Tag: εξωτερική πολιτική

Άξονες και διαφορικά 3

Κυριακή 13 Μάη. Ο “east med” είναι διάδοχος του «Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη», με τα ίδια ιδεολογικά δομικά χαρακτηριστικά, αλλά με διαφορετικές (έως εντελώς διαφορετικές) γεωγραφικές, πολιτικές και ιστορικές συντεταγμένες.

Οι έλληνες εφοπλιστές είναι νο 2 (στην παγκόσμια κατάταξη) ιδιοκτήτες lpg γκαζάδικων. Το συμφέρον τους, κατά συνέπεια, δεν είναι η δημιουργία ενός φανταστικού υποθαλάσσιου αγωγού που θα διατρέχει την ανατολική Μεσόγειο, αλλά αυτό που έχει δρομολογηθεί ήδη: η υγροποίηση του ισραηλινού φυσικού αερίου στην αίγυπτο, και η μεταφορά του στην ευρώπη με πλοία. Τα πλοία τους…

Αν αυτή είναι μία υλική διάσταση της ελληνο-ισραηλινής επιχειρηματικής συμμαχίας, είναι επίσης αυτή που ΔΕΝ μπορεί να πουληθεί σαν τέτοια στο πόπολο. Που δεν ξέρει καν πως είναι τα lpg γκαζάδικα…. Αντίθετα, η ιδέα ενός «αγωγού» πιάνει: η θεία Λίτσα ζει με το όνειρο σωλήνων (το ξέρει και ο καπετάν Παναγιώτης!!) – οι φροϋδιστές θα έλεγαν ότι υπάρχει και σεξουαλικό υπονοούμενο στον «σωλήνα»…. Οπότε έχουμε εδώ μια επανάληψη, για πολλοστή φορά, της πιασάρικης προβολής των «εθνικών συμφερόντων» – σε μια δοκιμασμένη και πετυχημένη «παραλλαγή»!

Δεν είναι, όμως, μόνο οι έλληνες εφοπλιστές που ενδιαφέρονται να επωφεληθούν απ’ την ελληνο-ισραηλινή συμμαχία, πάντα με τις αμερικανικές (και τις αγγλικές…) ευλογίες, για να περικυκλώσουν την ανατολική Μεσόγειο. Σε τελευταία ανάλυση οι έλληνες εφοπλιστές αποτελούν το ισχυρό μεν, δομικό και αποφασιστικό, αλλά πάντα “εξωτερικό” στοιχείο στη διαμόρφωση της ελληνικής “εθνικής πολιτικής” (σ’ αυτό το ζήτημα θα επανέλθουμε σύντομα…). Είναι απαραίτητο να συμμαχούν πάντα με “εσωτερικά στοιχεία”, δηλαδή κυκλώματα και μηχανισμούς – και έτσι κάνουν, με θαυμαστή ακρίβεια: αυτό που λέμε βαθύ κράτος (ή/και ο πολιτικός προσοδισμός…) είναι η πρώτη (και απαραίτητη) επιλογή των “εσωτερικών”, εντός ελλαδιστάν συμμαχιών τους, απ’ την σύσταση του ελληνικού κράτους. Εδώ και 180 χρόνια…

Οι “εσωτερικοί” τομείς που ωφελούνται απ’ την ελληνο-ισραηλινή συμμαχία είναι (χωρίς αξιολογική σειρά): ο στρατός, οι μυστικές υπηρεσίες, οι παπάδες (πατριαρχείο Ιερουσαλήμ…), και το τεχνολογικό/πανεπιστημιακό σύμπλεγμα. Υποθέτουμε ότι δεν χρειάζονται τώρα περισσότερες εξηγήσεις (μπορεί να γίνουμε αναλυτικότεροι μελλοντικά αν και υπάρχει ήδη κατατεθειμένη εκ μερους μας δουλειά σχετικά). Αξίζει όμως μια υπενθύμιση σε σχέση με τις μυστικές υπηρεσίες. Η mossad είναι αναμφίβολα μία απ’ τις καλύτερες (και καλύτερα δικτυωμένες) μυστικές υπηρεσίες του πλανήτη. Ανώτερη των ελληνικών. Το είδος των αντιτουρκικών πληροφοριών που μπορεί να «προσφέρει» η mossad· όπως και η «τεχνολογία διείσδυσης» που διαθέτει, ασφαλώς και ενδιαφέρουν το ελληνικό βαθύ κράτος…

Μ’ αυτά τα δεδομένα καταλήγουμε στο ότι η ελληνο-ισραηλινή συμμαχία έχει σαν «βιτρίνα» έναν αγωγό φυσικού αερίου, και σαν «ψαχνό» τα συμφέροντα των ντόπιων εφοπλιστών και του ντόπιου βαθέος κράτους. Η βιτρίνα παίζει ρόλο κράχτη, κλακαδόρου ή αντιπερισπασμού… Δεν είναι καθόλου άχρηστο να αναλυθεί σαν τέτοια· αρκεί να δει κανείς πίσω της.

