Tag: ισραήλ

Bolivar in action

Δευτέρα 5 Γενάρη (00.15) >> Μοιάζει το Καράκας εύκολη λεία για το ψοφιοκουναβιστάν; Το παίρνει με «βόλτα στην εξοχή»;

Όχι δα!

Αντίθετα με τις φήμες (και τις προσδοκίες και τα πανηγύρια πολλών και διάφορων σφουγγοκωλάριων του παρακμιακού ψοφιοκουναβιστάν), με το ξημέρωμα, τα εκατομμύρια των «τσαβίστας» ήταν στη θέση τους. Ο Diosdado Cabello, υπουργός εσωτερικών, «βετεράνος» τσαβίστας και ισχυρός παράγοντας του καθεστώτος, κάλεσε τις ένοπλες λαϊκές επιτροπές (υπολογίζονται γύρω στα 4 εκατομμύρια πληβείων) να κινητοποιηθούν – προφανώς για να μην διανοηθούν κάποιοι μέσα στη βενεζουέλα ότι «να η ευκαιρία»:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Palestine action

Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.18) >> Ως προχτές 4 απ’ τους 8 αιχμαλώτους, οι Kamran Ahmed, Heba Muraisi, Teuta Hoxha και Lewie Chiaramello συνέχιζαν την πολυήμερη απεργία πείνας. Κανένας / καμία δεν έχει καταδικαστεί για οτιδήποτε. Είναι προφυλακισμένοι / ες ως «ύποπτοι τρομοκρατίας», χωρίς δίκη, ξεπερνώντας κατά πολύ τα νόμιμα όρια προφυλάκισης (που στην αγγλία είναι 6 μήνες). Όλοι / ες βρίσκονται σε ημιαπομόνωση, χωρίς ασφυκτικά περιορισμένη επαφή με δικηγόρους, για πάνω από ένα χρόνο∙ με την Qesser Zuhrah να έχει συμπληρώσει ήδη 16 μήνες.

Έτσι, για τον τσαμπουκά.

Το ποντίκι που βρυχάται

[για αναγνώστες / στριες στο wordpress: οι σημερινές αναφορές συνεχίζονται στην επόμενη σελίδα]

Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.15) >> Πως σας φαίνεται η πιο κάτω είδηση;

Πρόσφατη; Δεν είναι! Πρόκειται για εθνικόφρονα πανηγυρισμό στις 1 Δεκέμβρη του 2019 – διακρίνεται άλλωστε αριστερά ο Αναστασιάδης… Ας το θυμίσουμε: στα τέλη του 2019 δεν είχε ξεκινήσει ο πόλεμος στο ουκρανικό πεδίο μάχης, ούτε είχε γίνει η σφαγή στην Παλαιστίνη (το «δικαίωμα αυτοάμυνας» των κανίβαλων). Ούτε καν ο τσαχπίνης ιός δεν είχε απειλήσει, ως «αόρατος εχθρός»…

Όμως στα τέλη του 2019 υπήρχαν οι «σταθερές» της λεγόμενης «εθνικής εξωτερικής πολιτικής»: η αντιτουρκική συμμαχία με το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς.

Πρόσφατα είναι αυτά:

Ο εθνικόφρων αντιτουρκισμός είναι πάγιος στα μέρη μας, σ’ όλο το «πολιτικό / ιδεολογικό φάσμα». Μόνο που τώρα, στις αρχές του 2026, οι αριστεροί ψάλτες του έχουν ένα παλούκι στα οπίσθιά τους. Έχουν ένα πρόβλημα,

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Το ποντίκι που ξερνάει

Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.09) >> Το κέρας-της-Αφρικής είναι ένα εξωτικό μέρος… Μ’ έναν καλό μισθό δεν θα μπορούσαν να κάνουν καριέρα εκεί, ως μισθοφόροι, οι 1000 γενναίοι ντόπιοι φίλοι των θεοναζί (και οι 500 γενναίοι νοτιοκύπριοι);

Αν δεν κάνει το ελλαδιστάν εξαγωγή ανθρωπισμού, ποιος θα κάνει; Υπάρχει άλλωστε εμπειρία απ’ την περιοχή και προηγούμενο: η «αντιμετώπιση των πειρατών» (της σομαλίας)…

Άνθρωποι και ποντίκια 2025

Δευτέρα 22 Δεκέμβρη (00.32) >>

Καθόμουν στην κλινική το πρώτο πρωί του κύματος κρύου, κρύο εκείνου του είδους που δεν αγγίζει απλώς το σώμα αλλά ροκανίζει και την ψυχή. Ένας δημοσιογράφος μου είχε γράψει νωρίτερα, ρωτώντας για τον καιρό και τις επιπτώσεις του στους ασθενείς. Διάβασα το μήνυμα και σκέφτηκα να απαντήσω αργότερα. Πίστευα, ανόητα, ότι κάποιος μπορούσε ακόμα να σκεφτεί ήρεμα σε έναν κόσμο σαν κι αυτόν.

Σήκωσα τα μάτια μου.

