Δεν είναι όλα μαύρα!

Σάββατο 12 Οκτώβρη. Μπορεί διάφοροι τόσο εντός ψοφιοκουναβιστάν όσο και στην περιορισμένη έτσι κι αλλιώς παγκόσμια “αμερικανόσφαιρα” να βρίζουν εν χορώ το ψόφιο κουνάβι, αλλά το αμερικανικό υπ.αμ. ανακοίνωσε την ενίσχυση της “φύλαξης” της πετροχούντας του Ριάντ. Δύο συστοιχίες patriot, ένα σύστημα ανάσχεσης βαλλιστικών πυραύλων, δύο μοίρες πολεμικών και πάνω από 1.500 αμερικάνοι πεζοναύτες στέλνονται για αμμόλουτρα στη σαουδική αραβία. Συνολικά (λέει το ψοφιοκουναβικό υπουργείο πολέμου) 3.000 «forces (οι καινούργιοι μαζί με μια δόση που προηγήθηκε τις προηγούμενες εβδομάδες) θα αντιμετωπίζουν τις συνεχιζόμενες απειλές στην περιοχή» απ’ την οπτική γωνία του σαουδαραβικού παλατιού. Προφανώς το παλάτι πληρώνει…

Αυτές οι «μετακινήσεις» του ψοφιοκουναβιστάν, λίγο λιγότεροι πεζοναύτες εδώ και λίγο περισσότεροι εκεί, αλλάζει την κατάσταση στη μέση Ανατολή; Εκείνο που έχει μια κεντρικότητα είναι η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στη συρία, επειδή είναι πειρατική· μόνο με την «άδεια», αν μπορεί κανείς να μιλήσει έτσι, μιας «μη κρατικής οντότητας», όπως είναι το pkk/ypg. Συνεπώς, παρότι σαν αριθμητικό σύνολο ο αμερικανικός στρατός δεν φεύγει απ’ τη μέση Ανατολή, το να φύγει απ’ την συριακή επικράτεια είναι σημαντικό…

(Απαραίτητη διόρθωση. Γράψαμε ότι πριν δυο ημέρες, στις 10 Οκτώβρη, ο Putin επρόκειτο να πάει στο Ριάντ. Η ημερομηνία ήταν λάθος. Προκύπτει πως αυτή η επίσκεψη θα γίνει την ερχόμενη Δευτέρα, 14 Οκτώβρη).

(φωτογραφία. Την προηγούμενη φορά ήταν ο τοξικοπατέρας βασιλιάς που πήγε ως την Μόσχα. Πριν 2 χρόνια, στις 5 Οκτώβρη του ’17. Πολλά έχουν αλλάξει από τότε…)

Μπλοκ της Αστάνα 1

Παρασκευή 11 Οκτώβρη. … Πιέζουμε για την έναρξη ενός διαλόγου μεταξύ Τουρκίας και Συρίας. Έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι αυτό ταιριάζει στα συμφέροντα και των δύο κρατών. Επίσης προωθούμε επαφές μεταξύ της Δαμασκού και Κουρδικών οργανώσεων που αποστασιοποιούνται απ’ την εξτρεμισμό και τις τρομοκρατικές μεθόδους δράσης…

… Εδώ και χρόνια προειδοποιούμε για τον εξαιρετικό κίνδυνο του πειράματος που κάνουν οι Αμερικάνοι εκεί, προσπαθώντας να ρίξουν τις Κουρδικές και τις Αραβικές φυλές εναντίον αλλήλων με κάθε δυνατό τρόπο. Έχουμε προειδοποιήσει εναντίον του να παίζει κανείς το χαρτί των Κούρδων, γιατί αυτό δεν θα βγάλει κάπου καλά, πράγμα για το οποίο έχουμε προειδοποιηθεί και από τους εταίρους μας από άλλες χώρες της περιοχής που έχουν μεγάλες Κουρδικές κοινότητες…

Αυτά τα είπε χτες… ποιός; Κάποιος αμελητέος, που η δυτική αποπληροφόρηση μπορεί να αγνοεί: ο ρώσος υπ.εξ. Lavrov. Παρότι είναι προφανές ότι κάθε κρατική προπαγάνδα μπορεί να ευνοεί ή να αγνοεί ό,τι γουστάρει, είναι εξαιρετικά ανθυγιεινό να τρώει κανείς αυτά τα σκατά. Συνεπώς η ασταμάτητη μηχανή μπορεί (και πρέπει) να αποκωδικοποιήσει στοιχειωδώς τα λεγόμενα ενός κρατικού αξιωματούχου που έχει πολύ μεγαλύτερη σχέση με τις εξελίξεις στη μέση Ανατολή σε σχέση, ας πούμε, με τον κάθε ρημαδοΓου(αϊ)δοΝικόλα και τους τσατσορούφιανούς του.