Απ’ την αντίθετη μεριά: έχουν να προσφέρουν κάτι οι Παλαιστίνιοι; Όχι.

Συνεπώς ας τους «καθαρίσει όλους» ο σύμμαχος…

(Αν και το ελλαδιστάν παράγει σε πολύ μεγάλες ποσότητες «ορκισμένους επαναστάτες» ου μην και «αντι-ιμπεριαλιστές παύλα διεθνιστές» κάπου σκαλώνουν όλοι αυτοί όταν πρέπει να εστιάσουν στην ελληνο-ισραηλινή συμμαχία. Κάτι θολώνει τον ορίζοντά τους, κάτι τραβάει αλλού την προσοχή τους, κάπως παθαίνουν αυτό που κομψά θα λεγόταν «τύφλα»… Γενικά μιλώντας, στα «εθνικά θέματα» οι ντόπιοι «επαναστάτες» στο μεγαλύτεορ μέρος τους είναι πολύ πατριώτες: υιοθετούν και αναπαράγουν αμάσητη ή ελαφρά κατεργασμένη με σάλιο την «εθνική γραμμή»…

Μπορεί να υποθέσει κανείς ότι η μεγάλη ποσότητα «επαναστατικού οίστρου» σε μια τόσο μικρή αγορά έχει ρίξει, αναπόφευκτα, την ποιότητα. Στο μηδέν.

Ή, επιπλέον, μπορεί να υποθέσει ότι «η τεχνολογία διείσδυσης» των ισραηλινών υπηρεσιών είναι, πράγματι, πολύ καλή…. Ε;)

(φωτογραφία: Από αισθητική άποψη μπορεί να μην εμπνέει, όμως η εθνική χρησιμότητα πάνω απ’ όλα! Εδώ η πανηγυρική συνέντευξη τύπου μετά την κοινή συνεδρίαση ενός αμερικανο-ελληνικού (halc) και ενός αμερικανο-ισραηλινού (ajc) λόμπυ, με κανά γερουσιαστή, πριν 6 μέρες….)

Καμπάνια Μ15

Δίψα για αίμα. Η ισραηλινή καθεστωτική Ha’arez, στην ηλεκτρονική της έκδοση, ντοκουμεντάρει ότι η Hamas (ακούς ντόπια ορδή από τσιράκια; – όχι… σιγά μην παρατήσεις την εργολαβία σου…) προτείνει επίμονα στο Τελ Αβίβ μια συμφωνία που θα περιλαμβάνει το τέλος του αποκλεισμού / περικύκλωσης της λωρίδας της Γάζας – και το ισραηλινό καθεστώς κάνει το κορόιδο.

Γιατί; Θέλει αίμα!!! Θέλει αίμα αράβων / παλαιστίνων, μέχρι να στεγνώσουν όχι μόνο τα δάκρυά τους αλλά και οι αρτηρίες τους.

Τάχει υπολογίσει όλα τα ανθρωποφάγο ισραηλινό καθεστώς;

(Δες το υλικό της εκδήλωσης για τα “γκάζια” στη μέση Ανατολή και στην ανατολική Μεσόγειο την περασμένη Τετάρτη 9 Μάη στους συνδέσμους πιο κάτω. Για υπότιτλους στο video επέλεξε το “cc > ελληνικά” κάτω δεξιά στην οθόνη προβολής).

 

Αναμνήσεις απ’ την μέση Ανατολή και την ανατολική Μεσόγειο

Σάββατο 12 Μάη. Έχοντας κατά νου αυτά τα γενικά (και περιληπτικά παρουσιασμένα) θα μπορούσε κανείς να κάνει τουλάχιστον δύο πράγματα. Πρώτον να βάλει τον ισραηλινό μιλιταρισμό / ρατσισμό (με τις πυραυλικές επιθέσεις του στη νοτιοδυτική συρία, πετυχημένες ή όχι δεν έχει σημασία) στο ευρύτερο περίγραμμα του 4ου παγκόσμιου πολέμου, εντοπισμένου έστω στη μέση Ανατολή. Δεύτερον, να βάλει την ελληνο-ισραηλινή στρατιωτική, οικονομική, διπλωματική και ασφαλίτικη συνεργασία μέσα στο ίδιο περίγραμμα. (Ειδικά με την τελευταία … χορταίνουμε!!!)

