Tag: αγγλία

Τετάρτη 5 Δεκέμβρη. «Αρπαγμένοι» βγήκαν συντηρητικοί και δημοκρατικοί γερουσιαστές απ’ την ενημέρωση (για την δολοφονία Khashoggi) που τους έκανε το αφεντικό της cia Gina Haspel. Ένας απ’ αυτούς, συντηρητικός (και οπαδός του ψόφιου κουναβιού…) ονόματι Lindsey Graham, που εξ αρχής ήταν επικριτικός, τώρα πια δηλώνει σίγουρος. «Δεν υπάρχει όπλο που καπνίζει – υπάρχει πριόνι που καπνίζει» δήλωσε.

Ένας άλλος συμπλήρωσε: Δεν έχω πια καμία αμφιβολία ότι αυτός διέταξε την δολοφονία. Αν οδηγούνταν σε δικαστήριο [η ενοχή του θα αποδεικνυόταν τόσο γρήγορα που] θα τον καταδίκαζαν μέσα σε μισή ώρα.

Ένας τρίτος πήγε λίγο πιο πέρα: Τώρα το μόνο ερώτημα είναι πως θα διαχωρίσουμε τον σαουδάραβα πρίγκηπα διάδοχο και την ομάδα του απ’ τους σαουδάραβες.

Η ενημέρωση που τους εξαγρίωσε έγινε «κεκλεισμένων των θυρών». Αλλά από τώρα και μετά αυτά που άκουσαν (οι λίγοι, σαν εκπρόσωποι της γερουσίας) θα τα μεταφέρουν στους υπόλοιπους. (Η βουλή των αντιπροσώπων θα ζητήσει επίσης την ίδια ενημέρωση – και, λόγω της σοβαρότητας του θέματος, την δικαιούται.). Αυτό που μπαίνει πια μπροστά στα μούτρα του ψόφιου κουναβιού και των σωματοφυλάκων του, δεν είναι μόνο το «πάγωμα» των πωλήσεων όπλων στο Ριάντ για την σφαγή που κάνει στην υεμένη. Αλλά και οι κυρώσεις κατά του παλατιού για την δολοφονία Khashoggi. Σίγουρα κατά του τοξικού «και της ομάδας» του. (Που να προχωρήσουν επί τη ευκαιρία και οι μηνύσεις των συγγενών των νεκρών της 11ης/9ου!)

Έτσι όπως μεθοδεύτηκε η διακριτική υποστηρίξη στον τοξικό απ’ το Παρίσι, το Λονδίνο και την Ουάσιγκτον (και η χοντροκομμένη απ’ το Τελ Αβίβ, τον Αμπάς – της «παλαιστινιακής αρχής»!!!… – και το Κάιρο) όλες αυτές οι πολιτικές βιτρίνες βρίσκονται πλέον εκτεθειμένες – όχι μόνο το ψοφιοκουναβιστάν. Η διακομματική βεβαιότητα των αμερικάνων γερουσιαστών για το πριόνι που καπνίζει είναι απλά η επίσημη επιβεβαίωση εκείνου που όλοι καταλάβαιναν· αλλά μια επίσημη επιβεβαίωση που δεν μπορεί τώρα ούτε να αγνοηθεί, ούτε να παρακαμφθεί. Δεν είναι το κερασάκι αλλά η χειροβομίδα στην τούρτα… Για να το πούμε διαφορετικά: το παραμύθι «δεν είμαστε σίγουροι, δεν έχουμε όλα τα στοιχεία» τέλειωσε χτες. Τώρα δεν χρειάζονται ούτε «διαρροές» ούτε μισόλογα.

(Παρότι δεν είναι το πιο σημαντικό αυτή την στιγμή, να θυμίσουμε ότι στην αργεντινή έχει ξεκινήσει δικαστική έρευνα κατά του τοξικού…)

Όμως… Δεν πρόκειται απλά για έναν, έστω αξιωματούχο, έστω καθισμένο πάνω σε πολλές και μεγάλες πετρελαιοπηγές, μανιακό δολοφόνο με το πριόνι. Τώρα είναι στον πάγκο πολύ περισσότερα και σοβαρότερα.

Πέμπτη 29 Νοέμβρη. Είναι μύθος ότι οι «φλεγματικοί» βρετανοί είναι ορθολογικοί και πραγματιστές. Δεν είναι, και (έχουμε τα στοιχεία μας επ’ αυτού, αλλά αφήνουμε την δουλειά στους ιστορικούς) ποτέ δεν ήταν. Ειδικά από τότε που έπαψαν να είναι η αυτοκρατορία – που – ο – ήλιος – δεν – δύει – ποτέ. (Porky υλικές συνθήκες!).

