Tag: ισραήλ

Ο «αιώνιος εχθρός» … σε «νέες προκλήσεις»…

Δευτέρα 18 Μάη >> Όταν ο don Rico (εκπροσωπώντας τα «εθνικά συμφέροντα», με την ουσιαστική συμφωνία όλου του πολιτικού φάσματος) «δένει» την συμμαχία του ελλαδιστάν με τους θεοναζί, τι ακριβώς φαντάζεται ότι θα κάνει η Άγκυρα, εναντίον της οποίας στρέφεται αυτή η συμμαχία; Μήπως ότι θα διαλυθεί απ’ τον καϋμό της;

Ας θυμηθούμε αυτές τις γενικά αποδεκτές κινήσεις του κατά τα άλλα «μισητού» από μερίδα του πληθυσμού don Rico: είναι η μόνη ευρωπαϊκή πολιτική βιτρίνα που έσφιξε το γεμάτο αίμα χέρι του καταζητούμενου αρχιχασάπη του Τελ Αβίβ μόλις περιορίστηκε η σφαγή των Παλαιστινίων (: «εκεχειρία»…)∙ και είναι η πρώτη (και μοναδική ως τώρα) ευρωπαϊκή πολιτική βιτρίνα που έτρεξε πρόσφατα (6 Μάη) να σφίξει το χέρι του τοξικού των εμιράτων μόλις έγινε διάλειμμα στον πόλεμο∙ που είναι ο ΜΟΝΟΣ άραβας σεϊχης ο οποίος συμμετέχει εξαρχής ενεργά, στο πλάι του ψοφιοκουναβιστάν και των θεοναζί, στις επιθέσεις κατά της Τεχεράνης.

Με άλλα λόγια ο δεν-είναι-τώρα-η-ώρα-να-ασχολούμαστε-με-τη-διεθνή-νομιμότητα don Rico κάνει ότι μπορεί για να ρυμουλκήσει τους υπηκόους του, ζωντανούς ή νεκρούς, πίσω απ’ τα συμφέροντα του νο 1 εθνικού κεφάλαιου, συμμετέχοντας σε πολέμους.

Με το Τελ Αβιβ ο κοινός «αντιτουρκισμός» είναι σαφέστατος. Με το Abu Dhabi όμως; Ποιο είναι το ζητούμενο αυτής της «σωστής μεριάς της ιστορίας»; Μόνο επειδή τα εμιράτα έχουν αγκαλιαστεί με τους θεοναζί μπας και επιβιώσουν ως καθεστώς;

Όχι μόνο! Ο «πυλώνας σταθερότητας» («πύστα» για τους φίλους…) ελπίζει να αποκτήσει διεθνή χρησιμότητα, δηλαδή γεωπολιτικές προσόδους, αν «κουμπώσει» με έναν (ακόμα….) διάδρομο… Τον India – Middle East – Europe Corridor, χαϊδευτικά IMEC.

Κατ’ αρχήν αυτό είναι μια αμερικανική (νυσταλέος Jo) ιδέα, του 2023, μπας και ανταγωνιστεί τους κινέζικους «δρόμους του μεταξιού». Μπας…

Ανάλογα με το ποιος (και γιατί) φτιάχνει τους χάρτες, η εικονογράφηση του IMEC μπορεί να είναι αυτή (που περιλαμβάνει και ελλαδιστάν – και, υποθέτουμε, όχι τον Πειραιά της cosco αλλά την Ελευσίνα της Tάδεoil…):

ή αυτή, που δεν έχει καθόλου ελλαδιστάν:

Αμέσως αποκαλύπτεται η κωμικοτραγικότητα και η απελπισία του όλου σχεδίου – αλλά αμερικανικής έμπνευσης είναι, τέτοια εποχή τι θα περιμένατε;

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Η κατάρρευση της ηγεμονίας: πώς έξι χρόνια σύγκρουσης αναδιαμόρφωσαν τον χάρτη της Μέσης Ανατολής

Δευτέρα 18 Μάη (00.22) >> Ένα απόσπασμα άρθρου με τον πιο πάνω τίτλο απ’ το λιβανέζικο site almayadeen – στις 17 Μάη 2026:

Τις πρώτες πρωϊνές ώρες της 13ης Μάρτη 2026 ο Περσικός Κόλπος έζησε μια σκηνή που θα θεωρούνταν αδιανόητη λίγα χρόνια πριν. Οι πυκνές στήλες καπνού που ανέβαιναν απ’ την έδρα του 5ου στόλου του πολεμικού ναυτικού των ΗΠΑ στη Μανάμα ήταν κάτι περισσότερο από απλά τα επακόλουθα μιας πυραυλικής επίθεσης. Σηματοδότησαν το επίσημο τέλος μιας εποχής όπου η Ουάσιγκτον θεωρούσε τον εαυτό της αδιαμφισβήτητο ηγεμόνα της περιοχής. Το 44ο κύμα της «επιχειρήσης True Promise 4», που στόχευε στην καρδιά της αμερικανικής επιμελητείας στο Μπαχρέιν, αποτελεί την κορύφωση μιας εξαετούς στρατηγικής μεταμόρφωσης – μιας διαδρομής που ξεκίνησε με τη δολοφονία του στρατηγού Qassem Soleimani, και ολοκληρώθηκε με την πλήρη ανατροπή της ισορροπίας δυνάμεων.

Όταν η κυβέρνηση Trump διέταξε την επίθεση με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης τον Ιανουάριο του 2020, ο υπολογισμός της Ουάσιγκτον βασιζόταν σε μια κλασσική «Επίδειξη Δύναμης» που αποσκοπούσε στην παράλυση του δικτύου αντίστασης και στην αποκατάσταση της αμερικανικής αποτροπής. Ωστόσο έξι χρόνια αργότερα οι αναλυτές υποστηρίζουν ότι αντί να ενσταλλάξει φόβο, ο δολοφονία εκείνη χρησίμευσε ως η κύρια κινητήρια δύναμη για μια θεμελιώδη μετατόπιση στο στρατιωτικό δόγμα της Τεχεράνης. Αντί να υποχωρήσει, το Ιράν μεταπήδησε από την «Ισορροπημένη Απάντηση» σ’ ένα δόγμα «Κλιμακούμενης Αποτροπής». Σύμφωνα μ’ αυτό το νέο δόγμα, οποιαδήποτε τακτική πρόκληση από έναν αντίπαλο πυροδοτεί μια εκθετική και μη γραμμική απάντηση, που έχει σχεδιαστεί για να οδηγήσει το κόστος της σύγκρουσης πέρα απ’ τα όρια ελέγχου του εχθρού.

