Οι “αγανακτισμένοι” των Παρισίων

Κυριακή 2 Δεκέμβρη. Πριν οι εικόνες και οι εντυπώσεις δημιουργήσουν συγκινήσεις και οι συγκινήσεις γίνουν άποψη, καλό θα ήταν να προσέξει κανείς την “πολιτικο-ιδεολογική σύνθεση” των “κίτρινων γιλέκων”. Όπως εκδηλώνεται στις γραμμές τους.

Η μεσαία φωτογραφία επιβεβαιώνει την postmodern διάβρωση… Δεν πρόκειται για αναβίωση του Μάη του ’68 και των οδοφραγμάτων στο Καρτιέ Λατέν – ξεχάστε το! Ούτε για την γαλλική εκδοχή της εξέγερσης στο Λονδίνο κατά του poll tax, τον Μάρτη του ’90! Έχουν αλλάξει πολλά από τότε!

Ακόμα κι αν ισχύει ότι τα “κίτρινα γιλέκα” είναι ένα πλατύ και περιεκτικό ίσιωμα, σα να λέμε μια πλατεία, με “πάνω” και “κάτω” τμήματα, καλό θα ήταν να έχει ξεριζωθεί στα μέρη μας η ιδέα ότι “δεν πειράζει, μια φάση είμαστε”.

Παρότι η όποια γνώμη στο ελλαδιστάν δεν έχει καμία επίδραση στην “γαλλική δημοκρατία”, ισχύει το ίδιο εδώ όπως παντού: οι μαλακίες πληρώνονται – γιατί τέτοια είναι η προδιαγραφή τους. Να πληρωθούν τοις μετρητοίς…

Ελπίζουμε να είναι σαφές το υπονοούμενό μας… Γιατί την καταστροφική σύγχιση την είδαμε και στην πλατεία Meidan, την είδαμε και στην πλατεία Συντάγματος… Φαίνεται ότι υπάρχει και γαλλική παραλλαγή (και ποιος ξέρει πόσες άλλες ακόμα…)

(Η οποία καταστροφική σύγχιση έγκειται στο εξής απλό: ό,τι ελλείψει «επαναστατικού υποκειμένου» με συνείδηση σύγχρονου ανταγωνισμού στο κράτος και στο κεφάλαιο, γίνονται αλλεπάλληλες εκπτώσεις… Οπότε κάθε εκτονωτική πράξη υιοθετείται αβίαστα – στη βάση ολέθριων αφαιρέσεων και έωλων υποθέσεων. Έτσι η γαλλική σημαία, για παράδειγμα, θεωρείται αμελητέος συμβολισμός, παρότι αυτή ακριβώς η σημαία είναι σύμβολο κατακτήσεων, εξανδραποδισμού και ρατσισμού – κι αυτό είναι πολύ γνωστό. Στον 21ο αιώνα ο εθνικισμός των πρωτοκοσμικών δηλώνει πολύ περισσότερα απ’ όσα η καλοκάγαθη αφέλεια των «ζήτω οι φάσεις!» μπορεί να καταλάβει.

Κι αφού η γαλλική σημαία είναι ο.κ., σκάει και ο κέλτικος σταυρός… Για να διεκδικήσει και να κεφαλαιοποιήσει το τμήμα της εκτόνωσης που δικαιούται… Συναινετικά; Βίαια; Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι «χωράει κι αυτός»…

Τα υπόλοιπα άλλη φορά).

(Τι σημαία είναι αυτή που κρατάει ο τύπος στην τρίτη φωτογραφία; Γαλλική σκέτη ή γαλλική plus; Δεν θα το φανταστείτε: είναι η σημαία των γάλλων βασιλοφρόνων – ναι, υπάρχουν και τέτοιοι – της οργάνωσης “action francaise”… Ορίστε, λοιπόν, οι νοσταλγοί του Λουδοβίκου του 16ου και της Αντουανέτας ζουν ακόμα!!! Διακόσια τόσα χρόνια μετά…

Η ερώτηση πως είναι δυνατόν ακόμα είναι ανιστόρητη – μας συμβουλεύει ο Μπένγιαμιν… Γιατί απ’ την ιστορική στιγμή που εμπεδώθηκε ότι δεν υπάρχει γενικά “νόμος και τάξη” τον οποίο σέβονται και υπηρετούν οι νομιμόφρονες, άρα και οι φασίστες, αλλά ότι “νόμος είναι το δίκιο της ισχύος”, οι νομιμόφρονες, άρα και οι φασίστες, γίνονται άνετα “μπαχαλάκηδες”! Προκειμένου να πείσουν το κράτος για την δική τους, “επιμέρους” ισχύ. Όπως, για παράδειγμα, το κακομαθημένο κωλόπαιδο κάνει ζημιές για να τραβήξει την προσοχή και την εύνοια των γονιών του…)