Πριν 2 και κάτι χρόνια, στις 23 Ιούνη 2016, η πλειοψηφία του «λαού» της αυτού μεγαλειότητας (και λοιπά και λοιπά) ψήφισε ότι θέλει να φύγει απ’ την ε.ε…. Προφανώς και ήταν δικαίωμά τους – μόνο που πολύ γρήγορα, μπορεί και απ’ την επόμενη μέρα, άρχισε να φανερώνεται μια πικρή αλήθεια για τον «λαό» της πρώην αυτοκρατορίας: ένα ικανό, άγνωστου μεγέθους αλλά οπωσδήποτε κρίσιμο ποσοστό των brexiters δεν είχε ιδέα τι ήταν το «όχι» που είχε ρίξει δαγκωτό. Απλά είχε «παρασυρθεί» από δημαγωγούς και τα ψέμματά τους. Είχε «παρασυρθεί» σε μια εποχή (και σε μια κοινωνία) με άφθονο και γρήγορο internet, με μια global παρακαταθήκη στοιχείων και δεδομένων στη δική του γλώσσα… Μ’ άλλα λόγια αρκετοί και αρκετές είχαν «ξεγελαστεί» απ’ τα εθνικιστικά επιχειρήματα μιας δράκας κοινών απατεώνων (ή, απλά, εκπροσώπων των λαχανιασμένων τμημάτων του βρετανικού κεφάλαιου) – «εξαπατήθηκαν» σε πολλά εισαγωγικά μόνο και μόνο επειδή βαρέθηκαν να ασχοληθούν περισσότερο (και σοβαρά) με το θέμα «σχέσεις Λονδίνου – ε.ε.» για το οποίο έπρεπε να σχηματίσουν γνώμη και να ψηφίσουν.

Δύο και κάτι χρόνια μετά, ύστερα από μια «διαπραγμάτευση για τους όρους της αποχώρησης» που ήταν όπως αναμενόταν, άνιση, οι εκπρόσωποι του «λαού» και ο «λαός» ο ίδιος έχουν μπροστά τους μια «συμφωνία αποδέσμευσης» απ’ την ε.ε… Ξέρουν περισσότερα επ’ αυτού απ’ όσα ήξεραν (ή νόμιζαν ότι ξέρουν) τον Ιούνη του 2016; Σίγουρα όχι.

Πέμπτη 29 Νοέμβρη. Το προφανές ενός δικαιώματος (οποιουδήποτε) συνεπάγεται και άλλα προφανή. Για παράδειγμα την γνώση του πως (με ποιον τρόπο) και πότε (υπό ποιους όρους) θα το ασκήσεις. Όμως είναι άλλο πράγμα το δικαίωμα να φύγεις απ’ το σπίτι των γονιών σου (βάζεις τα απαραίτητα σε μια βαλίτσα και ορμάς…) και άλλο το δικαίωμα να φύγεις από μια πέρα για πέρα καπιταλιστική συμφωνία· για το καλό του δικού σου «εθνικού» καπιταλισμού…

Συνεπώς, μετά από 29 μήνες, οι «εκπρόσωποι του λαού» και ο «λαός» της αυτού μεγαλειότητας ο ίδιος, βρίσκονται πάντα μπροστά στους ίδιους δαίμονες, όπως κι εκείνον τον όχι μακρινό Ιούνη. Κυρίως βρίσκονται μπροστά στο φάντασμα μιας ξεπερασμένης προ πολλού αυτοκρατορικής αυτοδυναμίας, ενός ξεπεσμένου μεγαλείου, μιας «φλεγματικής» ψύχωσης: θέλουμε καλύτερους όρους λένε οι εθνικιστές του brexit, θα ξαναδιαπραγματευτούμε – δεν μας κάνει αυτή η συμφωνία.

Το ότι η άλλη πλευρά με κωδικό «Βρυξέλλες» λέει take it or leave it· λέει ότι «δεν υπάρχει άλλη συμφωνία ή άλλη διαπραγμάτευση» δεν λαμβάνεται υπόψη. Γιατί; Επειδή κοντράρει τις εθνικές φαντασιώσεις (του λαού της αυτού μεγαλειότητας, κλπ κλπ). Δεν είμαστε παντοδύναμοι; Αποκλείεται!!!

