτών πίσω στην επικράτεια του ενός απ’ τα δύο κράτη, του ισραηλινού. Μπορεί κάποιος να το φανταστεί; Το λιγότερο που θα περίμενε κάθε λογικός άνθρωπος θα ήταν ισραηλινός εμφύλιος απ’ το πρώτο λεπτό!

Αλλά ακόμα και στην εντελώς απίθανη περίπτωση που αυτές οι εκατοντάδες χιλιάδες έποικοι δέχονταν να φύγουν χωρίς αντιδράσεις, το Τελ Αβίβ θα απαιτούσε (προφανώς) ένα αντάλλαγμα: την έξωση των 2.000.000 αράβων και βεδουϊνων μουσουλμάνων που ζουν τώρα στην δική του επικράτεια. Αυτό λέγεται «ανταλλαγή πληθυσμών» και είναι ότι πιο κυνικό και απάνθρωπο έχει εφεύρει απ’ τον 20ο αιώνα και μετά η διεθνής διπλωματία.

Η «λύση των δύο κρατών» ήταν απ’ την αρχή προσχηματική, και έτσι ακριβώς εξελίχθηκε ως σήμερα. Προσπαθούσε (και προσπαθεί) να κρύψει το βασικό γεγονός: ότι δυτικοί έποικοι εγκαταστάθηκαν στη γη αυτοχθόνων πληθυσμών∙ και το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν να διώξουν 750.000 απ’ αυτούς, καταστρέφοντας τα σπίτια τους και τα χωριά τους, και κατάσχοντας την γη τους. Είναι η Nakba του ‘48, που οι παλαιστίνιοι δεν έχουν ξεχάσει και δεν θα ξεχάσουν όσες γενιές κι αν περάσουν. Πρόκειται για τυπική συμπεριφορά δυτικών εποίκων: να εξαπλωθούμε όσο το δυνατόν περισσότερο. Για την γη; Για την γη. Για το νερό; Για το νερό. Για το φυσικό αέριο; Για το φυσικό αέριο. Για άλλες πρώτες ύλες; Ναι. Για τα πάντα. Έγινε στη βόρεια αμερική (ηπα και καναδά), έγινε στην αυστραλία και στη νέα ζηλανδία, έγινε στην αλγερία, στη νότια αφρική και σε άλλα σημεία της αφρικής. Έγινε (και συνεχίζει να γίνεται) στην Παλαιστίνη. Δεν έχει καμία σχέση με θρησκεία. Είναι το μοντέλο της δυτικής αποικιοκρατίας μέσω εποικισμού.

Επειδή απ’ την μια μεριά μετά τον β παγκόσμιο πόλεμο δεν ήταν σωστό να είναι κάποιος ανοικτά αποικιοκράτης, και επειδή απ’ την άλλη μεριά τα δυτικά κράτη / κεφάλαια αρνούνταν να κρατήσουν τους εβραίους υπηκόους τους που είχαν επιζήσει απ’ τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και ήθελαν να ξεφορτωθούν όσους περισσότερους γινόταν (δεν τους έδιναν καν ταυτότητες, τα έχει πει και γράψει μια χαρά η Hannah Arendt…), επιβλήθηκε η ιδέα του «να φυτέψουμε ένα κράτος» γι’ αυτούς δίπλα στην υπόσχεση για ακόμα ένα για τους άλλους… Ήταν (και παραμένει) μια ιδέα βαθιά ρατσιστική, όπως ακριβώς θα περίμενε κάποιος απ’ την δυτική αποικιοκρατία: «αυτοί» δεν μπορούν να ζήσουν μαζί και ισότιμα, αφού οι μεν είναι ανώτεροι (λευκοί…) οι δε κατώτεροι (μαυριδεροί…). Και οι ανώτεροι να διώξουν τους κατώτερους.

Συνεπώς το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς από κοινωνική και ιδεολογική άποψη κάνει εκείνο για το οποίο φτιάχτηκε: ασκεί την κατοχή του επί των κατώτερων πληθυσμών, άλλοτε φυλακίζοντάς τους μέσα σε τείχη, φράχτες, και στρατιωτικά μπλόκα, άλλοτε εξανδραπίζοντάς τους, κι άλλοτε σκοτώνοντάς τους∙ ει δυνατόν μαζικά.

6 – Ένα άλλο επιχείρημα κατά του ενός δημοκρατικού κράτους για όλους και όλες είναι ότι σ’ αυτό οι παλαιστίνιοι / άραβες θα γίνουν πλειοψηφία.

