Tag: κρίση

Μέλισσα 1*

Δευτέρα 2 Φλεβάρη (00.02) >> Τα αγροτικά τρακτέρ έφυγαν απ’ τους δρόμους σα να «εξατμίστηκαν»! Αν δεν υπήρξε κάποια παροχή κάτω απ’ τα ραντάρ της ε.ε. τότε δύσκολα θα υποστήριζε κάποιος ότι οι πρόσφατες κινητοποιήσεις «νίκησαν». (Το να βαφτίζονται «παρακαταθήκη» για το μέλλον είναι χειρότερο από παρηγοριά-στον-άρρωστο…)

Οπωσδήποτε δεν είμαστε εμείς που θα κάνουμε κριτική στο συγκεκριμένο ζήτημα. Μας ενδιαφέρει όμως (και μας / σας αναλογεί) κατ’ αρχήν η επίγνωση της εξελισσόμενης «αναδιάρθρωσης» στην γεωργία και στην κτηνοτροφία (σίγουρα εντός ε.ε.): έχει σοβαρές συνέπειες. Οι «τιμές στα ράφια» είναι η έντονη διάσταση αλλά όχι η μοναδική.

Το 2020 και το 2021, μέσα στην υγιεινιστική τρομοεκστρατεία, το motto των ευρωπαϊκών πολιτικών βιτρινών (των ίδιων που δηλητηρίαζαν τους υποτελείς τους) ήταν «η αυτάρκεια της παραγωγής τροφίμων», το συμμάζεμα «των εφοδιαστικών αλυσίδων», κλπ. Ταυτόχρονα ήταν πάνω στον πάγκο το αντίθετο. Το deal με την Mercosur, όπως και το ανάλογο με το Ν. Δελχί, όχι μόνο μακραίνει αυτές τις περιβόητες «εφοδιαστικές αλυσίδες» τροφίμων, αλλά τις κάνει και πιο επικίνδυνες: αν τα φορτία πρέπει να διασχίζουν τον Ατλαντικό πολλά μπορεί να τους συμβούν!

Εκτός αν… Εκτός αν μια «διατροφική κρίση» είναι ήδη προεξοφλημένη απ’ τα αφεντικά των «νέων τροφίμων»! Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις έως αποδείξεις ότι αυτό συμβαίνει…

Η ασταμάτητη μηχανή απήθυνε στον φίλο Α. (καλό γνώστη του θέματος στην ευρύτητά του…) μερικά ερωτήματα, ζητώντας τη γνώμη του. Οι ερωτήσεις ήταν αυτές:

Παρατηρούμε ότι βρίσκεται σε εξέλιξη στην ε.ε. μια συστηματική «καταστροφή ζωϊκού κεφαλαίου» άλλοτε με «επιχείρημα» αρρώστιες (ελλάδα, γαλλία) και άλλοτε (ολλανδία) με «επιχείρημα» το … κλάσιμο των αγελάδων. Εκτιμάμε ότι αυτή η καταστροφή υποδεικνύει είτε «συγκέντρωση κεφαλαίου» (δηλαδή ιδιοκτησιών παραγωγής κρεάτος) είτε «αλλαγή κεφαλαίου» (δηλαδή «τεχνητή έλλειψη» και επιβολή ευρύτερης χρήσης «τεχνητού κρέατος», πρωτεϊνών-από-έντομα, κλπ) είτε και τα δύο μαζί. Ταυτόχρονα εξελίσσεται η εκστρατεία νομιμοποίησης στην ευρώπη των μεταλλαγμένων GMO-2 (που τους ονομάζουν NGT) κατ’ αρχήν στη γεωργική παραγωγή. Άρα βρίσκεται σε εξέλιξη μια γενική αναδιάρθρωση στην παραγωγή (και στον έλεγχο) πρώτων υλών τροφίμων.

Πηγαίνουν αυτά, άραγε, «πακέτο» με μεγάλες αλλαγές στη χρήση της γης, είτε «για την προστασία του κλίματος», είτε για «παραγωγή ενέργειας», είτε επειδή διάφοροι ολιγάρχες θέλουν collateral για τα μυθικά μηδενικά που γράφουν ως περιουσίες;

Η απάντηση του φίλου Α. ήταν αυτή:

Αυτό που φαίνεται να εξελίσσεται δεν είναι ούτε ένα μεμονωμένο «πράσινο» μέτρο ούτε μια σειρά άσχετων πολιτικών. Πρόκειται μάλλον για μια δομική αναδιάρθρωση της παραγωγής τροφίμων, της χρήσης γης και του ελέγχου της βιολογικής παραγωγής, στο πλαίσιο των σημερινών ορίων του καπιταλιστικού συστήματος.

Το βασικό σημείο είναι ότι το επίδικο δεν είναι πρωτίστως η διατροφή, η ηθική ή ακόμη και το κλίμα, αλλά η προσαρμογή της συσσώρευσης κεφαλαίου σε νέους περιορισμούς: οικολογικούς, γεωπολιτικούς, δημοσιονομικούς και πολιτικούς. Η γεωργία και ειδικά η κτηνοτροφία βρίσκονται στο επίκεντρο επειδή είναι τομείς όπου αυτοί οι περιορισμοί συμπυκνώνονται.

Η κτηνοτροφία πιέζεται επειδή είναι δομικά δύσκολη για το κυρίαρχο μοντέλο: χαμηλά περιθώρια κέρδους, υψηλή βιολογική αβεβαιότητα (ασθένειες, αναπαραγωγή, θνησιμότητα), έντονη εξάρτηση από γη, νερό και τοπικά οικοσυστήματα, δυσκολία τυποποίησης και περιορισμένη δυνατότητα πατεντοποίησης. Από τη σκοπιά ενός συστήματος που οργανώνεται γύρω από προβλεψιμότητα, κλιμάκωση και χρηματοοικονομική αποτίμηση, πρόκειται για «κακή υποδομή». Όχι ανήθικη, αλλά ασταθή και δύσκολα ελέγξιμη.

Σε αυτό το σημείο η περιβαλλοντική πολιτική λειτουργεί ως μοχλός επιλογής, όχι ως βαθύτερη αιτία. Τα προβλήματα με μεθάνιο, νιτρικά, νερό, αντιβιοτικά και βιοποικιλότητα είναι υπαρκτά και σοβαρά. Ωστόσο, το πώς κατανέμεται το ρυθμιστικό βάρος δεν είναι ουδέτερο. Η κτηνοτροφία αποτελεί πολιτικά αδύναμο τομέα: κατακερματισμένοι παραγωγοί, μικρή θεσμική επιρροή, έντονη εξάρτηση από επιδοτήσεις και τοπικά πλαίσια. Έτσι, οι κανονισμοί δεν λένε «καταργήστε την», αλλά ανεβάζουν σταδιακά το κατώφλι βιωσιμότητας σε σημείο που καθίσταται λειτουργική μόνο αν κλιμακωθεί, καθετοποιηθεί, αυτοματοποιηθεί ή απορροφηθεί από μεγαλύτερα σχήματα.