Το τρέχον γεωπολιτικό τοπίο δεν μπορεί να κατανοηθεί χωρίς το πλαίσιο του «Πολέμου των 12 ημερών» τον Ιούνιο του 2025. Κατά την διάρκεια αυτής της σύγκρουσης το «Ισραήλ», με σημαντική βοήθεια από τις ΗΠΑ, ξεκίνησε μια χωρίς προηγούμενο εκστρατεία για την αποσυναρμολόγηση της πυρηνικής και στρατιωτικής υποδομής του Ιράν.

… Τα αντίποινα του Ιράν (εκτόξευση πάνω από 550 βαλλιστικών πυραύλων και 1.000 drones) απέδειξαν ότι ακόμη και υπό ακραία συστημική πίεση η Τεχεράνη μπορούσε να παραλύσει το στρατηγικό βάθος των αντιπάλων της. Αυτός ο πόλεμος απέδειξε ότι η εποχή των επιχειρήσεων «hit–and–run» εναντίον του Ιράν είχε τελειώσει. Μετά τον πόλεμο η Τεχεράνη κάλυψε γρήγορα τα αμυντικά της κενά με προηγμένη τεχνολογία ανατολικής προέλευσης, βάζοντας τις βάσεις για την οριστική αντιπαράθεση του 2026.

… Το 2026 η Μέση Ανατολή δεν είναι πια μια περιοχή του κόσμου όπου ένα μόνο τηλεφώνημα απ’ τον Λευκό Οίκο μπορεί να υπαγορεύσει την πορεία της ιστορίας.

Η δολοφονία του στρατηγού Soleimani, που είχε στόχο να σημάνει το «τέλος της αντίστασης», έγινε αντ’ αυτού το σημείο εκκίνησης για την κατάρρευση του αμερικανικού κύρους στη Δυτική Ασία. Απ’ το αρχηγείο του 5ου Στόλου στο Μπαχρέιν ως τις βάσεις στο al–Asad και στο Erbil, η “Indispensable Power” του παρελθόντος αποκαλύφθηκε ως ένας ευάλωτος και στοχοποιημένος παράγοντας.

Το μήνυμα της Τεχεράνης είναι αδιαμφισβήτητο: οποιαδήποτε προσπάθεια μετατόπισης της ισορροπίας δια της βίας θα αντιμετωπιστεί με μια απάντηση που θα επεκτείνει το θέατρο του πολέμου στα πιο ζωτικά συμφέροντα του εχθρού. Η Μέση Ανατολή ξεπερνά την εποχή της μονομερούς προσέγγισης, δίνοντας τη θέση της σε μια νέα τάξη πραγμάτων που ορίζεται απ’ την βούληση των περιφερειακών κρατών και λαών, και την πραγματικότητα μιας εγχώριας κλιμακούμενης αποτρεπτικής δυνατότητας.

Παγίδες; Ο Θουκυδίδης σε αδιέξοδο…

Δευτέρα 18 Μάη (00.18) >> “History has shown that Empires in decline will stop at nothing to arrest their inevitable fates. A wounded animal will desperately claw and roar on its way down”

Η Ιστορία έχει δείξει ότι οι Αυτοκρατορίες που παρακμάζουν δεν θα σταματήσουν πουθενά προκειμένου να εμποδίσουν το αναπόφευκτο τέλος τους. Σα πληγωμένο ζώο θα δαγκώνουν και θα βρυχώνται καθώς κατρακυλούν.

Αυτό είπε ανάμεσα σ’ άλλα ο ιρανός υπ.εξ. Araghchi (ξέροντας από πρώτο χέρι για τι μιλάει…) στην πρόσφατη σύνοδο των brics+ στο Ν. Δελχί στις 14 Μάη, τις ίδιες μέρες που ο εκπρόσωπος της δαγκώνω-και-βρυχώμαι-καθώς-κατρακυλάμε πρώην υπερδύναμης βρισκόταν στο Πεκίνο «νομίζοντας ότι…». Κι αυτό είναι, δυστυχώς, η παγκόσμια καπιταλιστική πραγματικότητα απ’ την οποία δεν πρόκειται να ξεφύγουμε ούτε μ’ ευχές, ούτε με προσευχές: κανένας ηγεμόνας στην ιστορία του είδους μας δεν «παραχώρησε τη θέση του» χωρίς αίμα – συνήθως των Άλλων.

Τα περί «παγίδας του Θουκυδίδη» και «μην πέσουμε μέσα» που λέγονται κατά καιρούς είναι … ανιστόρητα! Κατά την ταπεινή μας άποψη ο Θουκυδίδης έχει υπάρξει ο μόνος γνωστός ιστορικός με τίμιο, συγκεκριμένο αλλά και μοναχικό πολιτικοηθικό στόχο. Ίσως είναι ο μόνος που έδωσε στο «Ιστορώ» ένα συνεπές, συγκροτημένο, όχι υστερόβουλο, όχι ιδιοτελές νόημα∙ πέρα και ενάντια στο γνωστό κλισέ ότι «την Ιστορία την γράφουν οι νικητές».

Ωστόσο δεν έζησε για να διαπιστώσει ότι στην Ιστορία δεν υπάρχει «κενό»∙ και πως αν δύο αντίπαλοι (η εδραιωμένη και η αναθεωρητική «δύναμη») αλληλοκαταστραφούν στη μεταξύ τους αναμέτρηση, απλά θα ανοίξουν τον δρόμο για την ανάδυση μιας «τρίτης» ηγεμονικής κατάστασης. (Στην περίπτωση των Σπαρτιατών και των Αθηναίων αυτοί οι «τρίτοι» ήταν οι Μακεδόνες…)

Θα υπήρχε, άραγε, περίπτωση το ιμπεριαλιστικό Λονδίνο και το ιμπεριαλιστικό Παρίσι να «μην πέσουν στην παγίδα του Θουκυδίδη» κατά του αναθεωρητικού, ιμπεριαλιστικού Βερολίνου στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα; Όχι!!! Ο Keynes προειδοποίησε τους πρώτους για το ποιο θα ήταν το πραγματικό αποτέλεσμα της «Συνθήκης των Βερσαλλιών» που με τόση χαρά μαστόρεψαν μετά το τέλος του 1ου παγκόσμιου – δεν τον άκουσαν. Δεν υπήρχε περίπτωση να τον ακούσουν: η καπιταλιστική τάση ήταν πολύ ισχυρότερη απ’ την διορατικότητα ενός εκλεκτού τέκνου της βρετανικής διανόησης…

Τελικά χρειάστηκαν όχι ένας αλλά δύο παγκόσμιοι πόλεμοι «μέσα στην ‘παγίδα’….», πάνω από 100 εκατομμύρια νεκροί / δολοφονημένοι και στους δύο μαζί, καταστροφές πέρα από κάθε «φαντασία» του 19ου αιώνα (αλλά απόλυτα ταιριαστές με τις ‘επιστημονικές’ δυνατότητες του κεφάλαιου στο πρώτο μισό του 20ου) για να εξασφαλιστούν οι προϋποθέσεις υπέρ ενός «τρίτου» ιμπεριαλισμού, του αμερικανικού…

