Category: Ασταμάτητη μηχανή

Songs

Δευτέρα 29 Δεκέμβρη >> Αφού λοιπόν δεν έχουμε κάτι ευχάριστο να πούμε χρονιάρες μέρες, ας τραγουδήσουμε!

Dexy’s Midnight Runners – Geno – 1980

Για τον (αντιφασίστα) θρύλο της soul στα ‘60ς αφροαμερικάνο Geno Washington:

Μια μπάντα απ’ το Leeds, οι Yard Act, στο When the Laughter Stops – απ’ το περσινό (2024) δεύτερο LP τους (“Where’s my Utopia”):

Και: Talking Heads plus σε μια θεατρική εμφάνιση. Απ’ το τέλος της περιοδείας με τίτλο “American Utopia”, ίσως ένα ρέκβιεμ για το america, ίσως μια απελπισμένη ελπίδα για τον κόσμο του Byrne: ξυπόλητοι … για πού;

Τέλη 2019, αρχές 2020:

Η ενεργητική λογοκρισία σαν πολεμική στρατηγική

Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.43) >> Τα παρακάτω αποσπάσματα (με πλάγια γράμματα) σε μια γλώσσα αδρή, όπως πρέπει, ξένη για τα hipster γούστα της εποχής αλλά πολύ πιο ακριβή απ’ τους τωρινούς συνεχόμενους λυγμούς της «επικοινωνίας», γράφτηκαν πριν 45 χρόνια. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Δεν δίνουμε περισσότερα στοιχεία: η προσοχή πρέπει να εστιάσει στα λεγόμενα, όχι στην υπογραφή τους.

… Στην ιμπεριαλιστική μητρόπολη, όπου κυριαρχούν εντελώς «έκτακτες» συνθήκες, η λογοκρισία δεν λειτουργεί σαν ανοικτή και βάναυση «κοπή» του λόγου.

Εδώ γίνεται κάτι παραπάνω, κάτι χειρότερο από τη χοντροκομμένη καταστροφή των αγωνιστικών κειμένων ή ένα black out, κάτι πιο περίπλοκο από την παλιά «ρίψη στην πυρά». Πράγματι, πρόκειται κατ’ αρχήν για έργο, πρόκειται για την παραχάραξη της ιστορικής εμπειρίας, την παραγωγή υποκατάστατων αναμνήσεων, την δόλια κωδικοποίηση.

Η λογοκρισία είναι μια δραστηριότητα, όχι η άρνηση μιας δραστηριότητας. Δεν είναι προσπάθεια «να μη γίνει κοινό» κάτι διαφορετικό από αυτό που συνήθως ονομάζουμε κοινο-ποιώ. Η λογοκρισία είναι τελικά παραγωγή γνώσης. Μιας άλλης γνώσης, είναι η παραποίηση του γεγονότος, η μετατόπιση και η αντικατάστασή του!

…

Η λογοκρισία είναι κυρίως στρατηγική κοινωνικού ελέγχου, πολεμική στρατηγική. Η παραγωγή παραχαράξεων και ιδεολογικών σημάτων που παραποιούν τα κοινωνικά γεγονότα προτείνοντας μια ψεύτικη τυποποίησή τους, είναι κυριολεκτικά πολεμική παραγωγή με τη σύγχρονη σημασία του όρου.

Οι ίδιοι οι τεχνικοί στην υπηρεσία του Μεγάλου Φετίχ το ομολογούν πλέον ανοικτά: η παραποίηση της πληροφόρησης, η διάδοση ψεύτικων ειδήσεων, εν ολίγοις η «πληροφορική τρομοκρατία» είναι η σύγχρονη μορφή της προληπτικής αντεπανάστασης… Δίχως άλλο μπορούμε να μιλήσουμε για «σημειολογική αντεπανάσταση», για ταξικό πόλεμο, ο οποίος διεξάγεται και πραγματοποιείται στον ελάχιστα γνωστό μέχρι σήμερα χώρο των γλωσσικών ιδιωμάτων…

