Category: Ασταμάτητη μηχανή

Δευτέρα 20 Απρίλη (00.39) >> Η εκτίμησή μας την προηγούμενη εβδομάδα περί «εκεχειριών» στο δυτικοασιατικό πεδίο μάχης δεν ήταν … προϊόν σοφίας! Ας το επαναλάβουμε: η εκεχειρία σ’ έναν πόλεμο είναι πολύ σοβαρό ζήτημα. Και ασφαλής δείκτης ότι εκείνοι που την συζητούν το εννοούν στα σοβαρά είναι πάντα η επιλογή ενός «τρίτου», κοινά αποδεκτού, που θα έχει την πρακτική δυνατότητα να την επιβλέπει αυστηρά. Στην περίπτωση των πολέμων που κάνουν οι δυτικοί, τμήματα του 4^ου παγκόσμιου, είτε πρόκειται για το ουκρανικό πεδίο μάχης είτε για το δυτικοασιατικό, οι δυτικές πολιτικές βιτρίνες έχουν το θράσος να υπονοούν ότι θα είναι τα δικά τους κράτη οι «τρίτοι» (!!!), προκειμένου να πάρουν ένα «Χ» στους πολέμους που χάνουν πανηγυρικά…

Οι «καταπαύσεις πυρός» είναι διαφορετικό ζήτημα. Μπορεί να συμφωνηθούν για λίγες ώρες (για παράδειγμα για να μαζέψει η κάθε πλευρά τους νεκρούς και τους τραυματίες της απ’ το πεδίο ή επειδή είναι Πάσχα…) ή για λίγες μέρες, χωρίς επίβλεψη «τρίτων» και χωρίς ξεκαθάρισμα νίκης ή ήττας. Με το που θα ξαναρίξει η μία πλευρά η κατάπαυση πυρός τελειώνει, χωρίς πολλά πολλά.

Το πρόβλημα ωστόσο πάει πιο βαθιά. Το να έχεις ηττηθεί και να θέλεις να επιβάλλεις τους όρους σου σα να νίκησες παριστάνοντας τον «ουδέτερο» είναι μια, ας μας επιτραπεί ο όρος, «ψυχοπολιτική» κατάσταση ιδιαίτερα πολύπλοκη και μάλλον αδιέξοδη. Τόσο το ψοφιοκουναβιστάν όσο και το θεοναζί καθεστώς βρίσκονται σ’ αυτήν την κατάσταση. Και δρουν φονικά και χαοτικά, με μόνη τους ελπίδα ότι κάπως (μυστηριωδώς…) θα ανακηρυχτούν νικητές στο βαθμό που οι αντίπαλοί τους δεν θα αποδειχθούν το ίδιο ή και περισσότερο φονικοί. Τα πυρηνικά τους έναντι της Τεχεράνης (που επίσημα δεν έχει τέτοια…) είναι η καβάτζα τους και το διεστραμμένο άστρο-που-τους-οδηγεί.

Απ’ την μεριά της η Τεχεράνη κάνει σωστά (κατά την ταπεινή μας γνώμη) την δουλειά της παραπλάνησης. Η παραπλάνηση του αντιπάλου είναι συστατικό των πολέμων από παλιά. Στην προκειμένη περίπτωση όμως, λαμβάνοντας υπόψη το «μεγάλο σχολείο της Μόσχας» στη διάρκεια των τελευταίων 4+ χρόνων, η παραπλάνηση της Ουάσιγκτον (και των συμμάχων της) μπορεί να γίνεται ακόμα και γκροτέσκα. Γιατί; Επειδή απ’ τον Γενάρη του 2025 στρογγυλοκάθεται στο άσπρο σπίτι ως πρόεδρος μια φυσιογνωμία που νομίζει ότι είναι master της παραπλάνησης ενώ, όπως αποδεικνύεται πια «απ’ τα μέσα», είναι ένας μεγαλομανής αλλοπρόσαλλος 80χρονος με μαφιόζικη «ηθική» που έχει αρχίσει ήδη να εκδηλώνει άνοια παρά τα φάρμακα με τα οποία προσπαθούν να τον κρατήσουν στοιχειωδώς λειτουργικό.

O Robert Barnes, συντηρητικός συνταγματολόγος απ’ τον στενό κύκλο του άσπρου σπιτιού, ισχυρίστηκε προχτές μεταξύ άλλων κι αυτά:

… Η επιδείνωση της ψυχικής του κατάστασης άρχισε το φθινόπωρο και οφείλεται σ’ ένα συνδυασμό ηλικίας και άγχους… Ήμουν εκεί τον Ιανουάριο και άκουσα από διάφορους ανθρώπους να τον περιγράφουν σαν κάποιον που έχει αρχίσει να τα χάνει….