Έχουμε υποστηρίξει (και υποστηρίζουμε σταθερά…) ότι το γεγονός πως (σα δυτικοί / πρωτοκοσμικοί, στην κοιλιά του κήτους-που-κατρακυλάει-δαγκώνοντας-και-γαυγίζοντας-προσπαθώντας-να-εμποδίσει-το-αναπόφευκτο-τέλος-της-ηγεμονίας-του) είμαστε ακόμα ζωντανοί, αυτό το οφείλουμε στους «αναθεωρητές», στους καινούργιους, ήδη παρόντες ηγεμόνες: αυτοί ΔΕΝ θέλουν την κορύφωση του 4ου παγκόσμιου (δεν θα ήθελαν καν την τωρινή φάση του!), όχι από καλοσύνη ή αβρότητα αλλά εξαιτίας της αντικειμενικής βεβαιότητας για την υπεροχή τους. Ειδικά το Πεκίνο.

Δεν έχουμε αυτήν την άποψη από … συμπάθεια στα καινούργια αφεντικά του πλανήτη!!! Την έχουμε καθαρά και μόνο από γνώση και επίγνωση της Ιστορίας: η πλευρά που επιλέγει την καταστροφή, την «καμένη γη» σε μια τέτοιας κλίμακας ενδοκαπιταλιστική αναμέτρηση, είναι εκείνη που δεν μπορεί να επιβληθεί, δεν μπορεί να «νικήσει» εντός ή εκτός εισαγωγικών ή ακόμα και να «σταθεί» με άλλον τρόπο!!! Όσο πιο αδύναμη είναι πραγματικά, τόσο περισσότερο «επενδύει» στη βίαιη, αιματηρή, ολική καταστροφή του αντιπάλου της∙ μήπως και μ’ αυτόν τον τρόπο καταφέρει να ρεφάρει.

Διακινείται ως «αυτονόητη» η ιδέα ότι αφού η κορύφωση του 4ου παγκόσμιου πολέμου θα είναι αναπόφευκτα πυρηνική, όλες οι πλευρές έχουν συμφέρον (για το «καλό της ανθρωπότητας»…) να την αποφύγουν. Αυτό το θεώρημα στηρίζεται στην αυταπάτη ότι υπάρχει καθολικά αποδεκτό «καλό της ανθρωπότητας» (υπήρχε άραγε και όταν βομβαρδίζονταν η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι;). Στηρίζεται επίσης στην εξέλιξη του 3ου παγκόσμιου πολέμου ο οποίος πλαστογραφημένος ως «ψυχρός» παραγράφει το γεγονός ότι ναι μεν δεν κορυφώθηκε πυρηνικά, αλλά αυτό μόνο στο βαθμό που μπορούσε να εκτονώνεται και να γίνεται σ’ όλο τον υπόλοιπο πλανήτη εκτός από ένα μικρό (γεωγραφικά και πληθυσμιακά) τμήμα του. Ουσιαστικά ο 3ος παγκόσμιος, με όλες τις παραδοσιακές αλλά και «καινοτόμες» μορφές του, ήταν το ίδιο θανατηφόρος και καταστροφικός με τον 2ο. Η διαφορά του ήταν πως δεν έγιναν ερείπια η Ουάσιγκτον, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Βερολίνο, το Τόκιο ή το Πεκίνο…  Η Nakba (κι όλες οι υπόλοιπες σ’ αυτόν τον κόσμο) ήταν των Άλλων.

Αν στον 3ο παγκόσμιο είχε αποδοθεί ο πραγματικός χαρακτήρας του, τότε θα ήταν περισσότερο κατανοήτο το πως και γιατί ο 4ος ξεκίνησε σχεδόν αμέσως μετά την λήξη του προηγούμενου! Και θα ήταν επίσης κατανοητό το γεγονός ότι αυτός ο 4ος που άρχισε να γενικεύεται ως «διαρκής πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», άρχισε να κλιμακώνεται και να εμπλουτίζεται σταθερά έκτοτε με όλα τα διαθέσιμα μέσα (στρατιωτικά, οικονομικά, νομισματικά, εμπορικά, ιδεολογικά…) χωρίς να φτάνει, χωρίς να πλησιάζει καν ακόμα σε κάποια οριστική, τελική έκβαση: τα παρακμιακά κτήνη συνεχίζουν να δαγκώνουν και να βρυχώνται κατρακυλώντας∙ κι εμείς πάντα κλεισμένοι στα στομάχια τους…

Θα ήταν επίσης δυσάρεστα κατανοητό το ότι απ’ τις αρχές των ‘90s (τέλος του 3ου παγκόσμιου…) η καπιταλιστική «ανάπτυξη» (που σημαίνει: η «ανάπτυξη» και της παραγωγικότητας και της καταστροφικότητας τόσο της εργασίας όσο και του κεφάλαιου) έχει εκτιναχτεί, «καταπίνοντας» κυριολεκτικά εδάφη, ιδιότητες, δυνατότητες, σχέσεις, ποιότητες, ακόμα και μικροκλίμακες της ζωής και της ύλης σ’ αυτόν τον πλανήτη που ως και τα ‘80s μπορούσαν να βρίσκονται στην άκρη, στο «περιθώριο» της αξιοποίησης του κεφάλαιου, και άρα των  ενδοκαπιταλιστικών διεκδικήσεων, εντάσεων, συγκρούσεων.  

Δεν υπάρχει πια, εξαιτίας αυτής της «ανάπτυξης», ζώνη εκτόνωσης της ενδοκαπιταλιστικής σύγκρουσης βολική για τους πρωτοκοσμικούς! Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) η σφαγή στην Παλαιστίνη έχει ανοικτά τόσους πολλούς πρωτοκοσμικούς χασάπηδες ώστε μόνο σαν προοίμιο εκείνου που ετοιμάζουν γενικά μπορεί να εννοηθεί… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) οι πάγοι της Γροιλανδίας είναι επίδικοι… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) τα βάθη των ωκεανών είναι επίδικα, όχι μόνο για ρομποτικό σκάψιμο αλλά και για τους μυστηριώδεις οργανισμούς που έμειναν για χιλιάδες χρόνια άγνωστοι κι ανεκμετάλλευτοι… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) το εγγύς διάστημα είναι όχι απλά επίδικο αλλά «επιστρατευμένο»… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) τα κύτταρα κάθε έμβιου οργανισμού (και ψηλά στη λίστα τα κύτταρα του είδους μας) είναι πεδίο ενδοκαπιταλιστικής πολεμικής αναμέτρησης… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) τα νευρικά και εγκεφαλικά μας κύτταρα είναι επίσης πεδίο συστηματικού πολέμου…