Για το δεύτερο, την ελληνο-ισραηλινή συμμαχία, θα ξαναμιλήσουμε σύντομα· και θα μιλάμε για καιρό. Δυστυχώς. Για το πρώτο όμως πρέπει να πούμε από τώρα κάτι. Οι βεβαιότητες του φασίστα «στρατηγού» Lieberman αποκτούν μια επιπλέον (και σημαντική) διάσταση: αυτήν της ηχούς στο «κουτί» της πολυεθνικής αν και ετερόκλητης συμμαχίας που θέλει μια στρατιωτική νίκη / επιτυχία στο συριακό πεδίο μάχης, όχι ανατολικά αλλά δυτικά του Ευφράτη – για να προχωρήσει στη “νομιμοποίηση” του τελικού διαμελισμού της συριακής επικράτειας. Είναι απλό: στα γραφεία σχεδιάζεις ό,τι θες· στο γιαπί όμως είναι άλλο θέμα τι κατασκευάζεται, αν, και πως…

Το Τελ Αβίβ, εξαιτίας της δικής του παρακμής αλλά και εξαιτίας των έσχατων υπηρεσιών (: γεωπολιτική πρόσοδος) που ελπίζει ότι μπορεί να προσφέρει ακόμα στους συμμάχους του, επείγεται για νίκες. Οπότε ο φασίστας Lieberman τινάζει τις παλάμες του, και σαν κάποιον που χώθηκε στα μπάζα αλλά «έκανε τη δουλειά» δηλώνει μετά την τελευταία επίθεση: τελειώσαμε, ντάξει;

Όχι, δεν τελειώσατε κύριε… Μόλις αρχίσατε… (Κι αν έπρεπε κάτι να αποτρέψετε αν δεν είσασταν φασίστες είναι αυτό ακριβώς που επιδιώκετε!!! Αλλά…. η ιδεολογία πεθαίνει τελευταία, και πριν τα σκοτώνει όλα…)

(φωτογραφίες: Πάνω, η ισραηλινή εκδοχή των στόχων της τελευταίας επίθεσης με 70 (;) πυραύλους. Εναντίον “στόχων” που πιθανότατα ήταν / είναι θέσεις προώθησης του συριακού στρατού ‘n’ friends.

Κάτω ο χάρτης της κατάστασης. Με ροζ ο έλεγχος του Άσαντ ‘n’ friends· με πράσινο οι αντικαθεστωτικοί· με μαύρο μια φιλική στο Τελ Αβίβ περιοχή isis· με μπλε τα κατεχόμενα απ’ το ισραήλ (απ’ το 1967) συριακά υψώματα του Γκολάν…)

Απατεώνες μεν, έλληνες δε

Παρασκευή 11 Μάη. Είναι «επώνυμος» αρθρογράφος, «επώνυμης» καθεστωτικής εφημερίδας. Ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε. Πριν 3 ημέρες ξαναπροσέθεσε το «ειδικό βάρος» του στην υπόθεση του «ονόματος». Το σχόλιό του ξεκινάει με μεγάλο ταρατατζούμ:

Καθώς πυκνώνουν οι επαφές και εντατικοποιούνται οι διαπραγματεύσεις με την ΠΓΔΜ, πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους ότι για να υπάρξει συμφωνία στο ζήτημα της ονομασίας, αυτή θα πρέπει να ισχύει για όλες τις χρήσεις. Δεν πρόκειται για κάποιους είδους «μαξιμαλιστική» απαίτηση της Ελλάδας. Για λόγους πρακτικούς, αλλά και συμβολικούς, το να αποκαλείται η χώρα αλλιώς στο εσωτερικό κι αλλιώς στο εξωτερικό δημιουργεί προβλήματα.

Δεν αρκεί ο λαός της ΠΓΔΜ να υιοθετήσει μια σύνθετη ονομασία για «κάποιες διεθνείς δράσεις». Πρέπει και να εστερνισθεί την ουσία αυτής της αλλαγής. Μόνον έτσι θα αποκλειθούν δυσάρεστες εκπλήξεις στο μέλλον που θα μπορούσαν να πλήξουν τις διμερείς σχέσεις και/ κατ’ επέκταση, τη σταθερότητα στην περιοχή.

