Tag: νόμοι σχέσεις

Ζήτω τα (νέα) blue collars!

Δευτέρα 29 Ιούλη (00.32)>> Ξεκίνησε καλά. Συνεχίστηκε καλύτερα: γιατί να κρατάμε τις βιομηχανίες μας (μαζί μ’ αυτήν την ζόρικη εργατική τάξη) στο έδαφός μας όταν μπορούμε να στείλουμε την βιομηχανική μας παραγωγή (χωρίς την εργατική τάξη μας!) στην άλλη άκρη του κόσμου, με πολύ φτηνότερα μεροκάματα και με καθεστώτα λίγο πολύ δικτατορικά ώστε να μην γίνονται απεργίες;

Το πράγμα για τα δυτικά αφεντικά άρχισε να δουλεύει απ’ τα ‘80s και απογειώθηκε στα ‘90s. Όλα καλά: φτηνή παραγωγή (φτηνή σε σχέση με το αν γινόταν στις δυτικές επικράτειες), και μετακίνηση του «εγχώριου» δυτικού καπιταλιστικού μοντέλου προς τον τριτογενή και, κυρίως, τις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες… «Το χρήμα γεννάει χρήμα». Super!…

Όμως τα «θαύματα» δεν κρατούν για πάντα! Μετά την χρηματιστηριακή κατάρρευση του 1997, τις λεγόμενες «τίγρεις της ασίας» (κράτη που είχαν επιλεγεί να γίνουν οι βάσεις του δυτικού, βιομηχανικού outsourcing…) διαδέχτηκε σε μεγάλο βαθμό ο κινέζικος καπιταλισμός. Κι έπειτα (όχι μετά από αιώνες, μετά από σχεδόν μια δεκαετία, απ’ το 2007 ως το 2015) ο κινεζικός καπιταλισμός άρχισε να βγάζει δόντια. Πολλά δόντια. Όλο και περισσότερα δόντια: έπαψε να είναι ο καπιταλισμός των φτηνών T–shirt και της σαγιονάρας και άρχισε να γίνεται με δικές του εταιρείες βιομηχανικός και τεχνολογικός ανταγωνιστής των δυτικών αφεντικών – στα ίσια!

Εν τω μεταξύ στις δυτικές επικράτειες πανηγύριζαν για την gig economy, τον «καπιταλισμό του διαμοιρασμού» και τις νέες εταιρείες (και θέσεις εργασίας…) που εμφανίζονταν. Αλλά ο δευτερογενής έμενε στην μακρινή Ασία… Και τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτό αν (λέμε «αν»…) ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός οξυνόταν και η βιομηχανική ασιατική βάση γινόταν «βάση του εχθρού»;

Το ψόφιο κουνάβι, μ’ όλη την ψοφιοκουναβοσύνη του (το επιτελείο του δηλαδή) είδε τον κίνδυνο! Και σάλπισε «πατριωτισμό» για τις μεγάλες αμερικανικές εταιρείες που είχαν στρογγυλοκαθήσει στο κινεζικό έδαφος (και στην κινεζική εργατική τάξη…) «Γυρίστε πίσω»!!! Δύσκολο ως αδύνατο. Ζήτημα «εργατικού κόστους», ζήτημα ειδίκευσης… Ο νυσταλέος Jo ήταν σε παρόμοια γραμμή αλλά πιο επιθετικός: πρώτα ξεχαρβάλωσε την γερμανική βιομηχανία (: nord stream…) και ύστερα την δωροδόκησε για να μεταφέρει την παραγωγή της στις ηπα. Μέτρια αποτελέσματα γι’ αυτήν την τακτική ενδο-δυτικού κανιβαλισμού: διάφορα γερμανικά αφεντικά προτίμησαν να μεγαλώσουν τα εργοστάσιά τους στην κίνα…

Σα να μην έφταναν αυτά, προέκυψε και κάτι ακόμα χειρότερο: η βιομηχανική βάση της μιλιταριστικής πρωτοκοσμικής παραγωγής (όπλα, εξαρτήματα, αναλώσιμα) είχε επίσης γίνει outsourcing! Παράδειγμα; Τα ναυπηγεία. Γιατί να κρατάς ναυπηγεία (είτε για εμπορικά είτε για πολεμικά πλοία) αν μπορείς να κάνεις την δουλειά σου στην ιαπωνία και στη νότια κορέα; Σωστά. Μόνο που τα τουλάχιστον 20 μεγάλα ναυπηγεία του μεγαλύτερου ανταγωνιστή σου, του Πεκίνου, ανέπτυξαν συν τω χρόνω μια ασύλληπτη παραγωγικότητα (με την χρήση, πλέον, σύνθετων αλγόριθμων, προχωρημένης αυτοματοποίησης / ρομπότ, κλπ) ξεπερνώντας τα ιαπωνικά και τα νοτιοκορεάτικα ναυπηγεία, που στο κάτω κάτω δεν έχουν μόνο αμερικάνους πελάτες.

