Tag: σαουδική αραβία

Συρία 2

Παρασκευή 31 Αυγούστου. Αν ευσταθεί είναι μια σαφής ένδειξη αυτών των αντίρροπων δυνάμεων που συγκρούονται ήδη στο Idlib: ο διοικητής της Tahrir al-Sham στην πόλη Jabal και οι ένοπλοί του (καμμιά 800αριά «κάνες») αποχώρησαν απ’ την οργάνωση για να ενταχθούν σε μια άλλη, μικρότερη.

Η αποχώρηση αποδίδεται στην πίεση που ασκούν οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες στους επιμέρους οπλαρχηγούς της υπό σαουδαραβική χρηματοδότηση Tahrir al-Sham, να δεχτούν μια συμβιβαστική «κατάθεση των όπλων». Σύμφωνα με ρωσικές καθεστωτικές «ειδήσεις» η Άγκυρα έχει ζητήσει απ’ την Δαμασκό να αναβάλει οποιαδήποτε επίθεση στο Idlib ως τις 4 Σεπτέμβρη, μήπως και καταφέρει να διαλύσει τους proxies του Ριάντ. Μέρος αυτής της «πίεσης» εναντίον της Tahrir al-Sham είναι η διαρκής ενίσχυση των πάνω από 10 «φυλακίων» του τουρκικού στρατού, στην περίμετρο του θύλακα: δεν πρόκειται να προστατέψουν τους σκληροπυρηνικούς αντικαθεστωτικούς από μια συριακή επίθεση, αλλά μάλλον προσπαθούν να τους πείσουν ότι δεν ελέγχουν καν αυτά που νομίζουν ότι ελέγχουν, για να τους αναγκάσουν να συνθηκολογήσουν κατ’ αρχήν με το τουρκικό καθεστώς.

Μέση Ανατολή

Πέμπτη 30 Αυγούστου. Αν ο στόχος του Lavrov στο Ριάντ χτες ήταν να «πείσει» την πετροχούντα να μαζέψει τους proxies της στο Idlib, τότε ήταν σίγουρα μια ενδιαφέρουσα αποστολή. Το μόνο στοιχείο που έχουμε προς το παρόν είναι η δήλωση του ρώσου υπ.εξ., παρόντος του σαουδάραβα υπ.εξ. (της παρέας του τοξικού, φωτογραφία πάνω) Adel al-Jubeir, στην κοινή συνέντευξη τύπου:

… Για εύκολα κατανοητούς λόγους το Idlib είναι το τελευταίο βασικό σημείο για τους τρομοκράτες που προσπαθούν να τζογάρουν με το κράτος αξιοποιώντας την ζώνη απο-κλιμάκωσης και κρατώντας αμάχους σαν ανθρώπινες ασπίδες. Έτσι προσπαθούν να γονατίσουν άλλους ένοπλους σχηματισμούς που θέλουν να διαπραγματευτούν με την συριακή κυβέρνηση… Συνεπώς, απ’ όποια πλευρά κι αν το δει κανείς, αυτό το απόστημα πρέπει να σπάσει…

Το να ονομάζει κανείς «απόστημα» τους μισθοφόρους του σαουδαραβικού χουντοπαλατιού μέσ’ τα μούτρα των εργοδοτών τους, δύο πράγματα μπορεί να σημαίνει. Είτε ότι αυτοί οι εργοδότες πείστηκαν να μαζέψουν τους proxies τους, είτε ότι η Μόσχα έχει ράματα και για την δική τους γούνα, και δεν το κρύβει. Με δεδομένο ότι στη γύρα είναι και η Ουάσιγκτον, αν ο Lavrov μετέφερε στους άρχοντες του Ριάντ «μια πρόταση που δεν μπορείτε να αρνηθείτε» θα πρέπει να είναι στ’ αλήθεια πρόταση – game changer! (Συνυπολογείστε τις ενδο-οικογεναικές διαφωνίες του οίκου των Salman…)

