Απαρτχάιντ

Πέμπτη 24 Οκτώβρη. Νοιώθεις στα σωθικά σου καθημερινά τι είναι η εργατική κατάσταση; Κυκλοφοράει στις φλέβες σου το υπόκωφο μίσος για τα αφεντικά και τους τσατσορούφιανούς τους; Να, λοιπόν, ένας ακόμα λόγος, απτός και άμεσος, να είσαι πρακτικά υπέρ της παλαιστινιακής αντίστασης:

…Απ’ τις 6 ή τις 6.30 το πρωί τους βλέπεις σε ομάδες να περιμένουν. Μισή ώρα νωρίτερα κατάφεραν να διαβούν ένα πέρασμα απ’ την Δυτική Όχθη στο ισραήλ· που σημαίνει πως πήραν την άδεια να περάσουν. Η ώρα που τους βλέπεις σημαίνει ότι είναι εργάτες, και το ότι περιμένουν σημαίνει δύο πράγματα: είτε πως έχει αργήσει ο εργολάβος να περάσει να τους μαζέψει, είτε ότι περιμένουν κάποιον να τους προτείνει ένα μεροκάματο….

Κάπως έτσι ξεκινάει ένα χθεσινό άρθρο της ισραηλινής ha’aretz. Για να συνεχίσει:

… Οι παλαιστίνιοι αναγκάζονται να αγοράζουν την άδεια για να δουλέψουν στο ισραήλ. Μια πρόσφατη έρευνα της Τράπεζας του Ισραήλ εκτιμά ότι περίπου το ένα τρίτο των εργατών απ’ την Δυτική Όχθη στο ισραήλ αναγκάζονται να κάνουν κάτι τέτοιο, που σημαίνει ότι το 2018 πάνω από 20.000 άνθρωποι πλήρωσαν τουλάχιστον 140 εκατομμύρια δολάρια σε ενδιάμεσους και σε ισραηλινές επιχειρήσεις και εργοδότες – για να δουλέψουν…

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τι συμβαίνει. Όντας ρατσιστικό το ισραηλινό καθεστώς, έχοντας φράξει την παλαιστινιακή εργατική τάξη με πολλαπλούς, χωροτακτικούς και θεσμικούς φράκτες και εμποδίζοντας την κίνησή της, έχοντας εξελίξει την διαχείριση των εργατών που εφηύραν οι λευκοί αποικιοκράτες στα άλλοτε νοτιοαφρικανικά μπαντουστάν, επιβάλλει στην παλαιστινιακή εργατική τάξη της Δυτικής Όχθης (για την Γάζα δεν υπάρχει θέμα: είναι μόνιμα φυλακισμένη…) να πληρώνουν απ’ το ένα τρίτο ως το μισό των μισθών της στους ισραηλινούς νταβάδες και στα ισραηλινά αφεντικά. Για να της επιτρέψει να την εκμεταλλευτούν…

Η ερώτηση «και γιατί οι παλαιστίνιοι εργάτες και εργάτριες αποδέχονται αυτήν την βίαιη υποτίμηση;» είναι ηλίθια. Και μικροαστική. Δεν υπάρχει καμμία «αποδοχή». Υπάρχει μόνο η ανάγκη. Και είναι μεγάλη η ανάγκη αφού το φασισταριό των ένοπλων ισραηλινών εποίκων, μαζί με τον επίσημο στρατό του, καταστρέφει συστηματικά τις παλαιστινιακές καλλιέργειες στη δυτική Όχθη. Είναι ένας απ’ τους βραχίονες της βίαιης προλεταριοποίησης των Παλαιστίνιων· και της «οικονομικής» υποτίμησής τους αμέσως μετά.

Εκτός απ’ την περίπτωση που η εργατική τάξη θα τρέφεται, θα ντύνεται, θα διασκεδάζει και θα ζει καθημερινά με αέρα κοπανιστό, πρέπει να δουλεύει, να έχει έναν κάποιο μισθό, για να μπορεί να αγοράζει τα απαραίτητα εμπορεύματα. (Αν, παρόλα αυτά, κατάφερνε να την βγάζει μόνο αναπνέοντας θα υποχρεωνόταν να πληρώνει τον αέρα…)