Μπροστά μου καθόταν μια γυναίκα, σιωπηλή και εξαντλημένη, με δυο μικρά κορίτσια γατζωμένα πάνω της. Ήταν ντυμένα με λεπτά ρούχα, του είδους που θα φορούσε κάποιος μια γλυκειά ανοιξιάτικη μέρα, όχι στη σκληρότητα του χειμώνα. Πάνω τους ήταν ριγμένο ένα σακάκι φθαρμένο και σκισμένο τόσο πολύ που χλεύαζε την ίδια την ιδέα της προστασίας. Στα πόδια τους φορούσαν φτηνές πλαστικές παντόφλες, απ’ αυτές που είναι για τα πλακάκια στο μπάνιο∙ παντόφλες με τις οποίες έπρεπε τα πόδια τους να αντέξουν στη λάσπη και στο κρύο. Ντράπηκα που φορούσα παπούτσια.

Πήρα το χέρι του ενός απ’ τα κορίτσια και το έβαλα στο τραπέζι. Τα δάκτυλά της ήταν μικρά κι ευαίσθητα, δάκτυλα χεριού ενός παιδιού που θα έπρεπε να ζωγραφίζουν ή να γράφουν τ’ όνομά του.

Αλλά όχι, ήταν τραυματισμένα. Το δέρμα ήταν ανοιγμένο. Τα τραύματα ήταν μικρά αλλά βαθιά, και βρώμικα παρ’ ότι φαίνονταν απλά. Έμοιαζαν σα να είναι από κάποια αρρώστια που δεν την ήξερα, δεν ήξερα ένα λατινικό όνομα που θα την εξηγούσε.

Καθώς εξέταζα το χέρι του το κορίτσι μίλησε.

Είπε ότι καθώς κοιμόταν στη σκηνή το προηγούμενο βράδυ ποντίκια της είχαν φάει τα δάκτυλα.

Δεν έκλαψε. Δεν το δραματοποίησε. Απλά το είπε, όπως κάποιος θα έλεγε ότι έβρεξε χτες ή ότι έκανε κρύο.

Και επειδή το μυαλό επαναστατεί όταν βρεθεί αντιμέτωπο με την απόλυτη αισχρότητα, την ρώτησα ξανά, σχεδόν θυμωμένα, σχεδόν σα να την παρακαλούσα να πει κάτι άλλο:

«Ποντίκια»;

«Ναι» απάντησε αμέσως, έκπληκτη που είχα εκπλαγεί.

Ακαριαία κάτι μέσα μου κατέρρευσε. Όχι αργά, όχι φιλοσοφικά, αλλά βίαια. Ο κόσμος συρρικνώθηκε κι έγινε στενός, χωρίς αέρα, λες κι ο θεός ο ίδιος να είχε κάνει ένα βήμα πίσω για να μην δει τι έγινε το δημιούργημά του.

Είχα διαβάσει για τον πόνο. Τον είχα σπουδάσει. Είχα θαυμάσει τις περιγραφές του στα βιβλία. Αλλά αυτό δεν ήταν πόνος. Ήταν η ταπείνωση υψωμένη σε βασική αρχή της ύπαρξης.

Ένας αρουραίος. Ένα ζωντανό πλάσμα που σπρώχνεται απ’ την πείνα και την βρωμιά και ροκανίζει τα δάχτυλα ενός παιδιού που κοιμάται. Μα η μεγαλύτερη φρίκη δεν ήταν ο αρουραίος. Ήταν ότι αυτό ήταν ένα γεγονός που έγινε συνηθισμένο. Το ότι το κοριτσάκι έβρισκε την δυσπιστία μου παράξενη. Το ότι το σύμπαν την είχε μάθει να συμβιβαστεί με το αδιανόητο.

Ήθελα να ουρλιάξω. Ήθελα να κατηγορήσω κάποιον, οποιονδήποτε. Την ανθρωπότητα, τις κυβερνήσεις, την ιστορία, τον θεό. Αλλά δεν υπήρχε κανείς να κατηγορήσω. Υπήρχε μόνο το χέρι του παιδιού που ήταν ήσυχα ακουμπισμένο στο τραπέζι.

Συνειδητοποίησα ότι δεν ήξερα τι να κάνω. Κανένα εγχειρίδιο ιατρικής δεν με είχε προετοιμάσει γι’ αυτό. Καμιά διάλεξη, καμιά εξέταση, κανένας λαμπρός καθηγητής δεν είχε μιλήσει ποτέ για ποντίκια που τρώνε ζωντανά τα παιδιά ενώ αυτά κοιμούνται. Κι ακόμα κι αν υπήρχε κάπου ένα τέτοιο κεφάλαιο είμαι σίγουρος ότι θα το είχα παραλείψει. Ποιος θα μπορούσε ποτέ να διαβάσει κάτι τέτοιο και να πιστεύει ότι ζει ακόμα σ’ έναν πολιτισμένο κόσμο;

Αυτό δεν ήταν φτώχια. Αυτό δεν ήταν πόλεμος. Αυτό ήταν ηθική κατάρρευση.

Αργότερα, όταν θυμήθηκα την ερώτηση του δημοσιογράφου για το κρύο και τις επιπτώσεις του, σχεδόν γέλασα. Για να απαντήσει κανείς σε κάτι τέτοιο δεν χρειάζεται ευφυία, ούτε στατιστικά στοιχεία, ούτε το σχόλιο κάποιου ειδικού. Αρκεί απλά να περπατήσει στους δρόμους της Γάζα για μια ώρα. Αρκεί να κοιτάξει προσεκτικά και τίμια, χωρίς να αποστρέψει το βλέμμα του.