Οι διαπιστώσεις θα μπορούσαν να θεωρηθούν «προφητικές» – αλλά ήταν βαθιά κριτικές. Ο πολλαπλασιασμός των κοινωνικών υποκειμένων γνώσης, κριτικής ανάλυσης και αντιπληροφόρησης (χωρίς internet! προφορικά ή στο χαρτί…) στις δεκαετίες του ’60 και του ’70, μια διαδικασία που ξεπέρασε έως περιθωριοποίησε τους ως τότε κυρίαρχους ιδεολογικούς μηχανισμούς (στους οποίους τα παραδοσιακά μήντια είχαν κεντρική θέση) για μια συγκεκριμένη ιστορική περίοδο έκανε την ανοικτή και βάναυση «κοπή» του λόγου εντελώς ανεπαρκή. Οι συγγραφείς των πιο πάνω σωστά εντόπισαν τον «εμπλουτισμό» της λογοκρισίας: αν δεν μπορείς να «εξαφανίσεις» ένα γεγονός παραποίησε τα χαρακτηριστικά του! Η επιμελημένη δημιουργία σύγχυσης θα μπορούσε να αποδειχθεί το ίδιο αποτελεσματική (για τα αφεντικά) όσο η απαγόρευση…

Μετά από 40 – 45 χρόνια, με την εμπειρία της υγιεινιστικής τρομοεκστρατείας ήδη στην καμπούρα μας, ξέρουμε ότι τα αφεντικά έχουν πλέον την δυνατότητα, το know how διάφορων μεθόδων λογοκρισίας, τις οποίες ασκούν όλο και πιο συστηματικά:

– την «παραδοσιακή» μορφή της απαγόρευσης∙

– την ενεργητική μορφή της πρόκλησης σύγχυσης, της παράλλαξης όσων δεν μπορούν να απαγορευτούν ή διαφεύγουν τις απαγορεύσεις∙

– μια δεύτερη ενεργητική μορφή, αυτήν του πληροφορικού overdose: πρόκειται για το πληροφοριακό / trash carpet bombing, τον οργανωμένο πληθωρισμό «πληροφοριών και ερμηνειών», που ευνοείται και υπηρετείται από σύγχρονες τεχνολογίες «επικοινωνιών».

Το κρίσιμο στοιχείο εδώ είναι ότι οι ενεργητικές μορφές λογοκρισίας ασκούνται πλέον «συναινετικά»: μεγάλο μέρος των υπηκόων αναπαράγει οικειοθελώς τις παραχαράξεις και τις παραποιήσεις που υπηρετούν το σύστημα στο βαθμό που θεωρεί ότι στην τυποποίηση-των-καθεστωτικών-ψεμάτων βρίσκει κάπου μια ζεστή, φιλική γωνιά, χωρίς έκθεση σε επιπλέον κινδύνους. Ο κυβερνοχώρος είναι αυτό το απέραντο και άμορφο πεδίο όπου εδώ κι εκεί νοικιάζονται (με αντάλλαγμα τα προσωπικά data…) τέτοιες ζεστές, φιλικές γωνιές «επιβεβαίωσης» του οτιδήποτε. Η διαρκής σχετικοποίηση / παραλλαγή ταιριάζει στα υποτιμημένα Εγώ-Κεφάλαια του νεοφιλελευθερισμού στο βαθμό που μπορούν (ή νομίζουν ότι μπορούν) να την χρησιμοποιήσουν υπέρ τους στη μικροφυσική και στις μικροεξουσίες της καθημερινότητάς τους.

Η αλήθεια δεν έχει αντικατασταθεί απλά από «αλήθειες», το μεταμοντέρνο «παχνίδι» του Lyotard. Βρίσκεται υπό κατοχή από τον διαρκή καιροσκοπισμό αρχόντων και αρχόμενων∙ από τις τακτικές «επαλήθευσης» της υποτέλειας και μόνο. Οι πιο πάνω συγγραφείς των αρχών του ’80 σημειώνουν αλλού:

… Η ιμπεριαλιστική αστική τάξη εκδηλώνει την επιδρομή της με στρατηγικές ενεργητικής λογοκρισίας και παραποίησης, με σκοπό, μέσα από την δηλητηρίαση και τη γενοκτονία της προλεταριακής μνήμης, να πετύχει τον προληπτικό έλεγχο των εν δυνάμει ανταγωνιστικών συμπεριφορών.