Αυτό συνδέεται άμεσα με την εξαφάνιση των μικρομεσαίων αγροτών. Δεν χρειάζεται κάποια ρητή απόφαση ή ιδεολογική εχθρότητα. Κάθε νέο επίπεδο συμμόρφωσης, γραφειοκρατίας, ψηφιακής παρακολούθησης, βιοασφάλειας, χρηματοδότησης ή πιστοποίησης είναι σχετικά αδιάφορο για μεγάλες, κεφαλαιακά ισχυρές μονάδες, αλλά υπαρξιακό για μικρούς παραγωγούς με χαμηλά αποθέματα και περιορισμένη πρόσβαση σε ρευστότητα. Το αποτέλεσμα είναι συστημικό: έξοδος από το επάγγελμα, συγκέντρωση παραγωγής, αύξηση κεφαλαιακής έντασης. Όχι «εξόντωση», αλλά ένας μηχανισμός παθητικού εξαναγκασμού.

Εδώ παίζει ρόλο και ένα στοιχείο που συχνά αποσιωπάται: οι μικροί και μεσαίοι αγρότες είναι όχι μόνο οικονομικά αδύναμοι, αλλά και διοικητικά δύσκολα ελέγξιμοι. Είναι πολυάριθμοι, γεωγραφικά διάσπαρτοι, βαθιά ενσωματωμένοι σε τοπικές κοινωνίες και οικογενειακές δομές, με δικές τους χρονικότητες και πρακτικές. Δεν εντάσσονται εύκολα σε ενιαία dashboards, πρότυπα απόδοσης και συστήματα άμεσης επιτήρησης. Αυτό δεν τους καθιστά «εχθρούς», αλλά τους κάνει ακατάλληλους για ένα μοντέλο που προτιμά λίγους, μεγάλους, διαχειρίσιμους κόμβους αντί για χιλιάδες μικρές, αυτόνομες μονάδες. Η δυσκολία ελέγχου λειτουργεί έτσι ως πρόσθετος, σιωπηρός παράγοντας πίεσης.

Η ΚΑΠ δεν είναι ουδέτερη σε αυτή τη διαδικασία. Δεν είναι απαραίτητα διεφθαρμένη, αλλά είναι δομικά επιλεκτική. Επιβραβεύει την κλίμακα, τη διοικητική ικανότητα, την αντοχή στον χρόνο, την ικανότητα να απορροφάς καθυστερήσεις πληρωμών και να διαχειρίζεσαι πολύπλοκα σχήματα. Το αποτέλεσμα είναι λιγότεροι αγρότες, μεγαλύτερες μονάδες, στενότερη εξάρτηση από κεφάλαιο και πιστωτικά σχήματα.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι NGTs (τα λεγόμενα GMO-2) και οι εναλλακτικές πρωτεΐνες. Το κρίσιμο δεν είναι αν «θα τρώμε έντομα» ή εργαστηριακό κρέας. Το κρίσιμο είναι η μετατόπιση της παραγωγής πρωτεΐνης από τη γη και την αυτοαναπαραγόμενη βιολογία σε συστήματα ελεγχόμενα, πατενταρισμένα και χρηματοοικονομικά προβλέψιμα. Ακόμη και μια μερική υποκατάσταση αρκεί για να πιέσει τιμές, να πειθαρχήσει παραγωγούς και να δημιουργήσει νέα πεδία ιδιοκτησίας μέσω δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας. Πρόκειται για αλλαγή ισορροπιών ισχύος, όχι απλώς για αλλαγή διατροφικών συνηθειών.

Η γη αποτελεί τον σιωπηλό πυρήνα όλων αυτών. Στην Ευρώπη, η γη επαναπροσδιορίζεται ολοένα και περισσότερο ως χρηματοοικονομικό περιουσιακό στοιχείο: αποθήκη άνθρακα, πηγή offsets, πλατφόρμα ενέργειας, εργαλείο αντιστάθμισης κινδύνου. Η κτηνοτροφία και η μικρής κλίμακας γεωργία «θορυβοποιούν» αυτή τη λογική: παράγουν αβεβαιότητα, δυσκολεύουν τη λογιστικοποίηση και περιορίζουν εναλλακτικές χρήσεις. Η μείωσή τους απελευθερώνει γη για πιο καθαρές και προβλέψιμες ροές αξίας από τη σκοπιά του κεφαλαίου. Η παραγωγή τροφίμων δεν εξαφανίζεται, αλλά υποτάσσεται σε άλλες προτεραιότητες.

Αυτό συνοδεύεται από αλλαγή στο νόημα της «επισιτιστικής ασφάλειας». Δεν σημαίνει πια πρωτίστως αυτάρκεια ή κοινωνική αναπαραγωγή, αλλά ελεγχόμενες ροές, logistics και διαχείριση κινδύνου. Μια μορφή μερικής στενότητας λειτουργεί πειθαρχητικά: σταθεροποιεί τιμές, δικαιολογεί τεχνολογικές λύσεις, αποδυναμώνει τη διαπραγματευτική θέση των παραγωγών. Δεν πρόκειται για λιμό, αλλά για διαχειριζόμενη στενότητα.

Σε σύγκριση, η Κίνα ακολουθεί διαφορετική λογική, χωρίς να αποτελεί «εναλλακτικό σύστημα». Αντιμετωπίζει το φαγητό ως ζήτημα πολιτικής σταθερότητας και επιβίωσης του καθεστώτος. Δεν μπορεί να απομειώσει την κτηνοτροφία χωρίς άμεσο κοινωνικό και πολιτικό κόστος, άρα την βιομηχανοποιεί και την ελέγχει αυστηρά, διατηρώντας την παραγωγή. Οι εναλλακτικές πρωτεΐνες λειτουργούν εκεί ως εφεδρεία και ασφάλιση, όχι ως υποκατάσταση. Η γη παραμένει πολιτικά ελεγχόμενη και όχι ελεύθερα χρηματοοικονομικοποιημένη. Οι αγρότες δεν εξαφανίζονται, αλλά εντάσσονται διοικητικά. Αντίθετα, η Ευρώπη εσωτερικεύει την ευαλωτότητα μέσω αγοράς και εισαγωγών.

Καμία από τις δύο πορείες δεν είναι «καλή». Η ευρωπαϊκή οδηγεί σε απογύμνωση, εξάρτηση και απώλεια παραγωγικής γνώσης. Η κινεζική σε υπερσυγκέντρωση, οικολογική πίεση και διοικητική ακαμψία. Η διαφορά είναι ότι η Κίνα αντιμετωπίζει το φαγητό ως μη διαπραγματεύσιμη υποδομή ισχύος, ενώ η Ευρώπη πιστεύει ότι θα το διαχειριστεί μέσω αγοράς, τεχνολογίας και ηθικής ρητορικής.