Η απάντηση είναι εκεί, αναπνέοντας, αιμορραγώντας, περιμένοντας σιωπηλά κάποιον να παραδεχτεί επιτέλους τι επέτρεψε στον εαυτό του να γίνει αυτός ο κόσμος.

δρ. Ezzideen, 13 Δεκέμβρη 2025, κάπου στη Γάζα

Δαμασκός – Γάζα

Δευτέρα 22 Δεκέμβρη (00.31) >> Πριν 2 βδομάδες το καινούργιο καθεστώς στη Δαμασκό γιόρτασε την επέτειο της «πτώσης» του Άσσαντ. Πολλά και διάφορα έχουν ακουστεί από «ειδικούς» και μη στη δύση γι’ αυτό το νέο καθεστώς: οκνηροί και ψωνισμένοι δεν ασχολούνται με το τι γράφουν και λένε σχετικά τα αραβικά μήντια, καθεστωτικά και μη.

Έτσι έχουν μεσάνυχτα. Και προσεχώς θα υπάρξουν εκπλήξεις σχετικά. (Κάποια στιγμή θα βρούμε ένα περιθώριο να αραδιάσουμε μερικά πράγματα που – κακώς – αγνοούνται…)

Σε κάθε περίπτωση έγινε παρέλαση στην επέτειο. Στη Δαμασκό. Και ο στρατός του νέου καθεστώτος φώναζε ένα σύνθημα:

Γάζα, Γάζα, το φωνάζουμε δυνατά,

Νίκη και αποφασιστικότητα μέρα νύχτα.

Ερχόμαστε εναντίον σου εχθρέ, ερχόμαστε,

με βουνά φωτιάς θα ανοίξουμε τον δρόμο μας.

Με το αίμα μας θα φτιάξουμε πυρομαχικά,

με το δικό σου αίμα ποτάμια θα γεμίσουν.

 

Είναι σίγουρο πως όλοι αυτοί οι «ειδικοί» και μη δεν θα περίμεναν ο στρατός του al-Sharaa να φωνάζει κάτι που ούτε κατά διάνοια θα φώναζε ο στρατός του Άσσαντ – έτσι δεν είναι; Και δεν πρόκειται για οποιοδήποτε σύνθημα… Πρόκειται για σύνθημα που φωνάζει η Hamas και η Hezb’ Allah….

Χρειάζεται να πούμε ποιά ήταν η αντίδραση του θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώτος;

(Χμμμ… Σε μια εποχή γενικευμένων αντιπερισπασμών…)

Drones λοξά απ’ την Κρήτη

Οι διαφορετικές γωνίες νυχτερινής λήψης της έκρηξης από ψηλά υποδεικνύουν ότι στην επίθεση συμμετείχαν – μέσα στο σκοτάδι – τουλάχιστον δύο ακόμα drones…

Δευτέρα 22 Δεκέμβρη (00.04) >> Η επίθεση σε ρωσικό τάνκερ καταμεσής της Μεσογείου θορύβησε για το ενδεχόμενο να απογειώθηκε (απογειώθηκαν: ήταν περισσότερα του ενός…) απ’ το έδαφος της λεβεντογέννας. Τσάμπα ανησυχία η συγκεκριμένη: η απόσταση μεταξύ του δυτικότερου άκρου της Κρήτης και της θέσης του τάνκερ ήταν πολλαπλάσια της μεγαλύτερης εμβέλειας που θα μπορούσε να έχει οποιοδήποτε ιπτάμενο uav, αφού αυτή η εμβέλεια / ακτίνα δράσης δεν ξεπερνάει τα 40, οριακά τα 50 χιλιόμετρα. Επιπλέον (ανάλογα με τον τύπο του) μπορεί να απογειωθεί από ένα ή δύο τετραγωνικά μέτρα: οποιοδήποτε πλεούμενο, ακόμα και αναψυχής, προσφέρεται σαν βάση εκτόξευσης.

Το ζήτημα είναι σοβαρό για άλλους λόγους. Σαν κυριότερο κρίνουμε το ότι αποκλείεται οποιαδήποτε «ουκρανικά κομμάντο» να έδρασαν μόνα τους σ’ αυτήν την περιοχή του πλανήτη που λέγεται κεντρική Μεσόγειος, την οποία αγνοούν εντελώς κι απόλυτα. Για να το πάμε μισό βήμα παραπέρα: δεν θα χρειάζονταν καν και καν «κομμάντο» και μάλιστα «ουκρανικά»! Ήταν αρκετό κάποιοι «τρίτοι» να εξυπηρέτησαν τον φασιστοΚίεβο!