Να πως μένουν στέρεες αυτές οι φαντασιώσεις: άγνοια της ιστορίας. Το βασίλειο της αγγλίας, της σκωτίας, της ουαλίας και της βόρειας ιρλανδίας ήταν αδύναμο ήδη όταν κτύπησε την πόρτα της τότε εοκ, το ’63. «Έφαγε (γαλλική) πόρτα»… Ξανακτύπησε το ’67. «Ξαναέφαγε (γαλλική) πόρτα»… Κτύπησε τρίτη φορά, το ’69 – η αίτηση έγινε δεκτή. Πριν 50 χρόνια: το αγγλικό κεφάλαιο παρακαλούσε να μπει (και το Παρίσι το δέχτηκε με τα χίλια ζόρια) σε μια καπιταλιστική ευρωπαϊκή συμμαχία την οποία είχε ανάγκη. Αν όχι οι δημαγωγίες τι είναι εκείνο που κάνει αυτό το αγγλικό κεφάλαιο (ή τα πιο λαχανιασμένα τμηματά του) «ποιο δυνατά», σε θέση να απαιτούν βολικές ρυθμίσεις, επειδή «δεν έχουν ανάγκη» την ε.ε. τώρα πια;

Μήπως η θέληση των σκωτσέζων; Μήπως η θέληση των καθολικών της βόρειας ιρλανδίας; Ή μήπως το γεγονός ότι ξανάεγινε ένας συμπαγής βιομηχανικός και αγροτικός καπιταλισμός που δεν έχει ανάγκη πια τον χρηματοπιστωτισμό;

Υπάρχει ένα (αγγλικό) αστείο που αποδίδει το παραμύθι της «εθνικής υπεροχής» του ενωμένου βασιλείου. Όταν χαλάει ο καιρός στη Μάγχη (λέει το αστείο) η σωστή παρατήρηση των άγγλων μετεωρολόγων είναι «κακοκαιρία αύριο στα στενά… θα αποκλειστεί η ήπειρος»… Απ’ το νησί…

Φαίνεται πως είναι ακόμα αρκετοί εκείνοι που, έτσι, χωρίς σχέδιο και χωρίς σχέση με την πραγματικότητα, είναι βαθύτατα πεπεισμένοι πως «θα καταστραφεί η ήπειρος» αν φύγει το νησί…

Μήπως είναι κι αυτοί έλληνες; Για το ηλιακό σύστημα τι λένε;

Κυριακή 11 Νοέμβρη. Η ανακοίνωση του Erdogan ότι έχει δώσει τα ηχητικά ντοκουμέντα της δολοφονίας και του διαμελισμού του Khashoggi (τις ηχητικές υποκλοπές δηλαδή…) σε Παρίσι, Λονδίνο, Ουάσιγκτον, Βερολίνο (εκτός απ’ το Ριάντ) τραβάει και αυτά τα κράτη στο «κέντρο της σκηνής του εγκλήματος». Ειδικά σε ότι αφορά την «τύχη» του σαουδαραβικού καθεστώτος, και ειδικά του τοξικού, που όχι μόνο δεν έχει αποδείξει ότι ήταν άσχετος, αλλά μάλλον το αντίθετο…. Έξυπνα μελετημένη η στιγμή της ανακοίνωσης, τώρα που ο καιρός περνάει, δημιουργεί (ή επιδιώκει να δημιουργήσει) εσωτερικά προβλήματα στα συγκεκριμένα ευρωπαϊκά κράτη και όχι μόνο, αν συνεχίσουν το τρενάρισμα στο να πάρουν τις αποφάσεις τους.

Τι μπορούν να πουν τώρα η αγγλική, η αμερικανική, η γαλλική και η γερμανική κυβέρνηση; Ότι δεν πήραν τίποτα; Ότι δεν ξέρουν τίποτα; Ότι δεν καταλαβαίνουν τι είναι αυτά που ακούγονται; Ότι δεν έχουν ξεκαθαρίσει ακόμα «ποιος φταίει»; Ή απλά θα συνεχίσουν την διακριτική μεταχείριση του τοξικού σωπαίνοντας;

Κι αν προσπαθήσουν το δεύτερο, δεν θα εμφανιστούν εσωτερικές αντιπολιτεύσεις που θα πιέσουν στην κόντρα;

Παρακολουθούμε. Έχουν αναγγελθεί για τις επόμενες ημέρες ή λίγες εβδομάδες δημοσιοποιήσεις διάφορων ανατριχιαστικών λεπτομερειών απ’ την δολοφονία και το κομμάτιασμα του Khashoggi – στη βάση των ηχογραφήσεων. Αυτά που ξέρουν ήδη κάμποσες κυβερνήσεις θα αρχίσουν να γίνονται ευρύτερα γνωστά… Με όλα όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται.