Άρα; Αν πρέπει να συντηρήσεις και να μεγαλώσεις την αρμάδα σου πρέπει να ξαναστήσεις κάποια ναυπηγεία σου in usa! Είναι εύκολο; Όχι και τόσο. Εκτός απ’ τις εγκαταστάσεις χρειάζεται και η ζωντανή εργασία. Ανειδίκευτη αλλά και ειδικευμένη, όχι βέβαια με βάση τις τεχνικές προδιαγραφές του 1970 και του 1980!!! Οπότε βγαίνεις στο ψάξιμο∙ φτιάχνεις διαφημίσεις, video, κλπ.

Το παρακάτω video είναι διδακτικό για τις περιστάσεις – και χαριτωμένο. Δημιούργημα του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού, δυσφημεί τις «σκατοδουλειές» της gig economy (τηλεφωνικά κέντρα, delivery, uberοδήγηση, βόλτες για σκύλους, σούπερ μάρκετ…) ακόμα και την δουλειά στο σπίτι (ράψιμο…) και υπόσχεται αναβαθμισμένη, ήρεμη και με μέλλον δουλειά στα (νέα) ναυπηγεία! Βιομηχανική δουλειά!…

Ναι!!! Τι πάει να πει “δεν θέλουμε να γίνουμε εργάτες”, ε; Και τι είσαστε δηλαδή; Ίσως μ’ ένα master στη ρομποτική ηλεκτροκόλληση ή μ’ ένα διδακτορικό στη διαχείριση συστημάτων σύνθετων αλγόριθμών (: «τεχνητή νοημοσύνη»…) να βρει ο καθένας και η καθεμιά τον βιομηχανικό (και πατριωτικό…) παράδεισό του / της…

 

Το σύντομο σενάριο: η Rosie the Riveter, η «εικόνα / σύμβολο» της αμερικάνας βιομηχανικής προλετάρισσας στη διάρκεια του Β παγκόσμιου, αναβιώνει και ταλαιπωρείται σήμερα από δουλειά σε δουλειά της gig economy, τρώγοντας στη μάπα τους κάθε είδους πελάτες. Τριτογενής γαρ!!! Μέχρι που τα βήματά της την φέρνουν στην πύλη του ναυπηγείου…

Ωωωω! Αυτό δεν είναι ναυπηγείο! Εκκλησία είναι!!!

(Όσο για την Edith Piaf στο βάθος; Όχι, δεν είναι απ’ τους παριζιάνικους ολυμπιακούς…)

Ό,τι λάμπει είναι (και) χρυσός – αλλά όχι μόνο

Δευτέρα 29 Ιούλη (00.08)>> Έχετε διαβάσει ξανά και ξανά εδώ (πιθανότατα και αλλού) για την διεθνή διαδικασία που ονομάζεται «αποδολαριοποίηση». Πρόκειται για τον σταδιακό αλλά σταθερό περιορισμό της χρήσης του αμερικανικού νομίσματος (και, σε δεύτερο χρόνο, σχεδόν όλων των πρωτοκοσμικών: ευρώ, στερλίνα, κλπ) είτε ως αποθεματικού νομίσματος, είτε ως γενικού ενδιάμεσου των διεθνών συναλλαγών / εμπορίου / τιμολόγησης. Οι μορφές που έχει πάρει αυτή η (μεσοπρόθεσμα υπονομευτική / καταστροφική για την δυτική ηγεμονία) διαδικασία είναι η καθιέρωση εθνικών νομισμάτων από διάφορα κράτη στις μεταξύ τους συναλλαγές∙ η δημιουργία του ψηφιακού / λογιστικού UNIT∙ και η αντικατάσταση των αποθεματικών νομισμάτων (του δολαρίου κατ’ αρχήν) στις κρατικές, κεντρικές τράπεζες από χρυσό.

Κάποιος θα ρωτούσε εύλογα αν αυτή η διαδικασία αφορά όχι μόνο το Πεκίνο, την Μόσχα, το Καράκας ή μια χούφτα ακόμα κράτη γνωστά για τις … σχέσεις τους με την Ουάσιγκτον, αλλά και κράτη του λεγόμενου «παγκόσμιου νότου», που είναι και τα πιο αδύναμα από καπιταλιστική άποψη, άρα και τα πιο ευάλωτα σε «αλλαγές παραδείγματος». Αν έχετε τέτοιες απορίες σημειώστε λοιπόν:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Η πολιτική οικονομία της μαζικής, γενικευμένης νοσηρότητας

Δευτέρα 29 Ιούλη (00.03) >> Τα αφεντικά των φαρμακομαφιών το ήξεραν εγκαίρως: η δεκαετία του 2020 επρόκειτο να είναι ζόρικη για την κερδοφορία τους. Ο λόγος; Ως τα τέλη της, χοντρικά ως το 2030, λήγουν πολλές πατέντες γνωστών προϊόντων τους, με αποτέλεσμα ένας τζίρος πάνω από 200 δισεκατομμύρια δολάρια να πλησιάζει στο χείλος του γκρεμού, εφόσον μετά την λήξη της οποιασδήποτε πατέντας τα συγκεκριμένα φάρμακα μπορούν να αντιγραφούν, να παραχθούν και να πουληθούν από οποιαδήποτε εταιρεία στον πλανήτη πολύ φθηνότερα…

