Συμβουλές επιβίωσης

Δευτέρα 16 Μάη>> Όταν ένας αμερικανικός ογκόλιθος της δημαγωγίας σαν την καθεστωτική washington post δίνει συμβουλές (διαχείρισης της φτώχιας…) εμείς του πάτου πρέπει να ακούμε: Προς τους νέους (ή τους λιγότερο νέους): Έξω κυκλοφορεί ένα ανθρωποφάγο θηρίο. Λέγεται πληθωρισμός. Γι’ αυτό καθίστε με την μαμά και τον μπαμπά∙ κάπως θα σας νταντέψουν.

Αυτή είναι η πιο πρόσφατη οδηγία του σε αναδιάρθρωση (αμερικανικού και όχι μόνο) καπιταλισμού: με τους πραγματικούς (όχι τους ονομαστικούς…) μισθούς στο γκρεμό, την κοινωνική σας αναπαραγωγή αναθέστε την, οπωσδήποτε εν μέρει, στην οικογένεια. Μπορεί να έχει λίγο παραπάνω γκρίνια, λίγο παραπάνω ζόρια, αλλά μας συμφέρει (σαν αφεντικά).

Καταλαβαίνετε εδώ αυτό που καταλαβαίνουμε κι εμείς; Μια αναδίπλωση της πολιτικής οικονομίας του καπιταλισμού, μέσα σε πολλές άλλες παρόμοιες και μαζί μ’ αυτές, απ’ τον άλλοτε «ουρανό της ελευθερίας και της καταναλωτικής αυτοπραγμάτωσης» στις λάσπες της σπάνης, της πειθαρχίας και της μιζέριας; Καταλαβαίνετε ότι η υπερσυσσώρευση των αφεντικών δηλαδή η υπερεκμετάλλευση της εργασίας και η υπεραπόσπαση υπεραξίας που δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να πραγματοποιηθεί πλήρως στην αγορά (μην μας ρωτήσετε τι είναι η «πραγματοποίηση της υπεραξίας», αυτά είναι βασικά!) οδηγεί απ’ την μια σε ορέξεις για ακόμα-μεγαλύτερη-«δημιουργική»-καταστροφή (…) κι απ’ την άλλη σε συμπίεση (και εντατικότερο έλεγχο / αυτοπεριορισμό) του κοινωνικού εργοστάσιου και ειδικά της σύγχρονης εργατικής τάξης; (Της ποιας;)

Αν το καταλαβαίνετε αυτό, τότε δεν μπορεί παρά να καταλαβαίνετε και το άλλο: πόσες ομοιότητες έχουν οι περιορισμοί λόγω «ενεργειακής κρίσης» με τους περιορισμούς λόγω «υγιειονομικής κρίσης»; Πόσο στρώσιμο του εδάφους και άνοιγμα του δρόμου ήταν η (χρονικά) πρώτη «κρίση», η πολύπλευρη κοινωνική καταστροφή της προηγούμενης διετίας;

Υγιεινιστική πειθαρχία, «πιστοποιητικά», «διαβατήρια», ψηφιακό φακέλωμα

Δευτέρα 9 Μάη>> Καθώς τα αφεντικά ετοιμάζονται για τον επόμενο γύρο ελέγχου (έχοντας, δυστυχώς, πολλαπλασιάσει τις αιχμές της εκστρατείας τους: όχι μόνο «υγεία» αλλά και «ενέργεια», «διατροφή»…) υπάρχει ακόμα λίγος χρόνος να προετοιμαστούμε όσο το δυνατόν καλύτερα για να αντιμετωπίσουμε τις μεθοδεύσεις τους. Και η καλύτερη κατά τον δυνατόν προετοιμασία ξεκινάει υποχρεωτικά απ’ την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διαύγαση του τι και γιατί «συμβαίνει». Ξέρουμε ότι αυτή η έγνοια είναι ντεμοντέ αυτή την εποχή, ξέρουμε επίσης ότι η ασταμάτητη μηχανή έχει κάποια (τεχνικά) όρια στο πόσο μπορεί να συμβάλει σ’ αυτήν την προετοιμασία. Κάνουμε σταθερά ωστόσο το καλύτερο δυνατό.

Ερώτηση: υπάρχει μια ειδικά εργατική προσέγγιση, σκοπιά, εστίαση στην απόρριψη τόσο της υγιεινιστικής τρομοεκστρατείας όσο (κι αυτό είναι σοβαρό) στην αδιαπραγμάτευτη άρνηση των υποτιθέμενα «περιφερειακών εργαλείων της», όπως είναι για παράδειγμα η (ηλεκτρονική) πιστοποίηση υγείας / πειθαρχίας στις καθεστωτικές νόρμες περί «υγείας» και το ανάλογο φακέλωμα; Λέμε «υποτιθέμενα» επειδή ξέρουμε ότι αυτά τα «εργαλεία» (όπως η «ψηφιακή ταυτότητα εμβολιασμού / υγείας» για παράδειγμα) προετοιμάζονταν ΠΡΙΝ την εμφάνιση του τσαχπίνη. Στην ε.ε. απ’ το 2018.

Απάντηση: ναι, υπάρχει!! Για να την υποδείξουμε, μεταφέρουμε εδώ ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα «της γνώσης των αφεντικών»: είναι από μια μελέτη που δημοσιοποίησε το 2015 το ευρωπαϊκό σκέλος της αμερικανο-αγγλικής RAND Corporation με τίτλο Υγεία, καλή κατάσταση και παραγωγικότητα στους χώρους εργασίας (Health, wellbeing and productivity in the workplace). Ελπίζουμε και ευχόμαστε ότι δεν θα υποτιμήσετε ούτε το βάρος του ονόματος “RAND Corporation” (σε σχέση με τα «γραφεία σχεδιασμού» του καπιταλισμού συνολικά) ούτε τις παρατηρήσεις που ακολουθούν. Η μελέτη αφορά μεν την κατάσταση της εργατικής τάξης στη μεγάλη βρετανία, αλλά σας διαβεβαιώνουμε ότι αντίστοιχες μελέτες, με τις ίδιες παρατηρήσεις, μετρήσεις, και ανάλογα συμπεράσματα και κοστολογήσεις υπάρχουν για όλα τα σημαντικά καπιταλιστικά κράτη. Και έχουν γίνει (κυρίως) την δεκαετία 2010 – 2019.

Ιδού λοιπόν (ο τονισμός δικός μας):


Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, στείλτε email (mail@sarajevomag.gr) για την απαραίτητη συνεννόηση.

Anti-genetics2

Πέμπτη 14 Απρίλη>> Συνεχίζουμε για δεύτερη Πέμπτη στη σειρά με λίγες ακόμα «απολογιστικές» αναφορές σχετικά με την υγιεινιστική τρομοεκστρατεία.

Για πάρα πολλούς οι (δυτικές) κοινωνίες έχουν μπει σε «ήρεμα νερά»∙ συνεπώς δεν υπάρχει λόγος ούτε για ανησυχία ούτε για προετοιμασία, γνωσιακή και πολιτική. Διαφωνούμε όσο πιο έντονα γίνεται. Αυτοί οι μήνες της άνοιξης και του καλοκαιριού είναι για τα αφεντικά του βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος απλά ένα διάστημα «ανασύνταξης», καταγραφής και σταθεροποίησης των κερδών τους, μέχρι την επόμενη επίθεσή τους, που ήδη προετοιμάζεται για το ερχόμενο φθινόπωρο.

Ένα βασικό στοιχείο που επιτρέπει την σχετική «παρηγοριά» ότι αυτή η ιστορία (με τον τσαχπίνη) τέλειωσε, είναι το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία ακόμα και εκείνων που κάποια στιγμή αντέδρασαν στα κρατικά, κατασταλτικά μέτρα των δύο προηγούμενων χρόνων, αρνούνται να «ακουμπίσουν» τον πυρήνα αυτής της εκστρατείας, δηλαδή την επιβολή της γενετικής μηχανικής (συνολικά των βιοτεχνολογιών) στο ανθρώπινο είδος. Είδαμε, ακούσαμε, διαβάσαμε πάμπολλες φορές, ακόμα και από ανθρώπους καθόλα έντιμους, το πόρισμα «δεν θα ασχοληθούμε με τα εμβόλια» (δηλαδή τις πλατφόρμες γενετικής μηχανικής), επειδή «αυτό είναι επιστημονικό θέμα»….