Λογικό θα ήταν το πρώτο: να συνετιστεί το σαουδαραβικό αφεντικό. Όλη η «αντίσταση» στο Idlib έχει να κάνει με τα λεφτά, και μόνο μ’ αυτά: έναντι ποιας τιμής θα παραδοθεί η Hayat Tahrir al-Sham. Όσοι βρίσκονται κοντά στη διαδικασία σημειώνουν ότι η Άγκυρα έχει κάνει ειλικρινή προσπάθεια να τους πείσει να αφοπλιστούν· όχι, όμως πετυχημένη. Προκύπτει ότι το ταξίδι του Lavrov στο Ριάντ ήταν πιθανά το «αν δεν τα καταφέρεις εσύ θα το πάρω εγώ πάνω μου» της πρόσφατης συνάντησης Lavrov και Cavusoglu.

Αλλά υπάρχουν αντίρροπες δυνάμεις! Οπότε δεν είναι εύκολο να βγουν (ακόμα) συμπεράσματα….

Salman ‘n’ Son Co.: οικογενειακές υποθέσεις

Τρίτη 28 Αυγούστου. Κανονικά (σύμφωνα με όσα το ίδιο το παλάτι έλεγε) θα έπρεπε να έχει πάρει την τελική προαγωγή, και από «διάδοχος» να έχει γίνει «βασιλιάς» από πέρυσι το καλοκαίρι. Του 2017. Ένα χρόνο μετά, αρχές Σεπτέμβρη του ’18, ο τοξικός μοιάζει καθηλωμένος και, με κριτήριο τις δημόσιες εμφανίσεις και δηλώσεις του, «έτσι κι έτσι». Πολύ πιο σπάνια είναι τους τελευταίους μήνες ο τοξικός που αγάπησε η ασταμάτητη μηχανή. Συμβαίνει κάτι;

Φαίνεται πως ναι: ο τοξικός έχει περιπέσει σε ένα είδος «πολιτικού περιορισμού» απ’ τον πατέρα του, καθώς ο «γέρος» δεν φαίνεται να συμφωνεί με κάποιες κινήσεις του βλασταριού του. Φυσικά τέτοιου είδους παλάτια είναι τάφοι σε ότι αφορά τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες των οικογενειακών υποθέσεων. Όμως οι «ειδικοί» στο σκανάρισμα των πετροδικτατοριών του κόλπου σημειώνουν δύο τουλάχιστον εκδηλωμένες δημόσια σημαντικές διαφορές μεταξύ των Salman πατέρα (βασιλιά) και υιού (διαδόχου): Πρώτον, σε σχέση με την Ιερουσαλήμ, και – άρα – τις κολεγιές του τοξικού με τον σώγαμπρο του ψόφιου κουναβιού. Και δεύτερον, σε σχέση με την πώληση ενός ποσοστού της (κρατικής) πετρελαϊκής aramco, που για τον τοξικό ήταν το «μεγάλο κόλπο» για να τραβηχτούν επενδυτές στο βασίλειο με παράλληλο μοίρασμα της χασούρας της μετα-πετρελαϊκής εποχής.

Η εν μέρει «ιδιωτικοποίηση» της aramco ακυρώθηκε, για λόγο σοβαρό: οι νέοι μέτοχοι θα έμπαιναν υποχρεωτικά στο λογιστήριο της εταιρείας, κι έτσι θα μάθαιναν σοβαρά «οικογενειακά μυστικά» (καθόλου κολακευτικά…) της σαουδαραβικής εξουσιαστικής οικογένειας… Ο «μικρός», πάνω στη φούρια της εξουσίας του, αυτό δεν το σκέφτηκε· αλλά ο «γέρος», που ξέρει τι κρύβουν τα ντουλάπια της aramco, δεν παρασύρθηκε…