Φαιορόζ φιλοξενία

Τετάρτη 14 Νοέμβρη. Αυτοί που βλέπετε καθισμένους γύρω από μια ξυλόσομπα είναι πρόσφυγες (υεμενίτες και παλαιστίνιοι) σ’ ένα καφενείο στο τουρκικό χωριό Kiremitci Salih, κοντά στον Έβρο. Ξέρετε: γίνεται πόλεμος στα μέρη τους, καταστρέφονται ζωές…

Για την ακρίβεια δεν βλέπετε τους ίδους, αλλά τα σημάδια απ’ τις κλομπιές στις πλάτες τους. Τους βρήκαν οι ντόπιοι να περπατούν μόνο με τα σώβρακα στα χωράφια κοντά στο χωριό, τους πήγαν στο καφενείο του χωριού, τους έδωσαν ρούχα – και ρώτησαν.

Για να μάθουν αυτό που υποψιάζεσθε. Ότι οι έλληνες μπάτσοι τους έγδυσαν, τους κτύπησαν, τους έκλεψαν, και τους πέταξαν πίσω στο ποτάμι… Προφανώς ακολουθούν την ρατσιστική πλευρά της εθνικής γραμμής (της ελληνο-ισραηλινής συμμαχίας δηλαδή), αφού το Τελ Αβίβ συμμετέχει στη σφαγή και των παλαιστίνιων (άμεσα) και των υεμενιτών (έμμεσα). Πως είναι δυνατόν να γίνουν δεκτοί σαν πρόσφυγες αυτοί που θα έπρεπε να είναι νεκροί για χάρη του συμμάχου;

Λοιπόν;

Πόσα κιλά συνενοχής έχει ο καθένας και η καθεμιά να χαρίσει στο ελληνικό κράτος; Πόσα «πετάμε – την – μπάλα – έξω» μπορούν να εφευρεθούν και να γίνουν viral στα ντουβάρια και στα social media;

Πόση χοντροπετσιά θα πουληθεί για ευαισθησία; Πόσοι συμβιβασμοί για θυμό; Με πόσους νεκρούς θα χορτάσει η κόλαση που κουβαλάνε όλο και πιο περήφανα οι μικροαστοί, συμπεριλαμβανομένων των «ευαίσθητων»; Που είναι οι πονηρούληδες που είχαν βρει την αιτία του κακού στις μκο;

Που είναι οι αγύρτες και που οι ρουφιάνοι;

Security; Ασφαλώς! Αλλά και homeland!

Παρασκευή 12 Οκτώβρη. Το χτεσινό ρεπορτάζ της καθεστωτικής «καθημερινής» («έλεγχοι υπόπτων… μέσω ηπα») δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολιών:

… Καλά ενημερωμένες πηγές που μίλησαν στην «Κ», υπό τον όρο της ανωνυμίας, αποκάλυψαν ότι σε συνολικά 30 σημεία εισόδου (αεροδρόμια και μεθοριακοί σταθμοί) αξιωματούχοι του Department of Homeland Security σε συνεννόηση με Έλληνες ομολόγους τους εγκατέστησαν τελευταίας τεχνολογίας μηχανήματα, με δυνατότητα ταυτοποίησης και ελέγχου των υπόπτων μέσα σε μερικά μόλις δευτερόλεπτα.

Πώς λειτουργεί η διαδικασία; Τα δακτυλικά αποτυπώματα των υπόπτων, μέσω ασφαλούς δικτύου επικοινωνιών, αποστέλλονται σε «κόμβο» που λειτουργεί στα γραφεία της Αντιτρομοκρατικής, στον 12ο όροφο της ΓΑΔΑ, και στη συνέχεια καταχωρίζονται στις βάσεις δεδομένων του αμερικανικού υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας. Εκεί….. κλπ, κλπ, κλπ….

Θα έχετε υπόψη το πόσο νταλκάς έχει πέσει απ’ τους εκπροσώπους του ελληνικού κράτους/ κεφάλαιου/ παρακράτους, να διατρανώνουν (ακόμα;) ότι «τα ελληνικά σύνορα είναι και ευρωπαϊκά»… Αμ δε!!! Τα ελληνικά σύνορα είναι και αμερικανικά· τελεία και παύλα! Όχι ευρωπαϊκά· αμερικανικά! Υπεύθυνο για την ασφάλεια αυτών των ελληνικών συνόρων είναι εκτός απ’ το ελληνικό υπουργείο δημόσιας τάξης και το άλλο της «άμυνας» (αλληλλούια!!!) ΚΑΙ το department of homeland security… του ψοφιοκουναβιστάν φυσικά. Επιτέλους!!! Το ελλαδιστάν (σαν επικράτεια) ανήκει στις αρμοδιότητες της αμερικανικής homeland!!! Η ασταμάτητη μηχανή νοιώθει ήδη σα στο σπίτι της… Να η τζαζ της Ν. Ορλεάνης, να ο “boss”, να το fight for 15… (Τσατσορούφιανοι: καλά μας βλέπετε από αντιδογματισμό ή να αγοράσουμε και τζόκεϊ «make america first» για να περάσουμε τις εθνικές εξετάσεις;)