Για να υπάρξει, λοιπόν, αυτή η συμφωνία, θα πρέπει να αλλάξει η συντραγματική ονομασία της χώρας…

Η θεία Λίτσα δεν το διάβασε – ροχάλιζε εκείνη την ώρα. Αλλά θα γούσταρε· και θα την ξαναβάζαμε για ύπνο με κόπο. Ποιος είναι αυτός που λέει ότι αν ένα κράτος έχει άλλο διεθνές όνομα και άλλο για πάρτη του «δημιουργεί προβλήματα»; Από ποιο κράτος του κόσμου μιλάει; Μήπως, μήπως λέμε (ψιθυριστά, να μην ξυπνήσει η θεία Λίτσα και το κτήνος μέσα της) από ένα μέρος που διεθνώς λέγεται greece και για πάρτη του hellas; Αν ναι, όντως πρόκειται για «μικρή ασθενή» ιδιαίτερα προβληματική – όχι, όμως, λόγω διπλού ονόματος…

Είπε μια βλακεία, άλλη μία, ο γίγαντας; Αναμφίβολα ναι. Αλλά με τις βλακείες των «διαμορφωτών γνώμης» δεν ισχύει το ίδιο όπως με τις βλακείες στο λεωφορείο ή στο καφενείο. Οι βλακείες των πρώτων έχουν περάσει από διπλό τσεκάρισμα. Πρώτον απ’ τα μάτια των προϊσταμένων τους, και δεύτερον απ’ τ’ αυτιά των φίλων τους. Όταν το πολύ απλό «τι μαλακίες λες πάλι;» δεν λέγεται, αυτό οφείλεται πως ο περίγυρος (και ο περίδρομος…) υιοθετεί την αυτο-ικανοποίηση σαν αρετή του.

Το επιχείρημα του αρθογράφου είναι επιχείρημα του ελληνικού υπ.εξ…. Ή, έστω, είναι ένα απ’ αυτά που μπορεί να πουλάει (το ελληνικό υπ.εξ.) για εσωτερική κατανάλωση, χωρίς να φοβάται μην γίνει περίγελως και ανέκδοτο, του στύλ «είναι ένας έλληνας, μια καμήλα κι ένας διάδοχος…»

Συνεπώς υπάρχει ένα ευρύτερο (και υπαρκτό) ζήτημα: η εθνικιστική βλακεία. Θα ήταν λάθος να πιστεύει κανείς ότι πρόκειται για κάτι που εξαφανίζεται ή διορθώνεται. Όχι!

Όμως το μεγαλύτερο λάθος βρίσκεται απ’ την απέναντι μεριά. Απ’ την μεριά εκείνων που δεν είναι ηλίθιοι, και δεν καταδέχονται να τους αντιμετωπίζουν σαν τέτοιους επειδή «η πατρίς και τα εθνικά συμφέροντα το απαιτούν». Το να κάθεται ο καθένας στ’ αυγά της ευφυίας του δεν σημαίνει τίποτα σπουδαίο, εκτός απ’ το ότι στο τέλος θα τα σπάσει.

Η απάθεια και η μοιραλατρεία είναι συμμετρικές της βλακείας. Ελπίζουμε ότι θα πείσετε τους φίλους και τις φίλες τους πως αξίζουν πολύ περισσότερα…

Cool Britannia

Πέμπτη 10 Μάη. Οφείλουμε να το παραδεχτούμε: ακόμα και στην παρακμή του το κάστρο της αυτού εξοχότητας της βασίλισσας του ενωμένου βασιλείου, βασίλισσας της νέας ζηλανδίας, επικεφαλής της κοινοπολιτείας, μονάρχου της αντίγουα και της μπαρμπούντα, μονάρχου του μπελίζ, της Elizabeth νο 2 εν πάσει περιπτώσει, αυτό λοιπόν το παρακμιακό βασίλειο κρατάει ακμαίο το θρυλικό, με βρετανικό φλέγμα, χιούμορ του.

Απόδειξη; Έστειλε στα μέρη μας κάτι βασιλικά παράσιτα! Αφ’ ενός τον άχρηστο γυιό της αυτού εξοχότητας (ακολουθούν τα υπόλοιπα του τίτλου της…), εξαιτίας της αχρηστίας του οποίου η υπέργηρη Elizabeth νο 2 δεν τολμάει να πεθάνει (στα 92 της), αφού με φρίκη σκέφτεται τι θα ακολουθήσει όταν ο υιός της (και «μοιχός», ας μην ξεχνάμε τι τράβηξε η «πριγκίπισσα του λαού» – και της ουαλίας – Diana!!!) κάτσει στο θρόνο… Αφ’ ετέρου την νυν σύζυγο και πρώην ερωμένη του. Ω βασιλικά Σόδομα και Γόμορα! Δροσιστείτε στα ελληνικά δανδελωτά ακρογιάλια στα γεράματά σας!