Μνήμη είναι η συσσώρευση προγραμματικών συμπεριφορών, ένα σύνολο απαγορεύσεων και οδηγιών που εκπαιδεύει τα μέλη του καπιταλιστικού σχηματισμού στην αναπαραγωγή ή στον μετασχηματισμό του…. Η συλλογική μνήμη που η ιμπεριαλιστική αστική τάξη επιδιώκει να δημιουργήσει είναι τραγικά κενή μέλλοντος, υπάρχει μέσα στο χρόνο, αλλά οι μελλοντικές προγραμματικές συμπεριφορές που ευνοεί είναι καθηλωμένες στην ατέρμονη επανάληψη του παρόντος, της αμετάβλητης και αέναης κανονικότητάς του. Αυτή η μνήμη αποτελεί … μια σημειολογική αλυσίδα…

Είναι γεμάτη φόβους και απωθήσεις – θα προσθέταμε.

Συμπληρώνοντας τα 10 χρόνια της η «ασταμάτητη μηχανή» (και τα 30 του το Sarajevo…) έχει πλήρη συναίσθηση του ναρκοθετημένου πεδίου μέσα στο οποίο επιχειρεί την εργατική κριτική και αντιπληροφόρησή της. Έχει επίσης επίγνωση εκείνων-που-έρχονται: όχι ένας μελλοντικός πόλεμος απέναντι στον οποίο κάποιοι θα προτιμούσαν να κλείσουν τα μάτια, αλλά ένας πολύπλευρος πόλεμος παρών καθημερινά, σε εξέλιξη εδώ και χρόνια. Σε εξέλιξη και σε κλιμάκωση.

Οπότε είναι υποχρεωμένη να γίνει (ας το πούμε σχηματικά) πιο σφικτή. Λιγότερο «ανοικτή». Το «τουριστικό» σερφάρισμα στον κυβερνοχώρο έχει ήδη αποδειχθεί, γενικά μιλώντας, πηγή δεινών: η ανευθυνότητα στο τι αναζητεί και στο τι βρίσκει ο καθένας και η καθεμιά είναι τόσο κοινότοπη όσο η γενική νόρμα του καιροσκοπισμού. Απ’ την μεριά της η ασταμάτητη μηχανή δεν πουλάει κάτι, και δεν ψάχνει για πελάτες, likes, views και τα συναφή!

Ασφυκτιά… Κι όσοι / όσες θέλουν να την υποστηρίξουν ας το κάνουν. Αν όχι επειδή μοιράζονται αυτήν την ασφυξία, οπωσδήποτε επειδή νοιώθουν και αναγνωρίζουν μερικές απ’ τις σουβλιές της.

Τα αδιάφορα βλέμματα, οι περαστικοί, ας συνεχίσουν τον δρόμο τους. Είναι κακοτράχαλος και μακρύς για όλους και όλες μας. Και ποιος ξέρει τι θα φέρει η επόμενη στροφή;

EU censorship

Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.41) >> Πριν 2 εβδομάδες (στις 15 Δεκέμβρη) το «ευρωπαϊκό συμβούλιο» (η σύναξη των επικεφαλής πολιτικών βιτρινών της ε.ε., υπό την «προεδρία» της γνωστής Ursula), εφαρμόζοντας ένα «νόμο» του 2024 περί «αποσταθεροποιητικών δραστηριοτήτων της ρωσίας»

επέβαλε κυρώσεις σ’ έναν τύπο τον οποίο αγνοούσαμε, ονόματι Jacques Baud (και σε 11 ακόμα) με το εξής κατηγορητήριο:

Για το ενδεχόμενο το κατηγορητήριο να είναι δυσδιάκριτο στις οθόνες (: τα smartphones δεν προσφέρονται για σοβαρή ανάγνωση!!!) μεταφράζουμε:

O Jacques Baud, απόστρατος συνταγματάρχης του Ελβετικού στρατού και στρατηγικός αναλυτής, είναι τακτικός καλεσμένος σε φιλο-ρωσικά τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά προγράμματα. Συμπεριφέρεται σαν φωνή της φιλορωσικής προπαγάνδας και διατυπώνει θεωρίες συνωμοσίας, για παράδειγμα κατηγορώντας την Ουκρανία ότι οργάνωνε την δική της εισβολή με σκοπό να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ.