Η αντιγραφή (τα «γενόσημα») είναι σχετικά εύκολη για όλη εκείνη την γενιά φαρμάκων που στηρίζονται στη χημεία και σε χημικά συστατικά. Σε διάφορα γεωγραφικά μήκη και πλάτη του πλανήτη η δημιουργία αντιγράφων / γενόσημων που εφόσον δεν είναι πατενταρισμένα είναι πολύ φτηνότερα ήταν και παραμένει όρος ζωής, τόσο για τους ασθενείς όσο και για τα δημόσια συστήματα υγείας… Αλλά ο κίνδυνος απωλειών με πολλά μηδενικά δεν επιτρέπει «αγαθοεργίες» απ’ τις 20 μεγαλύτερες φαρμακομαφίες – που άλλωστε ποτέ δεν ήταν (εδώ και πολλές δεκαετίες) κάτι λιγότερο από μαφίες. Συνεπώς θα έπρεπε να κατασκευάσουν μια Ριζική Αλλαγή Παραδείγματος σε σχέση με το τι είναι «φάρμακο» και όχι μόνο στη γενική λογική του:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

mRNA πλατφόρμες: Τις ξεχάσατε; Αυτές όχι!

Δευτέρα 22 Ιούλη (00.20)>> Η απώθηση είναι κακή συνήθεια. Η ιδέα ότι «η γενετική μηχανική είναι επιστημονικό θέμα οπότε δεν μπορούμε εμείς οι ‘κοινοί θνητοί’ να έχουμε γνώμη… ας το αφήσουμε στους ειδικούς» είναι αποδεδειγμένα καταστροφική, φονική. Όμως τι ελπίδες έχουμε να επιστήσουμε αποστελεσματικά την προσοχή;

Το κεφάλαιο «covid-19» μοιάζει να έκλεισε (μιλώντας γενικά…) προς το παρόν, και τα φονικά αποτελέσματα της γενετικής εφόδου έχουν σκεπαστεί σχετικά καλά. Ακόμα και εκείνη η άθλια, η κυρία Ursula, επιβραβεύτηκε για τις μυστικές συμφωνίες της με τον κτηνίατρο ceo… Ωστόσο μακριά απ’ την δημαγωγία (σ’ αυτήν την περίοδο δεν είναι απαραίτητη, υπάρχουν άλλα θέματα…) οι «ειδικοί» του βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος και τα αφεντικά τους συνεχίζουν την «δουλειά» τους.

Ένα μικρό αλλά με τον τρόπο του αποκαλυπτικό δείγμα: Τον περασμένο Γενάρη η CEPI (ένα απ’ τα «μετωπικά» του φιλάνθρωπου Gates ή, πιο σωστά, εκείνων που βρίσκονται πίσω του) και το ευγονικό Wellcome Trust επιχορήγησαν τη νοτιοκορεατική βιοτεχνολογική εταιρεία Lemonex Inc., με ειδίκευση την κατασκευή νανοσωματιδίων, με 4,6 εκατομμύρια δολάρια, για να συνεχίσει τις έρευνές της για την «τεχνολογία μεταφοράς mRNA».

Λίγο αργότερα, πριν μόλις μια βδομάδα (στις 15 Ιούλη 2024), οι τεχνικοί της Lemonex δημοσίευσαν ένα «paper» με τα επιτεύγματά τους, σε δοκιμές για «εμβόλιο» (mRNA πλατφόρμα δηλαδή) κατά του ιού Zika (τον οποίο ασφαλώς έχετε ξεχάσει…)

Κάθε τεχνοεπιστημονική «πρόοδος», για να αποδείξει ότι είναι τέτοια, πρέπει να πει δυο τρία πράγματα για τα μειονεκτήματα του προηγούμενου βήματος, της προηγούμενης φάσης. Οι τεχνικοί της Lemonex έκαναν αυτό το καθήκον τους (μαζί με τα απαραίτητα ψέμματα), οπότε μεταφέρουμε εδώ ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα της εισαγωγής τους. Ο τονισμός δικός μας:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Who will cry for you america?

Ένας άγγλος πιστολάς σ’ ένα τραίνο κάπου στο αμέρικα υποστηρίζει ότι αν έχεις πρόεδρο (όπως η πρώην αγγλική αποικία Ουάσιγκτον…) κάποιος θα βρεθεί να τον πυροβολήσει, ενώ αν έχεις βασιλιά (ή βασίλισσα) όπως το Λονδίνο όλοι σέβονται… Πράγματι ο αμερικάνος πρόεδρος Garfield, 20ος στη σειρά, δολοφονήθηκε το 1881, και η συγκεκριμένη σκηνή αναφέρεται σ’ αυτό…

(Από την ταινία Unforgiven του Clint Eastwood, 1992)