Με δεδομένο ότι τέτοιες επιθέσεις χρειάζονται δορυφορική πλοήγηση / καθοδήγηση, το ποιοι θα μπορούσαν να είναι αυτοί οι «τρίτοι» που είναι γνώστες της Μεσογείου και μπορούν να εντοπίσουν ένα άδειο δεξαμενόπλοιο σε ανοικτή θάλασσα ανάμεσα σε άλλα περιορίζεται αισθητά… Στα δάκτυλα του ενός χεριού… Έτσι δεν είναι; (Ίσως μάλιστα το δάκτυλο να είναι μόνο ένα, και το όνομά του να αρχίζει από M…)

Η συνηθισμένη προσέγγιση είναι (προφανώς) η «ταυτότητα» του στόχου. Του τάνκερ. Θα μπορούσε όμως ο στόχος να είναι διαφορετικός: ο έλεγχος (οι απειλές, οι προβοκάτσιες) στη Μεσόγειο! Εδώ, στους «ενδιαφερόμενους», σίγουρα δεν περιλαμβάνεται το φασιστοΚίεβο – έτσι δεν είναι;

Για να το πούμε διαφορετικά: αν «κάποιοι» (μακρυά απ’ την Μεσόγειο…) ήθελαν να επιδείξουν ότι ελέγχουν τις θαλάσσιες μεταφορές σ’ αυτό το κομμάτι του πλανήτη τι θα έκαναν; Θα κυνηγούσαν γλάρους και δελφίνια; Ή θα κτυπούσαν ένα πλεούμενο ανταγωνιστή τους;

Κι αν αυτοί οι «κάποιοι» έχουν περισσότερους ανταγωνιστές απ’ την Μόσχα, ποιο θα ήταν το «μήνυμά» τους με την συγκεκριμένη ενέργεια;

Όσο κι αν επιμένουν τα δυτικά αφεντικά και οι δημαγωγοί τους δεν βρίσκεται σε εξέλιξη πόλεμος «ρωσίας – ουκρανίας». Αλλά πόλεμος του νατο κατά του ευρασιατικού project. Με ήδη 3 + 1 πεδία μάχης: ουκρανία∙ δυτική Ασία / μέση Ανατολή (Παλαιστίνη, ιράν…)∙ λατινική αμερική∙ + ταϊβάν…

(Εννοείται ότι το ελλαδιστάν συμμετέχει «ολόψυχα» σ’ αυτόν τον 4ο παγκόσμιο πόλεμο. Για τα δικά του συμφέροντα, κάνοντας τους δικούς του υπολογισμούς. Οι υπόλοιποι «κάποιοι», «τρίτοι» κλπ είναι σύμμαχοί του…)

Το τιμωρό χέρι

Δευτέρα 8 Δεκέμβρη (00.39) >> Ήταν δίκαιο, και έγινε: ένα κάθαρμα, ένας προδότης ονόματι Yasser Abu Shabab, εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο πριν 4 ημέρες – και η Γάζα ξεβρώμισε.

Ο Shabab ήταν ο κυριότερος «οπλαρχηγός» συνεργάτης του θεοναζί, απαρτχάιντ στρατού μέσα στη Γάζα στη διάρκεια αυτών των δύο χρόνων. Είχε φυλακιστεί απ’ την πολιτική διοίκηση της Hamas για εμπόριο ναρκωτικών, αλλά δραπέτευσε επωφελούμενος απ’ τους θεοναζί βομβαρδισμούς μετά την 7η Οκτώβρη. Πολύ σύντομα, στις αρχές του 2024, «δήλωσε πίστη» στον κατοχικό στρατό, και χάρη στα λεφτά που πήρε στρατολόγησε και μια χούφτα λούμπεν ποινικούς ακόμα δημιουργώντας τις «λαϊκές δυνάμεις» – εναντίον της Παλαιστινιακής αντίστασης. Αποστολή του σε πρώτο χρόνο ήταν να ελέγχει την ανατολική Rafah για λογαριασμό των θεοναζί.

Η «αμοιβή» του στη συνέχεια προερχόταν εκτός απ’ το θεοναζί payroll κι απ’ αυτό που ήξερε να κάνει καλά. Πολλά μέλη ανθρωπιστικών οργανώσεων και δημοσιογράφοι επί τόπου στη Γάζα κατήγγειλαν την συμμορία του ότι σε συνεργασία με τον κατοχικό στρατό έκλεβε την όποια ανθρωπιστική βοήθεια έμπαινε απ’ τα περάσματα στη Shalom και στη Rafah, και ύστερα την πούλαγε στη μαύρη αγορά, ειδικά στην περίοδο του οργανωμένου λιμού. Επιπλέον εκβίαζε διάφορες ανθρωπιστικές οργανώσεις για να μην βομβαρδιστούν απ’ την θεοναζί αεροπορία. Ή για να μην τους «κατάσχει» τα υλικά τους…

Στη διάρκεια της σύντομης εκεχειρίας στις αρχές του 2025 το θεοναζί καθεστώς, βλέποντας ότι χάνει τον πόλεμο, έδωσε στη συμμορία του Shabab στολές, βαρύτερα όπλα και οχήματα. To κάθαρμα (όπως θα περίμενε κανείς) έγινε το «αγαπημένο παιδί» της δυτικής δημαγωγίας. «Αξιόπιστη πηγή πληροφοριών» (για την …. κατάρρευση της ‘Hamas’….), αλλά ακόμα και «αρθρογράφος»… Εδώ στην world street journal στις 24 Ιούλη 2025:

Όχι, δεν το έγραψε αυτός – δεν ήξερε γρι αγγλικά… Απλά το «υπέγραψε»…

Αποδείχθηκε τόσο κάθαρμα ώστε ακόμα και το σόι του τον ξαπόστειλε δημόσια καταδικάζοντάς τον ως συνεργάτη και προδότη.

