Tag: σαουδική αραβία

Αφγανιστάν 1

Παρασκευή 23 Φλεβάρη. Προφανώς είναι “μακρυά” (στην πραγματικότητα πολύ κοντύτερα απ’ όσο νομίζουν οι ψωνισμένοι επαρχιώτες). Η επίσκεψη του πακιστανού υπ.εξ. Khawaia Asif στη Μόσχα και οι κουβέντες του με τον ρώσο υπ.εξ. Lavrov (η δεύτερη τους τελευταίους 5 μήνες) είναι γεγονότα αδιάφορα στα μέρη μας. Κακώς.

Παρότι η επίσκεψη (πριν 3 ημέρες, στις 20 Φλεβάρη) ήταν τυπικά «επίσκεψη εργασίας» δεν πρέπει να υποτιμάει κανείς τη σημασία της. Δηλαδή το θέμα της: η κατάσταση στο αφγανιστάν. Είναι γνωστό ότι η Ισλαμαμπάντ στηρίζει τους ταλιμπάν (όπως, διακριτικά, κάνουν η Μόσχα και το Πεκίνο) εκνευρίζοντας όσο δεν πάει την Ουάσιγκτον. Οι ταλιμπάν, οι πακιστανικές μυστικές υπηρεσίες και το πακιστανικό καθεστώς είναι για το Ινδοκούς ό,τι είναι ο Άσαντ, το καθεστώς του, και οι ελεγχόμενοι απ’ την Τεχεράνη, την Άγκυρα και την Ντόχα ένοπλοι στο συριακό πεδίο μάχης και στην ευρύτερη μέση Ανατολή.

Μετά την «συνάντηση εργασίας» ο Lavrov ανακοίνωσε την εντατικοποίηση των ενεργειών του «συμφώνου της Σαγκάης» (SCO) για την αντιμετώπιση του isis στο αφγανιστάν. Ο isis στο αφγανιστάν, ο οποίος δήλωσε χτες ότι κτύπησε με ρουκέτες μια αμερικανική βάση – έτσι ώστε να συντηρείται η φήμη του – είναι, κατά την Μόσχα δημιούργημα της Ουάσιγκτον. Που μεταφέρει (λέει η Μόσχα) ένοπλους του isis απ’ την συρία και το ιράκ στο αφγανιστάν…

Αλλά το βασικό είναι ότι η Μόσχα, το Πεκίνο, (λιγότερο φανερά η Τεχεράνη), η Ισλαμαμπάντ (και οι ταλιμπάν) συνεργάζονται εξ αντικειμένου στην κεντρική ασία. Συνεργάζονται επιφανειακά μεν κατά του «isis στο αφγανιστάν», ουσιαστικά δε κατά των αμερικανικών βάσεων εκεί. Όπως συμβαίνει ήδη στην ypgκρατούμενη βόρεια και ανατολική συρία, έτσι και στο αφγανιστάν η έξωση των αμερικάνων είναι δύσκολη και σύνθετη επιχείρηση.

Αξίζει, επί τη ευκαιρία, να σημειώσουμε κι αυτό (επίσης «μακρινό» – κούνια που τους κούναγε): ο εξαφανισμένος τον τελευταίο καιρό τοξικός πρίγκηπας του Ριάντ ζήτησε και πήρε την προστασία του πακιστανικού στρατού στα παλάτια του. Πράγματι, μονάδες της Ισλαμαμπάντ έχουν μετακομίσει στη σαουδική αραβία, μετά από αίτημα του πρίγκηπα (που ο πατέρας του θα έπρεπε να τον έχει στέψει βασιλιά απ’ το περασμένο καλοκαίρι, αλλά φαίνεται ότι το σκέφτεται κι αυτός…).

Το ότι ο τοξικός πρίγκηπας δεν έχει εμπιστοσύνη στο στρατό του και είχε καταφύγει σε μισθοφόρους για την προστασία του το ξέραμε και το είχαμε αναφέρει εδώ. Αλλά οι μισθοφόροι ήταν αμερικανικής εταιρείας (της πρώην blackwater) και ποτέ δεν ξέρεις… Το ότι, τελικά, κατέληξε ικέτης στην Ισλαμαμπάντ είναι ιδιαίτερου ενδιαφέροντος: ειδικά υπό το πρίσμα του αδρά σχηματισμένου «μπλοκ του Ινδοκούς», αν μπορούμε να το πούμε έτσι.