Πρώτο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη. Η Μόσχα ανήκει σε μια «διπλωματική παράδοση» στην οποία οι ανακοινώσεις που αναφέρονται σε μελλοντικό χρόνο αφορούν πράξεις και κινήσεις που έχουν ήδη ξεκινήσει και προχωρήσει. Όταν η Μόσχα λέει «θα» αναφερόμενη σε κάτι μελλοντικό, έχει φροντίσει ήδη για τα θεμέλιά του. Απλά για να μην διαψεύδεται – απ’ – τα – γεγονότα…

Συνεπώς, κι αυτό είναι το επόμενο, αυτό που ο Lavrov ονομάζει «διάλογο μεταξύ τουρκίας και συρίας» δεν αφορά κάτι που δεν συμβαίνει ήδη (εδώ και κάποια χρόνια λέμε), αλλά την ανοικτή, δημόσια και επίσημη επίδειξή του. Οι παλιοί φίλοι / φίλες της ασταμάτητης μηχανής θα πρέπει να θυμούνται αυτήν την άποψή μας: η Άγκυρα και η Δαμασκός θα «παραδεχτούν» ανοικτά την πρακτικά συμμαχική τους σχέση όταν θα έχουν ξεδοντιαστεί οι επιρροές του Ριάντ (και όχι μόνο…) στους σουνίτες αντικαθεστωτικούς στη συρία, σύρους ή και όχι. Πριν ξεδοντιαστούν αυτές οι επιρροές η Άγκυρα είναι υποχρεωμένη δημόσια να εκδηλώνεται φραστικά σαν «αντιΆσαντ» (για να έχει και να αυξήσει τις επιρροές της σ’ αυτούς τους αντικαθεστωτικούς) – την ίδια στιγμή που είναι ανοικτά συμμαχική με την «φιλοΆσαντ» Μόσχα και Τεχεράνη. Θέλετε να το πείτε “διπρόσωπη πολιτική”; Έστω.

Το τρίτο, και σχετικό με αυτό που συμβαίνει τώρα στη βόρεια συρία: όχι μόνο η Δαμασμός αλλά και η Μόσχα (εκτιμάμε και η Τεχεράνη) είχε προειδοποιήσει έγκαιρα το pkk/ypg για το οικτρό τέλος που θα έχει η άθλια επιλογή του να δουλεύει για την Ουάσιγκτον, το Τελ Αβίβ και το Ριάντ.

Δεν είναι μόνο η συρία που έχει κουρδικό πληθυσμό (συγκριτικά τον μικρότερο). Δεν είναι μόνο η τουρκία. Είναι επίσης το ιράκ και το ιράν. Η προσπάθεια δημιουργία «κουρδικού κράτους» (ενός κράτους που, παρεπιπτόντως, αν ποτέ δημιουργούνταν η γεωγραφία θα το ανάγκαζε να έχει καλές σχέσεις και με την Τεχεράνη, και με την Βαγδάτη, και με την Δαμασκό, και με την Άγκυρα – γιατί αυτοί θα ήταν οι γειτονές του… όχι το Κάνσας, η Οκλαχόμα και το Μισσούρι…) αφορά όχι ένα αλλά τέσσερα κράτη στη μέση Ανατολή. Και σπονσονάρεται η δημιουργία αυτού του κράτους από την Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ εδώ και χρόνια… Όχι από καλωσύνη και ενδιαφέρον για την «ανεξαρτησία των λαών» – οι Παλαιστίνιοι ξέρουν με το αίμα τους. Αλλά επειδή θα ήταν ένα κράτος εξαιρετικά αδύναμο οικονομικά, που θα στηριζόταν αιώνια στους «ευεργέτες» του… Και θα τους προσέφερε άφθονες στρατιωτικές βάσεις και λοιπές εξυπηρετήσεις…

Μπλοκ της Αστάνα 2

Παρασκευή 11 Οκτώβρη. Είναι παράδοξο από πρώτη ματιά ότι την «εργολαβία» για την δημιουργία τέτοιου κράτους την ανέλαβε τελικά το συριακό pkk, με μακράν τον μικρότερο κουρδικό πληθυσμό (τόσο σαν ποσοστό στον συριακό πληθυσμό, όσο και σαν ποσοστό στον συνολικό κουρδικό στην περιοχή), σε βάρος του συριακού κράτους, και με τσαμπουκά αναντίστοιχο με τις πραγματικές του δυνατότητες. Είναι χαρακτηριστικό ότι για να ελέγχει στοιχειωδώς την συριακή περιοχή που έχει στην κατοχή του κάνει τακτικά βίαιες στρατολογήσεις νεαρών αράβων· προκαλώντας μικρότερες ή μεγαλύτερες εξεγέρσεις εναντίον του. Αυτή η παραδοξότητα του “μικρομεγαλισμού” ξεδιαλύνεται μόλις συνυπολογίσουμε ότι:

Α) Αντίστοιχη κίνηση, υπό την εποπτεία και την υποστηρίξη της Ουάσιγκτον, επιχείρησαν να κάνουν οι σαφώς περισσότεροι ιρακινοί (“πεσμεργκά” λέγεται ο στρατιωτικός τους βραχίονας) κούρδοι, με ένα δημοψήφισμα ανεξαρτησίας που έγινε στις 25 Σεπτέμβρη του 2017. Το αποτέλεσμα ήταν 92,7% υπέρ της δημιουργίας αυτού του κράτους, και το Τελ Αβίβ άναψε καπνογόνα: το ιράκ διαλύεται!!! Μετά ήρθε η πραγματικότητα: η φιλική προς τους κούρδους του ιράκ Τεχεράνη, η θυμωμένη Βαγδάτη και η επίσης θυμωμένη Άγκυρα ενημέρωσαν τους φιλόδοξους φεουδάρχες / αφεντικά του «νέου κράτους» πως απλά θα κλείσουν τα σύνορά τους – και δεν θα μπαίνει ούτε θα βγαίνει τίποτα. Μια σειρά πρωτοκοσμικά κράτη ανακοίνωσαν επίσης ότι δεν θα αναγνωρίσουν τέτοιο κράτος – δεν θα αναγνώριζαν ούτε καταλανικό… Μετά απ’ αυτά οι φεουδάρχες του ιρακινού κουρδιστάν ξέχασαν το δημοψήφισμα και αναγνώρισαν ότι είναι μια αυτοδιοικούμενη επαρχία του ιράκ… Η δημιουργία νέων συνόρων στην περιοχή με αμερικανική παραγγελία δεν είναι καθόλου καλή ιδέα…