Επειδή υπάρχει καχυποψία (είναι λογικό): όχι, αυτό το deal, αυτήν την «ένωση με την μητέρα πατρίδα» (το αμέρικα), δεν την έσπρωξε ο ψεκασμένος υπ.αμ. Την έσπρωξε ο συ.ριζ.α., στις πιο αυθεντικές εκδοχές του (τις πασοκικές δηλαδή). Το ίδιο ρεπορτάζ εξηγεί:

Το μνημόνιο ή «κοινή δήλωση», όπως ονομάστηκε, υπέγραψαν ο τέως αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη Νίκος Τόσκας και ο Αμερικανός πρέσβης Τζέφρει Πάιατ.

“Μνημόνιο” ε; Να μη λείψει, τα συνήθισε το πόπολο…

Έχουμε και λέμε, λοιπόν. Αν είστε «ύποπτος» (κι εδώ που τα λέμε: ποιος είναι σίγουρος ότι δεν είναι; Λίγο το χρώμα του δέρματος, λίγο το ντύσιμο, λίγο το περπάτημα, οι «τρομοκράτες» ξεχωρίζουν!…) και πλησιάζετε το ιερό ελληνικό έδαφος, από αέρα, θάλασσα ή στεριά, τσούπ! τα αποτυπώματα και τα λοιπά στοιχεία σας εμπλουτίζουν τις data bases του αρμόδιου «υπουργείου ασφάλειας» (του αμερικανικού εν προκειμένω…). Και αλλοίμονό σας!!! Κλασσικοί συνοριακοί έλεγχοι – τίποτα σπουδαίο.

(Ποια είναι τα σύνορα της ευρώπης στα νοτιοανατολικά αφού δεν είναι τα ελληνικά; Μην κάνετε σαν παιδιά: τα σύνορα του κράτους της μακεδονίας είναι, οπωσδήποτε!! Κι αν δεν το έχετε καταλάβει, ε, δεν έχετε καταλάβει τίποτα.

Τσάμπα το παλεύουμε από εδώ…)

Ο μπάτσος δίπλα σου…

Κυριακή 23 Σεπτέμβρη. Η αποκάλυψη της αληθινής ταυτότητας του αρκετά γνωστού άγγλου “οικολόγου ακτιβιστή” Mark Stone το 2010 έγινε μάλλον τυχαία. Μια φίλη του έτυχε να ανοίξει μια τσάντα του, όπου βρήκε διάφορες αστυνομικές ταυτότητες, μεταξύ των οποίων και την αληθινή. Ο “Mark Stone” ήταν ο ασφαλίτης Mark Kennedy – για χρόνια «φυτευμένος» μέσα στο αγγλικό οικολογικό κίνημα.

Επρόκειτο για σοκ. Ο “Stone” / Kennedy ήταν γνωστός σε διάφορες ομάδες στην ευρώπη, αφού στην αγγλία ήταν απ’ τους πρωταγωνιστές του κινήματος. Δεν ήταν ένας «πληροφοριοδότης», ένας «κατάσκοπος»… Ήταν agent provocateur. (Δεν ήταν / είναι ο μοναδικός, και φυσικά αυτά συμβαίνουν παντού. Και στα μέρη μας…)

Μία απ’ τις γυναίκες με την οποία είχε ερωτική σχέση, για δύο χρόνια, στη διάρκεια της πολύχρονης καριέρας του σαν “οικο-ακτιβιστής” ο “Stone” / Kennedy, η Kate Wilson, προσπαθεί εδώ και χρόνια να βρει το δίκιο της (ή να πάρει εκδίκηση) κάνοντας μήνυση στην «υπηρεσία» του. Στηρίζεται σε μια (υπηρεσιακή) νομοθεσία που απαγορεύει στους πράκτορες να συνάπτουν ερωτικές σχέσεις με τα υποκείμενα που παρακολουθούν (ή «χειρίζονται»).

Η Wilson είναι μία απ’ τις τουλάχιστον 12 γυναίκες ακτιβίστριες που έκαναν μήνυση (που έγινε δεκτή) στα αγγλικά δικαστήρια για κατάχρηση εξουσίας εκ μέρους των αγγλικών μυστικών υπηρεσιών. Αλλά η ίδια θέλει να πάει το θέμα ακόμα πιο «ψηλά» στο αγγλικό νομικό σύστημα, στο Investigatory Powers Tribunal. Το συγκεκριμένο δικαστήριο ασχολείται αποκλειστικά με περιπτώσεις κατάχρησης εξουσίας και παραβίασης των ανθρώπινων δικαιωμάτων εκ μέρους του αγγλικού κράτους.