Κι ακόμα αυτό: ξαφνικά (καθόλου έτσι!) ο εργατικός μισθός, άμεσος και έμμεσος, μέσα απ’ την «ψηφιοποίησή» του και το υποχρεωτικό πέρασμά του από τα κανάλια του κεφάλαιου (: τράπεζες…) παύει να είναι η (πετσοκομμένη…) «αμοιβή της αυτό-νομης ζωντανής εργασίας» και γίνεται ελεγχόμενη «παραχώρηση» του ατομικού και συλλογικού αφεντικού, πάντα υπό την απειλή διακράτισης∙ μέσο για μια ιστορικά πρωτοφανή πολιτικοτεχνική ομηρία / αιχμαλωσία της σύγχρονης εργατικής τάξης ώστε να εξασφαλιστεί η υπακοή και η πειθάρχησή της… 

Δεν τα γράφουμε αυτά για να σας μαυρίσουμε τις μέρες και τις νύχτες∙ κι άλλωστε είναι αμφίβολο αν ζείτε στις πιο αισιόδοξες εποχές ever… Τα γράφουμε επειδή η ανάκτηση όλων όσων μας κλέβουν, δύσκολη πια έτσι κι αλλιώς, θα αρχίσει απ’ το πιο πρόσφατο δικό μας χαμένο πεδίο μάχης: την συνείδηση, την εργατική συνειδητοποίηση της πραγματικότητας.

Ναι, είναι ζόρικη, συχνά βασανιστική αυτή η συνειδητοποίηση. Αλλά έχουμε χάσει τουλάχιστον 3 δεκαετίες αν όχι περισσότερο. Κι αυτή η απώλεια πληρώνεται: ακόμα και με τα πιο σφικτά κλεισμένα μάτια, ακόμα και με το κεφάλι όσο πιο βαθιά γίνεται μέσα στην άμμο, ακόμα και υπό την επήρεια του πιο παραλυτικού μιθριδατισμού, ακόμα και στη δίνη του πιο καταθλιπτικού μικροαστισμού, σε καπιταλισμό ζούμε.

Ο καπιταλισμός ούτε συγχωρεί ούτε (μας) λυπάται.

Έκτακτο συμπυκνωμένο ρεπορτάζ

Δευτέρα 11 Μάη (01.01)>>

Το ιρανικό ναυτικό που έχει καταστραφεί οκτώ φορές, έκλεισε τα Στενά του Ορμούζ και πάλι, επειδή οι ΗΠΑ για έβδομη φορά νίκησαν στον πόλεμο που δεν είναι πόλεμος, έτσι ώστε οι ΗΠΑ μπορούν να ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ που ήταν ανοικτά πριν τον πόλεμο που δεν είναι.

Ο πόλεμος που δεν είναι ξεκίνησε για να αφαιρεθεί το ουράνιο που είχε καταστραφεί εντελώς, έτσι ώστε οι Ιρανοί να μην μπορούν φτιάξουν την ατομική βόμβα που δεν έφτιαχναν για τον πόλεμο που δεν είναι και τον ξεκίνησαν οι ΗΠΑ.

Ύστερα οι ΗΠΑ που έχουν ατομικά όπλα απειλούν να χρησιμοποιήσουν ατομικά όπλα για να εμποδίσουν το Ιράν απ’ το να έχει ατομικά όπλα επειδή το να κατέχεις ατομικά όπλα είναι επικίνδυνο.

Αν οι ΗΠΑ έβλεπαν το τι κάνουν οι ΗΠΑ στις ΗΠΑ, τότε οι ΗΠΑ θα έπρεπε να εισβάλουν στις ΗΠΑ για να απελευθερώσουν τις ΗΠΑ απ’ την τυραννία των ΗΠΑ.

(δια χειρός και πληκτρολογίου κάποιου ονόματι Mohamad Safa τον οποίο αγνοούμε αλλά δείχνει να έχει καλή αίσθηση της πραγματικότητας!)

(05052026)

Δυτικοασιατικό πεδίο μάχης

Δευτέρα 11 Μάη (00.43) >> Πως, άραγε, αποδεικνύεται ότι η ήττα απ’ την Τεχεράνη (και τους συμμάχους της) είναι ήττα συνολικά των δυτικών ιμπεριαλισμών (αν και με διαφορετικό βάρος ανά περίπτωση); Απ’ το γεγονός ότι το Παρίσι και το Λονδίνο αποφάσισαν να στείλουν πολεμικά τους «εκεί κοντά»:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Δεν υπάρχουν καινούργια στοιχεία (;) 1

Δευτέρα 11 Μάη >> Σε άλλες εποχές (ή μήπως σε άλλους γαλαξίες;) θα ήταν αρκετό από μόνο του να ρίξει όχι μία αλλά πέντε κυβερνήσεις! Μόνο του. Χωρίς Τέμπη, χωρίς οπεκεπε, χωρίς τίποτα άλλο… Αλλά τώρα ο μιθριδατισμός, ατομικός και μαζικός, έχει γίνει νόρμα…

Το λεγόμενο «σκάνδαλο των υποκλοπών» ερεθίζει κάπως την καθεστωτική πολιτική σκηνή… Αλλά έχουμε την εντύπωση (για να μην πούμε την βεβαιότητα) ότι αυτή ακριβώς η καθεστωτική πολιτική σκηνή προσπαθεί (με αντίθετες κινήσεις ίσως αλλά με μια «αόρατη συνισταμένη») να μετακινήσει το κέντρο της προσοχής: το ζήτημα της κατασκοπείας για το οποίο ζητήθηκε (και απορρίφθηκε) το δικαστικό ξανάνοιγμα-της-υπόθεσης αντιμετωπίζεται ως ουσιαστικά δικαστική αρμοδιότητα… Δίνοντας έτσι στο γκουβέρνο του don Rico & Co ένα μικρό μεν αλλά κρίσιμο περιθώριο «ελιγμών». Οι οποίοι, φυσικά, καταγγέλονται∙ όμως αυτό είναι το ζήτημα;

Η κατασκοπεία έχει αποδειχθεί! Όχι βέβαια δικαστικά… αλλά δικαστικά αποκλείεται να αποδειχθεί… (Για διάφορους λόγους, έναν απ’ τους οποίους θα εξηγήσουμε στη συνέχεια). Όχι μόνο έχει αποδειχθεί η κατασκοπεία, αλλά έχει αποδειχθεί και από μια μεριά γινόταν! Το predator, όπως πριν απ’ αυτό το pegasus, όπως μετά απ’ αυτό το πολύ πιο αναβαθμισμένο alladin, δεν είναι (και δεν ήταν απ’ την κατασκευή τους) «εργαλεία» μονής κατεύθυνσης στην παρακολούθηση-των-στόχων, απ’ την μεριά του όποιου πελάτη / αγοραστή τους.