Όσο για την Ιερουσαλήμ και την παράδοσή της στο ισραήλ; Σαν παλιά καραβάνα ο «γέρος» ξέρει πόσο έχει βοηθήσει το Ριάντ το ισραηλινό καθεστώς επί χρόνια· αλλά αυτό το «deal του αιώνα» του φαίνεται too much. Ίσως είναι και η αγωνία της υστεροφημίας, που στα 82 του τον αφορά: να πουλήσει την Ιερουσαλήμ για τι;

Συρία

Τετάρτη 22 Αυγούστου. Απ’ την στιγμή που ο στρατός του Άσαντ και οι σύμμαχοί του άρχισαν να παίρνουν το πάνω χέρι στο συριακό πεδίο μάχης (πάνω από 2 χρόνια τώρα) η επαρχία του Idlib έγινε η «αποθήκη» των αντικαθεστωτικών. Σε κάθε άλλο σημείο της συριακής επικράτειας, όταν οι αντικαθεστωτικοί συμφωνούσαν να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους, έμπαιναν σε λεωφορεία με τις οικογένειές τους και τα φορητά τους όπλα, προς Idlib μεριά.

Το να συγκεντρώνει το μπλοκ της Αστάνα τους αντικαθεστωτικούς, κατά χιλιάδες, στο Idlib δεν θα μπορούσε να σημαίνει ότι «θα τους σκοτώσει αργότερα» – ειδικά εφόσον είναι, πια, πολλές δεκάδες χιλιάδες. Εκείνο που αποδείχθηκε στην πράξη ήταν πως η συγκέντρωση / περιορισμός τους σ’ αυτή τη ζώνη ήταν ένα σχέδιο να παραδοθούν στον έλεγχο της Άγκυρας – αντί για το Ριάντ για το οποίο δούλευαν οι περισσότεροι.

Το σχέδιο δούλεψε μόνο εν μέρει. Σε μια πρώτη φάση, στον «εμφύλιο» που ξέσπασε μέσα στον θύλακα ανάμεσα στους χρηματοδοτούμενους απ’ το Ριάντ και τους χρηματοδοτούμενους απ’ την Άγκυρα / Κατάρ, νίκησαν οι πρώτοι. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να επιτραπεί (με την σιωπηρή συμφωνία της Δαμασκού) στον τουρκικό στρατό να δημιουργήσει, μέσω στρατιωτικών «παρατηρητηρίων / φυλακίων» μια «περίφραξη» στον θύλακα, για να μην μπορούν οι proxies του Ριάντ να επιτίθενται στην υπόλοιπη συριακή επικράτεια (και στις ρωσικές βάσεις που δεν είναι μακριά). Αλλά η τουρκική περίκυκλωση δεν εξαφάνισε τους proxies του Ριάντ απ’ τον θύλακα. Και δεν τους εξαφάνισε επειδή ο τοξικός εξακολουθεί να ελπίζει σε κάποιου είδους αμερικανική επέμβαση αν ο συριακός στρατός (και η ρωσική αεροπορία) αρχίσουν κάποιο μακελειό εκεί. (Μια ενδιάμεση τακτική, που ήταν ότι «μυστηριώδεις» ελεύθεροι σκοπευτές, ρωσικής ή/και τουρκικής προέλευσης, «καθάριζαν» στελέχη των proxies του τοξικού μέσα στο θύλακα, δεν φαίνεται να έλυσε το θέμα…)

Συνεπώς, αυτή τη στιγμή, η κατάσταση έχει ως εξής. Α) Η Άγκυρα συνεχίζει να εμφανίζεται σαν αντίπαλος της Δαμασκού (το τρώει κανείς; εεεεε…) και σαν «φύλακας» όλων των σουνιτών αντικαθεστωτικών του Idlib. Β) Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να “πείσει” τους τελευταίους (αλλά όχι αμελητέους αριθμητικά) proxies του Ριάντ να αλλάξουν αφεντικό. Γ) Για να συμβεί αυτό πρέπει να υπάρξει ισχυρή στρατιωτική απειλή απ’ την Δαμασκό και την Μόσχα. Δ) Πράγμα που συμβαίνει με την συγκέντρωση στρατού και σποραδικούς, επιλεκτικούς βομβαρδισμούς.