(Για την Αθήνα δεν χρειάζεται να απορούμε. Είναι απασχολημένη με άλλα, και δεν προλαβαίνει να ασχοληθεί με το θέμα…)

Πέμπτη 1 Νοέμβρη. Μπορείτε να χαρείτε! Την ασταμάτητη μηχανή την διαβάζουν όχι μόνο αμερικάνοι γερουσιαστές αλλά και σαουδάραβες πρίγκηπες! Μια “ανώνυμη πηγή” κοντά στον πρίγκηπα Ahmad bin Abdulaziz (περισσότερα γι’ αυτόν στη συνέχεια) δήλωσε σε διεθνές μήντιο:

Αυτός [σ.σ.: ο Abdulaziz] και άλλοι στην οικογένεια [σ.σ.: τον ευρύτερο οίκο των Σαούντ] έχουν καταλάβει ότι ο MBS έχει γίνει τοξικός.

Επιτέλους, για μια ακόμα φορά, «ο αγώνας τώρα δικαιώνεται»!

Πάμε τώρα πιο σοβαρά. Ο διεθνής “θόρυβος” για την δολοφονία και το κομμάτιασμα του Khashoggi στο σαουδαραβικό προξενείο στην Istanbul μπορεί να έχει καταλαγιάσει.. Όμως υπάρχουν λόγοι να εκτιμήσουμε ότι η «κυρίως φάση» αυτής της ιστορίας μόλις τώρα ξεκινάει.

Κατ’ αρχήν μια «λεπτομέρεια» του προηγούμενου μήνα που έχει υποτιμηθεί. Όταν ο τοξικός φοβήθηκε ότι μπορεί η Ουάσιγκτον να τον εγκαταλείψει, έκανε έναν χοντρό εκβιασμό. Ο εκβιασμός είχε μέσα πετρέλαιο, δισεκατομύρια δολάρια, και όλα όσα ο τοξικός πρίγκηπας θεωρεί ότι κρατάνε δεμένη την Ουάσιγκτον δίπλα του. Είναι, όμως, φρόνιμο να κάνει κάποιος σαν το παλάτι του Ριάντ εκβιασμούς σε μια πληγωμένη, έτσι κι αλλιώς, και σε παρακμή υπερδύναμη; Είναι φρόνιμο να της λέει “σε κρατάω απ’ τα genitals”; Δεν την ερεθίζει μ’ αυτόν τον τρόπο;

Όσο αλήθεια είναι ότι η Ουάσιγκτον (και όχι μόνον αυτή) θέλει οπωσδήποτε τα πετροδόλαρα του Ριάντ και των γύρω αποικιών του, άλλο τόσο αλήθεια είναι εκείνο που ξεστόμισε το ψόφιο κουνάβι πριν την κατακρεούργηση του Khashoggi: ότι χωρίς τον αμερικανικό στρατό το μάξιμουμ ζωής που έχετε, ω σαουδάραβες, είναι δυό βδομάδες.

Συνεπώς εκείνο που έχει κερδίσει προς το παρόν ο τοξικός είναι δύο, ή λίγο παραπάνω, βδομάδες «πολιτικής εξουσίας» – ας μην πούμε «ζωής» με την φυσική έννοια. Γιατί εκείνοι που θέλουν τα σαουδαραβικά πετροδόλαρα και κρατάνε τα όπλα (Ουάσιγκτον, Λονδίνο, Παρίσι), ακόμα και για να πουλάνε μερικά στον τοξικό (σα να τα θάβουν – αλλά ακριβοπληρωμένα…) χρειάζονται λίγο χρόνο για να βρουν την διαδικασία (και τα πρόσωπα) αντικατάστασής του.