Κατά συνέπεια ο Jacques Baud είναι υπεύθυνος για την εφαρμογή ή την υποστήριξη πράξεων ή πολιτικών που σχετίζονται με την κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας που υπονομεύουν ή απειλούν την σταθερότητα ή την ασφάλεια μιας τρίτης χώρας (της Ουκρανίας) εμπλεκόμενος με την πληροφοριακή παρέμβαση και διαχείριση.

Εμείς μπορεί να αγνοούσαμε τον 70χρονο σήμερα Baud (και τις απόψεις του), είναι όμως βέβαιο πως ήταν και παραμένει πασίγνωστος στους κορυφαίους δυτικούς θεσμούς εδώ και δεκαετίες! Για να το πούμε διαφορετικά: είναι ένας απ’ αυτούς τους δυτικούς ειδικούς που υπηρέτησαν σε πολύ υψηλά και ευαίσθητα πόστα. Το βιογραφικό του είναι όντως εντυπωσιακό:
Από το 1983 ως το 1990 ο Baud ήταν μέλος των ελβετικών στρατιωτικών μυστικών υπηρεσιών, ειδικός για το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και την επιρροή του εκτός ευρώπης…

Το 1995, εξαιτίας των γνώσεών του για την Αφρική (και τις νάρκες κατά προσωπικού) ανέλαβε εκ μέρους του επιτρόπου του οηε για τους πρόσφυγες στο ζαϊρ την διεύθυνση και την ασφάλεια των προσφυγικών στρατοπέδων για τους πρόσφυγες απ’ την ρουάντα…

Το 2002 προσλήφθηκε απ’ το καινούργιο «κέντρο για την πολιτική διεθνούς ασφάλειας» του ελβετικού υπ.εξ….

Το 2005 ο οηε του ανέθεσε την διοίκηση του πρώτου «μικτού» (πολιτικού – στρατιωτικού) κέντρου μυστικών υπηρεσιών της αποστολής του οργανισμού στο σουδάν….

Από το 2009 ως το 2011 υπηρέτησε ως επικεφαλής του τμήματος στρατιωτικών υποθέσεων του αμερικανικού υπουργείου ειρηνευτικών επιχειρήσεων στη Ν. Υόρκη….

Το 2011 η «αφρικανική ένωση» τον προσέλαβε ως επικεφαλής του ερευνητικού της τμήματος στην κένυα….

Αργότερα διορίστηκε επικεφαλής του τμήματος «πολιτικής ασφάλειας» και ειδικά του «τμήματος μικρών όπλων και ελέγχου των ναρκών» του νατο στις Βρυξέλλες….

Εκτός απ’ όλα αυτά (όχι λίγα) υπήρξε και αναγνωρισμένος συγγραφέας διάφορων βιβλίων.

Τι «τρομερή θεωρία συνωμοσίας» έχει υποστηρίξει ένας ειδικός τέτοιου βεληνεκούς; Το εξής (το 2009): ότι ο Osama bin Laden δεν είχε σχέση με τις επιθέσεις στις 11 Σεπτέμβρη του 2001!!! (Το ότι επρόκειτο για inside job αποδεικνύεται τεκμηριωμένα εδώ και πολλά χρόνια από την αμερικανική οργάνωση μηχανικοί για την αλήθεια για την 11η/9ου). Έχει υποστηρίξει επίσης (αν είναι δυνατόν!) ότι το καθεστώς Assad δεν έκανε τις «επιθέσεις με χημικά» στη Ghouta και στη Douma μεταξύ 2013 και 2018 (πράγμα στο οποίο θα συμφωνούσε και η νυν επικεφαλής των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών Tulsi Gabbard που στις αρχές του 2017 – ως γερουσιαστής – πήγε στη Δαμασκό και μίλησε με τον Assad). Κι ακόμα (απ’ το κακό στο χειρότερο!) ότι οι βόμβες στη Βηρυτό το 1983 (που ανάγκασαν τον αμερικανικό και τον γαλλικό στρατό κατοχής να τα μαζέψουν και να φύγουν τρέχοντας) δεν ήταν έργο του ιράν ούτε της Hezb’ Allah. Το δεύτερο είναι απόλυτα βέβαιο: η συγκεκριμένη οργάνωση ΔΕΝ υπήρχε το 1983! Όσο για τον ρόλο της Τεχεράνης; Λογικό είναι ότι αντιμετωπίζοντας ήδη (το 1983) επί 3 χρόνια την επίθεση του Sandam Hussein και του ιρακινού στρατού (με όλες τις διεθνείς βοήθειες…) δεν είχε στα σχέδια και στον χρόνο της τον λίβανο…