Απ’ τις δίκες που έχασαν οι αγγλικές υπηρεσίες αναγκάστηκαν να πληρώσουν αποζημιώσεις· κατάφεραν, όμως, να κρατήσουν κλειστούς τους φακέλους των αναφορών του “Stone” / Kennedy. Η Wilson ελπίζει ότι μια απόφαση υπέρ της απ’ το IPT θα αναγκάσει την αγγλική ασφάλεια να της δώσει (τουλάχιστον) τον δικό της.

Είναι ζόρικο να ανακαλύπτεις εκ των υστέρων ότι κοιμόσουν αγκαλιά με τον εχθρό. Αν μπορούμε να ευχηθούμε κάτι στην Wilson είναι να καταφέρει να ξεμπερδέψει με την διάβρωση της ζωής της στο παρελθόν.

Αλλά το δηλητήριο της καχυποψίας δεν καθαρίζει. Αυτό είναι το έσχατο αλλά καθόλου ασήμαντο όφελος των κρατικών υπηρεσιών όταν φυτεύουν «πράκτορες προβοκάτορες»…

(Περισσότερα στο Sarajevo 48, Φλεβάρης 2011, agents provocateurs – πράκτορες προβοκάτορες)

Το τέλος του κυβερνοχώρου όπως τον γνωρίσαμε

Πέμπτη 23 Αυγούστου. Η Ουάσιγκτον απλά υπέδειξε «λογαριασμούς» στο facebook, στο twitter αλλά και ιστοσελίδες κατηγορώντας τες ότι «προωθούνταν απ’ το ιράν (ή και την ρωσία) με σκοπό να επηρεάσουν τις αμερικανικές εκλογές». Οι εταιρείες υπάκουσαν και «κατέβασαν» τους δολιοφθορείς…

Η εταιρεία κυβερνοασφάλειας FireEye Inc. εξήγησε κάπως καλύτερα την ενοχή των σαμποτέρ: είχαν αντι-Σαουδαραβικό, αντι-Ισραηλινό και φιλο-Παλαιστινιακό υλικό…. και υλικό υπέρ της συμφωνίας για τα πυρηνικά του ιράν απ’ την οποία οι ηπα έχουν αποχωρήσει… Κατά την FireEye δεν προέκυψε ότι αυτό το υλικό ήταν «σχεδιασμένο» για να επηρεάσει τις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές τον ερχόμενο Νοέμβρη, αλλά απευθυνόταν σε αμερικάνους χρήστες με αριστερούς προσανατολισμούς, παίρνοντας θέση κατά του προέδρου TrumpΑ χα!!!!

Πρόκειται για επιστροφή στα βασικά του κράτους / κεφάλαιου… Εν προκειμένω για λογοκρισία. Και, είμαστε σίγουροι δυστυχώς, είναι μόνο η αρχή. Ακόμα κι αν οι όποιοι «κομμένοι» βρουν άλλους τρόπους να ξαναγυρίσουν στον κυβερνοχώρο, τα κράτη (και οι εταιρείες που έχουν επιστρατευτεί) έχουν τεχνικούς τρόπους να κρατούν τους «εθνικούς» χρήστες τους σε «φρουρούμενες ζώνες» ελεγχόμενης πρόσβασης στο internet – το έχει κάνει, άλλωστε, το Πεκίνο.

Είναι μια ιστορική στιγμή χωρίς επιστροφή. Αποχαιρετήστε τον χαζοχαρούμενο πληροφοριακό φιλελευθερισμό που γνωρίσατε – έχουμε μπει σε εμπόλεμη φάση άγνωστης διάρκειας… Η παραπληροφόρηση, η παραπλάνηση και η καθεστωτική προπαγάνδα είναι καλά εξοπλισμένες. Ο φασίστας πρώην δήμαρχος Ν. Υόρκης (και υποστηρικτής του ψόφιου κουναβιού) λέει ότι “η αλήθεια δεν είναι αλήθεια”…. Τα καθεστώτα λένε και θα πουν με ακόμα μεγαλύτερη βία ότι “η μόνη αλήθεια είναι η αλήθειά μας”.

Το κάψιμο των μυαλών είναι εδώ – και θα αγριέψει ακόμα περισσότερο…

Η «έκτακτη ανάγκη» μονιμοποιείται

Πέμπτη 19 Οκτώβρη. Απ’ την άποψη της εργατικής κριτικής ήταν αναμενόμενο. Ειδικά αφού η επί 2 χρόνια διαρκής εξάμηνη ανανέωσή του δεν συνάντησε την πρέπουσα αντίθεση.

Συνεπώς, ο νέος γάλλος πρόεδρος Macron, στις αρχές του ερχόμενου Νοέμβρη δεν θα ανανεώσει για 5η φορά το «καθεστώς έκτακτης ανάγκης», τις ειδικές νομοθεσίες δηλαδή που ισχύουν στη γαλλία απ’ τον Νοέμβρη του 2015. Θα το κάνει κατάσταση διαρκείας, «νέα κανονικότητα» της δημόσιας τάξης, με έναν καινούργιο νόμο «για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας» (και όχι μόνο).