Δευτέρα 15 Ιούλη>> Είχε δεν είχε έμπλεξε η παρακμιακή πρώην υπερδύναμη. Ο επίδοξος δολοφόνος του ψόφιου κουναβιού ξαστόχισε για ελάχιστα χιλιοστά επειδή το ψόφιο κουνάβι γύρισε στιγμιαία το κεφάλι του. (Την πλήρωσαν όμως 1 + 2 οπαδοί του, που βρέθηκαν στην τροχιά των βλημάτων…). Η αποτυχία της απόπειρας στεναχώρησε πολλούς και διάφορους (εντός και εκτός usa) κι απ’ την άλλη προκάλεσε αναπόφευκτα θυμό στους οπαδούς του, αρκετοί απ’ τους οποίους συμβαίνει να είναι επίσης ένοπλοι – και φασίστες. Εν τέλει η άμεση, αντανακλαστική αντίδραση του ψόφιου κουναβιού μετά τον τραυματισμό του (με την υψωμένη γροθιά και τα λοιπά) ήταν τόσο κινηματογραφική ώστε πέτυχε την πλήρη ηρωοποίησή του. Υποθέτουμε ότι τα σχετικά εικονίσματα θα εμφανιστούν παντού, από μπλουζάκια μέχρι κούπες, και θα ξεπουλήσουν.

Έτσι για να μαθαίνετε πόσο γρήγορο είναι το εμπόρευμα!!! (Το μαγαζί είναι στη Ν. Υόρκη…)

Χρησιμοποιώντας τα εργαλεία παραπλάνησης που διαθέτει η οργανωμένη δημαγωγία (αμερικανική + friends) προσπάθησε σε πρώτο χρόνο να υποβαθμίσει την απόπειρα δολοφονίας μετακινώντας το σημείο της προσοχής μέσω της γνωστής θέσης περί οπλοκατοχής (στις ηπα), θεωρούμενο αδύνατο πολιτικά σημείο των ρεπουμπλικάνων… Ναι, το θέμα είναι εξαιρετικά σοβαρό όταν μέρα παρά μέρα κάποιος διαταραγμένος βγαίνει και γαζώνει ό,τι και όποιον βρει μπροστά του… Αλλά δεν έχει καμία σχέση με την απόπειρα κατά του ψόφιου κουναβιού: άραγε η (επίσης αποτυχημένη) απόπειρα κατά του σλοβάκου πρωθ. σοσιαλδημοκράτη Robert Fico πριν 2 μήνες ήταν κι αυτή προϊόν της μαζικής οπλοκατοχής;

Δεν ξέρουμε τι είδος προεκλογικής περιόδου θα εξελιχθεί από ‘δω και πέρα ως τις αρχές Νοέμβρη στη «χώρα της ελευθερίας». Μήπως θα ήταν προτιμότερο οι διαιτητές να σφυρίξουν πρόωρα την λήξη της, τώρα, πριν μπουκάρουν οι οπαδοί στο ταρτάν;

(Από σήμερα και για λίγες μέρες οι ρεπουμπλικάνοι έχουν το κεντρικό συνέδριό τους στο Millwaukee για την επίσημη ανακήρυξη του ψόφιου κουναβιού ως υποψηφίου προέδρου. Υποθέτουμε ότι κάμποσες χιλιάδες οπαδοί του θα είναι συγκεντρωμένοι στα πέριξ του Fiserv Forum, του γηπέδου όπου θα γίνει η τελετή. Αν δείτε κάποιους να έχουν βαρύ οπλισμό για λόγους ασφαλείας θα είναι ….χμμμμ… ακριβώς «για λόγους ασφαλείας» – της μισής αμερικής αποκλειστικά…)

Who will care for you america?

Δευτέρα 15 Ιούλη>> Οι αμερικάνοι δημοκρατικοί, ως γνωστόν, απασχολούνταν ως χτες με το αν ο νυσταλέος Jo αντέχει να κατέβει στον στίβο στις 5 Νοέμβρη, να νικήσει και να σταθεί ως κεντρική πολιτική βιτρίνα άλλα 4 χρόνια, ως το τέλος του 2028.

Μόνο που υπάρχει ένα διαφορετικό, πιο άμεσο προβληματάκι. Ο νυσταλέος Jo είναι υποχρεωτικά πρόεδρος ως το τέλος της χρονιάς, για άλλους 5,5 μήνες δηλαδή. Πρέπει να διαχειριστεί οτιδήποτε προκύψει εσωτερικά αυτούς τους 5,5 μήνες∙ με αυτό το «εσωτερικά» να τρίζει έντονα….

Οι γνωστοί rivals παρακολουθούν. Όχι για να επιτεθούν στην Ουάσιγκτον ή για να χαλάσουν την «γιορτή της δημοκρατίας»! Απλά η παρακμιακή πρώην υπερδύναμη έχει πολλά «ανοίγματα», σε διάφορα σημεία του πλανήτη. Η εκδήλωση οξυμένων εσωτερικών προβλημάτων είναι ιδανική για την «αύξηση των εξωτερικών πιέσεων» σε κάποια απ’ αυτά τα σημεία.