Β) Το πολύ πιο ισχνό και αδύναμο απ’ την άποψη τόσο του πληθυσμού όσο και της όποιας στρατιωτικής ισχύος συριακό pkk αδελφοποιήθηκε με τον αμερικανικό στρατό, εκπαιδεύτηκε απ’ την mossad και χρηματοδοτήθηκε απ’ το Ριάντ… Έγινε εργολάβος, proxy – η αδυναμία του δηλαδή οδήγησε στο να την δει μισθοφόρος. Τα αφεντικά του θεώρησαν ότι μπορούν να φτιάξουν ένα de facto «κουρδικό κράτος» στο 1/3 της συριακής επικράτειας, προσφέροντάς το στην Ουάσιγκτον για τις βάσεις και τον μιλιταρισμό της. Το να γίνει αυτή η συριακή ζώνη «αμερικανική επαρχία» διοικούμενη από κούρδους φεουδάρχες / μιλιταριστές, αυτό ήταν το «ανεξάρτητο κράτος» που βόλευε τον εθνικιστικό ναρκισσισμό του pkk… Ποτέ δεν ήταν καταπιεσμένοι οι κούρδοι απ’ το συριακό καθεστώς· ποτέ δεν είχαν κάποιο πρόβλημα. Δεν έχει σημασία…. Η προσοδοθηρία είναι γλυκειά. Το pkk προειδοποιήθηκε, και προειδοποιήθηκε φιλικά, τόσο απ’ την Μόσχα και την Δαμασκό όσο και απ’ την Τεχεράνη, ότι μ’ αυτές τις επιλογές σκάβει τον λάκο του. Αλλά…

Υπάρχει κάτι ακόμα στις δηλώσεις του Lavrov, που μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Αναφέρεται σε …επαφές μεταξύ της Δαμασκού και Κουρδικών οργανώσεων που αποστασιοποιούνται απ’ την εξτρεμισμό και τις τρομοκρατικές μεθόδους δράσης… Έμμεσα η αναφορά σε “αποστασιοποίηση” παραπέμπει στην συμφωνία των Αδάνων, του 1998, μεταξύ Άγκυρας και Δαμασκού, σύμφωνα με την οποία η δεύτερη αναλάμβανε την υποχρέωση να αναγνωρίσει το pkk σαν «τρομοκρατική οργάνωση» και να πάρει τα κατάλληλα μέτρα εναντίον του. Το 1998 ήταν η χρονιά του τέλους της υποστήριξης προς την ένοπλη δράση του pkk όχι μόνο απ’ την Δαμασκό αλλά απ’ το σύνολο των μέχρι τότε υποστηρικτών του: την Μόσχα, την Ουάσιγκτον, την ε.ε – και την Αθήνα… (Το γιατί έγινε αυτή η “αλλαγή γραμμής” τότε το έχουμε γράψει στο χάρτινο Sarajevo – ξεπερνάει τα περιθώρια της ασταμάτητης μηχανής). Η επαίσχυντη λιποταξία και η περιπλάνηση του Οτσαλάν για να σώσει το τομάρι του στη Μόσχα, μετά στη Ρώμη και τελικά στην Αθήνα που τον παρέδωσε στην Άγκυρα μέσω Ναϊρόμπι, δηλαδή η αναζήτηση εκ μέρους του κρυψώνας σε πρώην συμμάχους του που όμως τον είχαν διαγράψει πια, είναι η πιο εμβληματική πράξη εκείνης της περιόδου… Από τότε, πάντως, οι κούρδοι της συρίας άφησαν τα όπλα – και ζούσαν ειρηνικά και ήσυχα…

Στην εξέγερση του 2011 δεν πήραν μέρος. Δεν είχαν κανένα σοβαρό πρόβλημα απ’ το καθεστώς Άσαντ, ούτε κάποιο λόγο να στραφούν εναντίον του ζητώντας – όπως έκαναν εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές – οποιαδήποτε μεταρρύθμιση.