Το κεντρικό ιδεολογικό δόγμα της μόνιμης κατάστασης «έκτακτης ανάγκης» θα έπρεπε να σημάνει συναγερμό παντού: «αν δεν έχεις κάνει τίποτα παράνομο δεν έχεις λόγο να φοβάσαι»… Δεν έχεις λόγο να φοβάσαι αν μπουκάρει η αστυνομία για να κάνει έρευνα στο σπίτι σου… Καλό θα ήταν να αφήσεις τα “όργανα” να ψάξουν και την κωλοτρυπίδα σου· έχεις να κρυψεις κάτι εκεί; Δεν έχεις λόγο να φοβάσαι αν σε σταματούν στο δρόμο για σωματικό έλεγχο· έχε το νου σου μόνο να κρατάς ψηλά τα χέρια… Δεν έχεις λόγο να φοβάσαι αν αποκλείονται γειτονιές της πόλης που ζεις, ίσως κάπου στα προάστεια, ίσως η δική σου… Να φοβάσαι αν συλλαμβάνονται άλλοι με βάση «υποψίες», ανώνυμες «πληροφορίες», και τα λοιπά… Δεν έχεις κανένα λόγο… Αρκεί «να είσαι καθαρός»… Κοίτα τη δουλειά σου, τρώγε το φαΐ σου, και βγάλε τον σκασμό! That’s it!!

Η βασική λειτουργική αρχή αυτής της νέας μαζικής επιτήρησης (και καταστολής, όπου χρειάζεται) είναι αυτό που ίσχυε στη γαλλία ήδη εδώ και 2 χρόνια: τα χέρια της αστυνομίας είναι απόλυτα λυμμένα, δεν χρειάζεται δικαστική γνωμάτευση ή διαταγή για να δράσει, και έτσι θα προσπερνάει κατά βούληση πολλά απ’ αυτά που στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα θεωρούνταν κατοχυρωμένα (και πολύτιμα) «ανθρώπινα δικαιώματα». Και επειδή το εκτελεστικό του κράτους έχει, πια, την ελευθερία του, αντίστροφα, όσοι μπαίνουν στο στόχαστρό του, θα δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να αποδείξουν την αθωώτητά τους – αν μένουν ζωντανοί… Για έναν απλό, πολύ απλό λόγο: κάθε τέτοια απόδειξη θα είναι αμφισβήτηση της «αστυνομικής ορθότητας».

Η γαλλική αναβαθμισμένη εκδοχή του αμερικανικού patriot act θα έπρεπε να είναι ήδη στόχος μαζικής πολιτικής / κινηματικής δράσης. Δύο χρόνια σιωπής, αμήχανης ίσως, πρακτικά συναινετικής όμως, είναι πολλά. Και κανένα αφεντικό δεν κάθεται με σταυρωμένα χέρια μπροστά σε τέτοια δώρα.

Ποτέ δεν είναι αργά ίσως. Μήπως, όμως, ο μιθριδατισμός απέναντι στις κρατικές και παρακρατικές τακτικές προχωράει πολύ γρηγορότερα;

Καταφεύγουμε (μια υπενθύμιση ίσως μάταιη) στον Benjamin: …Η παράδοση των καταπιεσμένων μας διδάσκει ότι η “κατάσταση έκτακτης ανάγκης” που ζούμε τώρα δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Πρέπει να κατορθώσουμε να συλλάβουμε την ιστορία έχοντας αυτή την επίγνωση. Τότε θα διαπιστώσουμε καθαρά ότι αποστολή μας είναι να δημιουργήσουμε μια πραγματική κατάσταση έκτακτης ανάγκης και έτσι θα βελτιωθεί η θέση μας στον αγώνα κατά του φασισμού. Ένας λόγος που ο φασισμός έχει μια ευκαιρία είναι γιατί, στο όνομα της προόδου, αντιμετωπίζεται από τους αντιπάλους του σαν ιστορικό μέτρο. Η έκπληξη για το πως τα πράγματα που ζούμε είναι “ακόμα” και στον εικοστό αιώνα δυνατά, δεν είναι φιλοσοφική. Δεν είναι η απαρχή μιας γνώσης – εκτός κι αν πρόκειται για τη γνώση πως η αντίληψη της ιστορίας από την οποία κατάγεται δεν ευσταθεί.