Σκανδαλώδη όλα αυτά, έτσι δεν είναι; Πάντως δεν προκάλεσαν την τιμωρία του στον καιρό τους. Μάλλον συνέχισε να θεωρείται ένας αντικειμενικός (και μη-ιδεολογικός) κριτικός των δυτικών μιλιταριστικών «αληθειών».

Μήπως όμως, στα γεράματά του, ο Baud «χάζεψε» και υποστήριξε κάτι τόσο υπερβολικό όπως ότι «η ουκρανία ετοιμαζόταν να εισβάλει στη ρωσία»; Όχι δα!!! Εκείνο που έκανε είναι ότι επικαλέστηκε την εντυπωσιακή συνέντευξη του Oleksiy Arestovych (μετέπειτα σύμβουλος του τοξικού του Κιέβου…) στο cnn το 2019 (επαναλαμβάνουμε: το 2019!) που προέβλεψε ότι ένας «επικείμενος πόλεμος με τη ρωσία, μεταξύ 2021 και 2022, που θα καταλήξει σε ήττα της ρωσίας, θα είναι το εισιτήριο ένταξης του Κιέβου στο νατο»!! Για του λόγου το αληθές δείτε το (ή ξαναδείτε το):

Τέτοια τρομερά πράγματα έχει κάνει αυτός ο συνταξιούχος πλέον Baud πρώην-πολλά που ζει μόνιμα στις Βρυξέλες. Προφανώς είναι αντίθετος όχι μόνο με τον πόλεμο στο ουκρανικό πεδίο μάχης αλλά, κυρίως, με εκείνο που οι ίδιες οι δυτικές πολιτικές βιτρίνες διατρανώνουν με κάθε τρόπο: την συμμετοχή τους σ’ αυτόν!! Επιπλέον: στα βιβλία και στα άρθρα του δεν χρησιμοποιεί ρωσικές «πηγές» αλλά μόνο δυτικές και ουκρανικές. Όπως εξήγησε μετά την «τιμωρία» του αυτό το κάνει μόνο και μόνο για να μην κατηγορηθεί για «προπαγανδιστής». Δεν έχει εμφανιστεί ποτέ σε ρωσικά μήντια. Όσο για «φιλο-ρωσικά»; Χμμμμ… Χάρη στον μανιχαϊσμό της πειρατείας σε λέξεις και νοήματα απ’ τη μεριά του-οργανωμένου-εγκλήματος-στην-εξουσία όποιος δεν υπερασπίζεται το νατο είναι «φιλορώσος»∙ όπως ανάλογα όποιος δεν ευλογεί την σφαγή στη Γάζα και το απαρτχάιντ, θεοναζί καθεστώς είναι «φιλοHamas».

Τι περιλαμβάνουν λοιπόν οι «κυρώσεις» εναντίον του;

α) Την δέσμευση των λογαριασμών του σε όλες τις ευρωπαϊκές τράπεζες∙

β) Την απαγόρευση σε όλους τους υπηκόους της ε.ε., φυσικά πρόσωπα και εταιρείες, να τον χρηματοδοτούν με οποιονδήποτε τρόπο∙

γ) Την απαγόρευση ταξιδιών εντός ε.ε….