Αυτός και η συμμορία του δεν ήταν το μοναδικό πισώπλατο κτύπημα στον πληθυσμό και στην αντίσταση. Οι θεοναζί είχαν φτιάξει κι άλλες παρόμοιες συμμορίες, αισθητά μικρότερες ωστόσο. Και η αντίσταση ξεκίνησε τις εκκαθαρίσεις αμέσως μόλις ο θεοναζί, απαρτχάιντ στρατός που τις προστάτευε αναδιπλώθηκε, πρώτα απ’ τις πιο «αδύναμες». Αλλά ο Shabab ήταν ο κυριότερος στόχος.

Στις 4 Δεκέμβρη εντοπίστηκε και «αμείφθηκε» για πρώτη και τελευταία φορά με τον τρόπο που του άξιζε. (Είναι βέβαια κρίμα που δεν πρόλαβε να μιλήσει στο κοινοβούλιο του ελλαδιστάν για την “δημοκρατία στην Γάζα”… Όπως κάτι άλλοι … για αλλού, βορειότερα…) Ήδη κάμποσα μέλη των άλλων συμμοριών έχουν παραδοθεί ελπίζοντας στο έλεος της αντίστασης. Άλλα είναι στο χώμα. Σειρά έχουν οι δικοί του.

Κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί «πως είναι δυνατόν να υπάρχουν τέτοια καθάρματα εκεί, στη Γάζα». Είναι απλό: δεκαετίες κατοχής και εξοντώσεων απ’ τους θεοναζί έχουν «πείσει» ένα ελάχιστο μεν αλλά υπαρκτό αριθμό ανθρώπων ότι η «σωστή μεριά της ιστορίας» είναι δίπλα στους κυρίαρχους. Έχει την σημασία του το γεγονός ότι σ’ αυτές τις συμμορίες στη Γάζα (αλλά και στη δυτική Όχθη…) συμμετέχουν και πρώην μπάτσοι της «παλαιστινιακής αρχής» που βγάζουν περισσότερα πληρωμένοι κατευθείαν απ’ το Τελ Αβίβ παρά μέσω των κουίσλιγκ της Ραμάλα. Αυτά τα καθάρματα έχουν μίσος για τις αντιστασιακές οργανώσεις, το ίδιο όπως οι πλεόν θεοναζί ανάμεσα στους θεοναζί.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι οι «αντιτρομοκρατικές δυνάμεις» (αυτό ήταν το όνομα της χαφιεδο-οργάνωσης / CSF…) που εμφανίστηκαν τον περασμένο Αύγουστο στην Khan Yunis, με επικεφαλής τον Hosam al Astal, πρώην μέλος των «υπηρεσιών ασφαλείας» της «παλαιστινιακής αρχής», με οργανικούς δεσμούς με τις θεοναζί υπηρεσίες. Αυτή η CSF σκότωσε στις αρχές Οκτώβρη τον γυιό ενός διοικητή των ταξιαρχιών al Qassam και στη συνέχεια τον γυιό ενός μέλους του πολιτικού γραφείο της Hamas (και πρώην υπουργού υγείας στη διοίκηση της Γαζα) και τον γνωστό και ιδιαίτερα αγαπητό στη Γάζα δημοσιογράφο Saleh al Ja’frawi αφού πρώτα (αυτόν τον δεύτερο) τον απήγαγαν και τον βασάνισαν. Λίγες ώρες αργότερα η αντίσταση κύκλωσε την γειτονιά όπου κρύβονταν, καθάρισε αρκετούς, έδεσε τους υπόλοιπους, κατέσχεσε τον ισραηλινής προέλευσης οπλισμό τους και μια λίστα «στόχων» που περιελάμβανε ονόματα στελεχών της αντίστασης στη βόρεια Γάζα.

Είναι οδυνηρό σ’ έναν τέτοιο πόλεμο να έχει η αντίσταση στην πλάτη της μια «πέμπτη φάλαγγα»… Αλλά έτσι ακριβώς συμβαίνει∙ και δεν είναι πρωτότυπο.

Όμως όλα εδώ πληρώνονται…

«Η συμφωνία για την Ιερουσαλήμ»…

Δευτέρα 8 Δεκέμβρη (00.28) >> Πως θα σας φαινόταν αν μαθαίνατε ότι το περασμένο Σάββατο έγινε ένα συνέδριο με τίτλο: Η συμφωνία για την Ιερουσαλήμ: Προχωρώντας στην ανανέωση της θέλησης της Ummah ενάντια στην Εκκαθάριση και στη Γενοκτονία; Ummah, ας το θυμίσουμε για όσους / όσες δεν ξέρουν, είναι το όνομα για την παγκόσμια κοινότητα / αδελφότητα των πιστών του ισλάμ∙ συνεπώς ίσως σκεφτείτε ότι επρόκειτο για κάποια θεολογική συνάντηση. Δεν ήταν…

Και πως θα φαινόταν αν μαθαίνατε

– ότι αυτό το συνέδριο έγινε στην Istanbul∙

– ότι βασικός ομιλητής ήταν ο Khaled Meshaal, πρώην γ.γ. της Hamas (από το 1996 ως το 2017, οπότε τον διαδέχτηκε ο δολοφονημένος Ismail Haniyeh) και έκτοτε ένα είδος άτυπου υπ.εξ. της οργάνωσης∙

– ότι ο Meshaal έχει επικηρυχτεί απ’ τον Σεπτέμβρη του 2024 απ’ τις ηπα ως ένας απ’ τους «σχεδιαστές» της «εισβολής του al Aqsa»∙