Σαράντα χρόνια μετά

Πέμπτη 19 Οκτώβρη. Το 1977 θεωρείται η χρονιά της κορύφωσης του αντάρτικου πόλης στην τότε δυτική γερμανία. Πράγματι, από πολλές απόψεις, με βάση τα τωρινά δεδομένα (ιδεολογίες, αντιλήψεις) το λεγόμενο «γερμανικό φθινόπωρο» μοιάζει αδιανόητο. Η απαγωγή του βιομήχανου Schleyer από πυρήνα της r.a.f. («τμήμα του κόκκινου στρατού») με την προοπτική της ανταλλαγής του με την απελευθέρωση κρατούμενων / αιχμάλωτων της οργάνωσης· η απόρριψη οποιασδήποτε διαπραγμάτευσης απ’ την τότε δυτικογερμανική κυβέρνηση του Helmut Schmidt και η συνακόλουθη δολοφονία του Schleyer · στη συνέχεια η αεροπειρατεία σε πτήση της Λουφτχάνσα στις 13 Οκτώβρη (του 1977), οργανωμένη απ’ το “λαϊκό μέτωπο της Παλαιστίνης”, με το ίδιο αίτημα (την απελεύθερωση των μελών της r.a.f.) , η προσγείωση του αεροπλάνου μετά από πολλές ενδιάμεσες στάσεις στο Μογκαντίσου της Σομαλίας, και η τελική επέμβαση των «ειδικών δυνάμεων» της γερμανικής στρατοαστυνομίας· η ταυτόχρονη δολοφονία στα περιβόητα «λευκά κελιά» των Gudrun Ensslin, Andreas Baader και Jan-Carl Raspe που πουλήθηκαν σαν “αυτοκτονίες” – το ίδιο θα γινόταν και με την Irmgard Möller (αλλά αυτή επέζησε): αυτά τα γεγονότα και ένας εξαιρετικά ευρύς διεθνής ορίζοντας υποστήριξης ή αντίθεσης με το (γερμανικό και όχι μόνο) αντάρτικο πόλης συνθέτουν ένα παρελθόν βολονταριστικό, ηττημένο, ξεχασμένο· ηρωϊκό και πένθιμο.

Τέτοιο θα παρέμενε αν ο νυν γερμανός πρόεδρος Steinmeier δεν θεωρούσε μνημόσυνη υποχρεώσή του να ζητήσει χτες απ’ τα παλιά μέλη της r.a.f. (ανθρώπους που έκαναν πολύχρονες ποινές στις φυλακές…) «να μιλήσουν». Με την ασφάλεια της απόστασης 4 δεκαετιών ο Steinmeier υπονοεί ότι υπάρχουν “σκοτεινά μυστικά” στη δράση της r.a.f. Και τέτοια μυστικά σαν αυτά που υπονοεί μόνο ενός είδους θα μπορούσαν να είναι: ότι οι αντάρτες πόλης της δεκαετίας του ’70 ήταν «πράκτορες». Τίνος; Προφανώς κάποιων «ανατολικών» μυστικών υπηρεσιών.

Θα ήταν προτιμότερο και χρησιμότερο αν ο γερμανός πρόεδρος ενδιαφερόταν για την αποκάλυψη των μυστικών υπηρεσιών (ενδεχομένως και φραξιών των γερμανικών τέτοιων) πίσω απ’ τις «σφαγές στο ψαχνό» που είναι η ανεπίσημη κρατική πολιτική εδώ και μια 15ετία τουλάχιστον. Γιατί αν οι αντάρτες πόλης στα ‘70s ήταν «πράκτορες», αυτό θα το είχαν ανακαλύψει είτε τότε είτε αργότερα (ας πούμε μετά την «πτώση του τείχους» και την απαλλοτρίωση των αρχείων της Stasi) οι υπηρεσίες του κράτους του.

Το γεγονός είναι σκληρό, και ενοχλεί αναδρομικά ακόμα και μετά από τόσα χρόνια: το αντάρτικο πόλης στα πρώτα χρόνια της δράσης του, στα ‘70s, και όχι μόνο στη γερμανία, ήταν τόσο αυθεντικό ώστε όλα τα λαγωνικά της συκοφάντισης δεν κατάφεραν να βρουν τις “σκιές” που έψαχναν. (Αργότερα, όταν οι διάφορες μυστικές υπηρεσίες άρχισαν να μαθαίνουν και κατάφεραν να διαβρώνουν με επιτυχία, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν, στον έναν ή στον άλλο βαθμό.)

Προφανώς ο κυρ Steinmeier δεν θέλει να αποκαλύψει το πως δουλεύουν σήμερα (ή πριν 10 ή 20 χρόνια) οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες. Θέλει μόνο να ρίξει αναδρομικά λάσπη στην Meinhof, στην Ensslin, στον Raspe, στον Baader, και σε αρκετούς άλλους. Ζωντανούς ή νεκρούς. Θα κερδίσει κάτι η ολιγαρχική «δημοκρατία» έτσι; Μόνον αυτήν την πάντα χρήσιμη επιβεβαίωση: όχι μόνο ότι πάντα κατατρόπωνε τους επαναστάτες εχθρούς της, λιγότερους ή περισσότερους, αλλά κυρίως ότι αυτοί ήταν «κάτι άλλο», με τιποτένια κίνητρα…

Και πάλι ο Benjamin:Το χάρισμα να αναζωπυρώνει τη σπίθα της ελπίδας στο παρελθόν έχει εκείνος μόvο ο ιστορικός που είναι απόλυτα πεισμένος ότι ούτε ακόμη και οι νεκροί δεν θα ‘ναι ασφαλείς από τον εχθρό, εάν αυτός νικήσει. Και ο εχθρός αυτός δεν έχει πάψει να νικά.