Δεν εμπιστεύεται ούτε τους αμερικάνους ο τοξικός; Έτσι φαίνεται.

Οι φίλοι οι μεταγιάπηδες

Τρίτη 9 Γενάρη. Η καπιταλιστική ιστορία δεν εξελίσσεται από σόγια ή γιάπηδες που σνιφάρουν μαζί. Ωστόσο δεν πρέπει να αποκλειστεί ότι σόγια ή γιάπηδες που σνιφάρουν μαζί γράφουν με τα χέρια τους μερικές σελίδες, ή σημειώσεις ή παραπομπές της ιστορίας. Σαν ενεργούμενα της αόρατης ιστορικής αναγκαιότητας απ’ την μια μεριά· σαν πρωταγωνιστικές μορφοποιήσεις των λεπτομερειών της, μπορεί και κρίσιμων, απ’ την άλλη.

Φαίνεται ότι ο τοξικός πρίγκηπας του Ριάντ και ο πρίγκηπας σώγαμπρος της Ουάσιγκτον, ο αμερικανο-ισραηλινός γιάπης Jared Kushner, είναι «εκλεκτοί της ιστορίας» – αν και όχι ευλογημένοι. Ακόμα και η ιστορία δικαιούται να έχει χιούμορ! Real estate businessman (πλυντήριο δηλαδή…) και φανατικός χορηγός (αλλά και εργολάβος) του ισραηλινού κράτους ο δεύτερος, κομπλεξικός της σαουδαραβικής δυναστείας ο πρώτος, έσμιξαν για να πετύχουν εκείνα που δεν πέτυχαν οι μπροστάρηδες της αμερικανικής ιμπεριαλιστικής εφόδου, οι σχεδιαστές του «αμερικανικού 21ου αιώνα» στις αρχές του: τον ανασχεδιασμό συνόρων, κρατών και ζωνών επιρροής στη μέση Ανατολή.

Διαρκώς προκύπτουν νέα δεδομένα γι’ αυτή τη σχέση (το τελευταίο αμερικανικό best seller έχει υλικό και για δαύτην)· αλλά στο δικό μας μυαλό όσο περισσότερα μαζεύονται τόσο πιο κωμική γίνεται, αν κριτήριο είναι όχι τα προσωπικά βίτσια αλλά ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός. Αν τέτοιοι, σαν τον Muhammad Bin Salman και τον Jared Kushner, είναι οι «στρατηγικά εμπνευσμένοι πρωταγωνιστές της ιστορίας», τότε καταλαβαίνει κανείς γιατί τους παίρνουν την ταυτότητα μετά από κάθε τους κίνηση οι παλιές καραβάδες της περιοχής – ξεκινώντας απ’ την Τεχεράνη. Ούτε ένα κόλπο τους δεν έχει πιάσει: απομόνωση (και ανατροπή του καθεστώτος) του κατάρ… πρόκληση χάους στο λίβανο… ενοχοποίηση του ιράν… εξαφάνιση των ιρανικών επιρροών στην υεμένη… ανακήρυξη της Ιερουσαλήμ σαν πρωτεύουσας του ισραηλινού απαρτχάιντ…

Ψωνάρες; Τρελλές και ανεξέλεγκτες! Μοιραίοι και άβουλοι ταυτόχρονα, μέσα στην ματαιοδοξία και την αλαζονία τους: προφανώς και δουλεύουν για τους απρόσωπους ιμπεριαλισμούς των ηπα και του ισραήλ· καταδικασμένοι όμως σε συσχετισμούς δύναμης και εμπόλεμους ελιγμούς των αντιπάλων, σε πεδία δηλαδή που τα δολάριά τους δεν αξίζουν ούτε το χαρτί της εκτύπωσής τους.

Προφανώς, όταν τα πράγματα θα φτάσουν στο αμήν, την «λύση θα την δώσουν τα κανόνια»…

The desert

Σάββατο 6 Γενάρη. Σύμφωνα με το υλικό του Wolff στο Fire and Fury (υλικό που συντίθεται από 200 συνεντεύξεις με αξιωματούχους του άσπρου σπιτιού) ήταν η αμερικανική συντηρητική διοίκηση του ψόφιου κουναβιού που «έπεισε» τον βασιλιά του Ριάντ Salman να παραμερίσει τον κανονικό και επίσημο διάδοχο πρίγκηπα Mohammed bin Nayef, ανηψιό του, και να σπρώξει στην καρέκλα τον γυιό του, τον τοξικό. «Βάλαμε τον άνθρωπό μας στην κορυφή» φέρεται να δήλωσε το ψόφιο κουνάβι τον περασμένο Ιούνη, όταν ο σαουδάραβας μπαμπάς ανακήρυξε τον γυιό του διάδοχο.