Το «πρόστιμο», το «νταβατζιλίκι» που είναι αναγκασμένοι να πληρώνουν οι παλαιστίνιοι εργάτες και εργάτριες στα ισραηλινά κρατικά και παρακρατικά αφεντικά (αφού ο αέρας δεν φτάνει για να ζήσουν) είναι η πρακτική εφαρμογή της θεσμικής, νομικής απαγόρευσής τους. Το να είσαι παλαιστίνιος εργάτης στον απαρτχάιντ ισραηλινό καπιταλισμό έχει κηρυχτεί «παράνομο», τόσο όσο χρειάζεται για να πληρώνεις για την σύντομη «νομιμότητα» του σημερινού μεροκάματου. Και αύριο πάλι απ’ την αρχή. Συμβαίνει εκεί, σε επίπεδο «διδακτορικού», το ίδιο που συμβαίνει σε επίπεδο «λυκείου» με την απαγόρευση των μεταναστών εργατών στον πρώτο κόσμο. Στη δεύτερη περίπτωση η «πληρωμή» είναι αόρατη, μέσα απ’ το τσάκισμα των μισθών. Στην ισραηλινή περίπτωση είναι φανερή: πληρώνεις για να δουλέψεις, και το ξέρουν οι πάντες. Μέχρι και την κεντρική τράπεζα του καθεστώτος το ξέρει, που μπορεί να μετρήσει την πρόοδο της ρατσιστικής υποτίμησης / εκμετάλλευσης.

Υπάρχει κάτι που δεν καταλαβαίνετε; Μήπως δεν καταλαβαίνετε το νόημα της ελληνο-ισραηλινής συμμαχίας, τον βαθμό της σιωπηλής συνενοχής του καθενός μας; Τί στην ευχή; Για να «δουλεύουν» αυτά τα συστήματα άγριας καπιταλιστικής συσσώρευσης χρειάζεται πολύ διεθνής σιωπή (και αρκετή αποπροσανατολιστική παπαρολογία…)

Σκάσε εσύ, κι άσε τα αφεντικά να κάνουν τις δουλειές τους…

(φωτογραφία κάτω: Παλαιστίνιοι εργάτες περιμένουν να περάσουν τον ρατσιστικό έλεγχο για να τους επιτραπεί να δουλέψουν στην Jenin. Η φωτογραφία είναι απ’ τις 2 Μάη του 2019, αλλά και από σήμερα. Εννοείται: αν τολμήσουν να ανακατευτούν σε κανά πετρίδι προς τον ισραηλινό κατοχικό στρατό δεν θα ξαναδουλέψουν ποτέ. Κάπως έτσι οι ανήλικοι παλαιστίνιοι και παλαιστίνιες, καθώς είναι «εκτός αγοράς εργασίας», βρίσκονται εντός αντίστασης…

Μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου εκεί; Αν όχι σταμάτα να φαντάζεσαι ότι το «εκεί» δεν σε αφορά: πληρώνεις άμεσους και έμμεσους φόρους, που σημαίνει ότι πληρώνεις το ελληνικό κράτος για να υποστηρίζει αυτό το «εκεί»!)

Ανατολική Μεσόγειος

Παρασκευή 22 Μάρτη. Όλα όσα έχουμε συγκεντρώσει στο Sarajevo 135a ισχύουν μέχρι την τελευταία τελεία. Ισχύει, όμως, κι αυτό: το ελληνικό κράτος / κεφάλαιο / παρακράτος συνειδητά και συστηματικά τροφοδοτεί την δημαγωγία περί του γκαζοσωλήνα για να κρύψει το πραγματικό περιεχόμενο της συμμαχίας Αθήνας – Τελ Αβίβ. Και η απόκρυψη αποδίδει…

Αυτό, υποστηρίζουμε, αποδεικνύεται περίτρανα στην ως τώρα πιο πρόφατη σκηνή του έργου: ξεκίνησε με τα τρελά ζήτω στην διακρατική υπογραφή για τον eastmed που θα «ευλογούσε» το ψοφιοκουναβιστάν μέσω Pompeo, και τέλειωσε με την «άμυνα κατά των κακόβουλων επιρροών», που όντως χρειαζόταν Pompeo για να έχει βάρος… Αυτό ήταν το πραγματικό αντικείμενο της συνάντησης της συμμορίας των 3 plus τον εκπρόσωπο των capo di capi απ’ τις united states!!! Το παραμύθι είχε επί βδομάδες μεθυστικό γκάζι· αλλά το ραντεβού αφορούσε τον 4ο παγκόσμιο πόλεμο, και το μέτωπο που έχει αυτός ο παγκόσμιος εδώ, στα πέριξ. “Regional stability” λέγεται…