Συνολικά, αυτό που βλέπουμε δεν είναι ούτε συνωμοσία ούτε λάθος. Είναι μια ορθολογική αναδιάρθρωση ενός συστήματος που συναντά οικολογικά, πολιτικά και κερδοφορικά όρια. Το πρόβλημα δεν είναι ότι είναι παράλογη, αλλά ότι είναι απολύτως λογική με τους όρους του συστήματος, και ταυτόχρονα καταστροφική για ό,τι δεν χωρά σε αυτούς.

Συμπυκνωμένη η απάντηση του φίλου∙ και «πανοπτική»! Υποδεικνύει εκείνο που συχνά ακόμα και οι πιο δυναμικές επι μέρους κινητοποιήσεις, οσονδήποτε δίκαιες κι αν είναι, αγνοούν, παρακάμπτουν – και τελικά κινδυνεύουν να αποτύχουν: κάθε μερικό ζήτημα, διεκδίκηση, δίκαιο κλπ πρέπει να είναι συνειδητά (αν και όχι κατ’ αρχήν πρακτικά) ενταγμένο μέσα σ’ ολόκληρο τον «χάρτη» της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης∙ πρέπει, σαν κρίκος μιας αλυσίδας, να επικοινωνεί, να επηρεάζει και εν τέλει να βάζει σε συναγερμό τις αρνήσεις σ’ ολόκληρη την αλυσίδα∙ πρέπει να τροφοδοτεί (μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά!) την ευρύτερη κοινωνική / εργατική επίγνωση.

Είναι δύσκολο, το καταλαβαίνουμε. Αλλά είναι θεμελιακά απαραίτητο! Αλλιώς, όταν τα επιμέρους εμφανίζονται χωριστά, διαχωρισμένα το ένα απ’ το άλλο, είναι σχεδόν αδύνατο (πια) να δικαιωθούν.

Είναι σα να προσπαθούν κάποιοι να αντιμετωπίσουν ένα τσουνάμι κτυπώντας την θάλασσα με μερικές σανίδες…

(* Κάτω απ’ τον γενικό τίτλο μέλισσα, με αρίθμηση 1, 2, 3… θα επιχειρήσουμε τους επόμενους μήνες να αναλύσουμε τόσο εκείνα που αναφέρει συμπυκνωμένα ο Α. όσο και τις αντιθέσεις που προκαλεί η γενική αναδιάρθρωση της παραγωγής τροφίμων στον δυτικό καπιταλιστικό κόσμο.

Εν τω μεταξύ η αναφορά ο άρτος ο επιούσιος στο επερχόμενο (σε λιγότερο από μήνα) cyborg 35 θα συμβάλει στην επίγνωση.

Οπωσδήποτε θα διαβάζουμε, θα ρωτάμε – πρέπει να εκπαιδευτούμε!)

 

Το μεγάλο ξήλωμα (και η μεγάλη απελπισία)

Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.21) >> Άρχισαν (ή ίσως κλιμάκωσαν) άγρια το 2020. Τα δυτικά, θεωρούμενα «φιλελεύθερα» τυπικά συντάγματα έγιναν κουρέλια πανηγυρικά με τους μαζικούς κατ’ οίκον εγκλεισμούς, το «κτύπημα κάρτας» για να πάει κάποιος στο μπακάλικο, τις μαζικές απαγορεύσεις κυκλοφορίας, τις τιμωρίες και την διαπόμπευση των όποιων «παραβατών»… Και, στη συνέχεια, με την μαζική υποθήκευση των κορμιών στις φαρμακομαφίες και στη γενετική απαλλοτρίωσή τους κατά τα συμφέροντα του βιο-πληροφορικο-μιλιταριστικού συμπλέγματος. (Παρεπιπτόντως: ο «τσαχπίνης» Sars-CoV-2 συνεχίζει να κυκλοφορεί, φυσιολογικά όπως δεκάδες άλλοι παρόμοιοι, ίσως σε ελαφρώς χειρότερες εκδοχές από εκείνες του 2020, του 2021 και του 2022… Αλλά δεν πεθαίνει ο κόσμος στους δρόμους, ούτε ξεκληρίζονται οι κοινωνίες όπως διέδιδαν οι υγιεινιστικοί τρομοκράτες και οι πληρωμένοι ή απλά εθελοντές οπαδοί τους στη διάρκεια του «πόλεμου κατά του αόρατου εχθρού»… Έτσι δεν είναι;)

Οι ριζικοί, δομικοί μετασχηματισμοί στις εννοήσεις του τι είναι «κανονικό» και τι όχι, του τι είναι «επιτρεπτό» και τι όχι, του τι είναι «αληθινό» και τι όχι, κι ακόμα ακόμα του τι είναι «νοημοσύνη» και τι όχι, τι είναι «αίσθηση» και τι όχι, ξετυλιγμένοι πάνω στις ράγες των τριών μορφών λογοκρισίας, είναι υποχρεωτικοί για την ανανέωση της καπιταλιστικής κυριαρχίας με βάση τις προδιαγραφές της 4ης βιομηχανικής επανάστασης. Γιατί αυτή η τεχνολογική επανάσταση δεν αφορά μόνο αυτήν καθ’ αυτήν την οργάνωση της παραγωγής και της κατανάλωσης. Αφορά το σύνολο των σχέσεων: την κοινωνική αναπαραγωγή των καπιταλιστικών προσταγών.

Προφανώς είναι πόλεμος! Πόλεμος με διανοητικό και συνειδησιακό αίμα! Έχει διαμορφωθεί

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

EU land (το «αγροτικό πρόβλημα») 1

Δευτέρα 15 Δεκέμβρη (00.25) >> Πρώτο και σημαντικότερο (για εμάς): πού είναι οι εργάτες γης των ελληνικών χωραφιών και κοπαδιών; Είναι ανύπαρκτοι – και τώρα και πάντα. Τα τρακτέρ που κλείνουν τους δρόμους είναι ασφαλώς «κεφάλαιο». Οι ιδιοκτήτες τους είναι τα αφεντικά∙ οι εργάτες γης πού βρίσκονται σ’ αυτήν την (και τωρινή) αντιπαράθεση; Τί γνώση και τί γνώμη έχουν; (Δεν έχει σημασία!! Ε;;)

Αυτό δεν σημαίνει ότι τα αφεντικά της γεωργικής και κτηνοτροφικής παραγωγής δεν έχουν προβλήματα! Έχουν και παραέχουν. Μοιάζει ωστόσο αφόρητος επαρχιωτισμός ότι σε μια ιστορική συγκυρία που γίνονται κινητοποιήσεις παρόμοιων αγροκτηνοτροφικών αφεντικών στην ισπανία, στη γαλλία και στην ολλανδία (το λιγότερο) τα ντόπια αγροκτηνοτροφικά αφεντικά δεν δείχνουν να καταλαβαίνουν ότι μεγάλο μέρος των προβλημάτων τους έχει πολύ πλατύτερη καταγωγή και προέλευση απ’ αυτές καθ’ αυτές τις «επιδοτήσεις της ε.ε.» και τον «οπεκεπε»… Ή, αν το καταλαβαίνουν (σίγουρα θα υπάρχουν κάποια περισσότερο ενημερωμένα) δεν μπορούν να ξεμπλέξουν το κουβάρι και να διατυπώσουν κάποιο σοβαρό αντι-σχέδιο.