Αυτός ο 76χρονος Ahman bin Abdulaziz είναι ένας απ’ τους θείους του τοξικού (σα νεώτερος αδελφός του νυν βασιλιά Salman, κατευθείαν απ’ το παλιό βασιλικό σόι των θεμελιωτών του κράτους,) αντίπαλός του, που ζούσε για χρόνια «αυτοεξόριστος» στο Λονδίνο. Έχει διατελέσει υφ.υπ. εσωτερικών του χουντοβασίλειου για σχεδόν 30 χρόνια, απ’ το 1975 ως το 2012. Και τώρα φέρεται να έχει πάρει εγγυήσεις απ’ την Ουάσιγκτον και το Λονδίνο για να διαχειριστεί το πρόβλημα «τοξικός» με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Τις διαδικασίες για τέτοιου είδους «deal» ή «πραξικόπημα» εντός ή εκτός εισαγωγικών, δεν μπορούμε να τις φανταστούμε παρά σαν ένα σήριαλ αραβικών παλατιανών «βυζαντινισμών». Η μία πλευρά θα έχει πλάτη τα όπλα και το κληρονομικό κύρος, η άλλη τα φράγκα και τα «νεανικά πάθη», αλλά τα παλάτια έχουν πολλά δωμάτια και διαδρόμους.

Το ουσιαστικό είναι σε τι θα αλλάξει η «πολιτική» του Ριάντ όταν ο τοξικός θα είναι παρελθόν. Και, πιο συγκεκριμένα, πόσο θα επηρεαστούν οι σχεδιασμοί του Τελ Αβίβ. Το πιθανότερο είναι ότι τα βασικά θα μείνουν ίδια· όμως θα αφαιρεθούν οι υπερβολές που προκαλούν σε νέους και άμαθους οι άσπρες σκόνες.

Χωρίς υπερβολές όμως τι στέκεται στον οξυνόμενο ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό την σήμερον ημέρα;

(φωτογραφία: Το γεγονός ότι πρωτοκλασσάτοι αξιωματούχοι του απαρτχάιντ ισραηλινού καθεστώτος έχουν αρχίσει να κάνουν αυτοπροσώπως βίζιτες σε διάφορες αραβικές χούντες και χουντίτσες – πάνω ο Netanyahu στο Oman χτες – δείχνει μια ορισμένη αναταραχή· που την βρίσκουμε αμοιβαίας αδυναμίας και όχι δύναμης. Όλα αυτά τα φέουδα δεν έχουν στρατιωτική δύναμη, μόνο φράγκα. Όμως υπάρχει παντού και ένας κάποιος πληθυσμός, που δεν είναι υποχρεωτικό να υιοθετεί στο σύνολό του τις PR των αφεντικών του μ’ ένα καθεστώς που σκοτώνει άραβες / παλαιστίνιους καθημερινά.

Αν συνυπολογιστεί ότι η Τεχεράνη και η Άγκυρα έρχονται απ’ την ακριβώς αντίθετη μεριά, δεν πρέπει καθόλου να αποκλειστεί αυτό: κάθε φορά που οι άραβες χουνταίοι και χουντικούληδες σφίγγουν το χέρι ενός ισραηλινού καθεστωτικού (να) υπογράφουν την στοχοποίησή τους…)

Κυριακή 21 Οκτώβρη. Αν κάνετε συλλογή δυσοίωνων προβλέψεων (άλλοι θα το έλεγαν βίτσιο και άλλοι επαφή με την πραγματικότητα…) προσθέστε και τα λεγόμενα του Jerry Kid. Πρόκειται για τον διοικητή / καπετάνιο του αγγλικού αεροπλανοφόρου Queen Elizabeth, που έπλευσε καμαρωτό μέχρι το Manhattan. Και απο εκεί δημοσιοποίησε προχτές τις ανησυχίες του:

…Σκέφτομαι πως η συγχώνευση της στρατιωτικοποίησης, των κβαντικών υπολογιστών, των αυτόματων συστημάτων μάχης είτε στον αέρα, είτε στην ξηρά είτε στον βυθό της θάλασσας, και των δυνατοτήτων των υπολογιστών και των μηχανών να λαμβάνουν πολύ γρήγορες αποφάσεις με ανατροφοδότηση δεδομένων, όλα αυτά νομίζω ότι θα αλλάξουν ριζικά τον χαρακτήρα του πολέμου…

Νομίζω ότι θα δούμε όλα τα είδη των άθλιων μεθόδων. Βιολογικό πόλεμο, και επίσης επιθέσεις ειδικά εναντίον άμαχων πληθυσμών, μέσω καταστροφών σε υποδομές, ηλεκτρικά δίκτυα, cyber πόλεμο – ένα πλήρες φάσμα δράσεων εναντίον των πληθυσμών που θα είναι βαθιά τρομοκρατικό…