Η ψύχωση της δημογραφίας είναι ένα ακόμα άλλοθι της ρατσιστικής ιδεολογίας του θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώτος και των υποστηρικτών τους. Ένας πρωτογονισμός που ανάγει σε κυριότερη διάσταση και πηγή της εξουσίας τον πληθυσμιακό όγκο. Εν τέλει πρόκειται για μια βιοπολιτική ιδεολογία.

Αν δεν κάνουμε λάθος τα 6 εκατομμύρια εβραίων που ζουν στις ηπα δεν είναι πλειοψηφία στα συνολικά 340 εκατομμύρια του πληθυσμού∙ αυτό ωστόσο δεν τους εμποδίζει να έχουν ισχυρότατη επιρροή στα «κέντρα πολιτικής εξουσίας». Η αλήθεια είναι ότι η εξουσία στις καπιταλιστικές κοινωνίες δεν διαρθρώνεται με όρους πληθυσμιακών μεγεθών∙ αλλιώς θα υπήρχε εργατική εξουσία παντού … και φυσιολογικά! Η εξουσία (γιατί αυτό φαίνεται να είναι το επίδικο…) διαρθρώνεται με εντελώς διαφορετικούς όρους. Έτσι ώστε δεν είναι καθόλου πρωτότυπο να κυβερνούν πολύ μικρές μειοψηφίες. Στην περίπτωση ενός ενιαίου, δημοκρατικού κράτους απ’ την θάλασσα ως το ποτάμι, οι τωρινοί εξουσιαστές του θεοναζί καθεστώτος δεν θα δυσκολεύονταν καθόλου να βρουν συνεταίρους απ’ την παλαιστινιακή / αραβική μεριά: αυτούς με τους οποίους συνεργάζονται ήδη, την «ελίτ» της Δυτικής Όχθης…

 

(Μεταξύ όλων των άλλων…) Διασώστε την πραγματικότητα! (3)

Δευτέρα 27 Νοέμβρη>> Γιατί επιμένουμε ότι πρέπει να διασωθεί η Αλήθεια, η πραγματικότητα της παλαιστινιακής «εισβολής του al Aqsa»; Δεν θα ήταν αρκετό να μπει εκείνη η μέρα μέσα στα 75 κατοχής, βαρβαρότητας, ισραηλινού απαρτχάιντ, να δειχθεί πόσο «ασήμαντο» σαν αντίποινο θα ήταν ακόμα κι αν οι παλαιστινιακές οργανώσεις είχαν σκοτώσει 1000 ισραηλινούς αμάχους;

Τέτοιου είδους συμψηφισμοί δεν είναι του γούστου μας, ειδικά όταν μιλάμε για απελευθερωτικά κινήματα και οργανώσεις. Υπάρχει όμως κάτι πολύ πιο σημαντικό απ’ το γούστο μας. Κι αυτό είναι η τεχνολογικά οργανωμένη και μεθοδευμένη κατασκευή ψευδαισθήσεων, ψεμάτων – αυτό που λέγεται «εικονική πραγματικότητα». Δεν πρόκειται για την ιστορικά γνωστή καθεστωτική προπαγάνδα που είναι προς το παρόν σχετικά εύκολο να αποκαλυφθεί. Πρόκειται για την εκτόξευσή της σε «πειστικές» αναπαραστάσεις-ως-«ντοκουμέντα». Την επόμενη φορά, για παράδειγμα, που αυτή η προπαγάνδα θα καταγγείλει «40 αποκεφαλισμένα και καμένα μωρά» δεν θα είναι μόνο λόγια. Θα έχει και τις εικόνες τους∙ θα έχει ακόμα και βίντεο με τον αποκεφαλισμό τους… (Πείτε το «τεχνητή νοημοσύνη» ή «deep fake» αν βολεύει).

Θα έχει επίσης πλάνα απ’ την “τρομοκρατική” ανατίναξη ενός σπιτιού … χωρίς τανκς…

Πιστεύεις στον Δυτικόσμο;

Δευτέρα 20 Νοέμβρη>> Υποφέρουμε (σα σύνολα εννοούμε) από προχωρημένη παράλυση. Ηθική, συναισθηματική, εν τέλει και πολιτική. Αν μας κοιτάξουμε απ’ την θέση οποιουδήποτε άλλου εκτός «πρώτου κόσμου» σαπίζουμε, ακόμα κι όταν αυτό δεν οφείλεται στις πράξεις αλλά στις παραλείψεις μας.