Στρατοαστυνομία

Παρασκευή 1 Σεπτέμβρη. Αν ο εξοπλισμός μιας αστυνομίας τείνει (ή έχει φτάσει) να είναι ο ίδιος με του (στρατιωτικού) πεζικού, τότε αυτό σημαίνει ότι η αντίστοιχη κοινωνία βρίσκεται ήδη σε σκληρό (και ένοπλο) εμφύλιο. Είναι τέτοια η περίπτωση των ηπα; Όχι. Δεν έχει σημασία. Η δημόσια τάξη εξοπλίζεται σαν δύναμη κατοχής. Τα αφεντικά δεν πρόκειται να χάσουν το δίκιο τους!!!

Το ψόφιο κουνάβι είναι η πιο πρόσφατη πολιτική βιτρίνα που “ανεβάζει πίστα” σ’ αυτήν την διαδικασία: ελικόπτερα blackhawk, πολυβόλα, ρουκετοβόλα, εκρηκτικά, τεθωρακισμένα μεταφοράς προσωπικού, ακόμα και τανκς «εγκρίθηκαν» πρόσφατα απ’ τα αμερικανικά νομοθετικά σώματα και τον πρόεδρό τους σαν αστυνομικός εξοπλισμός. Αυτά σε ένα κράτος όπου δια νόμου η αστυνομία έχει δικαίωμα να πυροβολήσει και να σκοτώσει οποιονδήποτε μαύρο προσπαθήσει να διαφύγει από μια προσαγωγή ή σύλληψη τρέχοντας…

Φαίνεται ωστόσο ότι η ακόμα εντονότερη στρατιωτικοποίηση της αμερικανικής αστυνομίας δεν έχει καμμία σχέση με τον “βαρύ οπλισμό των εγκληματιών”. Το πράγμα πάει ως εξής: γίνονται καινούργιες και ακριβότερες αγορές όπλων απ’ την αστυνομία (τις αστυνομίες πιο σωστά, αφού κάθε πολιτεία έχει την δική της), είτε απευθείας είτε μέσω του υπουργείου άμυνας· αυτό είναι το κίνητρο των επιχειρήσεων στρατιωτικού υλικού που “πιέζουν”· ο υπερεξοπλισμός και η ανάλογη εκπαίδευση αλλάζει την “κουλτούρα” των μπάτσων, που αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να δρουν σαν πεζοναύτες στην κατοχή του ιράκ· συμπεριφέρονται έτσι, και το νομοθετικό (που είχε πριν φροντίσει για την στρατιωτικοποίησή τους) τους αθωώνει για τις δολοφονίες, επιβεβαιώνοντας ότι το shoot to kill είναι το βασικό τους καθήκον.

Το ότι ο στρατιωτικός εξοπλισμός της αστυνομίας κατά κύριο λόγο λαδώνει τα ταμεία των εταιρειών φαίνεται από διάφορα περιστατικά:

Στο Montgomery County, του Τέξας, ο σερίφης έχει στη διάθεσή του ένα πανάκριβο uav αξίας 300.000 δολαρίων, σαν αυτά που χρησιμοποιεί ο αμερικανικός στρατός για να σκοτώνει «τρομοκράτες» στο αφγανιστάν και στο πακιστάν… Η πόλη που αστυνομεύει έχει πληθυσμό μόλις 35.000 ανθρώπους…

Στην Augusta, στο Maine, με πληθυσμό λιγότερο από 20.000 άτομα, όπου δεν έχει σκοτωθεί κανένας μπάτσος την ώρα της δουλειάς εδώ και 125 χρόνια, ο σερίφης αγόρασε 8 αλεξίσφαιρα γιλέκα των 1.500 δολαρίων το καθένα.

Στην Des Moines, στην Iowa, η αστυνομία αγόρασε δύο ρομπότ εξουδετέρωσης βομβών, αξίας 180.000 δολαρίων το ένα. Χρειάζεται υπόδειξη; Ποτέ δεν έχει μπει κάπου βόμβα στην Iowa…

Ένας σερίφης στην Αριζόνα διαθέτει ένα σύγχρονο στρατιωτικό τανκ.

Μια σειρά αστυνομικές διευθύνσεις, στις πολιτείες Jefferson County, New York, Boise and Nampa, Idaho, Indiana και High Springs διαθέτουν βαριά τεθωρακισμένα με ειδική θωράκιση για να αντέχουν σε νάρκες. Είναι το είδους που είχαν φτιαχτεί για να αντιμετωπίζουν τις αυτοσχέδιες roadside βόμβες στο ιράκ και στο αφγανιστάν. Το καθένα στοιχίζει 500.000 δολάρια. Το τμήμα δημόσιας τάξης του πανεπιστημίου του Ohio αγόρασε επίσης ένα τέτοιο, δικαιολογώντας την κίνηση με το επιχείρημα ότι «θα χρησιμοποιηθούν στη διάσωση αστυνομικών σε περιπτώσεις ομηρίας, και σε βομβιστικές επιθέσεις»… Πράγματα που, ας το παραδεχτούμε επιτέλους, συμβαίνουν κάθε τρεις και λίγο στα αμερικανικά πανεπιστήμια!