Δεν υπάρχει «επιστημονικό» ή «τεχνολογικό» θέμα ακόμα και ελάχιστης επίδρασης στις ανθρώπινες σχέσεις (πολύ περισσότερο όταν επιβάλλεται δια της βίας!) που να μην είναι ακαραία ΠΟΛΙΤΙΚΟ! Όχι με την έννοια κάποιου «κόμματος» (οι καθεστωτικοί σχηματισμοί εκπροσώπησης είναι απλά βιτρίνες διάφορων μερίδων του κεφάλαιου…) αλλά με την κυριολεκτική έννοια της πολιτικής: δράσεις δημόσιες, που είτε είναι τεχνικές της εξουσίας είτε είναι η τέχνη της αντι-εξουσίας.

Δεν είναι δυνατόν να εννοηθούν, να «εξηγηθούν», να εντοπιστεί δηλαδή η ουσιαστική σκοπιμότητα ακόμα και των βίαιων, κατασταλτικών κινήσεων απ’ την μεριά των κρατών αν αγνοηθεί ο πυρήνας της συγκεκριμένης εκστρατείας, που ήταν η επιβολή των κατασκευών των γενετιστών με την παραπλανητική μορφή του «εμβολίου». Και δεν είναι δυνατόν να εντοπιστεί η ουσιαστική καπιταλιστική / κρατική σκοπιμότητα της επιβολής της γενετικής μηχανικής ειδικά στις δυτικές κοινωνίες, αν αυτή δεν «τοποθετηθεί» μέσα στο ευρύτερο περιβάλλον της καπιταλιστικής κρίσης / αναδιάρθρωσης των τελευταίων 3 δεκαετιών, στη λεγόμενη δύση.

Μ’ άλλα λόγια (κι αυτό είναι ένα ισχυρό παράδειγμα που θα μπορούσε να έχει σπάσει το ταμπού της «επιστημονικότητας», της εξουσίας των διαχωρισμένων ειδικών), το “δεν θα ασχοληθούμε με τα εμβόλια” δεν μπορεί να απαντήσει στο ερώτημα γιατί στην καπιταλιστική δύση απαγορεύτηκε δια ροπάλου (τέθηκε εκτός νόμου!) οποιαδήποτε αποτελεσματική θεραπεία των μέτριας έντασης ή/και σοβαρών συμπτωμάτων εξαιτίας της μόλυνσης απ’ τον SarsCov-2 έτσι ώστε να εμφανιστούν σαν μοναδική «λύση» οι πλατφόρμες γενετικής μηχανικής όταν τέτοιες φτηνές, αποτελεσματικές και ακίνδυνες θεραπείες ήταν διαθέσιμες ήδη απ’ την άνοιξη του 2020, και μάλιστα διαμορφωμένες από κατεξοχήν «ειδικούς» στην ανοσολογία, στην ιολογία και στην λοιμωξιολογία.

Υπάρχουν αρκετά ακόμα παραδείγματα που δείχνουν με ακρίβεια τι σημαίνει «Αλλαγή Παραδείγματος» στην καπιταλιστική εξέλιξη… Ωστόσο όποιος αποφεύγει αυτό το συγκεκριμένο ερώτημα ή το απωθεί ή το αναθέτει στην «επιστημονική κοινότητα» γενικά και αόριστα, δεν έχει καταλάβει τίποτα απ’ όσα έχουν γίνει ήδη. Και, φυσικά, έχει πλήρη άγνοια για την συνέχεια όσων-έχουν-ήδη-γίνει, για όσα προετοιμάζονται δηλαδή και είναι ήδη στον ορίζοντα.

Μόνο σύγχυση, συσκότιση και αυτο-υποτιμητική / αυτο-υποδουλωτική άγνοια αν συνεχίσει αυτή η (σκόπιμη πια!) αδιαφορία για τις βασικές «διαστάσεις» της ιστορικής συγκυρίας σε σχέση με την εκ νέου απαλλοτρίωση των ανθρώπινων σωμάτων / σκέψεων για λογαριασμό της (καπιταλιστικής) αναδιάρθρωσης, της 4ης βιομηχανικής επανάστασης. Ενδεικτικά μερικές τέτοιες «διαστάσεις» (η σειρά δεν είναι αξιολογική):

Α) Το συμπέρασμα, εδώ και χρόνια, των οπαδών του human+ (ή «μετα-ανθρωπισμού»), στους οποίους περιλαμβάνονται μερικά απ’ τα πλέον «δυναμικά» (και πάμπλουτα…) αφεντικά, ότι η απόσταση ανάμεσα στις φυσικές ανθρώπινες δυνατότητες και στις απαιτήσεις αποτελεσματικής χρήσης των μηχανών θα αυξάνει διαρκώς και ότι, κατά συνέπεια, η φυσική εξέλιξη του ανθρώπινου είδους έδωσε ότι ήταν δυνατόν να δώσει∙ από ‘δω και στο εξής η εξέλιξη του θα είναι αμιγώς τεχνική, καθοδηγούμενη από εφευρέσεις και εφαρμογές των βιοτεχνολόγων, των νευροτεχνικών και των προγραμματιστών…

Β) Η εντυπωσιακή πτώση του ρυθμού αύξησης της παραγωγικότητας της εργασίας στα δυτικά καπιταλιστικά κράτη την τελευταία 20ετία παρά την «τεχνολογικοποίηση» όλο και μεγαλύτερων τομέων της εργασίας∙ και μάλιστα (για να γίνουν τα πράγματα ακόμα χειρότερα για τους δυτικούς καπιταλισμούς) σημαντική πτώση του ρυθμού αύξησης της παραγωγικότητας της εργασίας σε σχέση με τους «αναπτυσσόμενους» καπιταλισμούς – στους οποίους περιλαμβάνεται και ο κινέζικος…

(Η πτώση αυτή αποδίδεται τακτικά απ’ τους «ειδικούς» στις δυτικές κοινωνικές σχέσεις και, συχνά, στην κακή σωματική, διανοητική και ψυχική υγεία των δυτικών μισθωτών/ υπηκόων. Δηλαδή, σύμφωνα με την δική μας ορολογία, στον «αναποτελεσματικό έλεγχο του κοινωνικού εργοστάσιου εκ μέρους του κεφάλαιου»…)

Γ) Η στρατηγική μετατόπιση των δυτικών «τεχνοεπιστημών ελέγχου» των ατόμων και των κοινωνιών (κοινωνιολογία, ψυχολογία, κλπ) προς τον μπηχεβιορισμό. Τις τεχνικές αποδιάρθρωσης και διαρκούς μετασχηματισμού των κοινωνικών συμπεριφορών, ηθών, αντιλήψεων δηλαδή…

Δ) Η όξυνση του παγκόσμιου ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού, στον οποίο μέχρι πρόσφατα (πριν μια δεκαετία χοντρικά) ο δυτικός καπιταλισμός θεωρούσε ότι κυριαρχούσε τεχνολογικά (και επιπλέον θεσμικά, ιδεολογικά, νομισμαστικά/χρηματοπιστωτικά…) χωρίς αντίπαλο. Έχασε την αναμέτρηση στον προγραμματισμό και στα σχετικά με την πληροφορική / κυβερνητική (5G επικοινωνίες, τεχνητή νοημοσύνη, διαστημικά προγράμματα, ρομποτική) κυρίως απ’ τον κινεζικό καπιταλισμό (αν και όχι μόνο) και θεωρεί (τα αφεντικά θεωρούν) ότι ο βασικός τομέας στον οποίο εξακολουθεί να έχει υπεροπλία είναι οι βιοτεχνολογίες (και ο βιολογικός πόλεμος…)