Η ιδέα της λογοκρισίας σε βάρος του είναι να εξοντωθεί οικονομικά και να αυτοεξοριστεί…

Πρέπει εδώ να τονιστούν τρία βασικά στοιχεία αυτής της «τιμωρίας»:

α) Επιβάλλεται γι’ αυτό που οι δυτικοί κρατικοί τρομοκράτες ονομάζουν «έγκλημα σκέψης»: δεν υπάρχουν άλλου είδους κατηγορίες κατά του Baud∙

β) Η «ποινή» δεν επιβάλλεται από κάποιο δικαστήριο, δεν έχει ακολουθηθεί καμία νομική διαδικασία διαπίστωσης οποιουδήποτε αδικήματος∙ επιβάλλεται ως «βασιλικό διάταγμα» από ένα εκτελεστικό όργανο της ε.ε.: απ’ τις κυβερνήσεις της ή, πιο σωστά, απ’ τις κεντρικές πολιτικές βιτρίνες των ευρωπαϊκών ολιγαρχιών. (Η «εισήγηση» έγινε απ’ το Μικρό Δούκα του Λίγηρα). Επίσημα, κατηγορηματικά και, κυρίως, κορυφαία και παραδειγματικά δεν υπάρχει πλέον «διάκριση εξουσιών» στις δυτικές ολιγαρχίες∙

γ) Η επιλογή του Baud δεν έγινε βέβαια επειδή «υπονομεύει» οτιδήποτε, στην ε.ε. ή στην ουκρανία, αλλά επειδή είναι τόσο γνωστός, τόσο «asset», ώστε η «τιμωρία» του να λειτουργήσει ως «προηγούμενο». Η «τιμωρία» του διαφημίζει την επίσημη λήξη των αυταπατών περί «δημοκρατίας»…

Ας το σημειώσουμε εδώ, για να μην γίνουν παρεξηγήσεις. Ο Jacques Baud δεν είναι σοσιαλιστής, δεν είναι κομμουνιστής, δεν είναι αναρχικός, αντιεξουσιαστής, ή οτιδήποτε παρόμοιο. Απ’ όσο καταλάβαμε ερευνώντας αυτές τις 2 βδομάδες, είναι ένα είδος δεξιού φιλελεύθερου ρεαλιστή, όπου ο ρεαλισμός του ξεπερνάει ιδεολογικές εμμονές. Τον χαρακτηρίζει αυτό το είδος ρεαλισμού που θα μπορούσε να αποκτήσει ακόμα κι ένας απλά λογικός συνταγματάρχης σ’ ένα ουδέτερο κράτος σαν την ελβετία στη διάρκεια του 3ου παγκόσμιου, του επονομαζόμενου «ψυχρού».

Απ’ την άλλη μεριά, για όσους ενδιαφέρονται για τον «παλιά τάξη» του δυτικού καπιταλιστικού κόσμου (έστω για τα κόλλυβα…), η «τιμωρία» του (όπως άλλωστε και των υπόλοιπων) και ουσιαστικά ο «νόμος» 2642/2024 της ε.ε. αποτελεί άμεση και καθαρή παραβίαση των άρθρων 11 και 12 της «οικουμενικής διακήρυξης των δικαιωμάτων του ανθρώπου» που ορίζουν ότι:

Άρθρο 11.1. «Κάθε κατηγορούμενος για ποινικό αδίκημα τεκμαίρεται αθώος μέχρι αποδείξεως της ενοχής του σύμφωνα με το νόμο σε δημόσια δίκη στην οποία έχει λάβει όλα τα απαραίτητα εχέγγυα για την υπεράσπισή του».

Άρθρο 12. «Κανείς δεν επιτρέπεται να υπόκειται σε αυθαίρετες επεμβάσεις στην ιδιωτική του ζωή, την οικογένειά του, την κατοικία του ή την αλληλογραφία του, ούτε σε προσβολές κατά της τιμής και της φήμης του. Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην προστασία του νόμου από τέτοιες επεμβάσεις ή προσβολές».

Σίγουρα υπάρχουν για να μας νοιάζουν πολύ κοντινότερα απ’ τον Baud. Όμως όταν οι δυτικές ολιγαρχίες που εξελίσσονται ήδη σε απολυταρχίες «φωνάζουν» ότι θα κτυπούν παντού, οσονδήποτε ψηλά, όπως και όσο συμφέρει τ’ αφεντικά τους, αυτό είναι κάτι που πρέπει να το πάρουμε υπόψη.

Δεν αστειεύονται.