Δεν είμαστε σίγουροι ότι το αφήνει να εννοηθεί Το Βιβλίο, αλλά μας φαίνεται λογικό ότι η αμερικανική επιλογή του τοξικού για τον σαουδαραβικό θρόνο έγινε απ’ τον γαμπρό του ψόφιου κουναβιού, τον Jared Kushner, που είναι «πολύ στενά συνδεδεμένος» με το ισραηλινό καθεστώς – για να το πούμε κομψά…

Ο τοξικός πήγε (για οντισιόν και πρόσληψη) τον περασμένο Μάρτη στην Ουάσιγκτον. Τον Μάη το ψόφιο κουνάβι πήγε στο Ριάντ για να κηρύξει την «συμμαχία κατά του ιράν» και, κατά τα φαινόμενα, έπεισε τον μπαμπά βασιλιά ότι ο τοξικός είναι ο «δυνατός άνθρωπος» που χρειάζεται ο θρόνος.

Ο άξονας Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Ριάντ δείχνει σταθερή επιλογή του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Το ζήτημα, είναι, όμως ότι το σύστημα «πολιτικής εκπροσώπησης» στην Ουάσιγκτον έχει στηθεί πάνω σε ανακτορικά μοντέλα: ο μπαμπάς, η κόρη, ο γαμπρός, ο γυιός: όλοι κάνουν δουλειές και δουλίτσες. Αν σχολάσει το ψόφιο κουνάβι θα σχολάσει τυπικά και ο «βασικός σύμβουλος» Kushner· αν και θα μπορούσε να συνεχίσει να δουλεύει για τις υπηρεσίες. Ή κάποιες φραξιές τους.

Υποθέτουμε, λοιπόν, ότι η κυκλοφορία Του Βιβλίου θα απαγορευτεί στην επικράτεια της χούντας του Ριάντ και του Ντουμπάι…

Ιράν 1

Παρασκευή 5 Γενάρη. Το ότι η Ουάσιγκτον έτρεξε να φέρει στο “συμβούλιο ασφαλείας του οηε” (το οποίο έχει χεσμένο) το ζήτημα των “αιματηρών διαδηλώσεων στο ιράν” δείχνει (στο δικό μας μυαλό) ένα λαχάνιασμα απ’ την αμερικανική πλευρά που, αν πρέπει να το εξηγήσουμε, σημαίνει είτε ότι η Ουάσιγκτον δεν είχε προετοιμάσει καν και καν το ξέσπασμα των διαδηλωτών στο ιράν· είτε ότι αυτή η προετοιμασία είχε γίνει τόσο πρόχειρα ώστε ήταν θνησιγενής σαν τέτοια.

Πρώτα το σημαντικότερο για ‘μας. Η χωροταξία (και, κατά συνέπεια, η ανθρωπογεωγραφία) των αντικαθεστωτικών διαδηλώσεων, το γεγονός δηλαδή ότι δεν ήταν ιδιαίτερα μαζικές και ότι έγιναν κυρίως σε μεσαίες ή μικρές ιρανικές πόλεις δείχνει, έμμεσα, το (κατ’ αρχήν) δίκιο των διαδηλωτών. Απ’ την στιγμή που, για παράδειγμα, η (μεταρρυθμιστική) κυβέρνηση Rouhani αποφάσισε να κόψει ή να περιορίσει διάφορες κρατικές επιδοτήσεις προς τα πιο πληβειακά κοινωνικά στρώματα – κι αυτό σημαίνει σε μεγάλο βαθμό «ιρανική επαρχία» – οι θιγόμενοι είχαν κάθε λόγο να θυμώσουν.

Το ζήτημα αυτών των περικοπών και η σχέση του με την ορθολογική «καπιταλιστική ανάπτυξη» όπως αυτή προδιαγράφεται στην after sanctions εποχή του ιράν είναι σοβαρό, και δεν θα το ξεπετάξουμε πρόχειρα εδώ. Το σημαντικό είναι ότι αν το ιρανικό καθεστώς προχωράει σ’ έναν μετασχηματισμό από μια πατερναλιστική διαχείριση των «φτωχών» σε μια πιο σοσιαλ-φιλελεύθερη, αυτό δεν μπορεί παρά να έχει μέσα στην ιρανική κοινωνία και θιγόμενους και ωφελημένους. Οι μεσοαστοί, για παράδειγμα, ή οι ανερχόμενοι μικροαστοί θα ωφεληθούν. Όσοι / όσες, όμως, βρίσκονται χαμηλά (και δεν είναι λίγοι / ες στο ιράν, για ταξική κοινωνία πρόκειται!) θα χάσουν όταν οι φτερούγες του κρατικού πατερναλισμού μαζευτούν.