Αυτές πιο πάνω είναι μόνο επιγραμματικές νύξεις για 4 βασικές «διαστάσεις» της εξελισσόμενης 4ης βιομηχανικής επανάστασης∙ καθόλου οι μοναδικές. Τα λεγόμενα «εμβόλια» και η βίαιη, τρομοκρατική επιβολή των γενετικών πλατφορμών, είναι ένα σημείο τομής τους. Άλλο σημείο τομής είναι η γενικευμένη datoποίηση της καθημερινής ζωής…

Δεν θα αναλύσουμε τώρα κανένα απ’ αυτά τα «σημεία». Πρώτον επειδή το έχουμε κάνει όσο ήταν δυνατόν εδώ και 2 χρόνια, και δεύτερον επειδή πιο συστηματικά γίνονται τέτοιες αναλύσεις στο περιοδικό cyborg. Υπενθυμίζουμε μόνο (αν μας επιτρέπεται) πόσο πλατύς και ναρκοθετημένος είναι ο ορίζοντας του παρόντος και του μέλλοντος∙ ο ορίζοντας μέσα στον οποίο μπορούμε (αν θέλουμε…) να πολεμήσουμε από αναβαθμισμένες εργατικές θέσεις ή να παραδοθούμε οριστικά πισθάγκωνα δεμένοι∙ αλλά σε καμία περίπτωση να τον «ξεχάσουμε» ή να τον αποφύγουμε…

Το μέλλον είναι εδώ, τώρα!

Πέμπτη 14 Απρίλη>> Αν δεν υπήρχαν οι αυστηρές και συγκεκριμένες καπιταλιστικές αναγκαιότητες τα πιο πάνω θα σας φαίνονταν … «παρανοϊκά»! Το ότι η συντριπτική πλειονότητα των υπηκόων επιμένει να αδιαφορεί και να τις αγνοεί δεν αλλάζει την ροή της ιστορίας∙ απλά αυτή περνάει πίσω απ’ τις πλάτες τους, τους σκουντάει, τους σπρώχνει, τους ρίχνει, τους ξαπλώνει φαρδιά-πλατιά, κι αυτοί δεν καταλαβαίνουν καν και καν τι τους συνέβη.

Τι θα λέγατε, λοιπόν, για αυτό παρακάτω;

Στις 16 Φλεβάρη του 2022 (πριν δυο μήνες δηλαδή) στην εφημερίδα της χιλιανής κυβέρνησης δημοσιεύτηκε (και είναι πλέον νόμος) η ομόφωνη απόφαση του κοινοβουλίου, για την απαγόρευση των διακρίσεων στην εργασία σε βάρος ανθρώπων με μεταλλαγμένο ή γενετικά τροποποιημένο γονιδίωμα αλλά και για την απαγόρευση της εργοδοτικής απαίτησης για έλεγχο του γονιδιώματος των εργατών….

Ουπς!!! Πού ζείτε (ζούμε) ε; Από πότε η «γενετική αρτιότητα» έχει σχέση με την «αγορά εργασίας», και με ποια κριτήρια; Η χιλιανή νομοθεσία (διορατική και όχι συνωμοσιολογική!) αφορά κατ’ αρχήν στις διακρίσεις σε βάρος εργατών / εργατριών που έχουν κάποια μετάλλαξη ή τροποποίηση στο γονιδίωμά τους άσχετα απ’ την αιτία της, τέτοια που μπορεί να ερμηνευτεί σαν «υψηλή πιθανότητα» να αρρωστήσουν ή να έχουν κάποια άλλο μειονέκτημα στην χ ή ψ δουλειά. Μ’ άλλα λόγια ο νόμος θέλει να προστατέψει εκείνους κι εκείνες που θα μπορούσαν να θεωρηθούν «γενετικά κατώτεροι».

Κάτω από ποιες όμως συνθήκες θα μπορούσε να επιβληθεί η καταγραφή του γενετικού προφίλ του καθενός και της καθεμιάς ως «στοιχείου ταυτότητας» και, κατά συνέπεια, σαν στοιχείου ανωτερότητας, κατωτερότητας, καταλληλότητας ή μη, επάρκειας ή μη έτσι ώστε να χρειάζεται νόμος για να προλάβει μια τέτοια διαστρωμάτωση; Με άλλα λόγια: τι συγκεκριμένο φοβήθηκαν οι χιλιανοί βουλευτές και ψήφισαν έναν τέτοιο νόμο; Κι ακόμα παραπάνω: τι συγκεκριμένο φοβήθηκαν οι βουλευτές της αργεντινής και ψήφισαν στο τέλος του 2021 έναν παρόμοιο νόμο; Δεν το ξέρουμε, μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε.

Γιατί ξέρουμε ότι αυτή ακριβώς είναι η καπιταλιστική τάση που ξεδιπλώνεται μπροστά μας: το γενετικό φακέλωμα! Ξέρουμε επίσης ότι γι’ αυτό ενδιαφέρονται με μεγάλο πάθος τα ασφαλιστικά ταμεία και οι ασφαλιστικές εταιρείες, δημόσιοι οργανισμοί ή ιδιωτικοί: γιατί με το γενετικό profiling θα κόβεται και θα ράβεται στα μέτρα καθενός χωριστά το βάρος που μπορεί να προκαλέσει μελλοντικά στο «σύστημα υγείας»…. (Σας θυμίζει κάτι;) Άρα και το τι πρέπει να πληρώνει.

Ξέρουμε επίσης ότι τα αφεντικά ενδιαφέρονται για το γενετικό profiling του καθενός και της καθεμιάς με μεγάλο πάθος! Αφενός για να εξατομικεύουν και να προσαρμόζουν κατάλληλα το «κόστος εργασίας», αφετέρου για να επιλέγουν τα (γενετικά) «προσόντα» των εργατών που χρειάζονται.

Αυτό «βλέπουν» στη λατινική αμερική, ίσως και αλλού. Όμως, ο ίδιος χιλιανός νόμος που απαγορεύει τις εργοδοτικές διακρίσεις, προβλέπει κι αυτό:

… Ο εργαζόμενος / η εργαζόμενη μπορούν να εκδηλώσουν την ελεύθερη και ενημερωμένη συναίνεσή τους να κάνουν ένα γενετικό τεστ, εφόσον αυτό έχει στόχο να διασφαλίσει τις αναγκαίες και κατάλληλες φυσικές και διανοητικές συνθήκες τους για να διεκπεραιώσουν δουλειές ή καθήκοντα που θεωρούνται επικίνδυνα, με μόνο σκοπό να προστατέψουν την ζωή ή την φυσική ή την διανοητική τους αρτιότητα, όπως επίσης την ζωή ή την φυσική ή την διανοητική υγεία άλλων εργαζόμενων. Εφόσον ο εργοδότης ζητά τέτοιες εξετάσεις, πρέπει να αναλάβει το κόστος τους….

Να που οφείλεται η ομοφωνία! Απ’ την μια απαγορεύονται οι διακρίσεις – απ’ την άλλη όμως «ελεύθερα» (πόση «ελευθερία» χωράει στη μισθωτή σχέση άραγε;) οι εργάτες θα μπορούν να συναινέσουν στο γενετικό screening, είτε για το δικό τους το καλό, είτε για το καλό άλλων. Ας πούμε για λόγους «κοινωνικής ευθύνης» (Μήπως αυτό σας θυμίζει κάτι;)

Η «προίκα» (και η εξάρτηση…)

Δευτέρα 17 Γενάρη>> Ενώ πολλές χώρες εξετάζουν τα τελευταία χρόνια το μέτρο του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος για κάθε πολίτη τους και ορισμένες έχουν ήδη πειραματιστεί σχετικά, στη Γερμανία εκφράζονται σκέψεις για ένα προωθημένο βήμα με ζητούμενο πάντα τη μείωση της ανισότητας. Ένα από τα σημαντικότερα ινστιτούτα οικονομικών ερευνών στη χώρα, το DIW, προτείνει στο γερμανικό κράτος να χορηγεί σε κάθε πολίτη ανεξαιρέτως 20.000 ευρώ στην αρχή της ζωής του και συγκεκριμένα με την ενηλικίωσή του, στα 18 του χρόνια, ώστε να του προσφέρει τη δυνατότητα είτε να σπουδάσει, είτε να ανοίξει δική του επιχείρηση, είτε να αποκτήσει κάποια επαγγελματική κατάρτιση, είτε ακόμα και να καταβάλει ένα τμήμα του τιμήματος για την αγορά ενός περιουσιακού στοιχείου. Όχι βέβαια για να το σπαταλήσει.