Φαίνεται ότι ο κυρ Jerry ξεχνάει πως αυτές οι επιθέσεις κατά των πληθυσμών γίνονται εδώ και σχεδόν 2 δεκαετίες στο αφγανιστάν, στο ιράκ, στη συρία, στην υποσαχάρια αφρική… Όχι τόσο high tech, αλλά με τα ίδια τρομακτικά αποτελέσματα. Προφανώς όμως, όταν ανησυχεί για την υψηλής τεχνολογίας μαζική εξόντωση αναφέρεται σε πρωτοκοσμικούς πληθυσμούς: αυτοί “αξίζουν τα λεφτά μια τόσο αναβαθμισμένης ‘δημιουργικής καταστροφής’” – έτσι δεν είναι;”

Θα μπορούσαν να είναι οι υπερβολές ενός άθλιου μιλιταριστή… Αν, όμως, κάνει κάποιος τον όχι σπουδαίο κόπο να ψάξει τους θανάτους και τα σακατέματα των ως τώρα παγκόσμιων πολέμων, απ’ τον πρώτο ως τις πιο πρόσφατες φάσεις του τέταρτου, θα διαπιστώσει ιδίοις όμμασι αυτό: η “αναλογία θανάτου” μεταξύ “μάχιμων και άμαχων” αλλάζει διαρκώς σε βάρος των δεύτερων.

Κι αυτό οφείλεται σε δύο παράγοντες. Πρώτον, στις εξελίξεις των τεχνολογιών πολέμου / θανάτου που κινούνται απ’ τον 20ο αιώνα και μετά σε μια όλο και πιο έντονα ανοδική γραμμή “αύξησης της κατά κεφαλήν καταστροφικότητας / φονικότητας” (ανάλογη με την κατά κεφαλήν αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας…). Πράγμα που σημαίνει ότι όλο και μεγαλύτερες πολεμικές καταστροφές μπορούν να προκληθούν με την άμεση ανάμειξη όλο και λιγότερων επίσημα “στρατιωτών”. Και δεύτερον στην όλο και πιο έντονη διασύνδεση, όσμωση μεταξύ “στρατιωτικής” και “civil” σφαίρας στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές κοινωνίες.

Στις αρχές του 20^ου αιώνα ο 1^ος παγκόσμιος πόλεμος γινόταν κάπου πέρα, μακριά, στην ύπαιθρο, στα χαρακώματα… Στην όξυνση του 4^ου (δεν την έχουμε δει ακόμα) οι «υποδομές» που θα γίνουν στόχοι είναι κοινές ανάμεσα στους στρατούς και στους άμαχους… Επιπλέον, το τσάκισμα του ηθικού των πληθυσμών έχει αποδειχθεί σημαντικότερος στόχος απ’ την καταστροφή μερικών αεροπλάνων ή τεθωρακισμένων…

Εδώ είναι που κατεβάζει τα ρολά η ψευτοειρηνόφιλη (ουσιαστικά: «μακρυά απ’ τον κώλο μου κι ας είναι δέκα πόντους…») απώθηση αυτών ακριβώς των πληθυσμών – τα έχουμε πει… Που μέσα στην θολούρα τους αντιμετωπίζουν την ως τώρα μαζική εξόντωση των Άλλων (στη διάρκεια του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας»…) σαν «εξαίρεση», που δεν τους αφορά…

(Εν τω μεταξύ το ψοφιοκουναβιστάν πρόκειται να αποχωρήσει από την συμφωνία INF που είχε υπογράψει μετά τιμών το 1987 ο Reagan με τον Gorbachev, για την απαγόρευση κατασκευής πυραύλων μέσου βεληνεκούς (από 500 έως 5.500 χιλιόμετρα) με χερσαίες βάσεις εκτόξευσης. Η Ουάσιγκτον κατηγορεί την Μόσχα ότι την έχει παραβιάσει ήδη (κάτι που δείχνει πιθανό)· αλλά η εκ νέου μαζική ανάπτυξη τέτοιων πυραύλων απ’ τις ηπα έχει κι άλλον στόχο. Το Πεκίνο, το οποίο δεν δεσμεύεται απ’ την αμερικανο-ρωσική συμφωνία του 1987, και φυσικά φτιάχνει τέτοιους πυραύλους…)