Καμπάνια Μ15

Δίψα για αίμα. Η ισραηλινή καθεστωτική Ha’arez, στην ηλεκτρονική της έκδοση, ντοκουμεντάρει ότι η Hamas (ακούς ντόπια ορδή από τσιράκια; – όχι… σιγά μην παρατήσεις την εργολαβία σου…) προτείνει επίμονα στο Τελ Αβίβ μια συμφωνία που θα περιλαμβάνει το τέλος του αποκλεισμού / περικύκλωσης της λωρίδας της Γάζας – και το ισραηλινό καθεστώς κάνει το κορόιδο.

Γιατί; Θέλει αίμα!!! Θέλει αίμα αράβων / παλαιστίνων, μέχρι να στεγνώσουν όχι μόνο τα δάκρυά τους αλλά και οι αρτηρίες τους.

Τάχει υπολογίσει όλα τα ανθρωποφάγο ισραηλινό καθεστώς;

(Δες το υλικό της εκδήλωσης για τα “γκάζια” στη μέση Ανατολή και στην ανατολική Μεσόγειο την περασμένη Τετάρτη 9 Μάη στους συνδέσμους πιο κάτω. Για υπότιτλους στο video επέλεξε το “cc > ελληνικά” κάτω δεξιά στην οθόνη προβολής).

 

Η πρεσβεία

Παρασκευή 11 Μάη. Ενόψει των εγκαινίων της αμερικανικής πρωτεύουσας στην (δυτική) Ιερουσαλήμ / Quds (σε 3 ημέρες…) το ισραηλινό καθεστώς μοιράζει προσκλήσεις σε διεθνείς διπλωματικές αποστολές. Κάποιες (τις λιγότερες) τις έχουν αποδεχθεί, άλλες (τις περισσότερες) όχι… Αλλά πόσο μπορεί να διαρκέσει η ηχώ της συγκεκριμένης τελετής; Ίσια ίσια μέχρι να ακουστούν οι σειρήνες…

Η υλοποίηση μιας απόφασης ενός αμερικάνου προέδρου που είναι κάτι σαν παγκόσμιο ανέκδοτο, ο οποίος επιπλέον κουβαλάει τις διεθνείς συνέπειες της πολύ πρόσφατης και τυχοδιωκτικής απόφασής του να σκίσει την υπογραφή του σε μια διεθνή συμφωνία (για τα πυρηνικά του ιράν), θα έπρεπε να προσφέρει μια παγερή ικανοποίηση ακόμα και για το ισραηλινό καθεστώς· αν δεν καιγόταν τόσο για συμβολισμούς (επειδή χάνει ουσιαστικά).

Καταλαβαίνουμε: είναι πολύ δύσκολο για το προκεχωρημένο φυλάκιο της πρωτοκοσμικής αποικιοκρατίας στη μέση Ανατολή να υπάρξει σαν κάτι άλλο εκτός απ’ αυτό που ήταν πάντα, απ’ την δημιουργία του την ίδια: ένα κράτος φονιάς, ένας κράτος βασανιστής, ένα κράτος α λα λευκή νότια Αφρική άλλοτε. Είναι δύσκολο, αλλά δεν είναι αδύνατο. ..

Όπως συμβαίνει σε πολύ πιο «αντι-ηρωϊκές» περιπτώσεις, το να σου κτυπάνε την πλάτη όταν έχεις πέσει στην πρέζα δεν είναι ο τρόπος για να ξεμπερδέψεις. Κι ύστερα, αυτό που μπορεί ο κάθε πρεζάκιας να πιστεύει για τον εαυτό του σαν superiority, έχει συνήθως μια κατάληξη που λέγεται overdose.

Καμπάνια Μ15

Αποκλειστικότητα της ασταμάτητης μηχανής: Ένας αληθινός αριστερός, καλοχτενισμένος, με διαφημιστικό look “η γοητεία της ωριμότητας” (άνετα θα μπορούσε να διαφημίζει ρολόγια· ακόμα και να παίξει τον αιρετικό μπάτσο σε γαλλικό noir…), σε μια ιστορική στιγμή: αψηφά οποιαδήποτε εξαγορά, δωροδοκία, κολακεία, με γκάζι ή χωρίς, και καταδικάζει έντονα (απ’ τη Λευκωσία) τα εγκλήματα του ρατσιστικού ισραηλινού κράτους… Μετά ο Netanyahu πέφτει στα πόδια του και παρακαλάει για συγχώρεση…