Απέναντι σ’ αυτή την εξέλιξη (αν έχουμε δίκιο) το να τρέχουν οι γνωστοί καρφωμένοι, δηλαδή η Ουάσιγκτον, το Τελ Αβίβ και το Ριάντ, να πανηγυρίζουν για την επερχόμενη όπου νάναι «αλλαγή καθεστώτος» στο ιράν είναι τόσο σοβαρό όσο το να πανηγύριζαν οι υποστηρικτές του Occupy Wall Street για το επερχόμενο τέλος του καπιταλισμού!!! Η βιασύνη τους (και η βλακεία τους) είναι αντίθετη με τους ισχυρισμούς του ιρανικού καθεστώτος, πως «όλα ήταν στημένα απ’ τους οχτρούς». Αν είχαν στήσει κάτι στα σοβαρά όλοι αυτοί δεν θα έκαναν πανηγυρικές δηλώσεις απ’ την δεύτερη ημέρα των διαδηλώσεων! Θα κάθονταν στην άκρη και θα περίμεναν να δρέψουν τους καρπούς των μεθοδεύσεών τους.

Τρομοκράτης;

Παρασκευή 29 Δεκέμβρη. Ο Ερντογάν αποκάλεσε (από πρώτη ματιά “στα καλά καθούμενα”) τον Άσαντ “τρομοκράτη”; Δεν συμμετέχει η Άγκυρα στο “μπλοκ της Αστάνα” που, ουσιαστικά, έσωσε και το καθεστώς του Άσαντ; Μήπως ο τούρκος πρόεδρος “χάνει”;

Υποθέτουμε πως αν τα ελληνικά καθεστωτικά μήντια ασχοληθούν με το θέμα κάπως έτσι θα το παρουσιάσουν. Ή ακόμα πιο “δυνατά”: ο Ερντογάν τα σπάει με τον Πούτιν, και άλλα τέτοια ανατριχιαστικά!… Όμως το πράγμα είναι το ακριβώς αντίθετο: μια μικρή μεν αλλά χαρακτηριστική στιγμή για το πως ακόμα και ο βερμπαλισμός μπορεί να είναι μέρος μιας κάθε άλλο παρά σχιζοφρενούς, αντίθετα: εξαιρετικά σταθερής κρατικής πολιτικής.

Ο Ερντογάν έκανε την δήλωση απ’ την Τύνιδα, τελευταίο σταθμό μιας πετυχημένης περιοδείας του σε 3 αφρικανικά κράτη. Παρότι μετά την επανάσταση ο Ερντογάν και οι τούρκοι ισλαμοδημοκράτες είχαν θεωρηθεί πολιτικό / κυβερνητικό παράδειγμα προς μίμηση απ’ το ισλαμικό τμήμα των τυνήσιων εξεγερμένων, η “στροφή” του τουρκικού καθεστώτος απ’ το ‘16 και μετά στο συριακό πεδίο μάχης δεν έχει γίνει θετικά δεκτή. Στην πράξη το τωρινό τυνησιακό καθεστώς “ψάχνεται”: έχει μεν αντίπαλο την “τρομοκρατία του isis” (στη γειτονική λιβύη), αλλά ελπίζει ακόμα στη “δυτική” (όχι τόσο την αμερικανική όσο την γαλλική / ιταλική) “αντιτρομοκρατία”. Αυτό σημαίνει ότι υιοθετεί, έστω και από ανάγκη, πολλά απ’ τα πρωτοκοσμικά κλισέ – ειδικά του Παρισιού.

Ο Ερντογάν, λοιπόν, έπρεπε να παραστήσει στην Τύνιδα τον σκληρό αντι-Άσαντ, μέσα σε μια “επίθεση φιλίας” που έχει ξεκινήσει από καιρό, βήμα βήμα. Την ίδια ημέρα, ο τούρκος πρωθ. Binali Yildirim βρισκόταν στο Ριάντ· μια μάλλον απρόσμενη κίνηση, αφού είναι γνωστός ο αντι-ιρανισμός του τοξικού πρίγκηπα και η συμμαχία της Άγκυρας τόσο με την Τεχεράνη όσο και την Ντόχα.