Μετά ήρθαν τα λεφτά…

Το γεγονός είναι τώρα ότι η Άγκυρα θεωρεί (με την συμφωνία όλου του μπλοκ της Αστάνα) ότι η Δαμασκός δεν είναι πρακτικά σε θέση να εφαρμόσει την συμφωνία των Αδάνων – οπότε, προς το παρόν, πρέπει να αναλάβει δράση η ίδια. Έως ότου το συριακό καθεστώς ξανα-αναλάβει αποτελεσματικά τον έλεγχο των συνόρων του με το τουρκικό…

Οι χθεσινές δηλώσεις του Lavrov αποσαφηνίζουν την πραγματικότητα: δεν είναι «μόνη» της η Άγκυρα αλλά είναι το σύνολο του μπλοκ της Αστάνα, που αφού προσπάθησε «με το καλό» να πείσει τους φεουδάρχες των σύρων κούρδων να μην κάνουν παιχνίδια παγκοσμίου πολέμου, κατέληξε ότι δεν καταλαβαίνουν «έτσι». Το να είσαι μισθοφόρος της (πρώην) «μόνης υπερδύναμης» σου δίνει την αίσθηση της … υπερδύναμης… Οπότε… Οπότε το «αλλιώς» έπεσε φυσιολογικά στην Άγκυρα.

Μανιχαϊσμός

Παρασκευή 11 Οκτώβρη. Οι ντόπιοι λιγούρηδες απ’ τον μικροαστικό εθνικισμό τους βγαίνουν φυσικά απ’ τα ρούχα τους μ’ αυτήν την πραγματικότητα. Δεν έχουν οι κούρδοι δικαίωμα να φτιάξουν το δικό τους κράτος;; θα αρχίσουν να ωρύονται, κουνώντας όλα τα δάκτυλα της “αυτοδιάθεσης”, της “δημοκρατίας”, κλπ. Χμμμμ… Ναι. Έχουν ακριβώς το ίδιο δικαίωμα με εκείνο των μουσουλμάνων της Θράκης να φτιάξουν δικό τους κράτος – μετά από δημοψήφισμα φυσικά…. Ή μήπως και οι κρητικοί έχουν το ίδιο ακριβώς δικαίωμα; Τόμπολα! Για το ντόπιο φασισταριό, φανερό ή υπόγειο, αυτά είναι “δικαιώματα” a la carte. Αν είναι αντιτουρκικά ισχύουν· διαφορετικά… Διαφορετικά το Κόσοβο είναι σερβική επαρχία – για παράδειγμα…

Όμως αυτά δεν είναι φιλολογικές ασκήσεις. Είναι ασκήσεις πολεμικής διαθεσιμότητας. Μπορεί κάποιος να τις προσπεράσει σχολιάζοντας «και τι διαφορετικό θα περιμέναμε;» Σωστά. Μόνο που όταν αυτό που «περιμένουμε» κυκλοφορεί ένα γύρω, είναι καθήκον μας (πολύ περισσότερο από «δικαίωμα») όχι μόνο να το παρακολουθούμε προσεκτικά. Αλλά και να κρατάμε στη μνήμη μας ποιοί λένε τι. Για να μπορέσουμε να το αποδιαρθρώσουμε και να το αντιμετωπίσουμε. Αυτό που “περιμένουμε” πρέπει να προκαλεί συναγερμό· όχι εφησυχασμό…

Τώρα η ντόπια έκρηξη «συμπάθειας» προς τους συνεργάτες του αμερικανικού στρατού στη συρία μπορεί να φαίνεται ανώδυνη. Αύριο ή μεθαύριο όμως, τα ίδια μεγάφωνα και τα ίδια τσιράκια τους θα υποδείξουν κάτι άλλο – κοτζάμ «συμφωνία αμυντικής συνεργασίας» με το ψοφιοκουνανιστάν έχει υπογραφτεί.

Και τότε τα πράγματα θα είναι ζόρικα…

(Λογικά θα το έχετε προσέξει. Στα μέρη μας έχουν φουντώσει οι θεωρίες συνωμοσίας, που φυσικά εμφανίζονται σαν εμπεριστατωμένες απόψεις (ουάου!!!), με αφορμή την τουρκική εισβολή στη συρία. Όλες έχουν την ίδια κατάληξη: η τουρκία την πάτησε, η τουρκία θα καταστραφεί, η τουρκία θα διαλυθεί, η τουρκία έπεσε στην παγίδα που της έστησε ο Trump, όχι – την παγίδα την έστησε ο Putin… Και πάει λέγοντας.

Αθεράπευτη περίπτωση η θεία Λίτσα, όποια μορφή κι αν έχει…)

Αποπληροφόρηση – όπως αποβλάκωση

Παρασκευή 11 Οκτώβρη. Ένα χαρακτηριστικό διεθνές παράδειγμα τώρα. Διάφορα κράτη της ε.ε. καταγγέλουν την τουρκική εισβολή. Πράγματι, για εισβολή πρόκειται… Αλλά που; Τυπικά και ουσιαστικά ένα είναι το κράτος που υφίσταται την εισβολή, κι αυτό είναι το συριακό. Με μια συγκεκριμένη εξουσία, τον Άσαντ. Δηλαδή, για να το πούμε με άλλα λόγια, αυτά τα ευρωπαϊκά κράτη (ανάμεσά τους και το ελληνικό) καταγγέλλουν την τουρκική εισβολή στην επικράτεια του καθεστώτος Άσαντ; Υπερασπίζονται, δηλαδή, αυτό το καθεστώς; Από πότε; Πώς τους διέφυγε ότι και ο αμερικανικός στρατός έχει κάνει εισβολή; Πού χάζευαν και δεν το πρόσεξαν αυτό, να το καταγγείλουν με αγανάκτηση;