Ειρωνευόμαστε ως προς την ηθική των ελέω θεού οίκων! Δυστυχώς, όμως, δεν μπορούμε να εννοήσουμε την επίσκεψη αυτών των παρασίτων του Μπάκιγχαμ «εκτός συγκυρίας»!!! Σ’ ένα μέρος όπου η ελληνο-αγγλική συμμαχία (οι μαυραγορίτες και οι συνεργάτες της προηγούμενης κατοχής απ’ την ελληνική μεριά….) γέμισε τάφους, κατέστρεψε τον ανθό της (τότε) ελληνικής κοινωνίας και έκανε μπάζα την μισή Αθήνα, το να γίνεται v.i.p. η επίσκεψη του κυρ Καρόλου και της κυρά Καμίλας. που το μόνο που ξέρουν είναι να επιβλέπουν τις κτήσεις τους, θα μπορούσε να είναι, απλά, η επιβεβαίωση της υπόγειας αλλά πάντα ισχυρής συμμαχίας, «στο ανώτερο δυνατό επίπεδο»: αυτό του στέμματος. Και γαία πυρί μιχθήτω!

Ή, ανάποδα, το παρακμιακό Λονδίνο θα μπορούσε να στέλνει ένα μήνυμα στην παρακμιακή Αθήνα, μέσω ενός τύπου που αναρωτιέται γιατί η μάνα του ζει ακόμα: no future dears!!!

Όπως και νάχει: υποκλινόμαστε στο βρετανικό χιούμορ. Και – σαν ασταμάτητη μηχανή – αδημονούμε για την στιγμή που ο ενεργός γίγαντας της αγγλικής stand up comedy, ο υπ.εξ. Boris ο τρομερός, θα συναντηθεί στη σκιά της Ακρόπολης με τον ντόπιο γίγαντα, τον ογκόλιθο Nick the Greek. Τότε και μόνο τότε, θα μπορεί κανείς να πει στο ψόφιο κουνάβι “wish you were here!”….

(φωτογραφία πάνω: Βουκολικό αλλά ελληνικό. Αυριανέ βασιλέα ιδού οι βοσκοπούλες σου! Που σημαίνει: όπως μας αφήσατε έτσι θα μας βρείτε… Κριάρια!

Κάτω: – Και, φυσικά συμμεριζόμαστε τις ανησυχίες σας για το ιράν… Ουπς!! Συγγνώμη, δεν είστε ο φίλος και αδελφός Netanyahu!!!!

Οπότε συμμεριζόμαστε τις ανησυχίες σας για τις καμήλες που δεν έχουμε φάει ακόμα… E;;;)

Καμπάνια Μ15

Αποκλειστικότητα της ασταμάτητης μηχανής: Ένας αληθινός αριστερός, καλοχτενισμένος, με διαφημιστικό look “η γοητεία της ωριμότητας” (άνετα θα μπορούσε να διαφημίζει ρολόγια· ακόμα και να παίξει τον αιρετικό μπάτσο σε γαλλικό noir…), σε μια ιστορική στιγμή: αψηφά οποιαδήποτε εξαγορά, δωροδοκία, κολακεία, με γκάζι ή χωρίς, και καταδικάζει έντονα (απ’ τη Λευκωσία) τα εγκλήματα του ρατσιστικού ισραηλινού κράτους… Μετά ο Netanyahu πέφτει στα πόδια του και παρακαλάει για συγχώρεση…

Είναι μια εξαιρετική στιγμή επίδειξης εθνικιστικής (και γεωπολιτικής) βλακείας. Ο Αναστασιάδης επιβεβαιώνει “την συνεργασία που είναι σε θέση να προωθήσει αποτελεσματικά την συλλογική προώθηση” (πρωινάδικο φάση!..), ενώ ο χασάπης του Τελ Αβίβ επαναλαμβάνει βαρετά το παραμύθι που λέει εδώ και χρόνια όταν απευθύνεται σε έλληνες κομπλεξικούς, περί “κοινών συμφερόντων επειδή κοινές αξίες, και κοινές αξίες επειδή κοινά οράματα”…

Και ύστερα φεύγει γρήγορα για την πρωτεύουσά του, για να συγχαρεί το ψόφιο κουνάβι (με το οποίο επίσης “κοινά συμφέροντα” κλπ…). Ενώ ο ψόφιος κοριός γυρίζει σπίτι ευχαριστημένος, με την μυρωδιά του (ισραηλινού) γκαζιού στα ρουθούνια του… Πούσαι ρε καπετάν Παναγιώτη που φτιαχνόσουνα με το ρωσικό…. Την μπουρούχα!… Το ισραηλινό είναι ρε για να την ακούσεις!!!