Την σχετική άνεση που διαθέτει ακόμα η Άγκυρα να «κινείται» (έστω «διπλωματικά») ακόμα και μέσα στις γραμμές των αντιπάλων της (Ριάντ, Κάιρο) την ασκεί με μάλλον εντυπωσιακό τρόπο. Έχουμε σημειώσει εδώ ότι για πρώτη φορά στην ιστορία της ευρύτερης περιοχής δύο μη-αραβικά κράτη, το τουρκικό (σουνιτικό) και το ιρανικό (σιιτικό) εμφανίζονται σαν αυθεντικοί, ισχυροί και αδιαπραγμάτευτοι υπερασπιστές των παλαιστινίων. Οι παλιοί άραβες νταβάδες έχουν φρίξει! Το καθεστώς των εμιράτων, για παράδειγμα, την ίδια ημέρα (27/12) άρχισε να ορύεται ότι «δεν θα αφήσουμε την Άγκυρα να ελέγξει τον αραβικό κόσμο» – κάτι που συμβαίνει ήδη, αν συνυπολογιστεί η στενή σχέση προστασίας που έχει η Άγκυρα με τους εντελώς άραβες της «μουσουλμανικής αδελφότητας» στην αίγυπτο και όχι μόνο.

«Ξεκαρφώθηκε» το τουρκικό καθεστώς βρίζοντας τον Άσαντ απ’ την Τύνιδα ή με την επίσκεψη του Yildirim στο Ριάντ (και την συμφωνία τους ότι «η τύχη της Ιερουσαλήμ» είναι πολύ σημαντικό ζήτημα), ε; Όχι… Δημιουργεί όμως την τακτικά χρήσιμη ασάφεια που του χρειάζεται, για να βραχυκυκλώνει τις όποιες κινήσεις (ή και φαντασιώσεις) των αντιπάλων του. Τέτοια βραχυκυκλώματα έχουν ιδιαίτερη σημασία σε περιόδους σοβαρών ανακατατάξεων. Και το τωρινό τουρκικό καθεστώς, κόντρα στις ψωραλέες ιμπεριαλιστικές φαντασιώσεις των ελλήνων, αποδεικνύεται άξιος συνεχιστής της διπλωματικής τέχνης του Κεμάλ Ατατούρκ.

Εδώ ακόμα και οι πανέξυπνοι (νομίζουν…) έλληνες φασιστοπατριώτες δεν έχουν καταλάβει αν «νίκησαν» ή αν «έχασαν» με την επίσκεψη Ερντογάν στην ΑΘήνα και στη θράκη!!! Ούτε θα καταλάβουν, όπως άλλωστε και σχεδόν τίποτα άλλο εδώ και πολλά χρόνια…

(φωτογραφία: Ο Yildirim με τον «μπαμπά» του τοξικού, που υποτίθεται ότι θα είχε παραιτηθεί απ’ το καλοκαίρι υπέρ του γυιού του, αλλά μάλλον το σκέφτεται. Αν του πούλησε τίποτα περισσευάμενα βλήματα; Μπα, δεν έχει τέτοια ο τουρκικός στρατός…)

Υεμένη 1

Τρίτη 26 Δεκέμβρη. Ο τοξικός πρίγκηπας δεν ένοιωθε πολύ βολικά. Είχε μεν κρεμασμένους και για «τίναγμα» διάφορους εσωτερικούς αντιπάλους του, αλλά «έξω» οι μεγαλοφυείς ιδέες του είχαν αποτύχει. Τελευταία τέτοια αποτυχία ήταν η επιστροφή του Hariri στη Βηρυττό, ύστερα απ’ τις μανούβρες του Παρισιού.

Τον έπιασε μια κάποια ηττοπάθεια. Άρχισε να σκέφτεται να αποσύρει τους μισθοφόρους του απ’ το υεμενίτικο πεδίο μάχης: ένα κάρο λεφτά και αποτέλεσμα τίποτα. Μια ειρηνευτική φόρμουλα θα του έφτανε για δικαιολογία· και «κάποια άλλη στιγμή τα ξαναλέμε».