Η ιδέα είναι στο ίδιο πνεύμα με το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, ένα μέτρο που στοχεύει στην ελαχιστοποίηση της φτώχειας με τη χορήγηση ενός στοιχειώδους εισοδήματος σε όλους, χωρίς καμία προϋπόθεση και χωρίς καν εξακρίβωση της περιουσιακής κατάστασης των δικαιούχων. Όπως, πάντως, επισημαίνει σχετικό ρεπορτάζ της γερμανικής εφημερίδας Deutsche Welle, η «ελάχιστη περιουσία» η Grunderbe όπως είναι ο γερμανικός όρος, είναι μια ιδέα με ιστορία αιώνων…. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς … το μέτρο θα κοστίζει στο γερμανικό κράτος 22,6 δις ετησίως, καθώς κάθε χρόνο ενηλικιώνονται στη Γερμανία περίπου 750.000 πολίτες

Έτσι ξεκινάει το σχεδόν διθυραμβικό ρεπορτάζ της καθεστωτικής «καθημερινής» στις 14 Γενάρη (φωτογραφία επάνω). Πρόκειται βέβαια για ιδέα / πρόταση του Βερολινέζικου think tank και όχι απόφαση του γερμανικού κράτους. Ακόμα κι αν γίνει επίσημη κρατική πολιτική πάντως οι γερμανοί νεολαίοι δεν θα κρατάνε σακούλες για να μαζεύουν τα κατοστάρικα που θα πέφτουν απ’ τον ουρανό! Το ποσό της «προίκας» (20.000 ευρώ) είναι ελάχιστα μεγαλύτερο (στη γερμανία) απ’ τον ετήσιο βασικό μισθό του ανειδίκευτου για μια χρονιά, δώδεκα μηνιάτικα δηλαδή, (19.020 ευρώ). Και, υποθέτουμε, θα αντικαταστήσει ή θα απορροφήσει τα όποια επιδόματα υπάρχουν…

Είναι αλήθεια ωστόσο ότι η ιδέα του «ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος» γυροφέρνει στον δυτικό καπιταλιστικό κόσμο στα κεφάλια μιας (από πρώτη, αλλά μόνο πρώτη ματιά απρόοπτης) συμμαχίας μεταξύ νεο-φιλελεύθερων και «αριστερών» ειδικών, διανοούμενων… γενικά φιλάνθρωπων… εδώ και κάμποσα χρόνια. Στελεχών του συστήματος δηλαδή, που ανησυχούν για την διευρυνόμενη ανισότητα στις κοινωνίες της 3ης και ακόμα περισσότερο της 4ης βιομηχανικής επανάστασης. Εκτιμάμε πως με την μια ή την άλλη μορφή θα μπει σε εφαρμογή κάποια στιγμή, όχι μακρινή: όπως τα καπιταλιστικά κράτη και τ’ αφεντικά φροντίζουν για την καλή μας υγεία (εεε;) έτσι θα φροντίσουν όχι για την «μείωση των ανισοτήτων» αλλά για έναν πιο συστηματικό και καθολικό έλεγχο της σύγχρονης, σημερινής και αυριανής εργατικής τάξης. Ένα πατερναλιστικό ενδιαφέρον που θα πουληθεί σαν «φιλόπτωχη ευεργεσία», μέσα από ένα σύνθετο σύστημα πειθάρχησης το οποίο έχουμε ονομάσει και παρουσιάσει εδώ (στην ασταμάτητη μηχανή) ονομάζοντάς τον το διπλό αφεντικό.

Τι γενναιοδωρία υπάρχει λοιπόν στην πιο πάνω ιδέα / πρόταση στην ευρύτητά της; Καμία! Πρόκειται για τον ατσάλινο υπολογισμό πως αν το «ανθρώπινο κεφάλαιο» στα χαμηλά της κοινωνικής διαστρωμάτωσης επιδοτείται μ’ ένα μικρό, συμβολικό χρηματικό κεφάλαιο (: ποσό χρημάτων) με συγκεκριμένους, αυστηρούς και επιτηρούμενους όρους, τότε α) θα αλλοτριωθεί τόσο όσο χρειάζεται για να «ξεχάσει» την προλεταριοποίησή του∙ β) θα αποκτήσει μια σχέση εξάρτησης με τον «χορηγό» του (το κράτος, δηλαδή, σαν κόμμα του κεφάλαιου) νομιμοποιώντας την αντίστροφη σχέση, το «δικαίωμα του χορηγού / χρηματοδότη» να ελέγχει την σωστή και υπεύθυνη ζωή των “επωφελούμενων”.

Στο πιο πάνω απόσπασμα το «όχι, βέβαια, να το σπαταλήσει» είναι δηλωτικό των αυστηρών όρων. “Βέβαια”: μ’ αυτήν την προίκα δεν επιδοτείται η κατανάλωση, η σπατάλη! Επιδοτείται η επένδυση του Εαυτού – Κεφάλαιο, με τρόπο που να μπορεί να πιστοποιηθεί… Δεν θα βγαίνουν τα ευρώ λίγα λίγα απ’ το λογαριασμό∙ θα πηγαίνουν διατραπεζικά εκεί που πρέπει… Εκείνο που στις προηγούμενες δεκαετίες εμφανιζόταν σαν ατομική ή/και οικογενειακή (σε κάθε περίπτωση ιδιωτική δραστηριότητα), η μαζική μικροαστικοποίηση δηλαδή μέσω της «επένδυσης στον Εαυτό – Κεφάλαιο», πρόκειται να αποκτήσει και την κρατική (άρα κεντρικά ελεγχόμενη) διάστασή του. Όχι επειδή οι «φτωχοί» δεν μπορούν να επενδύσουν στους Εαυτούς τους – αυτή η πονοψυχιά είναι προσχηματική!… Αλλά επειδή σε συνθήκες εντατικής ρευστοποίησης της αγοράς εργασίας (: διαρκής αναδιάρθρωση ειδικοτήτων…) είναι απαραίτητος ένας κεντρικός «πύργος ελέγχου» τόσο των εργασιακών ροών όσο και της πειθαρχίας εκείνων που ζουν πουλώντας την εργατική τους δύναμη, σωματική, διανοητική – ή ζωτική (επ’ αυτής άλλη φορά…)

Αν στον κεϋνσιανισμό η μορφή – κράτος ήταν ο υποτιθέμενα ουδέτερος παράγοντας ανάμεσα στ’ αφεντικά και στην εργατική τάξη (του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα), στο άμεσο μέλλον η «σ.δ.ι.τ.» δομή εξουσίας θα είναι ο «τιμονιέρης», ή πιο σωστά ταυτόχρονα ο κώδικας – οδικής – κυκλοφορίας και ο τροχονόμος των νέων, ρευστών, συχνά πρωτοφανών σχέσεων, μορφών και «συμπεριφορών» εργασίας. Και για να είναι τέτοιος η μορφή – κράτος πρέπει να δείχνει «πειστικός» στο ενδιαφέρον του για το πόπολο.

Όπως ακριβώς η «προστασία της δημόσιας υγείας» στον δυτικό καπιταλιστικό κόσμο ήταν και είναι το αντίθετο, είναι η βίαιη υπαγωγή των σωμάτων στις προδιαγραφές του βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος, της νέας, αναβαθμισμένης «βιομηχανίας της υγείας», και της ψηφιακής επιτήρησης κατά της «κοινωνικής ανευθυνότητας», έτσι και η «προστασία έναντι των κοινωνικών ανισοτήτων» είναι η διαρκής οργάνωση, αναδιοργάνωση και έλεγχος αυτών των ανισοτήτων. Πάντα μέσα απ’ το ατελείωτο τούνελ της «ατομικής κοινωνικής ευθύνης».