– ότι ήταν ανάμεσα σ’ εκείνους που οι θεοναζί προσπάθησαν (και απέτυχαν) να δολοφονήσουν με την πυραυλική επίθεση στην Doha στις 9 Σεπτέμβρη του 2025∙

– και ότι εκείνο που ανέλυσε στο συνέδριο στην Istanbul πριν 2 ημέρες ήταν οι στρατηγικοί στόχοι της Hamas και της Παλαιστινιακής Αντίστασης συνολικά;

Χμμμ… Αυτό θα μπορούσε να είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, έτσι δεν είναι;

Θα μπορούσαμε να παρουσιάσουμε περιληπτικά αυτούς τους 10 στόχους… Θα το αφήσουμε για κάποια άλλη στιγμή. Γιατί υπάρχουν επιπλέον δυο (τουλάχιστον) ενδιαφέροντα ζητήματα / ερωτήματα, τα οποία δεν θα έθιγε κανείς απ’ όσους, ακόμα και με «καλή καρδιά» αντιμετωπίζουν τους Παλαιστίνιους και τις Παλαιστίνιες ως «φουκαράδες» και την αντίσταση ως ηττημένη.

Πρώτον: τι σημαίνει άραγε και σε ποιες προοπτικές εντάσσεται το γεγονός ότι το τουρκικό καθεστώς φιλοξένησε ένα τέτοιο συνέδριο, με τέτοιους “τρομοκράτες” ομιλητές και θέμα (ουσιαστικά) την παγκόσμια συστράτευση της κοινωνικής βάσης των ισλαμικών κράτων στον αγώνα για την Παλαιστινιακή απελευθέρωση; Αφήνουμε το ερώτημα χωρίς απάντηση…

Δεύτερον: πόσο «ηττημένη» μπορεί να θεωρείται η Παλαιστινιακή αντίσταση (στο σύνολό της και όχι μόνο η Hamas ως πολιτική / στρατιωτική οργάνωση) όταν υπό τις σημερινές συνθήκες (στις οποίες θα πρέπει να συμπεριλάβουμε πολλά…) είναι σε θέση να υποδεικνύει συγκεκριμένους προσανατολισμούς και να διατυπώνει δημόσια στρατηγικούς στόχους για ένα «ακροατήριο» τόσο διευρυμένο όσο τα δεκάδες εκατομμύρια των μουσουλμάνων του πλανήτη; Αφήνουμε κι αυτό το ερώτημα αναπάντητο…

Δυο συμβουλές μόνο, αν μας επιτρέπετε: έχουμε το δικό μας μερίδιο πολιτικής ευθύνης σ’ αυτόν τον αγώνα∙ και ο κόσμος δεν είναι καθόλου όπως τον συσκευάζει και τον πουλάει η δυτική δημαγωγία, «επίσημη» ή όχι…  

Ζογκλερικά και όχι μόνον

Δευτέρα 1 Δεκέμβρη (00.14) >> Για το πόλοπο το ιντριγκαδόρικο ζήτημα είναι η «κωλοτούμπα» του δημοψηφισματικού «όχι-που-έγινε-ναι» στα μέσα του 2015∙ και εξακολουθεί να είναι το βασικό «κατηγορώ»: δεν αρέσουν στο λαό οι ασκήσεις εδάφους. Όταν όμως η «εθνική πορεία» πηγαίνει όρτσα ο λαός αδιαφορεί. (Μέχρι να αρχίσει να ψυχανεμίζεται, πάντα πολύ αργά, ότι μπροστά έχει ξέρες και «παίζει ναυάγιο»…)

Σύμφωνα με τον μικροαστικό άγριο εμπειρισμό τα σημαντικά ζητήματα βρίσκονται αποκλειστικά στην καθημερινότητα. Πράγματι η καθημερινότητα είχε και έχει πολλά ζόρια∙ προσεχώς ακόμα περισσότερα. Ωστόσο στο ρεπερτόριο των πολιτικών βιτρινών η διαχείριση αυτής της καθημερινότητας των υπηκόων δεν είναι καθόλου αποκομμένη απ’ όσα ονομάζονται «εξωτερική πολιτική». Εκεί μάλιστα, σ’ αυτήν την υποτιθέμενα λίγο πολύ μακρινή κρατική και παρακρατική δραστηριότητα που ονομάζεται «εξωτερική πολιτική», ο προσεκτικός παρατηρητής μπορεί να διακρίνει τις πηγές πολλών δεινών «εσωτερικού». Όταν, για παράδειγμα, ένας διάδοχος του ψεκασμένου ογκόλιθου, ένας άλλος υπ.αμ., ένας κόνδορας της πολιτικής σκηνής, φτάνει να λέει σήμερα στο πόπολο «πρέπει να αυτοθυσιαστείτε» και «πρέπει να αγαπήσετε τα φέρετρα σας σκεπασμένα με σημαία», αυτές οι δήθεν μακρινές και άσχετες με τα καθημερινά «εξωτερική πολιτική» και «πολιτική άμυνας» έχουν διανύσει πολλά χιλιόμετρα χωρίς κανένα εμπόδιο…