Τον έπιασε ο άλλος τοξικός πρίγκηπας, μεγαλύτερός του μεν, αλλά στο ίδιο πόστο: επίσημα «διάδοχος» ανεπίσημα το αφεντικό στο Αμπού Ντάμπι. O Mohammed bin Zayed Al Nahyan. Του πρότεινε να προσπαθήσουν να αγοράσουν τον πρώην πρόεδρο της υεμένης AliAbdullah Saleh, που πολεμούσε εναντίον των δικών τους μισθοφόρων, μαζί με τους Houthi. Ως εκείνη την στιγμή υποστηρίζαν τον άλλο πρόεδρο της υεμένης, τον Mansur Hadi – αλλά αυτός αποδεικνυόταν ψοφίμι.

Η προσέγγιση στον Saleh ήταν πετυχημένη. Ο πρώην πρόεδρος δέχτηκε να αλλάξει πλευρό υπό όρους. Εκτός από λεφτά έβαλε και μερικούς ακόμα όρους, μεταξύ των οποίων την εγκατάλειψη του Hadi απ’ το Ριάντ και το Αμπού Ντάμπι. Το deal έκλεισε: με τον Saleh και τους ενόπλους του μαζί τους, οι τοξικοί διάδοχοι θα αποκτούσαν αφενός τον «δικό τους πρόεδρο», αφετέρου μια ικανή δύναμη πεζικού για να πολεμήσει αυτή, πιο αποτελεσματικά απ’ τους μισθοφόρους τους, τους Houthi. Θα ήταν μια πιο φτηνή και, κυρίως, πιο ελπιδοφόρα εξέλιξη.

Οι Houthi δεν τα αγνοούσαν αυτά. Προσπάθησαν μέχρι τελευταία στιγμή να εμποδίσουν τον Saleh να αυτομολήσει. Μόλις όμως ανακοίνωσε την «στροφή 180 μοιρών» τον καθάρισαν, μέσα σε μια μέρα· υπήρχαν σοβαροί λογοι απ’ το παρελθόν, που τους είχαν κάνει στην άκρη… Εν τέλει το καινούργιο πουλέν της σαουδικής αραβίας και των εμιράτων δεν ήταν σε θέση να προφυλάξει καν τον εαυτό του. Το καινούργιο άλογό τους ψόφησε κυριολεκτικά. Τους έμεινε πάλι ο Hadi. Και μια προσπάθεια να τα βρουν με το Islah, το κόμμα της μουσουλμανικής αδελφότητας στην υεμένη…

(φωτογραφία: οπαδοί των Houthis πανηγυρίζουν στην Sana’a την εκκαθάριση του Saleh – 5 Δεκέμβρη 2017)

Υεμένη 2

Τρίτη 26 Δεκέμβρη. Τι έχει απομείνει στον τοξικό; Μία απ’ τα ίδια, ακόμα περισσότερο: βομβαρδισμοί μέχρι τα κτίρια να γίνουν μπάζα και τα μπάζα σκόνη. Το πρόβλημα του είναι ότι τώρα οι Houthi σημαδεύουν τα παλάτια του με τους πυραύλους του. Ως τώρα τους αναχαιτίζει, αλλά ένας αν περάσει…

Εν τω μεταξύ ένα τουλάχιστον τμήμα του στρατού του Saleh φαίνεται πως είτε τα έχει παρατήσει είτε έχει αλλάξει πλευρό μετά την δολοφονία του. Όμως αυτό δεν είναι αρκετό για να πετύχει ο τοξικός μια γρήγορη νίκη στην υεμένη· ίσως ούτε καν νίκη. Οι Houthi κρατάνε την πρωτεύουσα Sana’a, και οποιαδήποτε προσπάθεια κατάληψής της απ’ τους μισθοφόρους του Ριάντ και του Αμπού Ντάμπι θα γυρίσει μπούμεραγκ.

Σε κάθε περίπτωση, στην φυλετική υεμενίτικη κοινωνία, οι Houthis δεν πρόκειται να εξαφανιστούν· ακόμα κι αν η Sana’a γινόταν ένας σωρός ερείπια. Η Τεχεράνη δηλώνει ανοικτά πια ότι τους υποστηρίζει, αν και αρνείται ότι τους έχει δώσει πυραύλους. Αυτό δεν την εμποδίζει να τους δώσει άλλου είδους και αποτελεσματικότητας όπλα· αν βρει τρόπο να τα μεταφέρει μέχρι τα λιμάνια που ελέγχουν.