Δυστυχώς η απώθηση θα συνεχίσει να δουλεύει – έτσι συμβαίνει πάντα στα χασάπικα του πλανήτη. Είναι προτιμότερο να ελπίζει κανείς ότι όλα αυτά τα νταραβέρια, εδώ και χρόνια, μεταξύ Αθήνας, Λευκωσίας, Τελ Αβίβ, Καΐρου και Ουάσιγκτον αφορούν μπίζνες παρά ότι αφορούν σφαίρες (που δεν αποκλείουν τις μπίζνες, αλλά καθόλου δεν τελειώνουν σ’ αυτές)… Όπως, επίσης, είναι προτιμότερο να είναι σίγουροι οι «καλοπροαίρετοι» πως όταν καλούμε σε αγώνα κατά της ελληνο-ισραηλινής συμμαχίας και υπέρ της παλαιστινιακής αντίστασης είμαστε «πολιτικοί προικοθήρες», «κολληματίες», «κομπλεξικοί» (ή, ίσως ίσως, και «πράκτορες της Τεχεράνης»), σε κάθε περίπτωση «περιορισμένης ευθύνης», παρά ότι έχουμε μια συνεκτική ανάλυση αυτής της περιόδου της ενδοκαπιταλιστικής σύγκρουσης, σε διάφορες κλίμακες, και επιδιώκουμε οδοφράγματα για να εμποδίσουμε, υποκειμενικά και αντικειμενικά, αυτό που ήδη έχει ξεκινήσει!

Εντάξει. Ακόμα κι αν είναι έτσι, από εδώ και από αλλού, από παντού όπου πρέπει και μπορούμε, θα συνεχίσουμε. Σκεφτείτε όμως για δυο λεπτά: πόση υποτίμηση μπορείτε να αντέξετε ακόμα, σε εποχιακές μεταμοντέρνες συσκευασίες; Κι αν έχετε μεγάλα περιθώρια αντοχής, που και πως νομίζετε ότι τελειώνει η υποτίμηση της ζωής απ’ τα αφεντικά;

Κατά τα άλλα, ισχύει αυτό: ο καιρός περνάει και δεν κοιτάει την δική σου την μελαγχολία…

(φωτογραφία: Η επάνω είναι απ’ τον περασμένο Δεκέμβρη…)

Φαιορόζ φιλοξενία

Τετάρτη 14 Νοέμβρη. Αυτοί που βλέπετε καθισμένους γύρω από μια ξυλόσομπα είναι πρόσφυγες (υεμενίτες και παλαιστίνιοι) σ’ ένα καφενείο στο τουρκικό χωριό Kiremitci Salih, κοντά στον Έβρο. Ξέρετε: γίνεται πόλεμος στα μέρη τους, καταστρέφονται ζωές…

Για την ακρίβεια δεν βλέπετε τους ίδους, αλλά τα σημάδια απ’ τις κλομπιές στις πλάτες τους. Τους βρήκαν οι ντόπιοι να περπατούν μόνο με τα σώβρακα στα χωράφια κοντά στο χωριό, τους πήγαν στο καφενείο του χωριού, τους έδωσαν ρούχα – και ρώτησαν.

Για να μάθουν αυτό που υποψιάζεσθε. Ότι οι έλληνες μπάτσοι τους έγδυσαν, τους κτύπησαν, τους έκλεψαν, και τους πέταξαν πίσω στο ποτάμι… Προφανώς ακολουθούν την ρατσιστική πλευρά της εθνικής γραμμής (της ελληνο-ισραηλινής συμμαχίας δηλαδή), αφού το Τελ Αβίβ συμμετέχει στη σφαγή και των παλαιστίνιων (άμεσα) και των υεμενιτών (έμμεσα). Πως είναι δυνατόν να γίνουν δεκτοί σαν πρόσφυγες αυτοί που θα έπρεπε να είναι νεκροί για χάρη του συμμάχου;

Λοιπόν;

Πόσα κιλά συνενοχής έχει ο καθένας και η καθεμιά να χαρίσει στο ελληνικό κράτος; Πόσα «πετάμε – την – μπάλα – έξω» μπορούν να εφευρεθούν και να γίνουν viral στα ντουβάρια και στα social media;

Πόση χοντροπετσιά θα πουληθεί για ευαισθησία; Πόσοι συμβιβασμοί για θυμό; Με πόσους νεκρούς θα χορτάσει η κόλαση που κουβαλάνε όλο και πιο περήφανα οι μικροαστοί, συμπεριλαμβανομένων των «ευαίσθητων»; Που είναι οι πονηρούληδες που είχαν βρει την αιτία του κακού στις μκο;

Που είναι οι αγύρτες και που οι ρουφιάνοι;