Φαίνεται ένα δύσκολο «κόλπο» (απ’ την μεριά του μπλοκ της Αστάνα), τουλάχιστον για όσο καιρό το Ριάντ (και το Τελ Αβίβ και η Ουάσιγκτον) δεν παραιτούνται εντελώς απ’ το συριακό πεδίο μάχης. Και θα έχει αργή εξέλιξη.

Εν τω μεταξύ η ανοικοδόμηση έχει ξεκινήσει σε άλλα σημεία της ελεγχόμενης απ’ τον Άσαντ ‘n’ friends επικράτειας…

Νεύρα, πολλά νεύρα…

Παρασκευή 10 Αυγούστου. Διαολόστειλε (περίπου) τον Trudeau (πρωθ. του καναδά) στις 10 Ιουνίου, φεύγοντας απ’ την διάσκεψη των g7 στο Κεμπέκ (όπου είχε τσακωθεί με όλους), πετώντας προς την Σιγκαπούρη, για την συνάντησή του με τον “little rocket man”…

Και τις προάλλες, σαν πορδή του ψοφιοκουναβιστάν, πετάχτηκε ο τοξικός, για να κηρύξει «διπλωματικό» (ίσως και οικονομικό) πόλεμο στο κράτος του καναδά, επειδή μια υπουργός του τόλμησε να πει κάτι (μετριοπαθέστατο) για τα ανθρώπινα δικαίωματα στην πετροχούντα της σαουδικής αραβίας…

Από μια άποψη «χαιρόμαστε». Μετά από εκείνη την μυστηριώδη απόπειρα πραξικοπήματος στο Ριάντ τον περασμένο Απρίλη, τις φήμες για κάτι σφαίρες στο κεφάλι, και την επί ενάμισυ μήνα εξαφάνιση του τοξικού, όταν με τα πολλά ξαναπαρουσιάστηκε, ήρεμος, cool, χωρίς φανφάρες και δηλώσεις, κι ο καιρός περνούσε στα μουγκά, η ασταμάτητη μηχανή αναρωτήθηκε: Είναι ο ίδιος άνθρωπος; Μήπως βρήκαν κανά σωσία; Μήπως παρήγγειλε ο μπαμπάς του στην ιαπωνία ένα ανθρωπόμορφο ρομπότ με το σουλούπι του;

Τώρα όμως, ο τοξικός που αφρίζει επειδή τόλμησε (ο καναδάς) να «ανακατευτεί με τα εσωτερικά του βασιλείου του», αυτός λοιπόν ναι: είναι ο real toxic, the only chaotic! Στην ερώτηση γιατί έβγαλε τέτοιους αφρούς για κάτι που θα μπορούσε να διαχειριστεί ακόμα και αδιαφορώντας, τι να πούμε; Φταίνε τα σκονάκια; Έχει τίποτα ζόρια; (Στην υεμένη τα έχει, αλλά δεν είναι μόνο αυτό…)

(φωτογραφία: έχει ψηθεί ότι είναι ο Νταρτανιάν της ερήμου;)

Πετρέλαιο 2

Πέμπτη 28 Ιούνη. Είναι προφανές ότι ο αμερικανικός καπιταλισμός θέλει να πουλάει το δικό του πετρέλαιο (και υγροποιημένο φυσικό αέριο)!!! Συνεπώς, τι πιο φυσικό για την διοίκηση της άλλοτε «άγριας δύσης» να σκέφτεται ότι αν κολλήσει στον κρόταφο διάφορων μεγάλων αγοραστών ένα περίστροφο «κυρώσεων», αυτοί θα φοβηθούν. Θυμίζουμε ποιοί είναι αυτοί που θα πρέπει να φοβηθούν: το Πεκίνο, η Σεούλ, το Τόκιο (σε μικρό βαθμό), η Άγκυρα και το Νέο Δελχί (αυτά τα δύο τελευταία κράτη είναι ακριβώς δίπλα στα ιρανικά πετρελαιοπήγαδα, συνεπώς έχουν και μικρά κόστη μεταφοράς…).