 

Που πάτε ωρέ χωρίς την θεία Λίτσα;

Τρίτη 8 Μάη. Υπάρχουν αλλά δεν πολυακούγονται. Μπορεί να ζορίζονται· τι άλλο, όμως, θα μπορούσε να τους συμβεί εκτός από ζόρια; Αφού εκείνο που θα ήταν η «σπονδυλική στήλη» τους έμεινε έξω απ’ το «σώμα» τι άλλο θα σχηματιζόταν εκτός από μια άμορφη μάζα;

Ο λόγος για τις θρυλικές b.r.i.c.s.: βραζιλία, ρωσία, ινδία, κίνα, νότια αφρική… Μπορεί να το ξεχάσατε, όχι όμως και η ασταμάτητη μηχανή: τέτοιες μέρες (για την ακρίβεια: ήταν 11 του Μάη…), πριν από 3 μόλις χρόνια, το σύμπαν κράτησε την ανάσα του: η θεία Λίτσα κλήθηκε να γίνει το 6ο μέλος των θρυλικών brics!!! Ή, πιο σωστά, αυτό υποστήριξε η ίδια…

Πως θα ήταν δυνατόν ένα κρατικό πορτοφόλι χρεωκοπημένο μέχρι αηδίας, με επικεφαλής «Ιππότες της Αποκάλυψης» σαν τον αξέχαστο Γιάνη, τον καπετάν Παναγιώτη και, φυσικά, τον ψόφιο κοριό, όχι να γίνει «μέλος των b.r.i.c.s.» αλλά έστω να περάσει χιλιόμετρα απ’ έξω; Αυτό έμεινε για πάντα μυστικό. Με μια συμβολή μόνο 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων («ψιλά» για την θεία Λίτσα) θα μπορούσε φυσικά να γίνει μέτοχος της «αναπτυξιακής τράπεζας» που έστηναν οι brics… Αλλά που θα τα έβρισκε αυτά τα 10 δισ. δολάρια η θεία Λίτσα, που είχε πάρει σβάρνα την υφήλιο για δανεικά και δεν έβρισκε ούτε σέντσι;

Τρία χρόνια μετά κανείς δεν έχει ασχοληθεί τι συνέβη τότε και, τελικά, η θεία Λίτσα ενώ της είχαν στρώσει το κόκκινο χαλί (όπως νόμιζε) δεν μπήκε στο κλαμπ… Το θεώρησε, ίσως, δευτεράτζα; Μήπως σκέφτηκε ότι μπορεί να φτιάξει καλύτερη “αναπτυξιακή τράπεζα” παγκόσμιας εμβέλειας μόνη της; Μια δήλωση του ψόφιου κοριού ένα χρόνο μετά (φωτο από κάτω) δείχνει προς τα εκεί: η θεία Λίτσα ετοιμαζόταν (τότε) και ετοιμάζεται (ακόμα) να κατακτήσει το σύμπαν… Εξ εφόδου!!! Τι να ντζάσουν οι φτωχομπινέδες brics;

Εκτός κι αν έγινε κάτι άλλο. Όπως κάμποσες φορές πριν και μετά την 11η Μάη του 2015, ακόμα και στις μέρες μας, είτε ο ψόφιος κοριός έπεσε θύμα φάρσας (ξέρετε πόσοι θα πέθαιναν για να τον τρολάρουν;), είτε δεν κατάλαβε τι του είπε ο συνομιλητής του, όποιος κι αν ήταν, στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής!

Πως θα ήταν η παγκόσμια ιστορία αν όλοι μπορούσαν να καταλάβουν στοιχειωδώς ανεκτά μια απ’ τις βασικές ξένες γλώσσες; Άγνωστο. Το σίγουρο είναι ότι δεν δημιουργήθηκαν οι …b.r.i.c.H.s….