Υποψιαζόμαστε (για να μην πούμε ότι είμαστε σχεδόν σίγουροι) πως οι ίδιοι «εισαγγελείς» της νέας κανονικότητας που τόσο καλά γνωρίσαμε ήδη, θα σταθούν ξανά μπροστά μας. Με το δάκτυλο υψωμένο και τις καταγγελίες, τις κατάρες και τις ψευτιές τους ίδιες στον πυρήνα τους.

Το θέμα θέλει αναλυτική δουλειά. Συνεπώς θα τα λέμε κι από ‘δω, θα τα λέμε και μέσω των Sarajevo.pdf σε μεγαλύτερη έκταση….

(αφίσα: υποφέροντας απ’ αυτό το είδος της επιμονής ότι η τάξη μας πρέπει να προβλέπει και να ετοιμάζεται για να είναι αξιόμαχη αντί να σέρνεται υπνωτισμένη και λιπόθυμη απ’ τα διάφορα «σοκ και δέος» του συστήματος, πριν σχεδόν 4 χρόνια, τον Μάρτη του 2018, το συμβούλιο για την εργατική αυτονομία είχε παρουσιάσει δημόσια την επερχόμενη αντίθεση.

Μάταια: στα στρατοδικεία που στήνει και θα στήσει ο καιροσκοπισμός και ο διάχυτος διανοητικός λουμπενισμός οι έγκαιρες, αναλυτικές, ανταγωνιστικές προειδοποιήσεις δεν έχουν καμιάν αξία. Οι πραιτωριανοί δεν έχουν σπουδαία μνήμη, ακόμα κι αν νομίζουν ότι έχουν σπουδαία προοπτική.

Και η αμνησία, η λήθη, η ακρισία, η μικρόνοια και η μικροψυχία, έχουν γίνει προσόντα προς επιδότηση…)

Είναι ωραίες οι γενετικές παρεμβάσεις;

Τρίτη 16 Νοέμβρη>> Ξέρουμε: θα φυτρώσουν διάφοροι εξυπνάκηδες caradinieri / pfizerοι που δεν μπορούν να αγνοήσουν την πανηγυρική δήλωση του Oelrich για να πουν ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, και ότι οι βιοτεχνολογίες είναι μια χαρά! Και το «άλμα» (το πήδημα…) μια χαρά θα το βρουν… Το ξέρουμε. Δεν πρόκειται να ανοίξουμε κουβέντα μ’ όλους όσους νομίζουν ότι δεν είναι «ψέκα» μόνο και μόνο επειδή έπεσαν στο βαρέλι!! Με τους «βαρελάτους» δεν έχουμε τίποτα να πούμε. Το τι είναι και τι δεν είναι οι βιοτεχνολογίες είναι θέμα που άνοιξε μέσα στο κίνημα στα late ‘70ς και στα ‘80ς… διακόπηκε ή περιθωριακοποιήθηκε άγρια στα χρόνια της νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας και των υγιεινιστικών ναρκισσισμών, και τώρα ξανανοίγει, με καινούργια υποκείμενα, με μεγάλη πίεση, πάντα όμως μέσα στις προδιαγραφές και την ιστορία του ανταγωνιστικού κινήματος.

Προηγείται όμως αυτό: εκατοντάδες εκατομμύρια υποτελών «υπνωτίστηκαν», τρομοκρατήθηκαν, εξαπατήθηκαν, εκβιάστηκαν, βιάστηκαν συναισθηματικά και σωματικά, απειλήθηκαν, τιμωρήθηκαν, λοιδορήθηκαν, συκοφαντήθηκαν, μόνο και μόνο για να σπάσει εκείνο το 95% των πληθυσμών που θα απαντούσε ένα ξερό «όχι» στην επέμβαση πάνω στα κύτταρά του και εναντίον του ανοσοποιητικού του συστήματος. Δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε εκείνους τους άπειρους αριθμούς υπηκόων που έχουν πλατφορμιαστεί κάτω από βία, όσο κι αν παριστάνουν ότι δεν τρέχει τίποτα. Η καρδούλα τους το ξέρει…

Αυτό είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας ήδη! Ακόμα περισσότερο έγκλημα κατά της παγκόσμιας εργατικής τάξης. Όλοι και όλες που δουλεύοντας παράγουν τον πλούτο που λυμαίνονται (και) οι φαρμακομαφίες, όλοι και όλες που με την διπλή φορολόγησή τους εξασφαλίζουν στα κράτη τα ποσά που γενναιόδωρα δίνουν (και) σ’ αυτές τις φαρμακομαφίες, η σύγχρονη εργατική τάξη για να το πούμε με τον δικό μας τρόπο, έγιναν/έγινε ηθικά, συναισθηματικά, διανοητικά κιμάς, με μια τερατώδη κατασκευή «κινδύνου» και μια κίβδηλη κατασκευή «σωτηρίας», μόνο και μόνο για να «ανοίξει ο δρόμος» για να κάνουν οι φαρμακομαφίες και το σύμπλεγμα το «άλμα» τους! Ναι, ο κύριος ceo της bayer είναι αποκαλυπτικός μέσα από δυο φράσεις του: μας έχουν σαν το καύσιμο για την προώθησή τους, που δεν σημαίνει τίποτα άλλο απ’ την ακόμα μεγαλύτερη υποδούλωσή μας!

«Πόλεμο» είπαν, «κρέας για κανόνια» εννοούσαν, παρότι τα τωρινά «κανόνια» είναι διαφορετικά… Αυτά είναι που πρέπει να αντιμετωπίσουμε αποφασιστικά.

Μια παράξενη εργατική αποχή

Δευτέρα 8 Νοέμβρη>> Όχι, αυτό δεν ήταν στο πρόγραμμα. Το γνωστό καθεστωτικό fortune έγραφε στις 22 Οκτώβρη:

… Η οικονομία είναι τώρα σε μεγέθυνση σε σχέση με πριν την πανδημία. Κι ωστόσο είμαστε με 5 εκατομμύρια εργάτες λιγότερους στις ηπα σε σχέση με πριν την κρίση. Η εξήγηση γι’ αυτήν την έλλειψη εργατών είναι συγκεχυμένη…

«Έλλειψη εργατών»; Κάποια μιλούν (υπερβολικά) για κάτι σαν «ήρεμη επανάσταση». Άλλοι για την «μεγάλη παραίτηση». Τα γεγονότα είναι απροσδόκητα: εκατομύρια εργάτες σ’ όλο τον καπιταλιστικό κόσμο «παρατούν» τις δουλειές τους! Και μάλιστα άσχετα από βαθμό ειδίκευσης ή, συχνά, και ηλικία. Το turnover των μισθωτών, που πάντα βραχυκύκλωνε τους παγιωμένους καταμερισμούς εργασίας, μοιάζει να έχει κάνει μια εντυπωσιακή (λόγω μαζικότητας) επιστροφή σε μια ιστορική στιγμή που κανείς δεν το περίμενε.