Είναι μια εξαιρετική στιγμή επίδειξης εθνικιστικής (και γεωπολιτικής) βλακείας. Ο Αναστασιάδης επιβεβαιώνει “την συνεργασία που είναι σε θέση να προωθήσει αποτελεσματικά την συλλογική προώθηση” (πρωινάδικο φάση!..), ενώ ο χασάπης του Τελ Αβίβ επαναλαμβάνει βαρετά το παραμύθι που λέει εδώ και χρόνια όταν απευθύνεται σε έλληνες κομπλεξικούς, περί “κοινών συμφερόντων επειδή κοινές αξίες, και κοινές αξίες επειδή κοινά οράματα”…

Και ύστερα φεύγει γρήγορα για την πρωτεύουσά του, για να συγχαρεί το ψόφιο κουνάβι (με το οποίο επίσης “κοινά συμφέροντα” κλπ…). Ενώ ο ψόφιος κοριός γυρίζει σπίτι ευχαριστημένος, με την μυρωδιά του (ισραηλινού) γκαζιού στα ρουθούνια του… Πούσαι ρε καπετάν Παναγιώτη που φτιαχνόσουνα με το ρωσικό…. Την μπουρούχα!… Το ισραηλινό είναι ρε για να την ακούσεις!!!

 

Καμπάνια Μ15

(Πόσο σκουλίκια μπορεί να είναι αυτοί που σκίζουν ή “πατάνε” τις αφίσες της καμπάνιας Μ15; Πόσο ενεργούμενα του Τελ Αβίβ και των ελληνικών υπηρεσιών;

Και σε ποιά “τύχη” ελπίζουν άραγε; Ε;)

https://www.youtube.com/watch?v=pGk20HZqOwo

 

Καμπάνια Μ15

Το βίντεο είναι μια παραγωγή του bbc, και προβλήθηκε τον Μάρτη του 2003, με τίτλο “το κρυφό όπλο του ισραήλ”. Δείχνει τι σημαίνει προκεχωρημένο πρωτοκοσμικό φυλάκιο στη μέση Ανατολή / κράτος μπάτσος.

Μόλις βρούμε χρόνο για το υποτιτλίσουμε στα ελληνικά. Όμως ως τότε θα πρέπει να βασιστείτε στα αγγλικά σας…

Ουάσιγκτον – μέση Ανατολή, ένα ψόφιο κουνάβι δρόμος

Τετάρτη 2 Μάη. Το σκέφεται… Το ψόφιο κουνάβι επανέλαβε χτες ότι μπορεί να παραβρεθεί στα εγκαίνια της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ / Quds, που αναμένονται για τις 15 Μάη, σα δώρο της Ουάσιγκτον στο Τελ Αβίβ για τα 70χρονα (της δημιουργίας) του ισραηλινού κράτους.

Έτσι κι αλλιώς για εκείνη την ημέρα προετοιμάζονται διαδηλώσεις σ’ όλον τον κόσμο· κι όχι μόνο στον μουσουλμανικό. Το «καπάκι» στον συμβολισμό της μεταφοράς της αμερικανικής πρεσβείας, η αυτοπρόσωπη παρουσία του ψόφιου κουναβιού δηλαδή, θα στοχοποιήσει τον ίδιο και το u.s.a. ακόμα περισσότερο· ίσως περισσότερο από ποτέ ως τώρα…

Ακόμα κι αν προταθεί για «νόμπελ ειρήνης» (με την αιτιολογία ότι δεν πρόλαβε να βομβαρδίσει την βόρεια κορέα…) το ψόφιο κουνάβι έχει κάνει ό,τι χρειάζεται για να μείνει στην ιστορία σαν νέος Ηρόστρατος…

Χωρίς, φυσικά, να λύσει τα προβλήματα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού…

Δολοφονική μηχανή

Κυριακή 29 Απρίλη. Ενδιαφέρεται καμιά Ουάσιγκτον, κανά Παρίσι, κανά Λονδίνο, να ρίξει καμιά 100αριά πυραύλους στο Τελ Αβίβ, για να σταματήσει τις συστηματικές δολοφονίες αμάχων (με α-χημικά όπλα); Όχι δα! Εκπρόσωπός τους είναι, εργολάβος τους…

Μήπως μας αναλογεί κάτι, σε ότι αφορά την ελληνο-ισραηλινή συμμαχία; Μήπως;