Υπάρχουν κάποιοι, ελάχιστοι, περιθωριακοί, που υποστηρίζουν ότι ουσιαστικά το 2015 δεν χρίστηκε η «πατριωτική δεξιά» των ανελλ στήριγμα της «πρώτης φοράς» του συριζα αλλά έγινε το ανάποδο: ο σημερινός Ανακαινισμένος και το κόμμα του ήταν το «στήριγμα εσωτερικού» της οριακής (το 2015) και εντατικής προσπάθειας του ελληνικού καθεστώτος και των αφεντικών του να συντηρήσουν τις (διεθνείς…) γεωπολιτικές προσόδους τους. Προσπάθειας που ανέλαβε ένας άνθρωπος-των-μηχανισμών. Ανέλαβε ο ψεκασμένος ογκόλιθος / «εταίρος» τις γεωπολιτικές προσόδους (: τα οφέλη λόγω γεωγραφικής θέσης) που είναι η raison d’être του ελληνικού κράτους από τότε που κατασκευάστηκε απ’ τις «μεγάλες δυνάμεις» των αρχών του 19ου αιώνα: χωρίς αυτήν την ιμπεριαλιστική raison d’être κανείς στα κατά τα λοιπά παρακμιακά μέρη μας δεν θα τολμούσε να πουλήσει τσαμπουκά το 2015… Από πολλές απόψεις λοιπόν η σωστή σειρά της επιβίωσης του ελληνικού κράτους / παρακράτους μετά την επίσημη χρεωκοπία του ήταν πρώτον: το οικόπεδο έχει ακόμα διεθνή γεωπολιτική αξία, και κάποιος πρέπει να την εγγυηθεί∙ και ύστερα δεύτερον: κανονίζουμε τα χρέη μας με βάση το ότι έχουμε αξία, το ότι είμαστε «η χρυσή βίδα»…. Σε απλά ελληνικά: ας πάρει τηλέφωνο τον Juncker ο Obama, να του πει ότι αξίζουμε τρυφερότητα…

Τόσο καλά, τόσο δομικά.

Σύμφωνα μ’ αυτούς τους περιθωριακούς, με τον ίδιο τρόπο που ο «αντιτουρκισμός» έγινε τότε εντατικά «φιλοϊσραηλισμός» έτσι και ο «αντιγερμανισμός / αντιεε» έγινε η λεωφόρος του επικαιροποιημένου και παθιασμένου «φιλοαμερικανισμού». Σ’ αυτή τη διάταξη το «go back ms Merkel» ήταν η μπροστινή όψη, η πιο πιασάρικη (η «λαϊκίστικη» αν προτιμάτε…) της όχι-και-τόσο-πίσω όψης, του «come here mrs Netanyahou @ Pompeo».

Εντατική προσπάθεια, με όλη τη σημασία των λέξεων. Ίδρωσαν οι δίδυμοι ογκόλιθοι των φαιορόζ, ο υπ.εξ. (με το Λονδίνο…) και υπ.αμ. (με την Ουάσιγκτον…) Και το «αριστερό» δεκανίκι των φαιοπατριωτών, που τώρα σα γνήσιος σαχλαμάρας μιλάει για «ασανσέρ», ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή. Πρόθυμος και χαρούμενος. Τσεκαρισμένος:

6 Μάρτη 2019

20 Μάρτη 2019

26 Ιούλη 2019

Όποιος θέλει να καταλάβει (if any…) θα συμπεράνει ότι η «γραμμή» του don Rico & Co είναι προέκταση (με τις απαραίτητες ελαφρές διαφοροποιήσεις…) της «γραμμής» της «πρώτης φοράς αριστεράς». Και για να πικράνουμε τους ήδη πικραμένους: προέκταση και συνέχεια (με ιστορικούς όρους) όχι μόνο της «εξωτερικής» αλλά και τομέων της «εσωτερικής πολιτικής». Λογικό: το εντόπιο κράτος / παρακράτος είναι ενιαίο απ’ την άποψη των πολιτικών βιτρινών του και των ενεργειών τους. Απλά η μία πουλάει παπούτσια για περπάτημα στο βουνό, και η άλλη για περπάτημα στον κάμπο. (Μερικές φορές αλλάζουν ρόλους και πραμάτεια).

Δυο παραδείγματα (απ’ τα περισσότερα), για να χαλάσουμε ίσως καρδιές.

Παράδειγμα 1. Ενώ πολλοί θυμούνται ότι ο don Rico & Co έχει κηρύξει πόλεμο κατά της Μόσχας, πόσοι άραγε θυμούνται ότι αυτός ο πόλεμος ξεκίνησε εκείνα τα ηρωϊκά χρόνια όταν ο τωρινός Ανακαινισμένος προσπαθούσε να «σώσει» τον λαό απ’ τα νύχια της τρόικας;

11 Ιούλη 2018

Προσέξτε παρακαλούμε την τελευταία πρόταση της καθεστωτικής «καθημερινής» και του καλά ενημερωμένου απ’ τις υπηρεσίες ρεπόρτερ της:

… Η συγκεκριμένη υπόθεση φέρνει στην επιφάνεια μια υπόγεια ένταση που φαίνεται να υπάρχει ανάμεσα σε Αθήνα και Μόσχα, τα τελευταία δύο χρόνια, για λόγους οι οποίοι συνδέονται και με το γενικότερο περιβάλλον ασφαλείας στην ευρύτερη περιοχή…

Τα «τελευταία 2 χρόνια» που γραφόταν το 2018 μετρούσαν απ’ το 2016, σωστά; Πώς να μην συνδέονται οι λόγοι; «Το πολύ Pompeo – Pompeo κάνει το ‘παιδί’… μοιραίο!» Αν, τώρα, το πράγμα έχει φτάσει στο «θα πληρώνετε αμερικανικό lng» ε! Ο καιρός περνάει…. Το «υπόγειο» έγινε ανώγειο!