Μερικά ενδεικτικά νούμερα. Σύμφωνα με το γραφείο εργασίας των ηπα (united states department of labor) μόνο τον περασμένο Απρίλη παραιτήθηκε το 2,7% της εργατικής δυνάμης στις ηπα. Και ο ρυθμός «εγκατάλειψης εργασίας» συνεχίστηκε αμείωτος και ασυνήθιστα υψηλός. Τον Αύγουστο του 2021 παραιτήθηκαν 4,3 εκατομμύρια αμερικάνων μισθωτών (το 2,9% της εργατικής δύναμης), και απ’ τον Απρίλη ως τον Αύγουστο το σύνολο των «τα παρατάω» ήταν 20 μύρια, ούτε λίγο ούτε πολύ το 13,5% του συνόλου των καταγραμμένων μισθωτών. Κάτι παραπάνω απ’ ένας στους οκτώ…

Δεν είναι αποκλειστικά αμερικανικό φαινόμενο. Στο βιετνάμ χιλιάδες εργάτες στις φάμπρικες ένδυσης / υπόδησης «τα βρόντηξαν»∙ ενώ στην ινδία έκανε το ίδιο το 23% των ειδικευμένων του τεχνολογικού τομέα. Στις ηπα οι μεγάλες εμπορικές αλυσίδες δεν βρίσκουν ανθρώπους να κάνουν προσλήψεις σε δουλειές που θεωρούνται (δηλαδή πληρώνονται σαν) ανειδίκευτες∙ αλλά στη γερμανία το 1/3 των επιχειρήσεων (λέει ότι) δεν μπορεί να βρει ειδικευμένους (σε διάφορους τομείς), με αποτέλεσμα τουλάχιστον 400.000 τέτοιες «θέσεις εργασίας» να μένουν άδειες… Πού εξαφανίστηκε η σύγχρονη εργατική τάξη;;;

Πουθενά! Σ’ αυτόν τον πλανήτη συνεχίζει να βρίσκεται! Ο πρώτος, ίσως βασικότερος και πάντως ανομολόγητος παράγοντας που έχει προκαλέσει αυτήν την «αναστάτωση» στις θεωρούμενες «στρωμένες αγορές εργασίας» είναι οι μετανάστες / μετανάστριες! Αυτό φάνηκε πανηγυρικά πρόσφατα στην επικράτεια της αυτού μεγαλειότητας βασίλισσας της αγγλίας, ουαλίας, βόρειας ιρλανδίας και λοιπά, με την «εξαφάνιση» / έλλειψη χιλιάδων οδηγών φορτηγών, αλλά ισχύει για όλους τους μείζονες καπιταλισμούς της ευρώπης και της βόρειας αμερικής: οι πολύμηνες καθολικές απαγορεύσεις μετακινήσεων (και οπωσδήποτε ταξιδιών) και όλοι οι έλεγχοι, τα τσεκ και οι καραντίνες μετέτρεψαν στα «αναπτυγμένα καπιταλιστικά κράτη» σε παγίδες / φυλακές για εκατομμύρια μετανάστες / μετανάστριες – με – χαρτιά (ακόμα χειρότερα για τους χωρίς…). Μπορεί να μην σκόπευαν (ή να μην μπορούσαν) να πηγαινοέρχονται κάθε τόσο στα μέρη τους, αλλά το να απαγορεύεται να το κάνεις είναι κάτι πολύ διαφορετικό και συναισθηματικά πολύ πιο έντονο. Επιπλέον οι «μαύροι» δεν πήραν ούτε μισό σεντς «βοήθειας» απ’ τα αντίστοιχα κράτη… Μόλις βρήκαν ευκαιρία έφυγαν, γύρισαν πίσω: ακόμα και τα χειρότερα της υγιεινιστικής τρομοεκστρατείας μπορεί ο καθένας να τα κουμαντάρει καλύτερα όταν είναι κοντά σε συγγενείς και οικείους παρά όταν είναι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.

Εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες / μετανάστριες από κράτη μέλη της ε.ε. που δούλευαν-σαν-τα-σκυλιά στους μητροπολιτικούς καπιταλισμούς έφυγαν, γύρισαν πίσω. Και το ίδιο έκαναν πολλές (άγνωστο πόσες) χιλιάδες «νομιμοποιημένων» ή μη μεταναστών / μεταναστριών απ’ τη λατινική αμερική στις ηπα. Αυτό πυροδότησε μια σειρά ρωγμών στις πρωτοκοσμικές «οικονομίες» αφού ικανό μέρος αυτών των εργατικών υποκειμένων, πέρα απ’ το πως πληρώνονταν, ήταν λίγο πολύ ειδικευμένα-στην-πράξη. Είτε στις οικοδομές, στο λιανικό εμπόριο, στις μεταφορές, στην κατ’ οίκον φροντίδα ή στην καθαριότητα είτε σε χαμηλές και μεσαίες βαθμίδες των τεχνολογικών τομέων.

Δεν ήταν / είναι, όμως, μόνο αυτό. Για πολλά εκατομμύρια άλλων μισθωτών, πρωτοκοσμικών, η κατ’ οίκον φυλάκιση, οι διαφόρων ειδών απαγορεύσεις «άσκοπων μετακινήσεων», και η δημιουργία σύγχυσης για το τι είναι υγεία και τι αρρώστια, δεν προκάλεσαν φόβο και παράλυση. Ή δεν προκάλεσαν μόνον αυτά. Σκέφτηκαν και ξανασκέφτηκαν γύρω απ’ αυτό που θα λεγόταν «το νόημα της ζωής»… Όχι, δεν έγιναν άθεοι, απάτριδες και αναρχικοί!!! Απλά επανεκτίμησαν τις συνθήκες «υπερεργασίας» (εξοντωτικά ωράρια για ψίχουλα…) στις οποίες ήταν σιωπηλά καταδικασμένοι (είτε σε «χαμηλά» πόστα είτε σε «μεσαία»…), την αξία του να βλέπεις τους φίλους σου ή/και τα παιδιά σου…. Τέτοια ταπεινά πράγματα. Ειδικά στις ηπα το πολύχρονο κίνημα fight for 15 είχε απλώσει επιπλέον πολύ πλατιά τον σπόρο της εργατικής αξιοπρέπειας. Και τώρα το turnover αυτών των πολλών εκατομυρίων πρωτοκοσμικών μισθωτών κινείται πάνω σ’ αυτές τις γραμμές: λιγότερη δουλειά, περισσότερα λεφτά – και σεβασμός απ’ την μεριά των αφεντικών και των προϊστάμενων! Μ’ άλλα λόγια: ψάχνουν (ή πρόκειται να ψάξουν) για «καλύτερες δουλειές»…

Χρειάζεται ένα ξεκαθάρισμα εδώ, απ’ την μεριά μας∙ είναι εύκολο να δοξάσει ή να ελεεινολογήσει ο οποιοσδήποτε αυτήν την «αναταραχή». Δεν πρόκειται για επανάσταση με την πολιτική έννοια! Δεν πρόκειται ούτε για ένα οργανωμένο ρεφορμιστικό / εργατικό / συνδικαλιστικό ρεύμα στο σύνολό του, παρότι διάφορα ρυάκια έχουν καταλήξει σ’ αυτήν την κοίτη. Πρόκειται για εκδήλωση (επαναλαμβάνουμε: όχι επαναστατική) της αυτονομίας της εργατικής τάξης, σε ότι αφορά την «κίνησή» της, σε μια εποχή που αυτή η αυτονομία της απαγορεύεται όχι μόνο σε σχέση με τους προσδιορισμούς της υγείας και της αρρώστιας, αλλά ακόμα και της φυσικής κίνησης (: καραντίνες, «πιστοποιητικά»…) Και φυσικά η εκδήλωση της συγκεκριμένης αυτονομίας δεν είναι οργανωμένη και – κάλλιστα – μπορεί να περιλαμβάνει και μικροαστικούς υπολογισμούς.