Όμως ακόμα κι αν ο πλανήτης χεζόταν πάνω του απ’ τις απειλές του σκληρού σερίφη και η γήινη πετρο-σκατίλα απλωνόταν σ’ όλο το ηλιακό σύστημα, οι αμερικανικές εξαγωγές δεν φτάνουν για να καλύψουν το κενό των ιρανικών. Γι’ αυτό ο σερίφης (που κατά βάθος είναι καλός…) θα πείσει άλλους παραγωγούς ν’ αυξήσουν την παραγωγή τους… Ποιούς; Το Ριάντ και την Μόσχα – για παράδειγμα.

Το Ριάντ, φυσικά, θα το έκανε με χαρά. Έχει, όμως, ένα προβληματάκι, ένα τόσο δα πρόβλημα: το Πεκίνο μειώνει τις ποσότητες σαουδαραβικού πετρελαίου που αγοράζει και αυξάνει τις ποσότητες ιρανικού εδώ και μήνες, επειδή θεωρεί το χουντοσεϊχάτο του Ριάντ υπερβολικά πολύ τσιράκι των ηπα, και μεγάλο παράγοντα αστάθειας στη μέση Ανατολή (για την οποία το Πεκίνο έχει μεγάλα σχέδια, σε σχέση πάντα με το project «δρόμοι του μεταξιού».)

Η Μόσχα; Η Μόσχα θα θεωρήσει (σκέφτονται τα αμερικανικά τσακάλια) ότι έχει μεγάλη ευκαιρία να αυξήσει τις εξαγωγές της προς την στρατηγική σύμμαχό της κίνα, συμβάλλοντας στην καταστροφή του (επίσης) στρατηγικού συμμάχου της ιράν – έτσι θα σκεφτεί η Μόσχα (λένε τα αμερικανικά τσακάλια)…. Αλλιώς θα φάει (κι άλλες) κυρώσεις…

Όμως η Μόσχα είναι ήδη ο μεγαλύτερος εξαγωγέας πετρελαίου στην κίνα· και δεν έχει ανάγκη να γίνει ακόμα μεγαλύτερος, αφού έχει άλλα (και πολύ σοβαρότερα) deal τόσο με το Πεκίνο όσο και εντός sco…

Πώς σας φαίνεται;

(Α, και μια λεπτομέρεια μέσα στο χαμό: οι σύμμαχοι της Ουάσιγκτον στη βόρεια συρία, οι ypg/pkk, έχουν κατάσχει τα πετρελαιοπήγαδα στην συριακή περιοχή που ελέγχουν, και κάνουν λαθρεμπόριο “μαύρου χρυσού”. Όπως έκανε ο isis πριν απ’ αυτούς. Είναι ο ορισμός του πλιάτσικου, που σύμφωνα με την μυθολογία των εδώ υπηρεσιών λέγεται “κουρδικός κοινοτισμός”. Σχεδόν “κομμουνισμός”…

Η λαθροεξόρυξη, η μαύρη δουλειά σ’ αυτήν και το λαθρεμπόριο γίνονται υπό την προστασία των ηπα αλλά και τούρκων λαθρεμπόρων· εμμέσως πλην σαφώς και του τουρκικού καθεστώτος. Το οποίο τους πολεμάει μεν, αλλά θέλει να ελέγχει και τις οικονομικές δοσοληψίες τους.