Στις 10 Νοέμβρη 2025 μεταξύ άλλων (θυμίζουμε ότι) γράφαμε κι αυτά:

Δυο μήνες μετά, στις 12 Γενάρη 2026, είχαν γίνει γνωστές διεθνώς και οι αποδείξεις!! Αναδημοσιεύουμε ένα μέρος απ’ όσα γράψαμε εκείνη την ημέρα:

… Στις 4 Δεκέμβρη 2025, η «διεθνής αμνηστία» με μια μεγάλη έκθεσή της ήρθε να επιβεβαιώσει αυτό που η δική μας απλή κριτική λογική είχε υποστηρίξει:

Τι είχε συμβεί; Κάποιος «μέσα» απ’ την εταιρεία interllexa (ιδιοκτήτρια του περιβόητου predator…) διέρρευσε ένα video στο οποίο αποδεικνυόταν ότι τα αφεντικά της εταιρείας «παραλάμβαναν» σε πραγματικό χρόνο τα όσα παρακολουθούσαν σε βάρος τρίτων οι κρατικοί (και λοιποί) πελάτες της.

(Ολόκληρη την σχετική έκθεση, στα αγγλικά, μπορείτε να την βρείτε εδώ)

Δεν το κάναμε τον περασμένο Γενάρη, το κάνουμε τώρα. Μεταφράζουμε το πιο πάνω απόσπασμα (για να μην χαθεί κανείς στη μετάφραση…):

Προκαλώντας ανησυχία, ένα εκπaιδευτικό video της Interllexa που διέρρευσε περιγράφει πως η εταιρεία του spyware μπορεί «να έχει εξ αποστάσεως πρόσβαση και παρακολούθηση συστημάτων Predator σε χρήση από πελάτη». Στην πράξη είναι σε θέση να ελέγχει ποιους κατασκοπεύουν οι πελάτες της, αλλά και τα ακριβή προσωπικά στοιχεία που οι πελάτες της αποσπούν – σε πραγματικό χρόνο.

Τραβηγμένο στα μέσα του 2023, το video ξεκινάει με έναν εκπαιδευτή που συνδέεεται κατευθείαν σ’ ένα εγκατεστημένο σύστημα Predator μέσω του TeamViewer, μιας εμπορικής δημοφιλούς εφαρμογής για πρόσβαση από απόσταση. Το περιεχόμενο [του video] δείχνει ότι η Intellexa μπορεί να παρακολουθεί ταυτόχρονα τουλάχιστον 10 διαφορετικά συστήματα παρακολούθησης πελατών της.

Αυτή η δυνατότητα αποδεικνύεται καθαρά από το video που διέρρευσε, όταν ένα μέλος του προσωπικού ρωτάει τους εκπαιδευτές του αν συνδέονται σε περιβάλλον δοκιμών. Οι εκπαιδευτές απαντούν ότι έχουν μπει σε ένα live «περιβάλλον πελάτη».

Ύστερα ο εκπαιδευτής ενεργοποιεί μια εξ αποστάσεως σύνδεση, δείχνοντας ότι το προσωπικό της Intellexa μπορεί να έχει πρόσβαση σε εξαιρετικά ευαίσθητες πληροφορίες που έχουν συγκεντρωθεί απ’ τους πελάτες της, συμπεριλαμβανόμενων φωτογραφιών, μηνυμάτων, διευθύνσεων IP, λειτουργικών συστημάτων των smartphones και εκδοχές software και άλλα data επιτήρησης που έχουν συγκεντρωθεί απ’ τα θύματα του Predator.

Το video επίσης δείχνει “live” προσπάθειες μόλυνσης μέσω Predator σε βάρος πραγματικών στόχων των πελατών της Intellexa. Αναλυτικές πληροφορίες παρέχονται για μια τουλάχιστον προσπάθεια τέτοιας μόλυνσης σε βάρος ενός ιδιώτη που ζει στο Καζακστάν, συμπεριλαμβανόμενου ενός κακόβουλου link άθελά του κλίκαρε, επιτρέποντας την διείσδυση στη συσκευή.

Υπάρχουν περιθώρια για «παρεξήγηση»; Όχι. Τα υποτιθέμενα «πρώην μέλη» της διαβόητης θεοναζί μονάδας ηλεκτρονικού πολέμου 8200 κατασκευάζουν και πουλάνε σε μαφιόζους κρατικούς πελάτες ζόρικα λογισμικά παρακολούθησης και υποκλοπών ΤΟΥ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΣΥΣΚΕΥΕΣ – ΣΤΟΧΟΙ… Aλλά αυτά τα λογισμικά είναι «δούρειοι ίπποι»! Επιτρέπουν στη θεοναζί κατασκοπεία να μαζεύει το ίδιο υλικό που μαζεύουν οι πελάτες της. (Επιπλέον η Intellexa μπορεί να «δουλεύει» και μόνη της…)

Θα έκρινε κάποιος «σατανικά έξυπνο» αυτό που κάνουν οι θεοναζί τεχνικοί για λογαριασμό του καθεστώτος τους: να αξιοποιούν τους πελάτες τους σαν … δικούς τους κατασκόπους!!! Το «σατανικό» στην προκειμένη περίπτωση είναι

α) ότι αφήνουν τους κρατικούς πελάτες τους να διαλέγουν στόχους∙

β) έτσι «κρατάνε στο χέρι» αυτούς τους στόχους (για εκβιασμούς) χωρίς να φαίνονται∙ ταυτόχρονα

γ) όμως «κρατάνε στο χέρι» (για εκβιασμούς) και τους κρατικούς πελάτες τους εφόσον η Intellexa έχει όλες τις αποδείξεις της βρωμοδουλειάς τους!

Ας το επαναλάβουμε προς εμπέδωση: τα πιο πάνω είναι Α-ΠΟ-ΔΕ-ΔΕΙ-ΓΜΕ-ΝΑ!!! Όχι δικαστικά∙ ερευνητικά: οι θεοναζί, μέσω των φοβερών – και – τρομερών κατασκοπευτικών λογισμικών τους μπορούν να εκβιάζουν τόσο τους στόχους των κρατικών πελατών τους, όσο και τους κρατικούς πελάτες τους τους ίδιους!