Απ’ την άλλη μεριά όμως έχει δημιουργήσει μεγάλη αναταραχή στις τάξεις των αφεντικών! Που έχοντας απέναντί τους αυτήν την παράξενη, «ανεξήγητη», μαζική και διαφορική άρνηση εργασίας υποχωρούν εκεί που ως τώρα έδειχναν την μεγαλύτερη και σκληρότερη αποφασιστικότητα: στο ζήτημα των μισθών και των συνθηκών εργασίας – προκειμένου να κάνουν «ελκυστικότερες τις θέσεις εργασίας» που προτείνουν! Κτηνώδεις εμπορικές αλυσίδες για παράδειγμα, τύπου wallmart, που έκαναν ό,τι μπορούσαν κατά του κινήματος fight for 15, αναγκάζονται σ’ αυτή τη φάση να «κυνηγήσουν» εργάτες και εργάτριες. Και η πειστική αύξηση του βασικού μισθού / ημερομίσθιου γίνεται τώρα το πικρό χάπι που πρέπει να καταπιούν χιλιάδες εργοδότες. (Το τι μέρος απ’ αυτές τις αυξήσεις θα φάει ο πληθωρισμός είναι, επίσης, ένα σοβαρό ζήτημα…)

Οι δειγματοληπτικές έρευνες (με ό,τι αυτές σημαίνουν γενικά…) στις ηπα δείχνουν ότι το 40% εκείνων που «τα έχουν παρατήσει» ή σκοπεύουν να το κάνουν επιδιώκουν «δουλειά απ’ το σπίτι», σε ωράρια που θα ταιριάζουν στην καθημερινότητά τους, και πάντως όχι εξοντωτικά. Άλλοι πάλι ονειρεύονται να κάνουν «μια δική τους δουλειά», κυρίως μέσω internet… Αγνοούν προφανώς ότι τις λεγόμενες «θέσεις εργασίας» (και μάλιστα τις «καλές» τέτοιες) δεν τις φτιάχνει ο καθένας μόνος του, κατά βούληση! Αγνοούν επίσης ότι αυτό το παράξενο turnover θα σπρώξει τον ψηφιακό μετασχηματισμό στην οργάνωση της (εκμετάλλευσης της) εργασίας ακόμα πιο έντονα∙ την καπιταλιστική αναδιάρθρωση δηλαδή που, στις βασικές της γραμμές, είναι ήδη αναγγελμένη.

Προς το παρόν προκαλείται μια κάποια ανατίμηση της εργασίας… Φοβούμαστε όμως ότι θα είναι προσωρινή. Δεν έχει κερδηθεί – προέκυψε… Την έλλειψη οργάνωσης και σχεδιασμού απ’ την μεριά της τάξης μας δεν μπορεί να την μπαλώσει ο (ατομικός) βολονταρισμός, ακόμα και στις πιο δίκαιες εκφάνσεις του…

Αλλά πάλι; Ποιός το περίμενε;

Συμβαίνουν στην ιταλία

Τρίτη 19 Οκτώβρη>> Δεν υπάρχει παντού ο ελληνικός κοινωνικός και ιδεολογικός ξεπεσμός (για να μην πούμε ξεφτίλα).

Στην ιταλία, στις 11 Οκτώβρη, έγινε παν-ιταλική απεργία, οργανωμένη απ’ τις επιτροπές και τα σωματεία βάσης, κόντρα στα 3 μεγάλα καθεστωτικά συνδικάτα (Cgil, Cisl και Uil). Μια σειρά ομοσπονδιών σωματείων βάσης (οι cobas, που είναι η εξέλιξη της εργατικής αυτονομίας και οι cub, unicobas, sgb, orsa) οργάνωσαν απεργίες, μεγάλες διαδηλώσεις, αποκλεισμούς, μπλοκαρίσματα δρόμων, και άλλες παράλληλες ενέργειες. Με μια σειρά επιμέρους αιτήματα (τις περισσότερες φορές αυξήσεις μισθών), αλλά κοινό και ενιαίο την απόρριψη του «green pass» που ο φασιστοφιλελεύθερος Ντράγκι έκανε υποχρεωτικό για όλους τους εργάτες και εργάτριες απ’ τις 15 Οκτώβρη. Λιμάνια, σχολεία, μαζικά μέσα μεταφοράς, αεροδρόμια, ντελίβερι, μεταφορές και αποθήκες, εμπορικές αλυσίδες λιανικής και άλλοι τομείς όπου κυριαρχούν μεταξύ των εργατών οι επιτροπές βάσης «νέκρωσαν»: έστω και με καθυστέρηση μεγάλο μέρος της ιταλικής εργατικής τάξης προσπαθεί να πάρει πίσω το έδαφος που έχασε εξαιτίας της υγιεινιστικής τρομοεκστρατείας. Και πολύ καλά κάνει! Τορίνο, Μιλάνο, Γένοβα, Μπολώνια, Φλωρεντία, Ρώμη, Νάπολη, Τάραντας, Παλέρμο ήταν τα μαζικότερα κέντρα της απεργίας. Εννοείται πως ο ιταλικός ΣΕΒ, η confindustria, στηρίζει φανατικά την επιβολή των πλατφορμιασμών σ’ όλους τους μισθωτούς… (Όπως θα έλεγαν και οι ντόπιοι caradinieri / pfizerοι, ο καπιταλισμός φροντίζει την υγεία του προλεταριάτου…)

(Μια προσπάθεια του ιταλικού βαθέος κράτους να προβοκάρει τις ριζοσπαστικές εργατικές  οργανώσεις κινητοποιώντας το φασισταριό δυο μέρες πριν την γενική απεργία απέτυχε: μόνο οι ηλίθιοι τρώνε στην ιταλία όπως άλλωστε και στο ελλαδιστάν οποιαδήποτε συσχέτιση μεταξύ φασιστών και της αντικαπιταλιστικής εργατικής απόρριψης των πλατφορμιασμών…)

Ειδική αναφορά χρειάζεται για τους λιμενεργάτες της Τεργέστης κατά κύριο λόγο, καθώς και εκείνους στη Γένοβα και στην Ανκόνα. Ήδη απ’ την ημέρα που ο Ντράγκι ανακοίνωσε τον μέγα-εκβιασμό της απαίτησης «διαβατηρίου υγείας» σε όλες τις δουλειές, στην Τεργέστη, με 950 εργάτες απ’ τους οποίους μόνο οι 350 έχουν πλατφορμιαστεί, ξεκίνησαν κινητοποιήσεις του σωματείου βάσης εκεί. Στην πρώτη απεργία τους (πριν την 11 Οκτώβρη) συμμετείχαν οι 900 απ’ τους 950, ενώ στη διαδήλωση που έγινε στο κέντρο της Τεργέστης συμμετείχαν 30.000 άτομα. Μετά την 11η Οκτώβρη, στις 15 (ημέρα έναρξης της εφαρμογής του «υγιειονομικού διαβατηρίου») έγινε καινούργια απεργία καλεσμένη απ’ τις επιτροπές βάσης (παρότι κηρύχτηκε «παράνομη») στο λιμάνι και σε άλλες δουλειές στην πόλη, με περίπου 8.000 εργάτες να συγκεντρώνονται και να αποκλείουν όλες τις πύλες του λιμανιού. «Είναι κανείς που θέλει να μπει για δουλειά;» ήταν ένα κεντρικό σύνθημα, εννοώντας ότι και οι πλατφορμιασμένοι πρέπει να αντισταθούν στον υγιειονομικό ρατσισμό. Το αυτόνομο συνδικάτο απειλεί ότι θα κατέβει σε απεργία διαρκείας ως το τέλος Δεκέμβρη…

Gig economy

Δευτέρα 27 Σεπτέμβρη>> Η γρήγορη και εντυπωσιακή νίκη των «γκαρσονιών μεγάλων αποστάσεων» της (γερμανικής ιδιοκτησίας) efood είναι μια ακόμα απόδειξη ότι η θρυλική gig economy, που έχει διαφημιστεί σαν το καινούργιο μοντέλο ψηφιακά μεσολαβημένης παροχής υπηρεσιών, όχι μόνο δεν είναι ανίκητη, αλλά – αντίθετα – έχει κρίσιμα ευαίσθητα σημεία, όπου μπορούν να κτυπήσουν αποφασισμένοι και υποκειμενικά συνειδητοποιημένοι εργάτες / εργάτριες.