 

German censorship

Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.25) >> Τον περασμένο Μάρτη η τράπεζα berliner sparkasse πάγωσε τον λογαριασμό της εβραϊκής αντι-σιωνιστικής οργάνωσης «Jewish Voice for Just Pease in the Middle East». Γιατί; Εξαιτίας «εξωτερικών πιέσεων»…

Τον Δεκέμβρη η τράπεζα gls bank πάγωσε τον λογαριασμό της free lancer δημοσιογράφου Aya Velazquez. Γιατί; Επειδή ένα χρόνο νωρίτερα είχε αποκαλύψει ντοκουμέντα «από μέσα» (whistleblower – πάνω από 4.000 σελίδες!) για τον βρώμικο ρόλο του διάσημου Robert Koch Institute στην υγιεινιστική τρομοεκστρατεία στη γερμανία. Το γερμανικό καθεστώς έψαχνε επί ένα χρόνο να τιμωρήσει εκείνον / εκείνους που έκαναν την διαρροή, δεν βρήκε, και κατέληξε μέσω σ.δ.ι.τ. στην Velazquez. Λίγες ημέρες μετά η sparkasse karlsruhe πάγωσε τον λογαριασμό του επίσης free lancer δημοσιογράφου Flavio von Witzleben. Γιατί; Επειδή ήταν επικριτικός για τον ρόλο του γερμανικού κράτους στο ουκρανικό πεδίο μάχης…

Και πριν λίγες ημέρες η gls bank ανακοίνωσε στο κομμουνιστικό κόμμα γερμανίας ότι θα παγώσει τους λογαριασμούς του στις 31 Δεκέμβρη. Γιατί; «Εξαιτίας νομικών και ρυθμιστικών κανόνων που πρέπει να τηρούμε». Δηλαδή; Το κκγ αποδίδει αυτούς τους «κανόνες» στην καμπάνιά του για συγκέντρωση χρημάτων για την κούβα….

Πριν 50 χρόνια τα «δημοκρατικά» κράτη θα έπρεπε να βρουν κάτι άλλο για να τιμωρήσουν τους αμφισβητίες και τους απείθαρχους. Στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα το «πάγωμα τραπεζικών λογαριασμών» (χωρίς επίσημο κατηγορητήριο, δίκη, καταδίκη…), ένας διοικητικός αυτοματισμός συνεργασίας κρατών και τραπεζών, είναι συνώνυμο με ληστεία: σ’ ένα καπιταλιστικό πλέγμα σχέσεων όπου διάφορες χρηματικές συναλλαγές γίνονται υποχρεωτικά μέσω τραπεζών η εξωδικαστική «τιμωρία του παγώματος» (άτυπη κατάσχεση;) είναι βαριά.

American censorship

Δευτέρα 29 Δεκέμβρη >> Το να βιντεοσκοπούνται από ιδιώτες οι «επιχειρήσεις σκούπα» κατά μεταναστών στο ψοφιοκουναβιστάν είναι «εσωτερική τρομοκρατία»… «Εκθέτει τα όργανα και τα βάζει σε κίνδυνο» λένε οι αρμόδιοι…

Το μεγάλο ξήλωμα (και η μεγάλη απελπισία)

Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.21) >> Άρχισαν (ή ίσως κλιμάκωσαν) άγρια το 2020. Τα δυτικά, θεωρούμενα «φιλελεύθερα» τυπικά συντάγματα έγιναν κουρέλια πανηγυρικά με τους μαζικούς κατ’ οίκον εγκλεισμούς, το «κτύπημα κάρτας» για να πάει κάποιος στο μπακάλικο, τις μαζικές απαγορεύσεις κυκλοφορίας, τις τιμωρίες και την διαπόμπευση των όποιων «παραβατών»… Και, στη συνέχεια, με την μαζική υποθήκευση των κορμιών στις φαρμακομαφίες και στη γενετική απαλλοτρίωσή τους κατά τα συμφέροντα του βιο-πληροφορικο-μιλιταριστικού συμπλέγματος. (Παρεπιπτόντως: ο «τσαχπίνης» Sars-CoV-2 συνεχίζει να κυκλοφορεί, φυσιολογικά όπως δεκάδες άλλοι παρόμοιοι, ίσως σε ελαφρώς χειρότερες εκδοχές από εκείνες του 2020, του 2021 και του 2022… Αλλά δεν πεθαίνει ο κόσμος στους δρόμους, ούτε ξεκληρίζονται οι κοινωνίες όπως διέδιδαν οι υγιεινιστικοί τρομοκράτες και οι πληρωμένοι ή απλά εθελοντές οπαδοί τους στη διάρκεια του «πόλεμου κατά του αόρατου εχθρού»… Έτσι δεν είναι;)