Αυτό το λαθραίο πετρέλαιο των ypg/pkk, μέσω ελλήνων εφοπλιστών, διοχετεύεται στις αγορές της περιοχής. Πρώτος και καλύτερος αγοραστής το Τελ Αβίβ, που έχει “ειδική σχέση” με τις ypg/pkk… Και οι ελληνικές εταιρείες αγοράζουν απ’ το “λαθραίο” – γιατί όχι;

Και μετά; Ξέπλυμα εσόδων…

Η λεπτομέρεια με το λαθρεμπόριο έχει θέση υπενθύμισης: άμα είσαι τσιράκι της Ουάσιγκτον, και κουβά κουβά που λέει ο λόγος, το πουλάς το πετρέλαιό “σου”…)

Συρία

Πέμπτη 21 Ιούνη. Η συγκέντρωση συριακού στρατού ‘n’ friends στη νοτιοδυτική συρία, γύρω απ’ τις ανταρτοκρατούμενες περιοχές της Dara’a, δείχνει ότι ξεκινάει η επίθεση εκεί· δεν είναι πάντως σαφές (σ’ εμάς) τι θα ακολουθήσει.

Ας επαναλάβουμε / θυμίσουμε: στην περιοχή οι ένοπλοι στηρίζονται άμεσα απ’ το Τελ Αβίβ, επειδή έχουν φτιάξει μια buffer zone που «προστατεύει» τα κατεχόμενα απ’ τον ισραηλινό στρατό υψώματα του Golan. Από πρώτη ματιά, αν οι αντικαθεστωτικοί στην Dara’a ηττηθούν (κι έτσι θα συμβεί αν δεν ανακατευτούν «ανώτερες δυνάμεις») τότε ο ήδη αξιόμαχος συριακός στρατός ‘n’ friends θα φτάσει σε απόσταση βολής με σφεντόνα απ’ τις ισραηλινές θέσεις στο Golan.

Η Ουάσιγκτον απ’ την μεριά της έχει απειλήσει ότι θα βομβαρδίσει «οποιονδήποτε παραβιάσει την εκεχειρία στην Dara’a» – δηλαδή τον συριακό στρατό ‘n’ friends. Είναι έτσι;

Θα μπορούσε… Δίνουμε όμως μερικούς σοβαρούς πόντους να μην είναι. Αν, για παράδειγμα, η Μόσχα ξεκαθαρίσει ότι στην επίθεση στην Dara’a θα πάρουν μέρος τα βομβαρδιστικά της (όπως ήδη συμβαίνει, στους «προπαρασκευαστικούς βομβαρδισμούς»), τι θα κάνει η ισραηλινή και η αμερικανική αεροπορία; Θα κτυπήσει τα Su- ; Όχι δα!!!

Αντίθετα, θα μπορούσε να έχει διαμορφωθεί μια υπόγεια συμφωνία με το Τελ Αβίβ (ως άμεσα ενδιαφερόμενο) και, στη συνέχεια με την Ουάσιγκτον: το ισραηλινό καθεστώς κρατάει τα υψώματα του Golan (με «ρωσική εγγύηση», δηλαδή με την σιωπηλή αποδοχή της Δαμασκού…) αλλά δεν ανακατεύεται πέρα απ’ αυτά. Αν η Μόσχα εγγυάται ότι η Δαμασκός δεν θα προσπαθήσει να ανακαταλάβει το Golan (που είναι πάντα συριακό έδαφος), ούτε τώρα ούτε σε δέκα ή σε είκοσι χρόνια, τότε η ισραηλινή αεροπορία δεν θα χρειαστεί να αναμετρηθεί με την ρωσική – και με τα ρωσικά αντιαεροπορικά συστήματα. Καλό για όλους…