Εκείνο που συμβαίνει, και τέμνει διαγώνια ακόμα και το ζήτημα των «επιδοτήσεων» και του «οπεκεπε» είναι ότι βρίσκεται σε αργή μεν αλλά σταθερή εξέλιξη ένας προσανατολισμός (δεν τον ονομάζουμε «σχέδιο» αν και έχει πολλά στοιχεία σχεδιασμού) ριζικής αναδιάρθρωσης της παραγωγής τροφίμων (ή πρώτων υλών για τρόφιμα) στην ε.ε. (και ίσως όχι μόνον εκεί…). Άρα ριζικής καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης της γεωργίας και της κτηνοτροφίας.

Μπορεί να ξεδιπλώσει κάποιος το κουβάρι ξεκινώντας … απ’ το «σκάνδαλο του οπεκεπε». Όπως είναι γνωστό (;) η ΚΑΠ (κοινή αγροτική πολιτική) της ε.ε. εφευρέθηκε αφενός για να διατηρήσει εντός ε.ε. κάποια «αυτάρκεια» στην παραγωγή βασικών τροφίμων, αφετέρου για να κρατήσει σε ικανοποιητικό επίπεδο τα εισοδήματα γεωργών και κτηνοτρόφων χωρίς να εκτοξευτούν οι τιμές των τροφίμων (βασικό «έξοδο» της αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης).

Για δεκατίες ο προϋπολογισμός της ε.ε. φαινόταν να επιδοτεί την παραγωγή∙ ωστόσο πίσω απ’ αυτό επεδίωκε να ρυθμίσει την παραγωγή. Στην αργκώ των οικονομολόγων «ρύθμιση» σημαίνει «σταθεροποίηση», πριν απ’ όλα των τιμών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η επιδότηση της παραγωγής, ενώ σε δύσκολες σοδιές κρατούσε σε ανεκτά επίπεδα τα έσοδα των παραγωγών, σε καλές σοδιές οδηγούσε σε οργανωμένη καταστροφή κεφαλαίου (αγροτικής παραγωγής) έτσι ώστε να μην μπει στην αγορά ρίχνοντας τις τιμές: όλο και κάποιοι θα θυμούνται στα μέρη μας τις οργανωμένες (και επιδοτούμενες) χωματερές πορτοκαλιών…

Ενώ τέτοια μεθοδική καταστροφή κεφαλαίου είναι μια τυπική καπιταλιστική λειτουργία, δεν φαινόταν να προκαλεί αντιρρήσεις απ’ τα αφεντικά του αγροκτηνοτροφικού τομέα. Γιατί θα έπρεπε να διαμαρτύρονται; Ήταν αρκετό να δηλώνουν κατά βούληση τεράστια παραγωγή (κατ’ εξοχήν σπορ στα μέρη μας, αλλά και αλλού στον ευρωπαϊκό νότο…) ώστε να πληρώνονται ανάλογα. Το πρόβλημα άρχισε να δημιουργείται στους προϋπολογισμούς της ε.ε.: όχι σαν λογιστικό αλλά σαν πολιτικό πρόβλημα.

Γύρω στο 2007 (ζητάμε συγγνώμη αν η χρονολογία δεν είναι ακριβής) οι «ειδικοί αγροτικής πολιτικής» στην ε.ε. άρχισαν να το ξανασκέφτονται και να εφαρμόζουν σταδιακά μια ριζική αλλαγή στον προσανατολισμό της «στήριξης του αγροτικού εισοδήματος». Αντί για επιδότηση της παραγωγής άρχισε η πορεία προς την επιδότηση της έκτασης στην οποία γίνεται (ή θα μπορούσε να γίνει) αυτή η παραγωγή – άσχετα, εν τέλει, με το αν τέτοια παραγωγή όντως υπάρχει!

«Δεν επιδοτώ την ελαιοπαραγωγή – επιδοτώ την έκταση του ελαιώνα…» «Δεν επιδοτώ την παραγωγή γάλακτος ή κρέατος – επιδοτώ την έκταση των βοσκοτόπων…». Από πρώτη ματιά φαίνεται παράλογο, ακόμα και για γραφειοκράτες των Βρυξελών. Είναι σα να επιδοτεί κάποιο κράτος την αγορά ηλεκτρικού αυτοκινήτου με κριτήριο το πλάτος του δρόμου που θα παρκάρει έξω απ’ το σπίτι∙ ή την έκταση του υπόγειου πάρκινγκ!

Αλλά αυτός ο παραλογισμός ήταν μόνο επιφανειακός. Υπήρχε (και συνεχίζει να υπάρχει) μια ατσάλινη λογική από πίσω, η λογική της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης του αγροκτηνοτροφικού τομέα (στην ε.ε. οπωσδήποτε).

EU land (το «αγροτικό πρόβλημα») 2

Δευτέρα 15 Δεκέμβρη (00.20) >> Τι σημαίνει «σε πληρώνω με το στρέμμα» αδιαφορώντας για το αν το καλλιεργείς ή όχι; Τι σημαίνει «σε πληρώνω με βάση την έκταση του βοσκοτόπου» αδιαφορώντας αν έχεις (και πόσα) ζώα εκεί; Χωρίς δυσκολία θα συμπέραινε κάποιος ότι κατ’ αρχήν η (πιο πρόσφατη) ΚΑΠ επιδοτεί την μείωση της αγροκτηνοτροφικής παραγωγής, την εν μέρει καταστροφή του αγροκτηνοτροφικού κεφαλαίου. Και γιατί να το κάνει κάτι τέτοιο η καλή ε.ε. ειδικά όταν πρόκειται για τα τρόφιμα (των υπηκόων); Δεν θα διακινδύνευε την εκτόξευση των τιμών;

Όχι (για το τελευταίο) αν αντικαθιστούσε την εντός ε.ε. παραγωγή με (φτηνές) εισαγωγές. Το ακριβώς αντίθετο από εκείνο που ήταν ο αρχικός (και επί κάποιες δεκαετίες) στόχος της ΚΑΠ. Κι όμως: η εν μέρει αντικατάσταση της εντός ε.ε. αγροκτηνοτροφικής παραγωγής με φτηνότερες εισαγωγές ΕΓΙΝΕ στόχος καθώς ξεκίνησαν (στη δεκαετία του ’00) και προχωρούσαν (στη δεκαετία του ’10) οι διαπραγματεύσεις περί ελεύθερου εμπορίου μεταξύ ε.ε. και mercosur, την «οικονομική κοινότητα» της νότιας αμερικής. Ως γνωστόν διάφορα κράτη της λατινικής αμερικής είναι πολύ μεγάλοι παραγωγοί σε διάφορα είδη τροφίμων (ή πρώτων υλών για τρόφιμα).