Παράδειγμα 2. Ενώ όλοι στα μέρη μας θυμούνται πόσο «αιώνιος εχθρός» και, κυρίως, πόσο «τύραννος» είναι ο Erdogan, προτιμούν βολικά να ξεχνούν ότι το κυβερνητικό μόρφωμα «η κατ’ όνομα αριστερά δεκανίκι της πολιτισμένης ακροδεξιάς» έδωσε άσυλο, πλαστά διαβατήρια και έκανε ήρωες 8 τούρκους καραβανάδες που προσπάθησαν να σκοτώσουν τον «τύραννο» το απόγευμα της 16ης Ιούλη του 2016 στη διάρκεια στρατιωτικού πραξικόπηματος για την ανατροπή νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης (πραξικόπηματος με πάνω από 160 νεκρούς…)∙ κι αφού απέτυχαν πήραν ένα ελικόπτερο και αναζήτησαν ασφαλές καταφύγιο στο ελλαδιστάν. Στην Αλεξανδρούπολη.

Ως τότε θα ήταν αδύνατο να φανταστεί κάποιος «αριστερή» κυβέρνηση που να περιθάλπτει και να προστατεύει πραξικοπηματίες, οπουδήποτε στη γη. Σιγά!!! Το 2016 το «αριστερά» του κόμματος του νυν Ανακαινισμένου συγγραφέα και του ίδιου προσωπικά ήταν αντιπερισπασμός εσωτερικής χρήσης. Άλλοι κυβερνούσαν!!! Κι έτσι οι 8 την έβγαλαν καθαρή μετ΄ επαίνων:

Φυσικά οι καθεστωτικοί αριστεροί πονηρούληδες, και τότε και τώρα θα πουν «μα το δικαστήριο αποφάσισε»… Ω!!! Πόσο συγκινητικό!!! Άχου μωρέ η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης!!! Άχου την!!

Μόνο που αν σου έρχονται χουντοκαραβανάδες μετά από (αποτυχημένο) πραξικόπημα δεν τους περνάς από δικαστήριο για … «παράνομη είσοδο στη χώρα»!!! Τους κάνεις πακέτο και σε μία ή δύο ώρες το πολύ μετά την άφιξή τους τους έχεις στείλει πίσω! Το ότι αυτό δεν έγινε ήταν απόφαση του γκουβέρνου. Των φαιορόζ. Ποιών; Των φαιών; Των ροζ; Όχι απλά «αντιτουρκική». Αλλά υπέρ ενός πραξικόπηματος (που μόλις είχε αποτύχει – τι κρίμα!!!) και οποιουδήποτε άλλου επιχειρηθεί στο μέλλον. Με την υπογραφή της «πρώτης φοράς…»

Αν η Άγκυρα προστάτευε, περιέθαλπτε και έκανε ήρωες πραξικοπηματίες καραβανάδες κατά της «πρώτης φοράς» το 2016, το 2017 ή το 2018 τι θα έγραφαν στα βιβλία τους οι αρμόδιοι; Πόσο Pompeo και πόσο Netanyahu είχε η ελληνική φαιορόζ γενναιοδωρία προς τους επίδοξους-δολοφόνους-του-Erdogan; Πολύ, παρά πολύ – υποθέτουμε. Πόσο Pompeo και πόσο Netanyahu είχε και έχει εσωτερικεύσει ο τωρινός «δεν φταίω εγώ, ο διπλανός μου κυρία»; Πόσο Che πρέπει να έχεις μασκαρευτεί σα λυκειόπαιδο για να αποδειχθείς μεγάλη λέρα μόλις σου δώσουν την διεύθυνση στη γαλέρα;

Χα, χα, χα! «Είσαι ωραίος ρε Μπένγιαμιν!»

20 Δεκέμβρη 2018: την ώρα που ο «αθώος» έκανε οικογενειακές διακοπές στην Ιερουσαλήμ, μαζί με το νοτιοκυπριακό κάθαρμα, με έξοδα του φίλου του, ο στρατός του αρχιχασάπη σκότωνε και σακάτευε καθημερινά δεκάδες ΑΟΠΛΟΥΣ διαδηλωτές και διαδηλώτριες στη Γάζα, στη διάρκεια της πολύμηνης ειρηνικής «Μεγάλης Πορείας της Επιστροφής» (Great March of Return). Οι βιβλιόφιλοι ας περιμένουν το επόμενο πόνημα / βιβλίο του Ανακαινισμένου με τίτλο «Δείτε πόσο πατριώτες κανίβαλοι είμαστε»…

Τι λέμε εν τέλει μ’ αυτά; Όποιος νομίζει ότι η «εξωτερική πολιτική» του ελληνικού κράτους είναι μακριά και μειωμένης σημασίας για την καθημερινότητά του κατουράει στη θάλασσα: θα το βρει στο πιάτο του, στο αλάτι…