Προς το παρόν (δηλαδή μέχρι σήμερα…) και παρά την συγκέντρωση επίλεκτου συριακού στρατού, η τακτική της Δαμασκού (και των ρώσων συμβούλων της) είναι να «γονατίσουν» οι αντικαθεστωτικοί (με κόψιμο δρόμων ανεφοδιασμού και παραδειγματικούς βομβαρδισμούς) και να συμφωνήσουν σε μια «έντιμη παράδοση των όπλων» όπως προηγούμενοι, αλλού (αλλά και στην περιοχή) – παρά να γίνει κόλαση. Είναι λογικό αυτό απ’ την μεριά του μπλοκ της Astana: και την εμπειρία έχει ( ‘σου έχω μια πρόταση που δεν μπορείς να αρνηθείς’ διαπραγματεύσεων) και μόνο όφελος θα έχει όσο πιο αναίμακτα ξεμπερδέψει. Το πρόβλημα είναι, βέβαια, το από που παίρνουν διαταγές οι αντικαθεστωτικοί στην Dara’a. Αυτό είναι γνωστό: από το Τελ Αβίβ και το Ριάντ…

Όμως, σε άλλα μέτωπα (στην Deir ez-zor και πιο νότια αλλά και στην Raqqa και σε άλλες ypgκρατούμενες περιοχές της συριακής επικράτειας) οι “τριβές” εντείνονται…

Ο τοξικός ζει!

Παρασκευή 15 Ιούνη. Ήταν η στιγμή που η ασταμάτητη μηχανή περίμενε! Είτε ο τοξικός θα πήγαινε να δει το ματσάκι της «εθνικής» του με εκείνην της ρωσίας (και να κάνει και τις επαφές του), είτε όχι. Δόξα τον Αλλάχ πήγε, πράγμα που αποδεικνύει πέρα για πέρα ότι είναι ζωντανός!

Την ασταμάτητη μηχανή αυτό την ενδιέφερε: να ζει ο τοξικός πρίγκηπας, μετά την εναντίον του απόπειρα στις 21 Απρίλη. Γιατί χωρίς τοξικό θα είναι πολύ δύσκολο να καεί η μέση Ανατολή – και η ασταμάτητη μηχανή, το ξέρετε, ψοφάει για αναμπουμπούλα!

Ουφ! Ησυχάσαμε· δηλαδή μπορούμε να ανησυχούμε κανονικά…

(φωτογραφία: χαρούλες πριν το 1- 0. Στο τέλος έγινε 5 – 0, αλλά αν έχεις λεφτά πνίγεις τον πόνο σου όπου μπορείς…)

Συρία

Πέμπτη 24 Μάη. Ενώ στο Ριάντ προσπαθούν να αποδείξουν ότι ο τοξικός πρίγκηπας ζει και βασιλεύει μέσα από … φωτογραφίες (προφανώς άγνωστης χρονολογίας), στη νοτιοδυτική συρία συμβαίνει κάτι που ίσως (ίσως λέμε) σχετίζεται και με την (ας το πούμε κομψά για να μην πληγώσουμε και πληγωθούμε) «απουσία» του. (Αααχ τοξικέ! Γύρνα πίσω!!! Τόσα έχουν στηριχτεί πάνω σου!!!)

Η ασταμάτητη μηχανή είχε την εκτίμηση ότι η επαρχία της Dara’a, δίπλα ακριβώς απ’ τα κατεχόμενα παράνομα απ’ τον ισραηλινό στρατό υψώματα του Γκολάν (απ’ το 1967), θα μείνει υπό τον έλεγχο των αντικαθεστωτικών (των πλέον σκληροπυρηνικών και «πιστών» στο Ριάντ), επειδή αυτό βολεύει το Τελ Αβίβ. Όμως το συριακό καθεστώς, μετά την εκκαθάριση όλων των υπόλοιπων ανταρτοκρατούμενων θυλάκων γύρω απ’ την Δαμασκό, συγκεντρώνει τον στρατό του στα όρια των ανταρτοκρατούμενων ζωνών της Dara’a.