… Όλοι γύρω του περπατούν μόνιμα «στα νύχια»…. Έχει χάσει την συναίσθησή του. Υποφέρει απ’ τα πρώτα στάδια άνοιας: χάνεις την συναίσθησή σου, χάνεις τη μνήμη σου, αρχίζεις να χάνεις τον έλεγχο της ψυχραιμίας σου, η ικανότητά σου να παίρνεις αποφάσεις εξατμίζεται…

… Το παραμύθιασμα είναι άλλο ένα σύμπτωμα της άνοιας. Παραμύθιασμα είναι να λες κάτι που είναι αποδεδειγμένα ψέμα αλλά εσύ πιστεύεις ότι είναι αλήθεια. Δεν καταλαβαίνεις καν ότι λες ψέμματα. Κι αυτό το κάνει συνέχεια…

… Οι περισσότεροι στο Λευκό Οίκο αναζητούν διεξόδους, συμπεριλαμβανόμενου του Vance που φέρεται να έχει εγκαταλείψει κάθε ελπίδα ότι θα είναι υποψήφιος για την προεδρία το 2028…

Δεν ξέρουμε την ακρίβεια των πιο πάνω, ούτε ξέρουμε αν είναι περιφραστικά διατυπωμένο το “ο γιατρός είπε να μην του λέτε όχι”… Όμως ορισμένες πλευρές της σταδιακής κατάπτωσης του ψόφιου κουναβιού φαίνονται τακτικά στις δημόσιες εμφανίσεις του. ‘Όταν δεν «δουλεύουν» τα φάρμακα. Προφανώς, όπως έγινε και με τον νυσταλέο Jo, το να οδηγηθεί ένας τέτοιος τύπος στη σύνταξη θα ήταν «λυτρωτικό» για εκείνο το μέρος του διοικητικού του περιβάλλοντος που φρικάρει∙ γιατί ολοφάνερα, όπως τότε έτσι και τώρα, υπάρχουν κάποιοι άλλοι που επωφελούνται. Μόνο που η «απόλυση» ζωντανού προέδρου είναι μάλλον δύσκολη δουλειά…

Σε κάθε περίπτωση ούτε στη Μόσχα, ούτε στην Τεχεράνη, ούτε στο Πεκίνο, στην Ισλαμαμπάντ, στην Άγκυρα, ή οπουδήποτε αλλού το πρόβλημά τους είναι η καλή-υγεία-του-ψόφιου-κουναβιού! Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι πως αντιμετωπίζεις έναν τέτοιο εχθρό (ή αντίπαλο) μαζί με τους σφουγγοκωλάριούς του. Αν, για παράδειγμα, τον έχεις νικήσει και καμαρώνεις / επιδεικνύεσαι συνέχεια γι’ αυτό, μπορεί να προκαλέσεις κάποια μανιακή αντίδρασή του. Μήπως είναι προτιμότερο να νικάς μεν παριστάνοντας όμως ότι είσαι κάπως, κάπου, αδύναμος, έτσι ώστε οι δικές του ψευδαισθήσεις μεγαλείου να μην φτάνουν στο σημείο βρασμού (που είναι το «κουμπί»);

Η Μόσχα έχει κάνει κατά κόρον το δεύτερο, φτάνοντας στο σημείο να τροφοδοτεί έμμεσα (μέσω των «δικών της» στις ουκρανικές υπηρεσίες…) τα δυτικά μήντια με σουρρεαλιστικά «κακά νέα» για την ίδια. Τα οποία γίνονταν με χαρά αποδεκτά και προς κατανάλωση. Πότε ότι ο Putin ήταν ετοιμοθάνατος… Πότε ότι σκότωσε ή θα σκοτώσει τον Shoigu (μπορεί και το ανάποδο…)… Και πάει λέγοντας.

Φαίνεται πως και η Τεχεράνη κάνει το ίδιο. Για παράδειγμα τάιζε επί μήνες την «βεβαιότητα» του ψόφιου κουναβιού ότι «κατέστρεψε τα πυρηνικά» της, σιγοντάροντάς την… Ή, τώρα που το ψοφιοκουναβιστάν θέλει να πιστεύει ότι «έχει αποκεφαλίσει το καθεστώς», πουλάει (η Τεχεράνη) ειδησούλες περί «ασυνεννοησίας», «ρίξεων» στο εσωτερικό του καθεστώτος, κλπ κλπ: «δείχνει αδυναμία» (τέτοιες είναι άλλωστε και οι συμβουλές του Sun Tzu…)

Εν τέλει στο βαθμό που οι ηττημένοι δεν παραδέχονται την ήττα τους, για όποιον λόγο κι αν αρνούνται την πραγματικότητα, κάθε αναμέτρηση, κάθε σύγκρουση συνεχίζεται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.