Δευτέρα 16 Μάρτη (00.40) >> Πώς έφτασε λοιπόν το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς να πρέπει, πιθανόν, να εκπληρώσει οριστικά και τελειωτικά τον ιστορικό του ρόλο ως προκεχωρημένο φυλάκιο των δυτικών ιμπεριαλισμών χρησιμοποιώντας πυρηνικά;
Καθόλου τυχαία – υποστηρίζουμε!!! Η «επίθεση του al Aqsa» ήταν ο πυροκροτητής που άναψε ένα φυτίλι, άγνωστου μήκους μεν (για εμάς) αλλά που ήταν συγκεκριμένο.
Πριν όμως, για να ξεκαθαριστεί για πιο πράγμα μιλάμε, μια «βιβλιογραφική» αναφορά.
Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’70, κι ενώ ήταν σαφέστατο ότι οι ηπα έχουν ηττηθεί στο βιετνάμ, ο τότε διευθυντής της CIA James Schlesinger υπέδειξε κάτι που έγινε καθοριστικό. Ο τονισμός δικός μας:
… Η πρόσθεση των επιμέρους συστατικών της ισχύος ίσως να μην διαμορφώνουν ένα σύνολο που είναι απαραίτητο για να διατηρηθεί η θέση των ΗΠΑ ως ηγετικής παγκόσμιας δύναμης. Οι αμερικανοί υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής θα πρέπει να έχουν εντελώς ξεκάθαρο στο μυαλό τους ότι ο υπολογισμός για τον καθορισμό της δομής των ένοπλων δυνάμεων των ΗΠΑ και των στρατιωτικών δαπανών στο μέλλον δεν θα πρέπει να γίνεται απλά σαν απάντηση σε μεμονωμένες απειλές, αλλά μάλλον εκείνο που είναι απαραίτητο είναι να διατηρηθεί η συνολική αύρα της αμερικανικής ισχύος…
Η χρήση της λέξης «aura» απ’ τον αρχικατάσκοπο δεν πρέπει να υποτιμηθεί. Θα μπορούσε στη θέση της να χρησιμοποιηθεί (και χρησιμοποιείται!) η λέξη projection (: προβολή) of power ή/και impression (: εντύπωση) of power.
Είναι παλιά ιστορία: όπως σ’ όλες τις εκφάνσεις της η εξουσία έτσι και η ιμπεριαλιστική πρέπει να φαίνεται πανίσχυρη ακόμα κι όταν δεν είναι!… (Κυρίως τότε!) Το φαίνεσθαι της ισχύος αποτρέπει / αποθαρρύνει πολλούς να συγκρουστούν με την «πανίσχυρη»∙ και δημιουργεί ένα σοβαρό ψυχοδιανοητικό πλεονέκτημα σε βάρος όσων το επιχειρήσουν. (Το ξέρουμε πολύ καλά, στο πετσί μας, απ’ τον – ανύπαρκτο στους καιρούς μας – εργατικό ανταγωνισμό).
Ο Schlesinger έκανε την υπόδειξη για την ανασύσταση της «αύρας της αμερικανικής ισχύος» ακριβώς την ιστορική περίοδο που είχε υποστεί πολύ σοβαρό πλήγμα: εν όψει ή μετά την ήττα στο βιετνάμ. Αυτή η ήττα στοίχειωνε για πολλά χρόνια τον αμερικανικό μιλιταρισμό κι ένα καλό μέρος της αντίστοιχης κοινωνίας. Ήταν μόνο η κατάρρευση του νο 1 (ισοδύναμου στρατιωτικά) αντιπάλου, της σοβιετικής ένωσης, που «φούντωσε» ξανά αυτήν την «aura» / «projection» / «impression», με πολύ βολικό τρόπο, ελλείψει αντιπάλου: «η μόνη υπερδύναμη» και, φυσικά, το τέλος της ιστορίας as we knew it… Αυτά πριν μόλις 3 ή 3,5 δεκαετίες∙ ένα ασήμαντο διάστημα ιστορικού χρόνου.
Μέσα στη μυθολογία και τον αυτοθαυμασμό της ήταν όμως η Ουάσιγκτον πραγματικά πανίσχυρη; Δεν ήταν! Και η απόδειξη ήρθε όχι μία αλλά δυο φορές. Πρώτα στο αφγανιστάν, με την τελική νίκη των ξυπόλητων ταλιμπάν μετά από 20 χρόνια κατοχής και πολέμου, και ύστερα στο ιράκ. Η «ασυμμετρία» των αντιπάλων του us army δεν ήταν παρηγοριά. Το αντίθετο: ακόμα και χαμηλού επιπέδου ως προς τον εξοπλισμό τους, οπλισμένοι κυρίως με υπομονή, επιμονή, φαντασία και κοινωνικές σχέσεις πέρα απ’ τα λιανοντούφεκα και τις rpg, «ασήμαντοι» αντίπαλοι, χωρίς αεροπλάνα, τανκς, λογιστήρια, βαριές βιομηχανίες όπλων, ηλεκτρονική επιτήρηση από παντού, τέτοιοι «χαμένοι από χέρι» αντάρτες, αποδείχθηκε πως μπορούσαν να νικήσουν… Την «μόνη υπερδύναμη» του πλανήτη…
Όχι μαχαιριά… Απανωτές και συνεχόμενες μαχαιριές!
Γυρίστε τώρα στην «επίθεση του al Aqsa», πριν 2,5 χρόνια. Το σημαντικότερο όπλο των θεοναζί για να κυριαρχήσουν σ’ όλη τη μέση Ανατολή, δίπλα στην απειλή χρήσης πυρηνικών, ήταν μια σμίκρυνση ως προς το μέγεθος αλλά πιστή αντιγραφή ως προς το περιεχόμενο της «american aura of power».
Και ύστερα άρχισαν οι μαχαιριές. Πρώτα
Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…
Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.