Η don Rico & Co βρίσκεται ακριβώς σ’ αυτήν την θέση: του κρατικού πελάτη, που έσκαψε μεν τον λάκο της κατασκοπείας σε βάρος των στόχων της, αλλά έπεσε η ίδια στον λάκο που είχαν προ-μελετήσει και κατασκευάσει οι … προμηθευτές της. Οι οποίοι, όμως, συμβαίνει να είναι οι πιο «σφικτοί», οι πιο «στρατηγικοί» σύμμαχοί της στην περιοχή!!…

(Μια άλλη κυβέρνηση, αυτή του Κ. Καραμανλή του Β, του επονομαζόμενου «βούδα», και οπωσδήποτε ο ίδιος ο τότε πρωθυπουργός, είχε επίσης πέσει θύμα συμμαχικής κατασκοπείας, απ’ την Ουάσιγκτον. Το πράγμα ποτέ δεν αποδείχθηκε δικαστικά! Το μόνο που αποδείχθηκε δικαστικά το 2018, μετά από 13 χρόνια έτσι ώστε η απόδειξη να είναι ουσιαστικά «κενό γράμμα», ήταν ότι ο Κώστας Τσαλικίδης, υπάλληλος της Vodafone, της εταιρείας της οποίας το δίκτυο είχε χρησιμοποιηθεί για την συμμαχική κατασκοπεία, δεν αυτοκτόνησε στις 9 Μάρτη του 2005 – αλλά δολοφονήθηκε. Επειδή ήξερε  – και «έπρεπε να πεθάνει». Φυσικά, με την δικαστική απόφαση του 2018 ασκήθηκε «δίωξη κατ’ αγνώστων» για την δολοφονία του Τσαλικίδη, που παρέμειναν «άγνωστοι»… Τρέχα γύρευε… )

Όταν είναι δεδομένη θεσμική σταθερά (και όχι μόνο στο ελλαδιστάν…) ότι κανένα δικαστήριο «δεν θα έβαζε σε κίνδυνο τα εθνικά συμφέροντα μιας χώρας», τι ακριβώς σημαίνει η δήθεν ελπίδα για την «δικαστική διερεύνηση της κατασκοπείας» μέσω predator, και η «οργισμένη καταγγελία» κατά του αρεοπαγίτη που απλά υπηρετεί αυτά τα «εθνικά συμφέροντα» κρατώντας την υπόθεση στην αποθήκη∙ τα ίδια «εθνικά συμφέροντα» που υπηρετούν και όσοι τον κατηγορούν;

Τίποτα δεν σημαίνει: «νάχαμε να λέγαμε»…

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Τα πικρά δάκρυα της ήττας 1

Δευτέρα 4 Μάη (01.41) >> Μεταφέρουμε στη συνέχεια αυτούσια (και φυσικά μεταφρασμένη) την δημοσίευση του conflicts forum (: Alastair Crooke…) στις 28 Απρίλη. Πρόκειται για αποσπάσματα άποψης που εμφανίστηκε την ίδια ημέρα (28 / 4) σε ισραηλινό μέσο, με θεωρούμενες «έγκυρες» υπογραφές:

Παρακάτω παρατίθεται μια βασική ανάλυση που δημοσιεύτηκε στον εβραϊκό τύπο από δύο κορυφαίους ισραηλινούς σχολιαστές – τον Nahum Barnea και τον Ronen Bergman. Η ανάλυσή τους αποτελεί μια οριστική ισραηλινή αφήγηση των γεγονότων που οδήγησαν στον πόλεμο κατά του Ιράν:

«Στο τέλος 40 ημερών μαχών, η επιχείρηση που υποτίθεται ότι θα έκρινε την έκβαση του πολέμου με το Ιράν δεν πραγματοποιήθηκε. Όλοι όσοι εμπλέκονται σε αυτήν στο Ισραήλ έχουν την αίσθηση ότι χάθηκε η ευκαιρία. Το ερώτημα είναι γιατί δεν συνέβη…».

«Το σχέδιο ανατροπής του [ιρανικού] καθεστώτος ήταν κεντρικό στοιχείο του συνολικού πολεμικού σχεδίου, η καρδιά του σχεδίου».

«Τόσο η πολιτική ηγεσία – [ο Νετανιάχου] – όσο και ανώτερα στελέχη των υπηρεσιών ασφαλείας απελευθερώθηκαν από τους φόβους για την εκτέλεση αυτού του σχεδίου. Όποιος είναι ικανός να ανατινάξει χιλιάδες μπήπερς με ένα μόνο χτύπημα αισθάνεται ότι μπορεί να κάνει τα πάντα».

 «Μετά από 100 ώρες αεροπορικών επιχειρήσεων, επρόκειτο να ξεκινήσει η δεύτερη φάση του σχεδίου ανατροπής του ιρανικού καθεστώτος – πρώτα μια χερσαία εισβολή από το Ιράκ από κουρδική πολιτοφυλακή. Οι διοικητές δήλωσαν ότι σκόπευαν να φτάσουν στην κουρδική περιοχή του Ιράν και στη συνέχεια, μόλις οι Ιρανοί Κούρδοι ενωθούν μαζί τους, να ξεκινήσουν μια μαζική πορεία προς την πρωτεύουσα, Τεχεράνη».

«Στη συνέχεια ήρθε το τηλεφώνημα από την Άγκυρα… Ο Τραμπ διέταξε να σταματήσει η εισβολή ώρες πριν οι κουρδικές δυνάμεις προλάβουν να διασχίσουν τα σύνορα… Το Ισραήλ συμμορφώθηκε».

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ εισήλθαν στη σύγκρουση χωρίς να αξιολογήσουν σωστά την ανθεκτικότητα του [ιρανικού] καθεστώτος… Αυτό που ξεκίνησε ως μια μακροπρόθεσμη, ευφάνταστη ισραηλινή πρωτοβουλία, οριστική στη λύση της, καταλήγει σε απογοήτευση».

«Μια λογική εκτίμηση υποδηλώνει ότι 7.000-8.000 [άτομα] σκοτώθηκαν [στις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις του Ιανουαρίου 2026 στο Ιράν]».

Αυτή η εκ των έσω εξομολόγηση τόσο του θεοναζί / ψοφιοκουναβικού σχεδίου κατά της Τεχεράνης όσο και της αποτυχίας του ταιριάζει με τα γεγονότα∙ είτε όσα είναι ευρύτερα γνωστά είτε όσα έχει υπόψη της η «ασταμάτητη μηχανή».