Αν ένας συνολικός απολογισμός δείχνει την κλίμακα του πράγματος, ιδού: απ’ το 1990 και μετά το αμερικανικό υπουργείο άμυνας έχει μεταφέρει στις τοπικές αστυνομικές διευθύνσεις όλων των αμερικανικών πολιτειών στρατιωτικό εξοπλισμό αξίας 4,2 δισεκατομυρίων δολαρίων.

Το αποτέλεσμα; Το περιγράφει μια σχετική έρευνα του πανεπιστημίου του Stratford: η στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας μετατρέπει κάθε πρόβλημα δημόσιας τάξης – ακόμα και την φασαρία μιας παρέας μεθυσμένων νεαρών που φεύγουν από ένα πάρτυ – σε καρφί που πρέπει να καρφωθεί μ’ ένα πολυβόλο AR-15

Η υπόθεση στο αρχείο

Σάββατο 19 Αυγούστου. Όπως έχει γίνει κατά κόρον (με ελάχιστες και αξιοσημείωτες εξαιρέσεις, δεν θα θυμίσουμε εδώ το τι και πως) όλοι οι «ύποπτοι» για τις επιθέσεις στην Καταλωνία είναι νεκροί. Δεν υπάρχει περίπτωση να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους, ούτε να αποκαλύψουν κάτι που δεν θα έπρεπε.

Η «εξουδετερώσή» τους έχει όνομα. Εξωδικαστική εκτέλεση. Είναι εύκολη υπόθεση, αρκεί να ανήκει (ο εκτελεσμένος) σε μια κοινωνική κατηγορία που έχει ποινικοποιηθεί προκαταβολικά. Ας πούμε «μουσουλμανικού θρησκεύματος». Ποιος οπαδός των “ανθρωπίνων δικαιωμάτων” και γιατί θα ασχοληθεί τώρα αν οι «νεκροί ύποπτοι» έπρεπε να δολοφονηθούν πριν καν απολογηθούν. Ποιος; Κανένας… Τα ανακοινωθέντα της αστυνομίας είναι Η ΑΛΗΘΕΙΑ! Τελεία και παύλα!

Το κακό (ακόμα και με την στενή έννοια) είναι ότι οι ποινικοποιημένες / περιθωριοποιημένες κοινωνικές κατηγορίες, και άρα η «εκκαθάρισή τους», θα αυξηθούν· δεν θα μειωθούν.

Αν μας θεωρείτε υπερβολικούς απλά θυμηθείτε: πόσο εύκολη είναι στις ηπα η εκτέλεση μαύρου… Άσχετα από θρησκευτικό ή αθεϊστικό ριζοσπαστισμό…

Ελληνική φιλοξενία

Τρίτη 15 Αυγούστου. Ένα σύντομο video, τραβηγμένο από πρόσφυγα, που δημοσιοποίησε η «εφημερίδα των συντακτών»

αποδεικνύει αυτό που είναι γνωστό εδώ και χρόνια, μέσα από διηγήσεις προσφύγων / μεταναστών αλλά και μαρτυρίες διάφορων διεθνών μ.κ.ο.: την τακτική διάφορων φασιστών του λιμενικού (είτε με την κάλυψη είτε με εντολές του αρχηγείου τους) να προσπαθούν να βουλιάξουν βάρκες φορτωμένες με ανθρώπους, σηκώνοντας δίπλα τους κύματα με τα ταχύπλοα της «υπηρεσίας». Το περιπολικό που φαίνεται στο video είναι μεσαίου μεγέθους. Υπάρχουν και μεγαλύτερα, και μπορεί να φανταστεί εύκολα ο καθένας τι έχει γίνει όλα αυτά τα χρόνια.

Πρόκειται για επίσημα και διεθνώς ορισμένο έγκλημα, είτε πετυχαίνουν τον σκοπό τους (να πνίξουν κόσμο) είτε όχι. Το να προκαλείται εσκεμμένα κίνδυνος για την ζωή ανθρώπων που βρίσκονται στη θάλασσα ισοδυναμεί, με βάση τη διεθνή ναυτική νομοθεσία, με απόπειρα δολοφονίας ανθρώπων που είναι σε αδυναμία. Εν προκειμένω μαζική απόπειρα, σε βάρος ενηλίκων και ανηλίκων, ανδρών και γυναικών.

Αυτά συνέβαιναν επί των ημερών της γαλαζοπράσινης διοίκησης, συμβαίνουν και απ’ την φαιορόζ. Εθνική γραμμή, σκληρή και αδιάλλακτη – και εδώ.