Οι ριζικοί, δομικοί μετασχηματισμοί στις εννοήσεις του τι είναι «κανονικό» και τι όχι, του τι είναι «επιτρεπτό» και τι όχι, του τι είναι «αληθινό» και τι όχι, κι ακόμα ακόμα του τι είναι «νοημοσύνη» και τι όχι, τι είναι «αίσθηση» και τι όχι, ξετυλιγμένοι πάνω στις ράγες των τριών μορφών λογοκρισίας, είναι υποχρεωτικοί για την ανανέωση της καπιταλιστικής κυριαρχίας με βάση τις προδιαγραφές της 4ης βιομηχανικής επανάστασης. Γιατί αυτή η τεχνολογική επανάσταση δεν αφορά μόνο αυτήν καθ’ αυτήν την οργάνωση της παραγωγής και της κατανάλωσης. Αφορά το σύνολο των σχέσεων: την κοινωνική αναπαραγωγή των καπιταλιστικών προσταγών.

Προφανώς είναι πόλεμος! Πόλεμος με διανοητικό και συνειδησιακό αίμα! Έχει διαμορφωθεί

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Palestine action

Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.18) >> Ως προχτές 4 απ’ τους 8 αιχμαλώτους, οι Kamran Ahmed, Heba Muraisi, Teuta Hoxha και Lewie Chiaramello συνέχιζαν την πολυήμερη απεργία πείνας. Κανένας / καμία δεν έχει καταδικαστεί για οτιδήποτε. Είναι προφυλακισμένοι / ες ως «ύποπτοι τρομοκρατίας», χωρίς δίκη, ξεπερνώντας κατά πολύ τα νόμιμα όρια προφυλάκισης (που στην αγγλία είναι 6 μήνες). Όλοι / ες βρίσκονται σε ημιαπομόνωση, χωρίς ασφυκτικά περιορισμένη επαφή με δικηγόρους, για πάνω από ένα χρόνο∙ με την Qesser Zuhrah να έχει συμπληρώσει ήδη 16 μήνες.

Έτσι, για τον τσαμπουκά.

Το ποντίκι που βρυχάται

[για αναγνώστες / στριες στο wordpress: οι σημερινές αναφορές συνεχίζονται στην επόμενη σελίδα]

Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.15) >> Πως σας φαίνεται η πιο κάτω είδηση;

Πρόσφατη; Δεν είναι! Πρόκειται για εθνικόφρονα πανηγυρισμό στις 1 Δεκέμβρη του 2019 – διακρίνεται άλλωστε αριστερά ο Αναστασιάδης… Ας το θυμίσουμε: στα τέλη του 2019 δεν είχε ξεκινήσει ο πόλεμος στο ουκρανικό πεδίο μάχης, ούτε είχε γίνει η σφαγή στην Παλαιστίνη (το «δικαίωμα αυτοάμυνας» των κανίβαλων). Ούτε καν ο τσαχπίνης ιός δεν είχε απειλήσει, ως «αόρατος εχθρός»…

Όμως στα τέλη του 2019 υπήρχαν οι «σταθερές» της λεγόμενης «εθνικής εξωτερικής πολιτικής»: η αντιτουρκική συμμαχία με το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς.

Πρόσφατα είναι αυτά:

Ο εθνικόφρων αντιτουρκισμός είναι πάγιος στα μέρη μας, σ’ όλο το «πολιτικό / ιδεολογικό φάσμα». Μόνο που τώρα, στις αρχές του 2026, οι αριστεροί ψάλτες του έχουν ένα παλούκι στα οπίσθιά τους. Έχουν ένα πρόβλημα,

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.