Πράγματι η εισβολή πληρωμένων συμμοριών απ’ το βόρειο ιράκ ήταν στην ημερήσια διάταξη, και πράγματι δεν θα έμπαιναν «μόνοι» τους. Τμήματα του θεοναζί στρατού θα «μασκαρεύονταν κούρδοι πατριώτες» (που θέλουν να απελευθερώσουν τα ‘εδάφη τους’ στο βορειοδυτικό ιράν…), ενώ θα υπήρχε κάλυψη της εισβολής (και της προέλασης) από θεοναζί επιθετικά ελικόπτερα. Ίνα εκπληρωθεί το θέλημα του θεού…

Είχαμε σημειώσει τότε ότι είναι αυτοκτονικά γελοίο το να γίνεται κάποιος πράκτορας των θεοναζί και των δυτικών υπηρεσιών: οι «φιλόδοξοι» απελευθερωτές και οι θεοναζί σύμμαχοί τους θα κτυπιούνταν από τρεις μεριές (τουρκικός στρατός απ’ τον βορρά∙ ιρακινές PMU απ’ το νότο, και «φρουροί της επανάστασης» απ’ τα ανατολικά). Απ’ την πιο πάνω εξομολόγηση προκύπτει ότι οι ισλαμοδημοκράτες της τουρκίας προειδοποίησαν έγκαιρα και πειστικά την Ουάσιγκτον – και η Άγκυρα είναι αυστηρή όταν λέει ότι δεν τις αρέσουν τέτοια διαλυτικά σχέδια…

Έτσι το φιλόδοξο σχέδιο πνίγηκε στην κούνια του, εξαγριώνοντας ακόμα περισσότερο τους θεοναζί κατά της Άγκυρας. Εν τέλει το ψόφιο κουνάβι έριξε την αποτυχία στους «άπιστους» κούρδους, που πήραν (είπε) τα όπλα και … τα πούλησαν… Συγκινητικό!

(Μπορεί να σκέφτηκαν έγκαιρα τα κεφάλια τους, ποιος ξέρει;)

Τα πικρά δάκρυα της ήττας 2

Δευτέρα 4 Μάη (01.36) >> Το ακόμα χειρότερο για τους θεοναζί και τους δυτικούς ιμπεριαλισμούς είναι ότι αυτή η ήττα τους δεν γυρίζει την κατάσταση στις 27 ή στις 26 Φλεβάρη! Καθόλου!!! Αν ήταν έτσι κάπως θα το άντεχαν. Αλλά δεν είναι! Η Τεχεράνη, παρά τις καταστροφές που έχει υποστεί (βασικά σε πολιτικές υποδομές) και τις δολοφονίες αξιωματούχων και εκατοντάδων αμάχων έχει βγει πολλαπλά ενισχυμένη, τόσο εσωτερικά όσο και διεθνώς. Με δυο λέξεις έχει νικήσει. Κι αυτό, για τους δικούς τους λόγους (θα δούμε στη συνέχεια γιατί) το παραδέχονται ακόμα και εκείνα τα ευρωπαϊκά καθάρματα που χαίρονταν για την «βρώμικη δουλειά» που κάνουν εναντίον της οι θεοναζί. Όπως ο τσουρομαδηΜέρτς:

(Το να παριστάνει αυτός και οι κοκάκηδες φίλοι του τον «maitre της στρατηγικής» είναι από μόνο του … χαριτωμένο!)

Την ταπείνωση-ενός-ολόκληρου-λαού (του αμερικάνικου!) απ’ τους πως-τους-λένε-φρουρούς-της-επανάστασης, την ανακοίνωσε ο τσουρομαδηΜερτς στις 27 Απρίλη. Υπονοώντας ίσως (;) ότι χρειάζονται πιο δραστικά μέτρα για να ξεπλυθεί αυτή η ντροπή.

Το ενδιαφέρον σ’ αυτά που είπε ο τσουρομαδηΜέρτς είναι

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Τα πικρά δάκρυα της ήττας 3

Δευτέρα 4 Μάη (01.31) >> H λιβανέζικη αντίσταση είναι alive ‘n’ kickin!!! Kickin άσχημα! Όχι μόνο ανασυγκροτήθηκε αλλάζοντας το οργανωτικό της μοντέλο (έτσι ώστε τώρα οι παντοδύναμες θεοναζί υπηρεσίες να έχουν πλήρη άγνοια για το ποιος είναι τι…)∙ όχι μόνο εξοπλίστηκε ακόμα καλύτερα απ’ ότι πριν την «εκεχειρία» του Νοέμβρη του 2024 (μα δεν την απέκλεισε το νέο καθεστώς στη Δασμασκό; Χα!!!)∙ αλλά – ακόμα χειρότερα – εκπαιδεύεται στην πράξη και διαρκώς βελτιώνεται στη χρήση FPV drones. Και μάλιστα όχι οποιωνδήποτε drones αλλά εκείνων της ρωσικής πατέντας που καθοδηγούνται με οπτική ίνα και είναι αδύνατο να χακαριστούν!

Ε, αυτό πια!!!! Πώς στο διάβολο έφτασε αυτή η πατέντα στις όχθες της ανατολικής Μεσογείου (εεεε; πού είπατε;;;;)∙ η πατέντα την οποία – ας το θυμίσουμε – όλα τα τεχνικά μιλιταριστικά επιτελεία της δύσης ΔΕΝ μπορούν να αντιμετωπίσουν εδώ και κανά δυο χρόνια στο ουκρανικό πεδίο μάχης;

Έλα ντε!!! Τα παρακάτω video πάντως (μικρό μέρος απ’ τις «ενημερώσεις» της Hezb’ Allah) δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Το πικρό μίσος της ήττας

Δευτέρα 4 Μάη (01.23) >> Το ψόφιο κουνάβι ξεμπέρδεψε με την απαιτούμενη έγκριση του αμερικανικού νομοθετικού για την συνέχεια του πολέμου. «Ποιος πόλεμος;» σφύριξε ο κάπου χαμένος στην Καραϊβική υπ.εξ. του. «Πάει αυτός, τέλειωσε εδώ και καιρό!!…. Δεν βλέπετε; Εκεχειρούμε!». (Δεν συμπλήρωσε «ευχαριστούμε για την προσοχή σας»… Αυτό είναι πατέντα του αφεντικού).

Μάλιστααα… Απ’ αυτήν την άποψη το ψοφιοκουναβιστάν είναι ελεύθερο να βοηθήσει τους θεοναζί συμμάχους του αν εκείνοι είναι έτοιμοι για νέες περιπέτειες. Η «βοήθεια στον σύμμαχο» δεν είναι πόλεμος που χρειάζεται έγκριση, έτσι δεν είναι; Αν αυτοί οι καταραμένοι «φρουροί» μας επιτεθούν επειδή είμαστε καλωσυνάτοι και βοηθάμε τους φίλους μας, ε, τι να κάνουμε; Χρειάζεται άδεια για το «δικαίωμα αυτοάμυνας»; Όχι βέβαια….