Κάποιου είδους πολιτικο-ιδεολογική μεσολάβηση της Τεχεράνης, που θα έφερνε τους σιιτικής ιδεολογίας Houthis πιο κοντά στο σουνιτικό Islah (και το ανάποδο) και θα ξανάσπρωχνε ξανά στη συμμαχία με τους Houthi ότι έχει απομείνει απ’ το κόμμα και τους ένοπλους του Saleh, θα ήταν ίσως ακόμα πιο αποδοτική…

Sahel 1

Κυριακή 24 Δεκέμβρη. Ίσως, λέμε «ίσως», ο τοξικός πρίγκηπας του Ριάντ και ο εξίσου τοξικός όμοιός του των εμιράτων, να μην είναι τόσο κακοί άνθρωποι… Ή, εν πάσει περιπτώσει, έχουν την «οικονομική επιφάνεια» να αγοράζουν την φιλία πιο δυνατών από δαύτους.

Πριν καμιά δεκαριά μέρες ανακοινώθηκε απ’ το Ριάντ ότι θα δώσει 100 μύρια δολάρια στο ταμείο μιας διεθνούς αντιτρομοκρατικής συμμαχίας που δρα στο Sahel, μια μεγάλη ζώνη νότια της Σαχάρας, που διατρέχει το μάλι, τον νίγηρα και το τσαντ. Τα εμιράτα ανακοίνωσαν με την σειρά τους ότι θα τσοντάρουν με άλλα 30 μύρια. Ποιος έφερε τέτοια χαρμόσυνα νέα; Αυτοπροσώπως ο γάλλος πρόεδρος Macron, που είχε πάει στα μέρη για δουλειές. Ήταν ο αρμοδιότερος: το Παρίσι έχει φτιάξει μια «αντιτρομοκρατική συμμαχία» με στρατό απ’ την μαυριτανία, το μάλι, τον νίγηρα, την μπουρκίνα φάσο και το τσαντ, την οποία (εννοείται!) ότι διοικεί. Είναι οι G5: καμμία σχέση με άλλα “g”! Εντελώς συμπτωματικά τα μέλη της «συμμαχίας» ανήκουν από παλιά στη σφαίρα της γαλλικής ιμπεριαλιστικής «επιρροής».

Τα 130 αραβικά εκατομμύρια, μαζί με άλλα 80 που έχει υποσχεθεί η Ουάσιγκτον για την ίδια «πολυεθνική δύναμη» είναι 210 στο σύνολο· ο Macron υπολόγισε ότι χρειάζονται άλλα 40· ίσως τα βάλει το Παρίσι, ίσως τα βρει από αλλού.

Χρειάζεται να το υπενθυμίσουμε; Το Παρίσι (μαζί με την Ουάσιγκτον μεν, αλλά αλλά κινούμενο στον ιστορικά «ζωτικό χώρο» του) κυνηγάει τρομοκράτες στην υποσαχάρια Αφρική… Αλλοίμονό τους των παλιοτρομοκρατών!!!

Staying alive!!!

Κυριακή 17 Δεκέμβρη. Μπορεί να είναι γελοίο, ακόμα και μέσα στη «σχολή της σύνταξης»:  γερασμένα γκουπ κάνουν περιοδείες στην (παλιά) περίμετρο της παγκόσμιας rock βιομηχανίας μπας και βγάλουν αυτοί κανά μεροκάματο (και οι εταιρείες τους κανά πεντεσπάνι)· ή «ώριμοι» ποδοσφαιριστές κάνουν ακριβές μεταγραφές σε κάποιο αραβικό (ή γενικά μαφιόζικο) πρωτάθλημα. Αλλά ναι, είναι αλήθεια! Ο ώριμος John Travolta βρέθηκε στο Ριάντ, σταλμένος από αμερικανικές εταιρείες κατασκευής και εκμετάλλευσης κινηματογραφικών complexes! Αφού ο τοξικός υποσχέθηκε ότι απ’ την ερχόμενη άνοιξη θα επιτραπούν και στο βασίλειό του οι σινεμάδες (με γυναικωνίτες και ανδρωνίτες, τα είπαμε αυτά), να η ευκαιρία η σαυδαραβική νεολαία να αποθέωσει την κορύφωση της disco. Σαράντα χρόνια μετά; Γιατί όχι; Ποτέ δεν είναι αργά!!!

Θα μπορούσε να συνοδεύεται (ο Travolta) απ’ τους … Bee Gees. Αλλά αν ζουν θα πρέπει να είναι γύρω στα 80· όχι και το καλύτερο θέαμα για να πουλήσουν οι εταιρείες.