Εντελώς συμπτωματικά τις ίδιες ακριβώς ημέρες, στην άλλη άκρη του κόσμου, το ίδιο εργατικό υποκείμενο, οι ντελιβεράδες – των – ψηφιακών εφαρμογών, πετύχαιναν την δική τους νίκη. Στη Ν. Υόρκη ο αγώνας των Los Deliveristas Unidas, μιας άτυπης οργάνωσης κυρίως λατινοαμερικάνων μεταναστών «γκαρσονιών μεγάλων αποστάσεων», κατέληξε σε μια πολιτειακή νομοθεσία (την πρώτη αυτού του είδους στις ηπα) που περιορίζει αισθητά την gig «λογική» εταιρειών διανομής φαγητού όπως η Grubhub, η Uber Eats και η Doordash. Μεταξύ των πιο σημαντικών στοιχείων αυτού του νόμου είναι η καθιέρωση βασικού μισθού, το δικαίωμα των εργατών / μεταφορέων να κρατάνε μεγαλύτερο μέρος απ’ τα tips (τα έτρωγαν οι εταιρείες αφού οι πληρωμές γίνονται με κάρτες…) καθώς και ο περιορισμός των χιλιομέτρων που κάνουν. Επιπλέον (μπορεί να ακούγεται ταπεινό αλλά δεν είναι) η παραχώρηση w.c. στους ντελιβεράδες απ’ την μεριά των «προμηθευτών» πελατών.

Αυτή η ανταγωνιστική χρονική «σύμπτωση» μας επιτρέπει (για να μην πούμε ότι μας επιβάλει!) να ξεφύγουμε απ’ την μικροκλίμακα για να ρίξουμε μια γρήγορη ματιά σ’ όσο μεγαλύτερο μέρος της (ψηφιακής) αναδιάρθρωσης του τριτογενούς τομέα, ειδικά της εστίασης και των urban μεταφορών.

Όπως έχουν αποδείξει ήδη προηγούμενοι παρόμοιοι αγώνες (π.χ. κατά της uber) αλλά και νομοθετικές νίκες, τα αφεντικά των σχετικών «πλατφορμών» επωφελήθηκαν για κάποια χρόνια όχι μόνο από «κενά νόμων» αλλά, επίσης, απ’ την μικροαστική υποκειμενικότητα του «μικρο-εργολάβου» που θεωρεί ότι δεν τον αφορούν τα εργατικά δικαίωματα αφού δεν είναι εργάτης. Απ’ την εντελώς αντίθετη μεριά, όταν σταδιακά άρχισε η συνειδητοποίηση του κάτεργου που είναι το «δουλεύω για τον εαυτό μου» στις urban μεταφορές, η απρόσωπη «πλατφόρμα» (δηλαδή τα αφεντικά) ελάχιστη ή καθόλου δυνατότητα είχε να ελέγξει τις φυσικές ή τις ηλεκτρονικές επαφές και συνεννοήσεις μεταξύ αυτών των «νέου τύπου» εργατών. Αυτό σε σύγκριση με τον έλεγχο που είναι πολύ ευκολότερος σε εργάτες εσωτερικού χώρου, είτε στην εστίαση είτε, για παράδειγμα, στις αποθήκες / κάτεργα της amazon.

H δυνατότητα «ανεπίσημης» μεν αλλά αποφασιστικής αυτο-οργάνωσης έξω απ’ τα ραντάρ του αφεντικού της «πλατφόρμας» αναδύθηκε γρήγορα στους ντελιβεράδες της Deliveroo ήδη από το 2019. Το ότι ήδη οι συγκεκριμένοι εργάτες έχουν πια ιστορία πετυχημένων και νικηφόρων παν-αγγλικών απεργιών (η τελευταία τον περασμένο Απρίλη), σε μια εποχή που αλλού οι αντεργατικοί έλεγχοι είναι ασφυκτικοί, ανανεώνει την σημασία της αυτο-οργάνωσης, ακόμα κι όταν χρειάζεται χρόνο και υπομονή για να επιτευχθεί (: ο μακρόχρονος και νικηφόρος αγώνας του fight for 15, που ξεκίνησε απ’ τα κάτεργα των μεγάλων αλυσίδων εστίασης / fast food).

Ένα δεύτερο σημαντικό ζήτημα είναι η κατάκτηση εργατικής συνείδησης από κοινωνικά υποκείμενα με μικροαστικές ιδεολογικές αφετηρίες. Αυτό δεν αφορά τους μετανάστες εργάτες του Los Deliveristas Unidas, αφορά όμως άλλες περιπτώσεις, ειδικά εκεί που η κατ’ αποκοπή δουλειά (: εργολαβία) φαίνεται κατ’ αρχήν ελκυστική. Με κριτήρια «δουλεύω όποτε και όσο θέλω», κλπ. (Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε στην περίπτωση της Volt…) Αυτό καθ’ αυτό το συγκεκριμένο μοντέλο πληρωμής – με  – το κομμάτι είναι παμπάλαιο. Ήδη απ’ τον 19ο αιώνα. Όπως επίσης παμπάλαιοι είναι οι κίνδυνοι, τα ζόρια, οι απλήρωτες φθορές και οι ζημιές για όποιον θεωρεί ότι μ’ αυτόν τον τρόπο «απελευθερώνεται απ’ την μισθωτή σκλαβιά». H gig economy προσθέτει την ψηφιοποίηση, αλλά αυτό δεν αλλάζει το βασικό χαρακτηριστικό του μοντέλου: το να γίνει ο πελάτης συν-αφεντικό δεν μειώνει αλλά μάλλον αυξάνει την σκλαβιά! Κυρίως: θολώνει σε μεγάλο βαθμό τις δυνατότητες διεκδικήσεων, σπρώχνοντας τους συσχετισμούς δύναμης και τα δικαίωματα στους … νόμους της αγοράς! Αυτό, άλλωστε, είναι το βαθιά πολιτικό ζητούμενο όλων των αφεντικών.

Καθώς η ψηφιακά μεσολαβημένη αναδιάρθρωση διάφορων τομέων του τριτογενούς, ειδικά η λεγόμενη gig economy, «ενηλικιώνεται», καθώς δηλαδή τόσο τα αφεντικά όσο και οι εργάτες μαθαίνουν, και καθώς οι διφορούμενες φιγούρες των πελατών κρατούν πάντα μια κεντρική θέση που συχνά γέρνει προς την μεριά των πρώτων (των αφεντικών), δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε. Ο τομέας των urban μεταφορών, είτε πρόκειται για φαγητό είτε για άλλα εμπορεύματα, γνώρισε μια εκρηκτική αύξηση σ’ όλη την δύση τον τελευταίο 1,5 χρόνο εξαιτίας των καθολικών απαγορεύσεων κυκλοφορίας. Τα κέρδη των επιχειρήσεων εκτοξεύτηκαν, οι εργάτες σ’ αυτές μαζικοποιήθηκαν, και οι πελάτες, συχνά «καινούργιοι» σ’ αυτό το είδος απαίτησης και παροχής υπηρεσιών, δεν έχουν αποκτήσει ακόμα την σκλήρυνση του «εγώ έχω δίκιο, τελεία και παύλα!», τις τυραννικές συνέπειες της οποίας υφίστανται για παράδειγμα οι εργάτες και οι εργάτριες των φυσικών χώρων / χρόνων, είτε πρόκειται για εστιατόρια και μπαρ, είτε για σούπερ μάρκετς, είτε για το εμπόριο λιανικής γενικά.

Όλα αυτά είναι πλευρές της αναδιάρθωσης, που βρίσκεται σε φάση μετάβασης. Πρόκειται για ένα ενδιάμεσο διάστημα… Αυτό δεν μειώνει καθόλου την αξία των ως τώρα αγώνων και των επιτυχιών τους! Το αντίθετο. Μάλλον την διπλασιάζει. Έχουν την άμεση αξία, των χειροπιαστών αποτελεσμάτων. Έχουν όμως και την αξία της προκαταβολής για το μέλλον αν μελετηθούν σωστά όλες οι παράμετροι.

Τα αφεντικά υποχωρούν προς το παρόν σ’ αυτούς τους τομείς αφενός επειδή δεν μπορούν να εμποδίσουν την εργατική αυτό-οργάνωση και αφετέρου επειδή οι πελάτες δεν εκδηλώνονται σαν σύμμαχοί τους όπως θα ήλπιζαν. Αλλά θα πρέπει να θεωρήσουμε τις υποχωρήσεις τους σαν τακτικές μάλλον παρά σαν οριστικές…