Απ’ την μεριά της η Τεχεράνη προετοιμάζεται για τα χειρότερα επιδιδόμενη σε ασκήσεις ύφους. Με την μορφή «προτάσεων» προς την Ουάσιγκτον, τις οποίες το μεγαλειότατο ψόφιο κουνάβι απορρίπτει. Φαίνεται ωστόσο ότι η Τεχεράνη κάνει αυτή τη δουλειά όχι επειδή περιμένει πως το ψοφιοκουναβιστάν πρόκειται να συζητήσει οτιδήποτε (κι ας μην μιλήσουμε για τους θεοναζί), αλλά απευθυνόμενη έμμεσα προς τις γειτονικές πετροχούντες: όπως βλέπετε κάνουμε ό,τι μπορούμε, αλλά…

Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι στις τάξεις των «φρουρών» αλλά και σ’ ένα μέρος της ιρανικής κοινωνίας αναπτύσσεται ήδη ένα ερώτημα: Γιατί πρέπει να διαπραγματευτούμε το πυρηνικό μας πρόγραμμα με τους αμερικάνους; Τι είναι οι αμερικάνοι για να έχουν τέτοια αρμοδιότητα και απαίτηση; Αυτές οι διαπραγματεύσεις γίνονται με την «διεθνή υπηρεσία ατομικής ενέργειας» – όχι μ’ όποιον το παίζει αφεντικό του πλανήτη! Και σίγουρα όχι με τον κάθε καραγκιόζη…

Σωστό από κάθε άποψη το ερώτημα αλλά πρακτικά ρητορικό. Εν τούτοις αν προσέξει κάποιος την σειρά των «βημάτων για την αποκατάσταση της ειρήνης» που προτείνει η Τεχεράνη, περιλαμβάνει ήδη μια αλλαγή στάσης σε σχέση με το τίνος αρμοδιότητα είναι μια τέτοια διαπραγμάτευση. Το «πυρηνικό πρόγραμμα» μπαίνει τελευταίο, αφού πρώτα η Ουάσιγκτον πάρει τα στρατά της πίσω, αφού πρώτα δώσει εγγυήσεις (;;;) ότι δεν θα ξανακάνει «εκδρομή» στα εκεί μέρη… Κατ’ αυτόν τον τρόπο η Ουάσιγκτον χάνει όλα τα «χαρτιά» της όταν και αν φτάσει η ώρα του «πυρηνικού προγράμματος». Προφανώς αν όχι ο με-συμπεριφορική-άνοια μεγαλειότατος οπωσδήποτε κάποιος αιμοβόρος δίπλα του το έχει προσέξει…. Και βγάζει αφρούς.

Ούτε το ψοφιοκουναβιστάν ούτε οι θεοναζί έχουν αυτή τη στιγμή κάτι να πουλήσουν ως «νίκη»∙ αντίθετα έχουν ήδη πολλά φορτωμένα στις καμπούρες τους ως ήττες. Πώς να κοιταχτούν στον καθρέφτη τους; Έτσι;

Αυτό το video κρατάει, έτσι όπως το είδατε, πάνω από μια ώρα. Δεν το βάλαμε ολόκληρο γιατί σας ξέρουμε: θέλετε δράση…”Έργα, όχι λόγια!”

Αν έχουμε σωστή την βασική ιστορική γνώση (κι αν είναι σωστή η εκτίμηση (όχι μόνο δική μας) ότι με την επίθεση της 28ης Φλεβάρη το ψοφιοκουναβιστάν και οι θεοναζί έβαλαν όλα τους τα αυγά σ’ ένα και μοναδικό καλάθι) τότε 11 φορές στις 10 ο ιμπεριαλιστικός σχηματισμός που είναι πια στριμωγμένος για τα καλά στα σκοινιά αλλά έχει ακόμα περιθώρια χρόνου, χώρου και όπλων, έχει αποφύγει δηλαδή την συντριβή, δεν κάνει πίσω. Ούτε καν αν του πει τηλεφωνικά δυο τρία φωνήεντα η ανεγκέφαλη αλεπού….

(Μετά την επίσκεψη στις 27 Απρίλη του ιρανού υπ.εξ. Araghchi στο Λένινγκραντ / αγ. Πετρούπολη και τις συζητήσεις του εκεί με τον Lavrov, τον Putin, αλλά και τον επικεφαλής των ρωσικών στρατιωτικών υπηρεσιών Kostyukov – πράγμα που σημαίνει ότι υπήρχαν και θέματα της αρμοδιότητάς του – η ανεγκέφαλη αλεπού τηλεφώνησε διαδοχικά στο ψόφιο κουνάβι και στον αρχιχασάπη του Τελ Αβίβ. Σύμφωνα με την λιτή επίσημη ανακοίνωση του Κρεμλίνου τους ξεκαθάρισε ότι η συνέχιση του πολέμου θα έχει εξαιρετικά αρνητικές συνέπειες όχι μόνο για το ιράν και τους γειτονές του αλλά και για ολόκληρη την διεθνή κοινότητα και ότι οποιαδήποτε χερσαία εισβολή είναι εντελώς απαράδεκτη απ’ την μεριά της Μόσχας…).

Οι δυο μαφιόζοι συνεταίροι δεν κάνουν λοιπόν πίσω – αλλά δεν θα κάνουν ούτε μπροστά; Θα μείνουν ακίνητοι, μαρμαρωμένοι; Θα στήσουν καμιά προβοκάτσια ως αφορμή για να ξαμοληθούν;

Δεν ξέρουμε. Εκείνο που καταλαβαίνουμε είναι ότι δεν μπορείς να επιβιώσεις οικονομικά, δεν μπορείς να επιβιώσεις «πολιτικά» (ούτε γεωπολιτικά σ’ έναν σκληρά ανταγωνιστικό καπιταλιστικό πλανήτη….) αν έχεις τζογάρει τόσο χοντρά κι έχεις χάσει. Ειδικά αν διεκδικείς θέση «υπερδύναμης» και «παγκόσμιου αφεντικού». Κι ακόμα χειρότερα αν η ήττα σου δεν κρύβεται πια καν και καν.

Οι new york times δεν γουστάρουν ψόφιο κουνάβι. Οπότε στρίβουν το μαχαίρι (είναι και προεκλογική περίοδος…):

Το cnn, που επίσης δεν γουστάρει ψόφιο κουνάβι, έγινε πρόσφατα ακόμα πιο μαρτυριάρικο:

Με τι μούτρα θα πάει επίσκεψη (αν πάει) το μεγαλειότατο ψόφιο κουνάβι στο Πεκίνο; Eεεε;

(Παλιά, πολύ παλιά, τότε που δεν υπήρχε τόσο πυκνό Θέαμα, όταν ο αρχιστράτηγος ή ακόμα και ο βασιλιάς ως αρχιστράτηγος έτρωγε τέτοιο στραπάτσο το πιθανότερο ήταν να τον φάει το μαύρο σκοτάδι, παρά να αφεθεί να συνεχίσει να καμαρώνει και να απειλεί…

Αλλά τώρα ο βασιλιάς επιτρέπεται να νομίζει ότι νικάει – ή ότι θα νικήσει όπου νάναι. Πρόοδος, αναμφίβολα…)