Η ε.ε. διαπραγματευόταν ελεύθερο εμπόριο με τα κράτη μέλη της mercosur για να κάνει εκεί εξαγωγές των βιομηχανικών προϊόντων / εμπορευμάτων της. Εύλογα τα λατινοαμερικανικά κράτη απαιτούσαν ένα σημαντικό αντιστάθμισμα: την ελεύθερη εξαγωγή στην ε.ε. των αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων / εμπορευμάτων τους. Κατά συνέπεια θα έπρεπε να μειωθεί αισθητά η «ευρωπαϊκή παραγωγή», τουλάχιστον στα αντίστοιχα εισαγόμενα. Να μια πρώτη λογική πίσω απ’ την επιδότηση «εκτάσεων» και όχι παραγωγής (με την ελπίδα ότι αυτή θα μειωθεί εθελοντικά – ή και με το ζόρι).

Αλλά δεν είναι μόνη της. Οι εξελίξεις στις βιοτεχνολογίες και, κυρίως, τα συμφέροντα μιας χούφτας χημικών / βιοτεχνολογικών (ευρωπαϊκών…) μαφιών, υποδεικνύουν ότι τα «παραδοσιακά τρόφιμα» είναι ξεπερασμένα. Ακόμα χειρότερα: καταστρέφουν το κλίμα! Όταν, για παράδειγμα, κοτζάμ ολλανδικό κράτος / κεφάλαιο βάζει στόχο την μείωση των μοσχαριών κατά 30% ως το 2030 («ονειρική» χρονολογία, για τα πάντα!!!) επικαλούμενο «κρίση αζώτου» (επειδή τα μοσχάρια ρεύονται και κλάνουν…), απαιτώντας απ’ τις κτηνοτροφικές επιχειρήσεις του να «κόψουν κεφάλια», τότε δεν κτυπάνε απλές καμπάνες. Κτυπάνε συγκροτήματα κωδωναστασίων όλα μαζί!!

Πίσω απ’ αυτήν την (ολλανδική) οργανωμένη και μεθοδική καταστροφή ζωϊκού κεφαλαίου (για το καλό …. του κλίματος!…) μπορεί κανείς εύκολα να διακρίνει και αρκετή διαπραγμάτευση με την mercosur (για εισαγωγές μοσχαρίσιου κρέατος απ’ την αργεντινή για παράδειγμα), και αρκετή δόση βιοτεχνολογιών και, άρα, συγκέντρωσης κεφαλαίου στην παραγωγή γ διαλογής τροφίμων (με το lab meat). Κάποιος περισσότερο ενημερωμένος θα μπορούσε να διακρίνει κι αυτό: προετοιμασίες (ευρωπαϊκές) για χρήση βιολογικών όπλων κατά της αγροκτηνοτροφικής παραγωγής των rivals και, ταυτόχρονα, οργάνωση μιας κάποιας «άμυνας» για τις δικές τους παρόμοιες αντεπιθέσεις.

Θα μπορούσε τέλος να διακρίνει και κάτι ακόμα: αλλαγές στις χρήσεις και στην ιδιοκτησία εκτάσεων (τα φοβερά και τρομερά funds καραδοκούν…) που επί αιώνες (ακόμα και προ καπιταλισμού) αξιοποιούνταν για παραγωγή τροφίμων ή πρώτων υλών για τρόφιμα. Είτε για να γίνουν φωτοβολταϊκά πάρκα∙ είτε για να γίνουν φρουρούμενες ζώνες καλλιέργειας υπερμεταλλαγμένων φυτών / ζώων∙ είτε για να γίνουν απλά περιοχές κυνηγιού για τη «νέα αριστοκρατία» της 4ης βιομηχανικής επανάστασης…

Υπάρχει εδώ μια συνθετότητα προθέσεων και καπιταλιστικών δολιοτήτων σε μια διαδικασία (την αγροκτηνοτροφική παραγωγή) που είναι ήδη ισχυρά καπιταλιστική! Δεν υπάρχει καμία απλή και σχετικά εύκολη / αναίμακτη έξοδος, και σίγουρα δεν βρίσκεται αυτή σε κάποιους highway παρά μόνο, ίσως, σε τελευταία ανάλυση.

Μπορεί όμως να αγνοηθεί αυτή η συνθετότητα; Κι αν η απάντηση είναι «ναι, βιαζόμαστε…» τι συνεπάγεται;

«Βασικό εγγυημένο εισόδημα»

Δευτέρα 15 Δεκέμβρη (00.14) >> Υπήρξε ένας καιρός (χρυσές εποχές!!!) όπου η μεγαλύτερη συγκέντρωση porsche cayenne στον πλανήτη, σε αναλογία με τον πληθυσμό, ήταν στην μαγευτική Λάρισα. Και όχι, δεν είχαν βρεθεί πετρέλαια στον κάμπο!

Υπήρξε ένας άλλος καιρός (άλλες χρυσές εποχές!!!!) όπου οι εργάτες γης απ’ την αλβανία κοιμούνταν είτε στα χωράφια είτε σε άθλιες παράγκες από νάυλον∙ όπου πληρώνονταν ελεεινά ή και καθόλου∙ όπου τα φραουλοχώραφα στη Μανωλάδα ήταν όχι η εξαίρεση αλλά μάλλον ο «τύπος» του πως τα αφεντικά της γης στο ελλαδιστάν έκαναν την πρωταρχική τους συσσώρευση. Και όπου το «προσεχώς βουλγάρες» (ή «ουκρανές»…) διακοσμούσε την ελληνική επαρχία με εκατοντάδες βαλκάνιες γυναίκες φυλακισμένες σε εξοχικές παράγκες-μέσα-στα-χωράφια (αλλά και σε διαμερίσματα των πόλεων).

Θέλουμε να πούμε: γενικά είμαστε γνωστοί, εντός και εκτός συνόρων.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν δίκαια στις τωρινές κινητοποιήσεις των αγρο-αφεντικών. Υπάρχουν. Για παράδειγμα έχουν δίκιο ότι η τιμή του σταριού, που διαπραγματεύεται στο χρηματιστήριο εμπορευμάτων στο city του Λονδίνου έχει πέσει φέτος (λόγω διεθνούς υπερπαραγωγής) κάτω απ’ το δικό τους κόστος.