Μετά τις μεγάλες, πολύ μεγάλες διαδηλώσεις υπέρ των Παλαιστίνιων, το θεοναζί απαρτχάιντ καθεστώς του Τελ Αβίβ ΜΑΖΙ με όλους τους δυτικούς συμμάχους και υποστηρικτές του, απάντησαν έτσι:

Αυτό είναι ένα νοσοκομείο (al Shifa) υπό πρωτοκοσμική / ισραηλινή κατοχή:

Κι αυτό είναι ένα τμήμα του ίδιου νοσοκομείου, η μονάδα πρόωρων νεογνών, υπό την ίδια κατοχή:

Μην αποστρέφετε το βλέμμα∙ η αποστασιοποίηση γίνεται αυτόματα συνενοχή.

(«Είναι απαράδεκτο»… «Καταδικάζουμε απερίφραστα»…. Αυτά και άλλα παρόμοια είναι στα δυτικά στόματα… στόματα και μυαλά γεμάτα πτώματα…)

Το να προσθέτουν τα αποβράσματα, με τρόπο επιδεικτικό, ακόμα περισσότερη βαρβαρότητα στην βαρβαρότητά τους, κι ύστερα ακόμα περισσότερη, είναι μια γνωστή ψυχο-πολιτική τακτική εκμηδενισμού. Και τι θα μας κάνετε δηλαδή; Δεν σας παίρνει, είστε ανίκανοι, όσες χιλιάδες κι αν μαζευτείτε… Έχουμε όλα τα όπλα, έχουμε όλους τους μηχανισμούς, έχουμε τους δημαγωγούς, έχουμε την δύναμη και τα συμφέροντα, βγάλτε λοιπόν τον σκασμό…

Το ότι τα δυτικά κράτη, τα δυτικά αφεντικά, οι πολιτικές βιτρίνες τους, οι μηχανισμοί τους, έχουν αποφασίσει να κλιμακώσουν βίαια την πόλωση με τμήματα τα πληθυσμών τους (αυτά που τώρα συμπαραστέκονται, όπως και όσο, στην παλαιστινιακή αντίσταση), δεν είναι κάτι που αφορά αποκλειστικά την Παλαιστίνη. Τώρα ναι – χτες όχι. Αύριο θα είναι κάτι άλλο, ή πολλά άλλα. Το ξέρουμε απ’ το 2020, το 2021, το 2022, όταν ο εχθρός ήταν «αόρατος», όταν δεν ήταν «οι τρομοκράτες της Χαμάς» που νομιμοποιούσαν την καθεστωτική βία με την συνοδεία της «κοινωνικής συναίνεσης».

Χωρίς καμία πρόθεση υποτίμησης της παλαιστινιακής αντίστασης, το αντίθετο, η βαθύτερη προστυχιά της δυτικής καθεστωτικής υποστήριξης στους επί δεκαετίες δήμιους των παλαιστινίων και ειδικά στον τωρινό φονικό παροξυσμό τους, είναι ο οδοδείκτης του τι είναι διατεθειμένα τα αφεντικά «μας» να κάνουν παντού όπου αμφισβητείται η θανατοπολιτική τους.

Η βάρβαρη στοχοποίηση όλων των πολιτικών υποδομών στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, σπιτιών, σχολείων, εκκλησιών, κέντρων ανθρωπιστικής βοήθειας, προσφυγικών καταυλισμών και (φυσικά!!!) νοσοκομείων (με το πρόσχημα ότι αποτελούν «προκάλυμμα των τρομοκρατών» – θα επανέλθουμε σ’ αυτό) και η δυτική υποστήριξη / νομιμοποίηση στις μαζικές εκδικητικές δολοφονίες-και-τα-βασανιστήρια-με-κάθε-τρόπο (πάντα «εντός των κανόνων του διεθνούς δικαίου» όπως λένε, αλλοίμονο…), είναι η αστραπή που προειδοποιεί για έναν ακόμα μεγαλύτερο κίνδυνο σε εξέλιξη. (Θα πρέπει να είναι πολλοί στον «πρώτο κόσμο» εκείνοι που φοβούνται την αστραπή∙ και είτε κλείνουν τα μάτια ελπίζοντας ότι… είτε παγώνουν επειδή έχουν ξεχάσει ακόμα και την δική τους παράδοση για το τι σημαίνει πραγματικά, όχι στα λόγια, όχι στα συνθήματα, κοινωνικός, εργατικός «πόλεμος στον πόλεμο των αφεντικών»…)