Συνεπώς η σαουδαραβική νεολαία, αν δεν έχει πρόσβαση στο internet, θα μάθει σε μερικούς μήνες πως «να μένει ζωντανή»….

Αν, επιπλέον, ξεφορτωθεί και τον πολεμοχαρή τοξικό πρίγκηπα, θα έχει στ’ αλήθεια βάσιμες ελπίδες να ζήσει…

(φωτογραφία: ο 64χρονος Travolta προχτές σε συνεδριακό κέντρο στο Riyadh. Ακολούθησε το πρώτο μάθημα χορού…)

Ταξίδι στο παζάρι

Πέμπτη 30 Νοέμβρη. Όταν θα φτάσει με το καλό, θα μπορέσουν να μετρήσουν τις “καμπούρες” τους – με την μεταφορική έννοια: τίνος τα προβλήματα είναι μεγαλύτερα; Η Theresa May πάει άλλη μια φορά στο Ριάντ, και… «κράτα με να σε κρατώ ν’ ανεβούμε το βουνό».

Το Λονδίνο είναι παραδοσιακά απ’ τους μεγαλύτερους προμηθευτές όπλων στη σαουδαραβική χούντα (ενώ οι έλληνες ούτε βλήματα δεν μπορούν να πουλήσουν σωστά…) Είναι τόσο μεγάλος προμηθευτής βαρέων όπλων, ώστε ο επόμενος «Λώρενς της Αραβίας» (στην εντελώς υποθετική περίπτωση που θα υπήρχε τέτοιος) θα τα έβρισκε σε ντάνες κάτω από αμμόλοφους.

Αυτή τη φορά το καθεστώς του τοξικού πρίγκηπα θέλει περισσότερα από αγγλικά τανκς, αεροπλάνα, drones κλπ. Θέλει αναγνώριση του ιμπεριαλιστικού του feeling. Τι θα κάνατε αν το ιράν έριχνε έναν πύραυλο στο Heathrow? ρώτησε τις προάλλες ο προφανώς ανιστόρητος Adel al-Jubeir, της παρέας του τοξικού, που παριστάνει τον υπ.εξ. της σαουδικής αραβίας. Η May έχει το περιθώριο του αγγλικού χιούμορ, με μια καλή δόση πίκρας εν προκειμένω: Υπομονή νεαρέ μου, υπομονή· όπως με τους γερμανικούς πυραύλους στον Β παγκόσμιο… Και θα φωνάζαμε τους αμερικάνους να καθαρίσουν…

Αυτό το τελευταίο θα το ήθελε και το Ριάντ – έγκαιρα, πριν γίνει άμμος παντού. Κατά τα άλλα το Λονδίνο, σαν μέλος της 5 + 1 συμφωνίας με το ιράν (και έχοντας κατά νου ότι εκεί, στην επικράτεια της Τεχεράνης, υπάρχουν νέες πιθανότητες για δουλίτσες) δεν το έχει εύκολο να σιγοντάρει τις κατάρες του τοξικού πρίγκηπα. Όχι φανερά τουλάχιστον.

Υπάρχει και μια αυξανόμενη κατακραυγή για τις μεθόδους του: απαγωγές, εκβιασμοί, βασανιστήρια, δολοφονίες, μισθοφόροι προστασίας… Αν δεν το πει κάποιος «θαυμάσιο επενδυτικό κλίμα» το λέει «τρις ισόβια» – σύμφωνα με το φημισμένο αγγλικό δίκαιο.

Αλλά η αλήθεια είναι πικρή: η May ηγείται της αγγλικής decay. Θα ζητήσει απ’ τον τοξικό να είναι πιο ανθρώπινος με την υεμένη· κι αυτός θα της ξαναπεί κάτι για τα αγγλικά αεροδρόμια. Δεν βγαίνει άκρη με τα λόγια στην αραβική χερσόνησο. Και το τελευταίο πράγμα που θα ήθελαν οι brexiters είναι να δείξει η May τόση πονοψυχιά ώστε να βρεθούν να περιθάλπτουν υεμενίτες, ειδικά εντός έδρας….

(η φωτογραφία είναι απ’ το προηγούμενο ταξίδι της May στο Ριάντ, τον περασμένο Απρίλη. Αν συνεχίσει να πηγαίνει εκεί κάθε εξάμηνο, θα γίνει παρεξήγηση. Ότι παίζει φάση…)