Όμως όταν η τιμή του εντόπιου λαδιού (που διαπραγματεύεται στο ίδιο χρηματιστήριο) εκτοξεύτηκε πέρυσι εξαιτίας των καταστροφών στην ισπανική παραγωγή, δεν ακούστηκε ούτε μισή κουβέντα ότι «αυτό είναι ανήθικο, θα πουλάω / θα πουλήσουμε με τις κανονικές τιμές». Όχι. Ο τενεκές πήγε απ’ τα 60 – 70 ευρώ στα 160∙ μαζί ένα-ζεστό-χειροκρότημα για την διεθνοποίηση των τιμών (μέσω χρηματιστηρίου ασφαλώς…).

Όπως λένε προειδοποιητικά διάφορες χρηματιστηριακές διαφημίσεις οι προηγούμενες αποδόσεις δεν εγγυώνται τις μελλοντικές. Στο βαθμό που η «καλή χρονιά» οφείλεται στην καταστροφή κεφαλαίου ενός ανταγωνιστή (και οι κακές στην υπεραπόδοση κεφαλαίου…) το δίκιο των αγροαφεντικών στροβιλίζεται σε μια δίνη ανεξέλεγκτη.

Γενικά μιλώντας ο κύριος ελληνικό κράτος κάνει «ότι μπορεί», πάντα μέσα στα όρια των διεθνών συμμαχιών, συμφωνιών και δεσμεύσεών του. Για παράδειγμα ψάχνει να φέρει εργάτες γης με διακρατικές συμφωνίες με τα κράτη τους, ας πούμε από το πακιστάν ή την ινδία, με συνθήκες ελαφρά καλύτερες απ’ την δουλοπαροικία… Ή κάνει τα στραβά μάτια  (πάντα έκανε…) όταν τα κοπάδια πολλαπλασιάζονται με την μέθοδο του Χριστούλη στο «θαύμα των πέντε άρτων και των τριών ψαριών», τα λιοχώραφα καλύπτουν όλο το Αιγαίο και τα βοσκοτόπια απλώνονται σε αεροδρόμια, λίμνες και άλλους άγονους για καλλιέργεια (αλλά μέσα στο «εθνικό απόθεμα» της «τεχνικής λύσης») τόπους.

Φευ η καταραμένη (;;;) ε.ε. προσπαθεί να αναδιαρθρώσει τα οικονομικά της γιατί θέλει να φτιάχνει και να αγοράζει όπλα. “Προετοιμαζόμαστε για πόλεμο” και όλα τα έξοδα μαζί δεν βγαίνουν.

Προσέξτε τις ημερομηνίες. Στις 15 Ιούλη το καθεστωτικό «βήμα» μιλούσε για την συγχώνευση της ΚΑΠ σε «εθνικά προγράμματα» – με σκοπό την «συρρίκνωση των παροχών». Στις 11 Δεκέμβρη, μετά από 5 μήνες, το ελλαδιστάν «έκανε το καθήκον του» μεταφέροντας την ευθύνη των αγροκτηνοτροφικών επιδοτήσεων σ’ έναν ουσιαστικά φορολογικό μηχανισμό. Για την «πάταξη των καταχρήσεων» είπε το γκουβέρνο…

Αλλά όχι…

Οπότε η ε.ε., μέσω της καινούργιας εισαγγελίας, μεταξύ άλλων ψάχνει να βρει και τις καταχρήσεις. Που στα μέρη μας ανθούν σαν την φαιδρά πορτοκαλέα. Πρόβλημα. Ο τίμιος αγρότης (που μπορεί να είναι συγγενής του καπάτσου, μπορεί όχι) δεν πρέπει να τιμωρηθεί εξαιτίας του «σκανδάλου». Σωστό. Αλλά το «σκάνδαλο» είναι η εντόπια, η ελληνική «μηχανική» αξιοποίησης και κατάχρησης δυνατοτήτων ευρύτερων. Αν αυτές συρρικνώνονται λόγω γενικής καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, τότε;;;

Στις Βρυξέλες έχουν την απάντηση: UBI αγροτών… Universal Basic Income…Καθολικό βασικό εγγυημένο εισόδημα(επίδομα δηλαδή) για τους κατ’ επάγγελμα αγρότες / κτηνοτρόφους – άσχετα απ’ το αν παράγουν κάτι… Η ιδέα του UBI, που γεννήθηκε για να μην πεθάνουν άστεγοι και νηστικοί οι όποιες χιλιάδες πρωτοκοσμικοί μισθωτοί (ή και «ελεύθεροι επαγγελματίες») πεταχτούν στην άκρη απ’ την γενική αναδιάρθρωση της 4ης βιομηχανικής επανάστασης, είναι παλιότερη. Και δημοφιλής μεταξύ διάφορων που την βρίσκουν «ριζοσπαστική» – ίσως και … αντικαπιταλιστική! Τους διαφεύγει (επειδή έτσι θέλουν) ότι η παροχή τέτοιου είδους «βοηθημάτων» και «επιδομάτων» απλής επιβίωσης εκ μέρους του κράτους, που είναι ο συλλογικός εκπρόσωπος των αφεντικών, δεν θα μπορούσε να γίνει άνευ όρων! Ο πρώτος όρος είναι αυτός καθαυτός ο πατερναλισμός της παροχής. Από ‘κει και μετά οι «ωφελούμενοι» (όρος πολλαπλά δηλωτικός…) θα πρέπει να είναι φρόνιμοι και υπάκουοι∙ όχι ταραξίες και απείθαρχοι…

Το UBI για τα μικρομεσαίας κλίμακας αφεντικά του γεωργικού και του κτηνοτροφικού τομέα μπορεί να μοιάζει μακρινό αλλά δεν είναι τόσο. Η επιδότηση εκτάσεων (αντί για την παραγωγή) είναι ένα σαφές βήμα προς τα εκεί, ακόμα κι αν εμφανίζονται περιστατικά καταχρήσεων α λα ελληνικά (ή, ίσως, και α λα ιταλικά…)

Πώς θα είναι φρόνιμοι και υπάκουοι οι «ωφελούμενοι» αυτής της κατηγορίας; Εεεεε… Όχι, πάντως, με το να κλείνουν δρόμους, λιμάνια, τελωνεία κλπ…

Αυτοί είναι γάλλοι στην Προβηγκία (επάνω φωτο) – τώρα. Το πανό τους λέει «το τέλος μας θα είναι η πείνα σας». Mιας και ο εναντίον τους μοχλός εκεί δεν είναι το «σκάνδαλο του οπεκεπε» έχουν μια διαυγέστερη αντίληψη του τι συμβαίνει: διότι εκεί δεν σφάζουν κατά χιλιάδες πρόβατα λόγω … μιας αρρώστιας. Σφάζουν μοσχάρια λόγω … μιας αρρώστιας….