Χα!!! Καταγγέλουν, αλλά δεν υπερασπίζονται! Σίγουρα δεν υπερασπίζονται τον Άσαντ απ’ την εισβολή του τουρκικού στρατού! Τότε ποιόν υπερασπίζεται η καταγγελία τους; Τα αμερικανικά σχέδια για την μέση Ανατολή; Τους αμερικανικές βάσεις στη συρία; Τί;

Όσο κι αν φαίνεται περίεργο: το μόνο που υπερασπίζονται είναι το δικαίωμα του γαλλικού ιμπεριαλισμού να έχει λόγο για την συρία· εναντίον του μπλοκ της Αστάνα που δεν έχει ζητήσει την άδεια του Παρισιού απ’ το 2015 και μετά… Τόσο απλά… Φυσικά η υπεράσπιση του γαλλικού “δικαίωματος” γίνεται στα λόγια – κανείς δεν πρόκειται να τα βάλει με τον εισβολέα στρατό!

Εν τω μεταξύ (άλλο επεισόδιο αποπληροφόρησης, δηλαδή αποβλάκωσης) τα σημεία εισβολής του τουρκικού στρατού είναι προσεκτικά επιλεγμένα: σε μια ζώνη περίπου 120 έως 150 χιλιομέτρων, όπου οι σύριοι κούρδοι είναι μικρή μειοψηφία σε σχέση με τον ντόπιο συριακό αραβικό πληθυσμό. Μ’ άλλα λόγια σ’ αυτή τη φάση το σχέδιο της Άγκυρας είναι να κόψει τις χερσαίες επικοινωνίες ανάμεσα στα ανατολικά και στα δυτικά της θρυλικής “ζώνης” σε φιλικές, συρο-αραβικές περιοχές, χωρίζοντας μεταξύ τους τις δύο παραδοσιακά πιο πολυκατοιμημένες από σύριους κούρδους περιοχές του συριακού βορρά, το Kobane και την Hasakah.

Καταγγέλουν λοιπόν, αλλά δεν λένε καθαρά τι υπερασπίζονται… Μήπως πρόκειται για ίδια κράτη που έτρεξαν λαχανιασμένα να αναγνωρίζουν σαν “πρόεδρο της βενεζουέλα” έναν καραγκιόζη ονόματι Guaido; Μπααα. Για σύμπτωση θα πρόκειται…

Ίσως πρέπει να σπεύσουν στο μέτωπο μερικές εκατοντάδες «άσπρα κράνη»… Τι λέει το Λονδίνο επ’ αυτού;

Συρία 1

Πέμπτη 10 Οκτώβρη. Αν έχετε την απορία: ναι, ο τουρκικός στρατός φυσικά θα σταματήσει την εισβολή του στην ypg/αμερικανοκρατούμενη βόρεια συρία κάποια στιγμή. Και θα την ξαναρχίσει και θα την ξανασταματήσει… Ενόσω ο τουρκικός στρατός (και, κυρίως, το f.s.a. πεζικό του) θα κάνει αυτό το κομμάτι της «δουλειάς», το «βρώμικο», η Δαμασμός και η Μόσχα θα πρέπει να φέρουν σε πέρας το βασικότερο, το «καθαρό»: να πείσουν τις ypg ότι δεν έχουν να περιμένουν άλλο απ’ το Ριάντ και το Τελ Αβίβ, και να αναγκάσουν την ηγεσία του pkk να υπογράψει μια συμφωνία που τα βασικά της σημεία τα καταλαβαίνουμε ήδη:

Α) Παραχώρηση στη Δαμασκό όλων των εδαφών που δεν κατοικούνται από κούρδους, δηλαδή το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του 1/3 της συρίας που ελέγχουν τώρα.

Β) Αφοπλισμός από όλα τα βαριά όπλα, τα οχήματα, κλπ. Πιθανότατα να τους επιτραπεί να κρατήσουν αυτό που λέγεται «ατομικός οπλισμός» στην προοπτική σχηματισμού μελλοντικά μιας «τοπικής αστυνομίας» στις κουρδικές περιοχές. (Αυτό βρίσκεται εδώ και πολύ καιρό μέσα στις προτάσεις του μπλοκ της Αστάνα, αλλά φυσικά η φιλία με τους αμερικάνους και τους σαουδάραβες και το λαθρεμπόριο των πετρελαίων της ανατολικής όχθης του Ευφράτη είναι πιο προσοδοφόρα…)

Γ) Απόδοση όλων των συνοριακών περασμάτων και ελέγχων, και προς την τουρκία και προς το ιράκ, στο συριακό καθεστώς.

Δ) Κλπ κλπ.

Γιατί η ασταμάτητη μηχανή τολμάει να κάνει τέτοιες υποθέσεις / εκτιμήσεις; Επειδή δίνει μεγάλη σημασία στην ως τώρα στάση της Δαμασκού. Με μεγάλη καθυστέρηση έβγαλε μια «καταδικαστική» ανακοίνωση της εισβολής, αλλά παράλληλα χρέωσε τις ypg γι’ αυτήν την εξέλιξη:

Η συριακή αραβική δημοκρατία θεωρεί υπεύθυνες κάποιες κουρδικές οργανώσεις γι’ αυτό που συμβαίνει τώρα, εξαιτίας της συνεργασίας τους με το αμερικανικό σχέδιο. Στην διάρκεια προηγούμενων πρόσφατων συναντήσεων μαζί τους τις προειδοποιήσαμε για τους κινδύνους αυτού του σχεδίου, και για το να μην γίνουν εργαλεία της αμερικανικής πολιτικής ενάντια στην πατρίδα τους, αλλά αυτές οι οργανώσεις επέμειναν να είναι εργαλεία στα χέρια των ξένων.