Όπως λένε διάφοροι σοφοί-με-το-κιλό: 5,5 μήνες είναι πολύς καιρός πολιτικά. Και γεωπολιτικά θα προσθέταμε: κάποιες κινήσεις όχι ευχάριστες για την Ουάσιγκτον διαγράφονται ήδη στον ορίζοντα…

Προπάντων πρόληψη! (1)

Δευτέρα 15 Ιούλη>> Με ή χωρίς τον ετοιμόρροπο νυσταλέο Jo στο άσπρο σπίτι η Ουάσιγκτον προσπαθεί να κάνει τη δουλειά της. Η ανακοίνωση της εγκατάστασης (το 2026… Γιατί τόσο αργά; Τι μπορεί να προκύψει ως τότε; Και με ποιον πρόεδρο στο άσπρο σπίτι;) στο γερμανικό έδαφος πυραύλων μέσου βεληνεκούς (που μπορούν να κουβαλήσουν και πυρηνικές κεφαλές…) θυμίζει μεν την δεκαετία του 1980 αλλά από κάποιες απόψεις είναι ακόμα χειρότερη ενέργεια. Μέχρι πριν κάποιους καιρούς η αμερικανική κοινοτοπία για την εγκατάσταση διάφορων πυραυλικών συστημάτων κοντά στα ρωσικά σύνορα ήταν «ωω, μην ανησυχείτε, δεν είναι για εσάς, είναι για το … ιράν». Τώρα, τουλάχιστον, μπορεί κάποιος να πιστέψει τους στόχους τους…

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ο πνιγμένος απ’ τα μαλλιά του πιάνεται;

Δευτέρα 15 Ιούλη>> Για λόγους που αφορούν την ψυχολογία και όχι την πολιτική ως τεχνική της εξουσίας, διάφοροι της αριστεράς του κράτους και του κεφάλαιου (και στα μέρη μας…) πανηγύρισαν για τα τελικά αποτελέσματα των γαλλικών βουλευτικών εκλογών. Κατά την γνώμη τους «αντιμετωπίστηκε με επιτυχία ο φασισμός» (άλλη μια φορά).

Πριν δούμε τι είναι αυτό που τελικά αντιμετωπίστηκε, μια αναγκαία διευκρίνιση για το γαλλικό εκλογικό σύστημα. Αυτό που στο ελλαδιστάν εφαρμόζεται στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, στη χώρα-της-δημοκρατίας εφαρμόζεται για τις βουλευτικές! Αν γινόταν και στα μέρη μας το ίδιο οι πάντες θα μιλούσαν για καλπονοθευτικό σύστημα! Δεν θα είχαν άδικο.

Γιατί; Προσέξτε. Με το σαφώς αναλογικότερο (σε σχέση με το γαλλικό) εκλογικό σύστημα στα μέρη μας, στις εκλογές του 2023 το κκε (είναι ένα καλό παράδειγμα) με ποσοστό 7,69% εξέλεξε 21 βουλευτές. 21 στους 300, πήρε δηλαδή το 7% των εδρών…. Με το «γαλλικό» σύστημα στις ελληνικές δημοτικές εκλογές που ακολούθησαν (πλειοψηφικό, αν χρειαστεί δύο γύροι, σε μονοεδρικές κάλπες) το κκε εξέλεξε μόλις 6 δημάρχους (σε 332 δήμους συνολικά) και κανέναν περιφερειάρχη (στις 13 συνολικά περιφέρειες). Αν αυτό το σύστημα εφαρμοζόταν και για την βουλή, με 300 μονοεδρικές περιφέρειες, τότε το κκε με ποσοστό 7,7% πιθανότατα θα εξέλεγε το μάξιμουμ 6 βουλευτές (όσους και δημάρχους) αντί για 21…  Έξι στους 300 ή μόλις το 2% των εδρών…

Τέτοιο είναι το γαλλικό εκλογικό σύστημα: δεν υπάρχει καμία αναλογία ψήφων και εκλεγόμενων βουλευτών!… Το έφτιαξε ο Ντε Γκωλ για να εμποδίσει την ισχυρή κοινοβουλευτική παρουσία (ακόμα και πλειοψηφία) του άλλοτε μαζικού κομμουνιστικού κόμματος: αφού οι ψήφοι στο «επικίνδυνο» κκ δεν έβγαζαν τους αντίστοιχους βουλευτές (και, εννοείται, ούτε κατά διάνοια κυβέρνηση), η υπερψήφισή τους καταντούσε συν τω χρόνω άχρηστη και περιττή…

Μια ακόμα διαφορά του γαλλικού κυβερνητικού συστήματος (με το ελληνικό και άλλα) είναι αυτή: μια κυβέρνηση που σχηματίζεται μετά τις εκλογές ΔΕΝ ζητάει ούτε λαμβάνει «ψήφο εμπιστοσύνης» απ’ την βουλή. Με δυο λόγια ΔΕΝ χρειάζεται να έχει την πλειοψηφία. Μπορεί (ακόμα και μειοψηφική) να νομοθετήσει με διατάγματα (ως έναν αριθμό) παρακάμπτωντας τη βουλή – ο Μικρός Πρίγκηπας του Λίγηρα (η κυβέρνησή του δηλαδή) το έκανε κατά κόρο στην προηγούμενη περίοδο. Μόνο αν φέρει στη βουλή νόμο για κανονική έγκριση μπορεί να βρεθεί μπροστά σε «πρόταση μομφής», που απαιτεί οπωσδήποτε μια πλειοψηφία που καταγγέλει. Όμως ακόμα κι αν «πέσει», δεν είναι υποχρεωτικές νέες εκλογές! Ο πρόεδρος έχει την δυνατότητα να «αναζητήσει» την δημιουργία άλλης κυβέρνησης, απ’ την ίδια βουλή και κοινοβουλευτική σύνθεση, με διαφορετικές συμμαχίες∙ πλειοψηφική ή ξανά μειοψηφική…