Ποιος δεν έχει καταλάβει την πολιτική οικονομία της βιομηχανίας νοσηρότητας; (Ρητορική ερώτηση: είναι πολλοί, πάρα πολλοί που δεν θέλουν να καταλάβουν…)

Ιμπεριαλιστικά δόγματα 3

Δευτέρα 8 Δεκέμβρη (00.11) >> Το τελευταίο που παρατηρούμε σ’ αυτό το «νέο δόγμα» του αμερικανικού ιμπεριαλισμού είναι αυτό: η προσπάθεια (η ελπίδα;) ότι οι usa θα καταφέρουν να ξαναποκτήσουν παγκόσμια βιομηχανική υπεροχή (πολύ αργά!…) διατηρώντας ταυτόχρονα την χρηματοπιστωτική τους κυριαρχία μέσω του δολαρίου – μια κυριαρχία που ήδη χάνουν. Η δεύτερη προέκυψε ήδη απ’ τα ‘80s σα μετατόπιση του κέντρου βάρους της (καπιταλιστικής) κερδοφορίας απ’ την καθαυτό παραγωγή εμπορευμάτων στην χρηματική κυκλοφορία, στα δάνεια και στους τόκους, στα “παράγωγα” και στα “σύνθετα παράγωγα”. Έχει αποδειχθεί πια (εκείνη η μετατόπιση) αυτό που δομικά ήταν εξ’ αρχής: η μελωδία της παρακμής!

Κάποιοι θα δουν το ποτήρι μισογεμάτο∙ άλλοι μισοάδειο. Αλλά το ποτήρι έχει σπάσει! Μπορεί να κρατάει ακόμα κάποια ποσότητα νερού, μόνο ως το σημείο που ξεκινούν τα ραγίσματα. Έτσι ώστε η ωμότητα του «νέου δόγματος» πέρα απ’ το να υπονοεί ανομολόγητη απελπισία δεν επιφυλάσσει οτιδήποτε αισιόδοξο (εντός ή εκτός εισαγωγικών) για το μέλλον.

Εκτός αν η πρώην υπερδύναμη διαλυθεί εκ των έσω. Από ιστορική άποψη δεν είναι ντροπή! Έχει ξανασυμβεί κάμποσες φορές στο παρελθόν, σε άλλους. Υποθέτουμε πως τώρα υπάρχουν ενδιαφερόμενοι που θα συνέβαλαν με χαρά σε κάτι τέτοιο…

Πόλεμος, πόλεμος, πόλεμος (2)

Δευτέρα 6 Οκτώβρη (00.12) >> Πώς πρέπει να τα αξιολογήσουμε αυτά; Προτείνουμε στη συνέχεια ορισμένους τρόπους – βγαλμένους απ’ την ζωή…

Α) Αγνόηση και απώθηση: έλα μωρέ, τίποτα δεν θα γίνει. Μέσα στην παγκοσμιοποίηση τα συμφέροντα είναι αλληλένδετα. (Αυτό είναι μπαγιάτικο επιχείρημα, τουλάχιστον μια δεκαετία παλιό, αλλά εξακολουθεί να παρηγορεί διάφορους…)

Β) Πανικός: αμάν!!! Σκάβουμε λάκους, μαζεύουμε κονσέρβες και κωλόχαρτα, κρυβόμαστε και περιμένουμε να περάσει το κακό. (Μπορεί να πετύχει, μπορεί και όχι…)

Ή

Γ) Εκτιμάμε την κατάσταση και, κυρίως, τις τάσεις της όσο πιο ψύχραιμα και ρεαλιστικά γίνεται. Αποφασίζουμε τι μπορούμε να εμποδίσουμε, πως θα το εμποδίσουμε (το γρηγορότερο μεν αλλά όχι πρόχειρα και επιφανειακά).

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

«Μπετόναρισμα»

Δευτέρα 29 Σεπτέμβρη (00.23) >> Το έχουμε υποστηρίξει κάμποσες φορές άμεσα ή έμμεσα, ας το κάνουμε άλλη μια: καθώς οι δυτικές ολιγαρχίες (αυτές που αυτοαποκαλούνται «δημοκρατίες»…) ηττώνται στον παγκόσμιο ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό (και πρόκειται να ηττηθούν ακόμα περισσότερο) μια «γραμμή σωτηρίας» έχουν: να «μπετονάρουν» η κάθε μια το εσωτερικό της, ιδεολογικά, θεσμικά, διανοητικά – και οπωσδήποτε εργασιακά.

Αυτό δεν θα αντιστρέψει την παρακμή τους. Θα επιτρέψει όμως στα αφεντικά τους να ελπίζουν σε μια «εσωτερική σταθεροποίηση διαρκείας» πάνω στην οποία μελλοντικά ίσως καταφέρουν να κτίσουν κάποιου είδους «ανάστασης».

Το να γίνουν οι ολιγαρχίες-που-παριστάνουν-τις-δημοκρατίες απολυταρχίες

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Αποσύνθεση 2

Δευτέρα 22 Σεπτέμβρη (00.50) >> Η δολοφονία του «συντηρητικού ακτιβιστή» (αυτή είναι η δεξιά political correct ορολογία…) στις ηπα θα μείνει, ίσως για χρόνια, αστυνομικό μυστήριο. Η αγιοποίησή-του-απ’-τα-πάνω (απ’ το ψοφιοκουναβικό γκουβέρνο) είναι ωστόσο εντελώς διαφορετική ιστορία. Πολιτικο-ιδεολογικού περιεχομένου. Μια οργάνωση που είχε ήδη χρηματοδοτηθεί με 100 εκατομμύρια δολάρια απ’ τους βαθύπλουτους αμερικάνους υποστηρικτές των θεοναζί δεν είναι «παίξε γέλασε». Αν ο επικεφαλής αυτής της οργάνωσης άρχισε να εκφράζει δημόσια αμφιβολίες (έως και αποστροφή) για τα τωρινά έργα του απαρτχάιντ καθεστώτος και, κυρίως, την ένταση και την έκταση με την οποία αυτό το καθεστώς εκτρέπει το «make america great again», αυτό είναι ακόμα λιγότερο «παίξε γέλασε».

Ποιόν αγιοποιεί λοιπόν το ψοφιοκουναβιστάν; Τον καλοπληρωμένο «πιστό» ή τον δολοφονημένο «αιρετικό»; Αυτό θα μείνει ασαφές για καιρό, αφού άλλωστε δεν υπάρχει λόγος βιασύνης… Εκείνο όμως που έγινε ακαριαία ήταν η γενική ενοχοποίηση της λεγόμενης «αριστεράς» των ηπα, όπου «αριστερά» είναι … οι δημοκρατικοί! (Αν είναι δυνατόν!!!)

Η πρώτη πολιτική βιτρίνα που ελεεινολόγησε μαζικά ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, τους αμερικάνους συντηρητικούς / δεξιούς / ακροδεξιούς παραμονές εκλογών (του 2016), ήταν η Hillary Clinton: κατά την γνώμη της «οι μισοί υποστηρικτές του Trump χωρούσαν σ’ ένα σκουπιδοντενεκέ». Τώρα, το ότι «οι μισοί ή όλοι οι υποστηρικτές των δημοκρατικών χωρούν στη φυλακή ως εν δυνάμει τρομοκράτες» είναι μια απάντηση / κλιμάκωση. Που δεν αφέθηκε στους πάντα πρόθυμους των antisocial media και τα bots. Έγινε επίσημη ψοφιοκουναβική «εσωτερική πολιτική». Με διάφορους τρόπους.