Αυτά μετέφερε το συριακό καθεστωτικό ειδησειογραφικό πρακτορείο sana, σαν λόγια «ανώνυμου αξιωματούχου». Εντάξει, συνεννοηθήκαμε… Η Άγκυρα, μέσω του Cavusoglu απ’ το Αλγέρι, δήλωσε ότι θα ενημερώνει την Δαμασκό για κάθε στάδιο της επιχείρησης… Το είχε ξανακάνει: το 2018 είχε ενημερώσει για την εισβολή της στον θύλακα της Afrin… (Κατά τα άλλα υποτίθεται ότι είναι πάντα «εχθροί».)

Εν τω μεταξύ (κανείς δεν πρόκειται να το υποδείξει), η Άγκυρα έχει παραλείψει να ασχοληθεί με την ypg/αμερικανοκρατούμενη περιοχή δυτικά του Ευφράτη. Την περιοχή της Manbij, που είχε στο στόχαστρο για πολύ καιρό! Γιατί την «ξέχασε»; Γιατί δεν έκανε επίθεση εκεί, που είναι και ευκολότερο;

Υπάρχουν πληροφορίες ότι ο συριακός στρατός συγκεντρώνεται στα νότια όρια του «θύλακα της Manbij», και ετοιμάζεται να εισβάλει εκεί! Φυσικά το «εισβάλει» είναι καταχρηστικό. Θα πρόκειται για μια πρώτη συμφωνία των ypg να παραδώσουν την περιοχή στον συριακό στρατό και τους συμμάχους του, «εναντίον της τουρκίας» (που δεν επιτίθεται εκεί…)

Αν συμβεί αυτό, αν δηλαδή το καθεστώς Άσαντ αποκαταστήσει τον έλεγχό του πάνω στην Manbij (κάτι που από καιρό ζητούσε απ’ τις ypg, οι οποίες απλά αδιαφορούσαν κρυμμένες πίσω απ’ τους αμερικάνους πεζοναύτες) θα έχουμε χειροπιαστό το πρώτο αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής: την ενδυνάμωση του συριακού καθεστώτος…

(φωτογραφία πάνω: Στην συρο-κουρδική Ras al-Ayn οι ypg καίνε λάστιχα για να εμποδίσουν τα τουρκικά drones απ’ την αναγνώριση στόχων).

Συρία 2

Πέμπτη 10 Οκτώβρη. Κάτι που οι “ειδικοί αναλυτές” (κλασσικοί εγκάθετοι δηλαδή) αγνοούν ή υποτιμούν είναι το τι γίνεται στον θύλακα του Idlib. Λες και έχει περάσει κανάς αιώνας από τότε που οι ίδιοι ακριβώς «ειδικοί» προέβλεπαν ότι ο τουρκικός στρατός θα πολεμήσει κατά του συριακού (γιατί όχι και κατά της ρωσίας;) στο Idlib, αφού αυτός ο τελευταίος θα προέλαυνε προς την πόλη, νέα κύματα προσφύγων θα συσσωρεύονταν στα συρο-τουρκικά σύνορα, κλπ κλπ κλπ…

Τι γίνεται, λοιπόν, στο Idlib; Τίποτα! Μετά την ανακατάληψη της νότιας άκρης του θύλακα απ’ τον συριακό στρατό με την ρωσική αεροπορική συνδρομή στις 20 Αυγούστου, ξανατέθηκε (σε επίπεδο μπλοκ της Αστάνα) το ερώτημα των επιρροών της Άγκυρας στους αντικαθεστωτικούς εκεί.

Εν τω μεταξύ συνέβησαν τα εξής. Πρώτον, διάφοροι αντικαθεστωτικοί οπλαρχηγοί έφυγαν απ’ την HTS (μαζί με τα ντουφέκια τους…), την βασική και μεγαλύτερη οργάνωση στο Idlib, που χρηματοδοτείται απ’ το Ριάντ, καταγγέλοντας την για διάφορα. Δεύτερον, οι αμερικάνοι «καθάρισαν» από αέρα διάφορους οπλαρχηγούς μικρότερων οργανώσεων, για να μην «τα βρουν» με την Άγκυρα (άρα και το μπλοκ της Αστάνα). Τρίτον, η Άγκυρα ενοποίησε όλες τις οργανώσεις που ελέγχει στην περιοχή, υπό ενιαία τουρκική διοίκηση. Και τέταρτον, το μεγάλο πορτοφόλι απ’ το Ριάντ, ο τοξικός, έπαθε απανωτές χοντρές ζημιές απ’ τους Huthis… Σήμερα ο τοξικός θα υποδεχτεί στο παλάτι τον Putin… Ο πρώην καγκεμπίτης θα κάνει στον δυστυχισμένο πρίγκηπα μια πρόταση που αυτός δεν θα μπορεί να αρνηθεί: δεν έχει άλλα περιθώρια…