Που πας ωρέ θεία Λίτσα;

Τρίτη 8 Μάη. Η θεία Λίτσα δεν καταλαβαίνει («χριστό»). Δεν πα να είναι το συνεταιράκι της ένας ξεπεσμένος stand up comedian; Δεν πα να είναι επικεφαλής της εκτέλεσης εν ψυχρώ δεκάδων άοπλων διαδηλωτών (και του τραυματισμού χιλιάδων);.Οι δουλειές είναι δουλειές είναι το motto της, και το εννοεί. Υποθέτουμε (στη γειτονιά) ότι ένας μετανοιωμένος «αριστερός» είναι χίλιες φορές χειρότερος από έναν οριτζινάλ «δεξιό»: επειδή ο πρώτος θέλει να ντουμπλάρει τον δεύτερο, οπότε πρέπει να δίνει κάτι παραπάνω. Σε πάθος, αλλά και σε άλλα. Αφού οι παλιοί το έχουν φιλοσοφήσει έτσι: μακριά από παλιά πουτάνα και αριστερό αφεντικό! Κάτι θα ξέρουν…

Όσο για τον Endy Zemenides, αν δεν τον ξέρετε, κακό της κεφαλής σας. Απ’ το γνωστό Σικάγο ορμώμενος, είναι εδώ και 5 χρόνια ceo του hellenic american leadership counsil, ενός απ’ τα καθεστωτικά «ελληνοαμερικανικά» λόμπυ που ευδοκιμούν στην «χώρα των ευκαιριών». Το counsil διαφημίζει τον εαυτό του σαν πανάρχαιο (απ’ το 1922). Σύμφωνα με την αυτοπαρουσίασή του, σε συνδυασμό με τις εργατικές γνώσεις μας, είναι 110% εγγυημένα αφεντικίσιο…

Αυτός, λοιπόν, ο κυρ Endy, σε συνέντευξη (: διαφήμιση) στην καθεστωτική «καθημερινή» στις 6 Μάη, βάζει τα πράγματα στη θέση τους· από κάθε άποψη. Κάναμε τον κόπο να την αντιγράψουμε, κάντε τον κόπο να την διαβάσετε (οι τονισμοί με υπογραμμίσεις εντελώς δικοί μας):

Η ελληνοαμερικανική κοινότητα, σε συνεργασία με την εβραϊκή, προωθεί νομοσχέδια στο Κογκρέσσο για την αμυντική θωράκιση της Κύπρου, όπως και για τη μη πώληση μαχητιών F-35 στην Τουρκία, τονίζει στην «Κ» ο εκτελεστικός διευθυντής του Συμβουλίου Ελληνοαμερικανικής Ηγεσίας (HALC) Έντις Ζεμενίδης, με αφορμή το συνέδριο που διοργανώνουν από κοινού με την Αμερικανική ΕβραΪκή Επιτροπή (AJC), αύριο και μεθαύριο στην Ουάσιγκτον.

Ερώτηση: Τι φέρνει μαζί την AJC και το HALC στην Ουάσιγκτον;

Απάντηση: Το 2013 βοηθήσαμε τους βουλευτές Γκας Μπιλιράκη και Τεντ Ντόιτς να εγκαινιάσουν την οργάνωση Ελληνοϊσραηλινή Συμμαχία στο Κογκρέσσο (CHIA). Από τότε, προωθούμε κοινές δράσεις στην Ουάσιγκτον, και στο φετινό μας, πέμπτο, ετήσιο συνέδριο, που θα διεξαχθεί την Δευτέρα και την Τρίτη, έχουμε τη μεγαλύτερη ομάδα συμμετεχόντων και την ευρύτερη ατζέντα που είχαμε ποτέ.

Ερώτηση: Ποιοι είναι οι στόχοι σας;

Απάντηση: Το HALC και η AJC δεν κάνουν απλώς ένα συνέδριο ή ένα ταξίδι στο εξωτερικό κάθε χρόνο. Είμαστε σε συνεχή επαφή για τις αντίστοιχες προτεραιότητές μας, σε σημείο που γιορτάζουμε μαζί την 28η Οκτωβρίου και την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος.

Φέτος κάνουμε το πρώτο ταξίδι των νεαρών μελών HALC και AJC κάτω των 40 ετών, στην Αθήνα, στη Λευκωσία, όπως και στην Ιερουσαλήμ, όπου θα συμμετάσχουν στο Παγκόμιο Φόρουμ της AJC. Επίσης, το φετινό συνέδριο συμπίπτει με την τριμερή σύνοδο κορυφής Κύπρου – Ελλάδας – Ισραήλ, στις 8 Μαΐου στη Λευκωσία, που πραγματοποιείται στην αρχή της θητείας του νέου υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο και σε μια εποχή όπου όλα τα ζητήματά μας, από την ενέργεια στην Αν. Μεσόγειο, τα ανθρώπινα δικαίωματα στην περιοχή, μέχρι την αμυντική συνεργασία μεταξύ ΗΠΑ, Κύπρου, Ελλάδας και Ισραήλ στο προσκήνιο.