Με αυτά τα δεδομένα κατά νου παραθέτουμε τα αποτελέσματα των γαλλικών βουλευτικών εκλογών (αριθμός εδρών / αριθμός ψήφων) από το 1986 μέχρι φέτος. Το 1986 ήταν η χρονιά που το πατενταρισμένο φασιστόμουτρο Λεπέν (πατέρας) πέτυχε για πρώτη φορά την εκλογή 35 βουλευτών – και άρχισε ο … κρατικός «αντιφασισμός»!! Τα στοιχεία και οι χαρακτηρισμοί είναι απ’ την Wikipedia (το νεοφιλ «κέντρο» από το 2017 και μετά είναι οι υποστηρικτές του Μικρού Πρίγκηπα…):

1986:

Σιράκ (δεξιά, 277 έδρες / 11.492.450),

Φαμπιούς (σοσιαλ, 207 / 8.705.163),

Μαρσαί (κομμουνιστικό κόμμα 35 / 2.740.972)

Λεπέν (πατέρας 35 / 2.705.336)

1988:

Rocard (σοσιαλ 262 / 9.198.778)

Lecanuet (κεντροδεξιά 130 / 4.299.370),

Σιράκ (128 / 4.6888.493)

Λεπέν (πατέρας 1 / 2.359.528)

1993:

Σιράκ (247 / 5.832.987)

Ντ’ Εσταίν (κεντροδεξιά 213 / 5.331.935)

Beregovoy (σοσιαλ 53 / 5.829.493)

Μαρσαί (κομμουνιστικό κόμμα 24 / 2.336.254)

Λεπέν (πατέρας 0 / 3.159.477)

1997:

Jospin (σοσιαλ 255 / 9.751.423),

Juppe (δεξιά 139 / 5.846.717)

Leotard (κεντροδεξιά 112 / 5.323.177)

Hue (κομμουνιστικό κόμμα 35 / 2.519.281)

Λεπέν (πατέρας 1 / 3.785.383)

2002:

Raffarin (δεξιά 357 / 10.026.669)

Hollande (σοσιαλ 140 / 7.482.169)

Λεπέν (πατέρας 0 / 2.862.960)

2007:

Fillon (δεξιά 313 / 10.289.737),

Hollande (σοσιαλ 186 / 8.624.861),

Bayrou (κεντροδεξιά 3 / 1.981.107)

2012:

Ayrault (σοσιαλ 280 / 9.420.889),

Cope (δεξιά 194 / 8.740.628),

Duflot (οικολόγοι 17 / 1.418.264)

Melenchon (αριστερό μέτωπο 10 / 1.793.192),

Λεπέν (κόρη 2 / 3.528.663)

2017:

Philippe (νεοφιλ κέντρο 350 / 8.926.901),

Baroin (δεξιά 136 / 4.898.061),

Cazeneuve (σοσιαλ 45 / 2.154.269)

Melenchon (17 / 2.497.622),

Λεπέν (κόρη 8 / 2.990.454)

2022:

Ferrand (νεοφιλ «κέντρο» 245 / 8.002.419),

Melenchon (131 / 6.556.198)

Λεπέν (κόρη 89 / 4.248.537),

Jacob (δεξιά 64 / 2.568.502)

2024:

Λαϊκό Μέτωπο (182 / 9.042.485),

Sejourne (νεοφιλ «κέντρο» 168 / 6.820.446)

Λεπέν (κόρη 142 / 10.647.914)

Δεξιοί (56 / 2.106.166)

Είναι εξώφθαλμη η διαρκής αναντιστοιχία ανάμεσα σε ψήφους και καρέκλες! Για παράδειγμα με σχεδόν 9 μύρια κουκιά το κόμμα του Μικρού Πρίγκηπα έβγαλε το 2017 350 έδρες ενώ τα 9,5 εκατομμύρια έδωσαν στους σοσιαλδημοκράτες το 2012 μόνο 280.