Απ’ τις αρχές Σεπτέμβρη λοιπόν στον θύλακα του Idlib επικρατεί σχετική ειρήνη (μόνο ο συριακός στρατός κτυπάει που και που). Το κατά πόσον αυτή είναι μια μόνιμη κατάσταση και το κατά πόσον η ηγεσία της HTS έχει ξαναζυγίσει τα δεδομένα και τα συμφέροντά της, αυτά θα φανούν στο αμέσως επόμενο διάστημα. Ωστόσο η ασταμάτητη μηχανή εικάζει (όχι αυθαίρετα…) πως πριν η Άγκυρα ξεκινήσει την εισβολή στην ypg/αμερικανοκρατούμενη βόρεια συρία (για λογαριασμό και του μπλοκ της Αστάνα) θα έπρεπε να έχει βάλει σε μια σειρά την κατάσταση στο Idlib.

Προς το παρόν φαίνεται ότι «κάτι έχει γίνει». Αν ισχύει (αν, δηλαδή, ο τοξικός γίνει ένα “φρόνιμο” ρεμάλι…) τότε η εισβολή στη συρία είναι «προγραμματισμένη» συνολικά απ’ το μπλοκ της Αστάνα πολύ περισσότερο απ’ ότι νομίζουμε, και πάνω σε έναν πιο σύνθετο καμβά απ’ ότι φαίνεται (ή μας δείχνουν…)

(φωτογραφία: Ο Erdogan έδειξε αυτόν τον χάρτη στη γενική συνέλευση του οηε στη Ν. Υόρκη, στις 24 Σεπτέμβη, εξηγώντας τι σκοπεύει να κάνει. Πριν 1,5 μήνα. Δεν έπαιξε κάποια «παγκόσμια κατακραυγή» και «καταδίκη» – αυτό είναι βέβαιο… Μεταξύ των παρόντων ήταν και ο πρεσβευτής της συρίας στον οηε – φωτογραφία κάτω. Όχι, δεν αντέδρασε στα τουρκικά σχέδια…)

Πλερέζες…

Πέμπτη 10 Οκτώβρη. Με τούτα και με τ’ άλλα διάφοροι εντόπιοι δημαγωγοί και θύματα (μεταξύ των οποίων και αποφασισμένοι υποστηρικτές της ελληνικής συμμετοχής στον άξονα) τα έχουν βάψει μαύρα. Όσο το ψόφιο κουνάβι απέκλειε την Άγκυρα απ’ την αγορά των f-35, ήταν ένα καλό, μαλλιαρό, γλυκούλι ψόφιο κουναβάκι… Μόλις επέτρεψε την τουρκική εισβολή στη βόρεια συρία, έγινε ένας μισότρελος κωλόγερος που δεν ξέρει τι του γίνεται… Και όπως παλιότερα ίσχυε το «η ψυχή μας είναι το όνομά μας» έτσι και τώρα, κατευθείαν απ’ τα ονειρικά ‘90s, αναθερμάνθηκε ξαφνικά εκείνη η παλιά αγάπη για το pkk, που είχε φτάσει τότε στο επικό σύνθημα «η ειρήνη στο Αιγαίο κρίνεται στα βουνά του κουρδιστάν»! Αναθερμάνθηκε ψόφια βέβαια: τώρα το ελλαδιστάν δεν μπορεί να κάνει κάτι σπουδαίο για τα βουνά του κουρδιστάν.

Με το να αποδίδουν στην «αστάθεια» του ψόφιου κουναβιού την αιτία της πίκρας τους, όλοι αυτοί οι δημαγωγοί και τα εντόπια θύματά τους (πάμπολλα) κάνουν διάφορα. Για παράδειγμα εγκρίνουν την αμερικανική κατοχή του 1/3 της συρίας – τι σύμμαχοι είμαστε διάολε;;!

Δεν βλέπουν (ή κάνουν πως δεν βλέπουν), κυρίως οι ντόπιοι «ειδικοί», ότι στην Ουάσιγκτον ξετυλίγονται οι τελευταίες πράξεις μιας εσωτερικής σύγκρουσης ιμπεριαλιστικών «γραμμών», μιας σύγκρουσης που οξύνθηκε απ’ την αποτυχία να ανασχεθεί τόσο η Τεχεράνη όσο και το Πεκίνο με την «γραμμή των οικονομικών κυρώσεων». Η ελληνική εθνική μυωπία είναι βολική: τώρα οι πατριώτες και όλοι οι λακέδες του ντόπιου ιμπεριαλισμού (παρακμιακού μεν αλλά σίγουρα εγκληματικού) θα ψήφιζαν Pence αν είχαν κάποιο δικαίωμα.

Η πρόσφατη «συμφωνία αμυντικής συνεργασίας» δεν υπογράφτηκε με το ψόφιο κουνάβι. Με το κράτος και, κυρίως, το μιλιταριστικό σύμπλεγμα των ηπα υπογράφτηκε. Συνεπώς το μελόδραμα Βρε τον κερατά που προδίδει τους κούρδους είναι η μπροστική όψη του Άντε να τον διαδεχτεί κανάς «νταής», μπας και κάνουμε ταμείο!