Ερώτηση: Συγκεκριμένες δράσεις;

Απάντηση: Προωθούμε δύο νομοσχέδια που έχουν ήδη εισαχθεί προς συζήτηση και εργαζόμαστε για ένα τρίτο. Το πρώτο είναι το ψήφισμα 835 της Βουλής, το οποίο στηρίζει και ενθαρρύνει τις ισχυρές και συνεχώς διευρυνόμενες σχέσεις μεταξύ όλων των εθνών με το Ισραήλ στην 70ή επέτειο από την ίδρυση του ισραηλινού κράτους. Έχουμε επίσης το ψήφισμα 5508 του σώματος, για τον τερματισμό της απαγόρευσης της πώλησης όπλων στην Κύπρο. Αυτή η νομοθεσία θα εξαλείψει τα εμπόδια που δυσχεραίνουν τη μετεξέλιξη της Κύπρου σε χώρα «πρώτης γραμμής» για τα συμφέροντα και την ασφάλεια της Δύσης και θα δυσκολέψει την Τουρκία από το να συνεχίσει να κρατά όμηρο τη διμερή συνεργασία ΗΠΑ – Κύπρου μέσω της αδιαλλαξίας της στο Κυπριακό. Τέλος, θα συνεχίσουμε την πίεση για να μη δοθούν μαχητικά F-35 στην Τουρκία έως ότου η χώρα αυτή αρχίσει να συμπεριφέρεται υπεύθυνα.

Ερώτηση: Πού στοχεύει η κοινή επίσκεψη σε Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ;

Απάντηση: Το ταξίδι σε Αθήνα, Λευκωσία και Ιερουσαλήμ θα δημιουργήσει το υπόβαθρο για την προώθηση μιας επιθετικής ατζέντας στο Κογκρέσο. Το επόμενο διάστημα θα προωθήσουμε τα νομοσχέδια που αποσκοπούν στην εμβάθυνση της συνεργασίας στους τομείς της ασφάλειας και της άμυνας μεταξύ Αμερικής, Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ, και την προώθηση ερευνών για τον εντοπισμό και την αξιοποίηση πηγών ενέργειας στην Αν. Μεσόγειο. Δεν επικεντρωνόμαστε μόνο σε νομοθέτες και διπλωμάτες, αλλά και σε διαμορφωτές γνώμης. Μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες μας είναι η ενημέρωση που κάνουμε από κοινού σε εμπειρογνώμονες του Κογκρέσου και συμβούλους γερουσιαστών και βουλευτών. Είτε εξασφαλίσουμε συγκεκριμένη στήριξη στο Κογκρέσο είτε όχι, η κοινή μας ατζέντα θα γίνει γνωστή.

Η ασταμάτητη μηχανή σεβόμενη στην σοβαρότητα αυτών των σχεδίων, σας αφήνει για λίγες ώρες να βγάλετε μόνοι σας τα συμπεράσματά σας… Ωστόσο αξίζει να σημειώσετε την πλήρη και αγαστή συνεργασία των δύο λόμπυ: του ελληνικού και του ισραηλινού. Προφανώς υπό τις ευλογίες των μητέρων πατρίδων…. Όπως και την κομψότητα της έκφρασης “πρώτη γραμμή” για το μεσανατολικό σφαγείο (η θέση για την οποία προορίζεται η νότια κύπρος…), το οποίο φυσικά κάθε Zemenides θα απολαμβάνει (απολαμβάνει ήδη) από απόσταση ασφαλείας. (Ή σ’ αυτό ελπίζει…)

Τέλος σημειώστε κι αυτό: πόσο έλληνας και πόσο φασίστας μπορεί να είναι κάποιος που θέλει να εμποδίσει την Άγκυρα να πάρει f-35 ενώ το πραγματικό του πρόβλημα είναι οι s-400· πλην δεν τολμάει ούτε να το πει;

Α, και κάτι ακόμα. Μπορεί να πείτε ότι περιαυτολογούμε, αλλά ελάτε αύριο στο Πολυτεχνείο στην εκδήλωση του συμβουλίου για την εργατική αυτονομία. Θα ρισκάρετε να ανακαλύψετε ότι έχετε σοβαρούς λόγους όχι μόνο να ανησυχείτε αλλά και να δράσετε ενάντια στην ελληνο-ισραηλινή συμμαχία…

(φωτογραφία μέση: Ο κυρ Endy τότε που το έπαιζε με τον Obama και όχι με τον Πομπηΐα/Pompeo…

φωτογραφία κάτω: Καλά, αυτός είναι Zemenides, εκείνος στα δεξιά μπροστά του και ο άλλος πίσω του, με την γλώσσα έξω, ποιοί είναι;

Κάτι παιδιά μωρέ, που δουλεύουν σ’ ένα μαγαζί του αφεντικού….)