Έτσι η όχι και τόσο κρυφή καρδιά του γαλλικού εκλογικού συστήματος είναι η πολιτική πρόσοδος! Το είδος, δηλαδή, των «συνεννοήσεων» (μπορείτε να πείτε και συναλλαγών) μεταξύ υποψηφίων περιφέρεια – περιφέρεια, είτε πάνω είτε κάτω απ’ το τραπέζι, για το πως θα κατευθύνουν (αν μπορούν…) τους ψηφοφόρους τους. Είναι δύσκολο άραγε, υπ’ αυτές τις συνθήκες, να εξηγηθεί το περίεργο (;) φαινόμενο του ότι απ’ το 2012 και μετά το γαλλικό «όλοι μαζί να εξουδετερώσουμε τον φασισμό» καταλήγει απ’ την μια μεριά στην αύξηση των ψήφων της φασιστοΛεπέν και απ’ την άλλη στη συντήρηση της δυνατότητας των νεοφιλελεύθερων (του «κέντρου») και των δεξιών να κυβερνούν (κάνοντας συχνά εκείνα που θα έκανε η φασιστοΛεπέν); Όχι, δεν είναι.

Προς τι λοιπόν τα πανηγύρια; Αν τα στελέχη της «ανυπότακτης γαλλίας» δεν πάσχουν από αδιόρθωτο οππορτουνισμό (κάτι για το οποίο δεν είμαστε σίγουροι…) θα πρέπει να παραδεχτούν ότι υπό το «νέο λαϊκό μέτωπο» οι (κυβερνο)σοσιαλδημοκράτες κατάφεραν να βγάλουν 59 βουλευτές (περισσότερους απ’ το 2017 και μετά, ένα είδος “μικρής ανάστασης”!) οι οποίοι, αν αποσκιρτήσουν απ’ τον συνασπισμό και συνεργαστούν με τους δήθεν «κεντρώους» του Μικρού Πρίγκηπα θα του εξασφαλίσουν μια μειοψηφία μεν λειτουργικότατη δε 227 εδρών που θα μπορεί να «κάνει παιχνίδι» κατά βούληση με τους 56 δεξιούς πλησιάζοντας στο όριο της πλειοψηφίας∙ συνεχίζοντας να υποκαθιστούν εδώ κι εκεί την φασιστοΛεπέν.

Σε άλλα γεωγραφικά πλάτη και μήκη (ή σε άλλες εποχές) αυτό λεγόταν βάζω τα χεράκια μου και βγάζω τα ματάκια μου…

Hijab

Δευτέρα 8 Ιούλη>> Ενώ η (δυτική / πρωτοκοσμική) προσοχή στρέφεται προς την «ακυβερνησία», εν προκειμένω προς τις γαλλικές βουλευτικές εκλογές (αλλά και στις επερχόμενες αμερικανικές…), οι πραγματικά ενδιαφέρουσες αλλαγές γίνονται σε άλλα σημεία του πλανήτη. Για παράδειγμα: οι προεδρικές εκλογές στο ιράν…

Για αυτές δυο λόγια στη συνέχεια. Εδώ μια ενδιαφέρουσα ιστορική (καθόλου) λεπτομέρεια: ο συμβολισμός του hijab.

Στη διάρκεια της επανάστασης κατά του σάχη (: βασιλιά…) του ιράν, που ολοκληρώθηκε στις αρχές του 1979, δεκάδες χιλιάδες ιρανές συμμετείχαν στις διαδηλώσεις (κάποιες λίγες και στο αντάρτικο). Οι γυναίκες που θα χαρακτηρίζαμε κοινωνική αριστερά (εκεί στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70), δηλαδή γυναίκες της μεσαίας τάξης, φεμινίστριες, φοιτήτριες, διαδήλωναν σταθερά φορώντας το hijab. Εκδήλωναν μ’ αυτόν τον τρόπο την αντίθεσή τους στην πραγμοποίηση του φύλου τους και στον «δυτικό τρόπο ζωής» (που συστηματικά προωθούσε ο σάχης…), και την αλληλεγγύη τους στις πληβείες, λαϊκές, «επαρχιώτισσες» γυναίκες που σε γενικές γραμμές ήταν πιο συντηρητικές:

Μετά την έξωση του σάχη και τον ερχομό του Χομεϊνί απ’ την εξορία (στο Παρίσι…) τα ιδεολογικά δεδομένα άρχισαν να αλλάζουν ραγδαία. Ξεκίνησε σταδιακά μια αιματηρή εκστρατεία «εκκαθάρισης» των κομμουνιστών, των σοσιαλιστών, ακόμα και των μετριοπαθών ισλαμιστών – έτσι ώστε να διαμορφωθεί εκείνο που ονομάστηκε ισλαμική δημοκρατία του ιράν.

Το hijab δεν επρόκειτο να μείνει «απ’ έξω». Σε μια πρώτη φάση, όταν ο Χομεϊνί ανακοίνωσε ότι θα γίνει υποχρεωτικό σε δημόσιους χώρους, υπήρξε τεράστια αντίδραση απ’ τις ίδιες ακριβώς γυναίκες που το φορούσαν επί μήνες κατά του σάχη. Στις 8 Μάρτη του 1979, διεθνή ημέρα της γυναίκας, πάνω από 100.000 διαδήλωσαν στην Τεχεράνη κατά της υποχρεωτικότητας:

Οι διαδηλώσεις κράτησαν σχεδόν μια βδομάδα. Ο Χομεϊνί αναγκάστηκε να υποχωρήσει,

μόνο για προχωρήσει ένα χρόνο μετά σε «σαλαμοποίηση» της επιβολής. Ξεκινώντας απ’ τις δημόσιες υπαλλήλους και το ντύσιμο στις δημόσιες υπηρεσίες.