Brexit

Πέμπτη 10 Οκτώβρη. Όποιος (ειδικά στα αρρωστημένα μέρη μας) νομίζει πως η καούρα των ευρωπαϊκών πρωτευουσών είναι το τι κάνει η Άγκυρα (και το μπλοκ της Αστάνα) στη βόρεια συρία ή/και στο «οικόπεδο 7», ζουν στον κόσμο τους.

Παρότι το Παρίσι έχει βλέψεις για την συρία (και κάμποσους «συμβούλους» στις ypgκρατούμενες περιοχές) όλες οι πρωτεύουσες «χορεύουν» αυτόν τον καιρό στον ρυθμό του brexit. Η ημερομηνία του ευρωπαϊκού συμβουλίου που θα επιβεβαιώσει πως δεν υπάρχει άλλη συμφωνία για τον βρετανικό λέοντα εκτός από εκείνη που υπέγραψε η δόλια κυρά May (και απορρίφθηκε τρεις φορές απ’ το house of commons) πλησιάζει: 17 και 18 Οκτώβρη. Μετά απ’ αυτές τις μέρες όλα είναι θεωρητικά πιθανά – εκτός από ένα ομαλό ξεσφήνωμα.

Τόσο κοντά πια, και με τον Bor-Duk να έχει συμμαζέψει εντυπωσιακά το κόμμα του (τους συντηρητικούς) δεν είναι φρόνιμο να κάνουμε τίποτα περισσότερο απ’ το να υπενθυμίσουμε ότι για την ασταμάτητη μηχανή ισχύουν αυτά που έχει εκτιμήσει ήδη. Όμως σε κάθε περίπτωση τα ευρωπαϊκά κράτη είναι υποχρεωμένα, ακόμα κι αν αποδειχθεί αχρείαστο, να ετοιμάζονται για ένα «άγριο ξεσφήνωμα» στις 1 Νοέμβρη.

Πέρα απ’ την οικονομική διάσταση του διαζυγίου (ή μιας ακόμα παράτασης…) τα ευρωπαϊκά κράτη θα έχουν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που θα προκύψουν (στην περίπτωση του «άγριου ξεσφηνώματος») είτε στους πολίτες τους που βρίσκονται στην επικράτεια της αυτού μεγαλειότητας, είτε στους βρετανούς πολίτες που βρίσκονται στην ε.ε. Δεν είναι σα να χρεωκοπεί μια thomas cook· είναι πιο σύνθετα τα ζητήματα.

Φυσικά τα πολιτικά δράματα θα εκτυλιχθούν στο Λονδίνο. Η συρία; Ας φροντίσει ο Erdogan (…θα έλεγαν πολλοί εις τα ευρώπας αν ήταν κομψό να μιλήσουν έτσι…)

(φωτογραφία: Κάπως έτσι θα είναι ο Bor-Duk σε μερικά χρόνια. Αυτός τώρα είναι ο Stanley Johnson, ο πατέρας του. Η κουπ φαίνεται πως είναι κληρονομικό χάρισμα…)

The favorite

Τετάρτη 9 Οκτώβρη. Ο ρημαδοΚούλης είχε επιτέλους την χαρά να σφίξει (για πρώτη φορά) το χέρι του ευνοούμενου χασάπη της μέσης Ανατολής. Του Sisi. Είχε επίσης την χαρά της εν χορώ κατάρας στην «έκνομη» Άγκυρα: με πάνω από 2000 συλλήψεις μόνο μετά τις πιο πρόσφατες διαδηλώσεις εναντίον του, ο χουντοκαραβανάς του Καΐρου είναι πράγματι ο κατάλληλος να μιλήσει για «νόμο». «Νόμος» και «έκνομοι» – όχι αστεία… Αυτός ξέρει!

Πολλά και διάφορα θα κουβεντιάστηκαν απ’ το τρίο (συμμετείχε στα φωνητικά και ο Αναστασιάδης). Υπήρξε, όμως, και κάτι που δεν ειπώθηκε· κάτι που ήταν το μόνιμο ρεφραίν όλων των συμμαχικών δηλώσεων των φαιορόζ με τον Sisi και τους υπουργούς του, τα προηγούμενα χρόνια: το «προχωράμε στην οριοθέτηση των αοζ μεταξύ των δύο κρατών»…

Το παραμυθάκι ότι το ελλαδιστάν έχει αοζ που συνορεύει με εκείνη της αιγύπτου έχει τελειώσει. Σιωπηλά, στα μουγκά… αλλά τέλος! Που σημαίνει ότι έχει τελειώσει για την Αθήνα (σιωπηλά, στα μουγκά…) το παραμυθάκι για την θρυλική αοζ του Καστελόριζου… Κι αφού τέλειωσε αυτό, λογικά έχει τελειώσει (σιωπηλά, στα μουγκά…) και το αδελφό παραμυθάκι, εκείνης της (νοτιο)κυπριακής αοζ που επεκτεινόταν προς τα δυτικά τόσο όσο χρειαζόταν για να συνορεύει με την θηριώδη ελληνική.

Να μια κάποια χρησιμότητα των ευνοούμενων χουντικών: σερβίρουν δείπνο δολοφόνων, που μπορεί να δείξει τα όρια του ιμπεριαλισμού μερικών δημοκρατιών…

(φωτογραφίες: Ο καθένας είναι το κάθαρμα που πρέπει.)