Είναι δίκαιο και σωστό να ειπωθεί ότι το 2016 η βαθυκρατική Clinton έσφιξε κατά μια ή δυο στροφές το υπόβαθρο του λανθάνοντος (;) εμφύλιου πολέμου στις ηπα. Κάτι ανάλογο έκανε και ο νυσταλέος Jo αργότερα, με διάφορες δηλώσεις του, όταν καθόταν στο θρόνο στο άσπρο σπίτι. Τώρα οι ψοφιοκουναβικοί (και οι ζάμπλουτοι υποστηρικτές τους) θέλουν, μετά την δολοφονία, να εμποδίσουν την εξέλιξη αυτού του εμφύλιου; Ή να την επιταχύνουν; Ή μήπως δεν ξέρουν τι θέλουν;

Ένα ολιγαρχικό καθεστώς που αμολάει την εθνοφυλακή να αναλάβει καθήκοντα αστυνομίας «για την πάταξη της εγκληματικότητας» είναι ένα καθεστώς που καλλιεργεί την θεσμική βία κατά βούληση, «γράφοντας» οποιονδήποτε συνταγματικό περιορισμό – με διάφορες προφάσεις. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο στρατός εμφανίζεται στους δρόμους των πρωτοκοσμικών πόλεων ως «δύναμη δημόσιας τάξης». Αυτό έγινε για λόγους «αντιτρομοκρατίας» στην δεκαετία του ‘00, και ξανάγινε για λόγους «πολέμου στον αόρατο εχθρό» στις αρχές των ‘20s.

Τώρα όμως η επαναδημιουργία-της-εθνικής-μεγαλοσύνης, είτε στην αμερικάνικη, είτε στη γαλλική, είτε στη γερμανική, είτε στην αγγλική, είτε σε οποιαδήποτε άλλη δυτική εθνική παραλλαγή είναι διαφορετικό project. Δεν αρκούν τα στρατιωτικά περίπολα. Αφενός χρειάζεται ορατούς εχθρούς, εσωτερικούς και εξωτερικούς. Αφετέρου χρειάζεται να επιβάλει μια καθολική εσωτερική πειθαρχία / επιστράτευση (μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά) μπας και σωθεί ότι σώζεται μέσα στις σεισμικές αλλαγές του παγκόσμιου καπιταλιστικού συσχετισμού δυνάμεων.

Αυτό το «μοντέλο» το είδαμε και το ζήσαμε «γερά» πριν λίγα μόνο χρόνια: με το υγιεινιστικό πραξικόπημα. Αλλά το ερώτημα πια είναι αν αυτή η «μεγαλοσύνη» που ονειρεύονται στην Ουάσιγκτον, στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στο Βερολίνο (και αλλού…) μπορεί πράγματι να επιτευχθεί «στο ένα πόδι», μέσα από μια πλατιά (κοινωνική, πολιτική και ιδεολογική) πόλωση που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα περιθωριοποιεί σημαντικά τμήματα των καπιταλιστικών κοινωνιών εξαιτίας των απόψεών τους.

Για να το ρωτήσουμε διαφορετικά: μπορεί το προσωπικό των σημερινών κρατικών / παρακρατικών μηχανισμών στη δύση να κουμαντάρει μια «στρατηγική της έντασης 2.0»; Ή μήπως έχοντας χάσει κάθε δυνατότητα στρατηγικού σχεδιασμού (όπως αποδεικνύεται παντού!) αυτό το «ελκυστικό» εξουσιαστικό manual απ’ το οπλοστάσιο του 20ου αιώνα θα επιταχύνει, απλά, την αποσύνθεση;

 Νοσταλγία του μακαρθρισμού… 

Έχουμε την υποψία ότι το «δακτυλοδεικτούμενο ανθρώπινο κεφάλαιο» του ψοφιοκουναβικού καθεστώτος, το «liberal ανθρώπινο κεφάλαιο» των δύο αμερικανικών ακτών, αν οι αρχές το παρατραβήξουν θα αρχίσει να μεταναστεύει είτε στο μεξικό, είτε κάπου στην ευρώπη, είτε στο βιετνάμ και στην κίνα…

Poor germany!

Δευτέρα 22 Σεπτέμβρη (00.45) >> Ο τσουρομαδηΜερτς έκανε μια εντυπωσιακή δήλωση στους υποτελείς του: Ζούμε πάνω απ’ τις δυνάμεις μας! Με μια καλή δόση μαύρου χιούμορ θα συμπεραίναμε πως αυτό που είπε σήμαινε: Μέσα στις δυνάμεις μας είναι (μόνο) το να πεθάνουμε! Πιο σωστά: να πεθάνετε! 

Ο τσουρομαδηΜερτς είπε στους υποτελείς του μια πρόστυχη βλακεία μεγάλου βεληνεκούς: το να «ζει πάνω απ’ τις δυνάμεις του» ένας πληθυσμός σημαίνει ότι καταναλώνει περισσότερα απ’ ότι παράγει (το είχε πει ο Παπαντρέου ο Β για τα καθ’ ημάς στα μέσα της δεκαετίας του ’80…) Αλλά ο μοναδικός πραγματικός δείκτης αυτής της δυσαρμονίας είναι το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του αεπ.

Αυτός ο δείκτης (δημόσιο χρέος προς αεπ) ήταν «κλειδωμένος» στο υπ.οικ. του Βερολίνου ως πρόσφατα στο μέγιστο του 60% (: “φρένο χρέους”). «Ξεκλείδωσε» πριν ο τσουρομαδηΜέρτς αναλάβει επίσημα το γκουβέρνο, και η πρόβλεψη είναι να φτάσει στο 74% το 2030, συμπεριλαμβανόμενων των «δαπανών για την άμυνα». Δηλαδή της κρατικής επιδότησης της στρατιωτικοποίησης του γερμανικού καπιταλισμού (και της κοινωνίας).

Σε κάθε περίπτωση μπορεί το ρεαλιστικό για το γκουβέρνο του τσουρομαδηΜερτς να είναι το «να πεθάνει μέσα στις δυνάμεις του», αλλά σα σύνολο η γερμανική καπιταλιστική κοινωνία ΔΕΝ βρίσκεται στο σημείο της … γαλλικής. (Τσάμπα χάρηκαν οι χολερικοί εντόπιοι στο ελλαδιστάν που άρχισαν τα «αχα! είδατε τι πάθατε; αυτά που μας λέγατε το 2010»).

Τότε γιατί ο τσουρομαδηΜερτς είπε τέτοιο ψέμα / βλακεία;

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.