Ένα ρούχο σύμβολο λοιπόν, με δύο τόσο αντίθετα νοήματα μέσα σε ελάχιστο ιστορικό χρόνο! Εκείνο ωστόσο που ο δυτικός (κρατικός ή κρατικοποιημένος) «φεμινισμός» προτιμάει να ξεχνάει όταν υιοθετεί ως «δικαιολόγηση» του αντι-μουσουλμανισμού του την “καταπίεση των γυναικών στο ιράν / το hijab” είναι πως οι γυναίκες εκεί δεν χρειάστηκαν ποτέ ούτε τις δυτικές οδηγίες για το πως πρέπει να ντύνονται, ούτε την δυτική βοήθεια για την απελευθέρωσή τους (εντός ή εκτός εισαγωγικών). Ξέρουν πολύ καλά το τι να κάνουν και πότε να το κάνουν∙ έχουν την δική τους ιδιαίτερα σημαντική αγωνιστική ιστορία και συλλογική μνήμη!

Τα εντελώς πρόσφατα νέα λοιπόν (για όσους / όσες ανησυχούν…) είναι τα εξής. Ένα 3% με 5% των ιρανών γυναικών, κυρίως (αν και όχι αποκλειστικά) νεαρών, έχουν καταργήσει ήδη το hijab – στην πράξη. Απλά δεν το φορούν! Κι ούτε καν υποκρίνονται ότι το κάνουν, όπως συμβαίνει με το 60% – 70% (ανάλογα με την πόλη) των υπόλοιπων. Αυτό ενώ ισχύει ακόμα (τυπικά) η νομοθεσία της υποχρεωτικότητας και ενόσω υπάρχει (τυπικά) η «αστυνομία ηθών» που έχει υποτίθεται την ευθύνη επιτήρησης του σωστού dress code, τόσο για τις γυναίκες όσο και για τους άντρες.

Το σημαντικό είναι πως αυτές οι αντάρτισσες δεν τραβούν καμία προσοχή στους δρόμους και στους δημόσιους χώρους γενικά. Κανένα στραβοκοίταγμα, καμιά υπόδειξη, κανένας σχολιασμός: θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό απ’ τον υπόλοιπο πληθυσμό, άντρες και γυναίκες (που μπορεί να το φορούν και κανονικά). Δεν είναι καν παράξενο να κάνουν βόλτες «μικτές» παρέες νεαρών γυναικών, άλλες με hijab κι άλλες χωρίς.

Θα αναρωτηθείτε: και το «θεοκρατικό καθεστώς τι κάνει;» Η απάντηση δόθηκε (ανώνυμα) από έναν υψηλόβαθμο αξιωματούχο: Το φαινόμενο είναι πολύ μαζικό για να το καταστείλουμε, και πολύ διάσπαρτο για να το ελέγξουμε. Με δυο λόγια: «δεν ασχολούμαστε πια».

Είναι μάλλον αναμενόμενο ότι ο τελευταίος παράγοντας που μπορεί να επιβάλλει (ή να μην επιβάλλει) το hijab στο ιράν δεν είναι το κράτος αλλά η οικογένεια. Υπάρχει επ’ αυτού το αντιπαράδειγμα: στην ιορδανική κοινωνία (το κράτος είναι κοσμικό: βασιλιάς, παλάτι κλπ) το 95% των γυναικών φορούν hijab χωρίς να «επιβάλλεται από πάνω»… (Και κανείς δυτικός δεν σκοπεύει να «απελευθερώσει» αυτές τις γυναίκες, αφού το Αμάν είναι σύμμαχος της δύσης…)

Πίσω στο ιράν: οι κινήσεις των από κάτω (ακόμα κι αν πρόκειται για τα πολυπληθή μεσοστρώματα) αλλάζουν πρακτικά τους ιδεολογικούς συσχετισμούς – κι αυτό έχει ήδη αντανάκλαση «στην κορυφή».

Τώρα που οι δυτικοί λευκοί (όλων των φύλων) απαλλάσσονται απ’ το «βάρος της ευθύνης» να απελευθερώσουν-τον-υπόλοιπο-πλανήτη θα τους κακοφανεί: δεν θα μπορούν να φτιάχνουν θεωρήματα και παραμύθια για να συνεχίσουν την κατάκτησή του…

Και φυσικά θα φτωχύνουν (υλικά, όχι μόνο ιδεολογικά…)

Ιράν 1

Δευτέρα 8 Ιούλη>> Το αποτέλεσμα των προεδρικών (αναγκαστικά πρόωρων εξαιτίας του θανάτου του προηγούμενου συντηρητικού προέδρου Raisi) εκλογών στο ιράν ήταν τέτοιο που κατά βάθος (ή μπορεί όχι και τόσο βαθιά…) δυσαρέστησε τους δυτικούς λευκούς, πολιτικές βιτρίνες, δημαγωγούς κλπ. Γι’ αυτό και το πέρασαν λίγο πολύ “ντούκου”:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.