Υπάρχει μια φήμη ότι στην πρόσφατη επίσκεψή του στη Μόσχα ο σχεδόν υπόδικος πρωθ. του Τελ Αβίβ Netanyahu εξασφάλισε μεν την ρωσική άδεια να ρίξει μερικούς πυραύλους σε συριακούς στόχους που θεωρεί «απειλή», με αντάλλαγμα όμως να μην παρέμβει στην ανακατάληψη της Dara’a. Στις φήμες δεν μπορεί να στηριχτεί κανείς… Όμως στην Dara’a οι τελευταίοι hard core μισθοδοτούμενοι του Ριάντ και του Ντουμπάι εκδηλώνουν ασυνήθιστη συμπεριφορά: η μία ομάδα μετά την άλλη δηλώνουν διατεθειμένες να διαπραγματευτούν την παράδοση των όπλων τους και την αποχώρησή τους…

Ήδη το ρωσο-συριακό επιτελείο που έχει κάνει με επιτυχία τις προηγούμενες παρόμοιες διαπραγματεύσεις βρίσκεται στις πόλεις Nahij και Mohaja, για να εξασφαλίσει ότι στη Dara’a οι αντικαθεστωτικοί θα φύγουν «ήσυχα». Και χωρίς, ας πούμε, «video για χρήση χημικών απ’ τον Άσαντ» – με όλες τις γνωστές συνέπειες… Το ζήτημα είναι ότι όπως έγινε με πολλές εκατοντάδες άλλους ως τώρα, δυο επιλογές έχουν. Είτε να ζητήσουν και να πάρουν αμνηστία και να ενταχτούν στον συριακό στρατό· είτε να πάνε στο Idlib και να υπαχθούν στον τουρκικό έλεγχο. Προφανώς το ξέρουν. Και θα διαλέξουν ένα απ’ τα δύο…

Τίποτα δεν θα μείνει στον τοξικό («καλή του ώρα όπου κι αν βρίσκεται….») ή/και στο καθεστώς του απ’ την βαριά, τεράστια επένδυση στο συριακό πεδίο μάχης του 4ου παγκόσμιου…

Ίσως μόνο φωτογραφίες…

Που χάθηκε αυτή η ψυχή;

Παρασκευή 18 Μάη. Τις τελευταίες δεκαετίες η παλαιστινιακή ηγεσία έχει χάσει την μία ευκαιρία μετά την άλλη, και έχει απορρίψει όλες τις προτάσεις ειρήνης που της έγιναν… Είναι καιρός πια για τους Παλαιστίνιους να δεχτούν τις προτάσεις και να συμφωνήσουν να κάτσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Διαφορετικά ας βγάλουν τον σκασμό κι ας σταματήσουν να παραπονιούνται…

Σοφά λόγια ενός σοφού ηγεμόνα: του τοξικού πρίγκηπα και διαδόχου του θρόνου της σαουδικής αραβίας (από πέρυσι, υποτίθεται, θα τον έχριζε βασιλιά ο πατέρας του…) Mohammed bin Salman, στη συνάντησή του με εκπροσώπους του ισραηλινού λόμπυ στις ηπα, στα τέλη του περασμένου Μάρτη.

Μετά, στις 21 του περασμένου Απρίλη, «κάτι έγινε» γύρω απ’ το ανάκτορό του. Ήταν επίθεση κάποιου στρατιωτικού σώματος που διαφωνεί με τον βίο και την πολιτεία του τοξικού. Υποτίθεται ότι αυτή η ανταρσία αντιμετωπίστηκε… Αλλά από τότε (πάει κοντά ένας μήνας) ο τοξικός χάθηκε. Κι όταν λέμε «χάθηκε» το εννοούμε: εκτός απ’ την περίπτωση να γυρνάει σαν φάντασμα στους διαδρόμους του παλατιού, δημόσια δεν ακούγεται.

Πράγμα που επιτρέπει – το καταλαβαίνετε – στις φήμες να οργιάζουν. Κάποιες απ’ αυτές θέλουν την επίθεση εκείνη να πέτυχε: ο τοξικός έφαγε δυο σφαίρες και…

Η ασταμάτητη μηχανή δεν μπορεί να ξέρει· θα της λείψει ο τοξικός αν έγινε το μοιραίο, αλλά δεν θα τα βάψει και μαύρα. Μπορεί να είναι ζωντανός και να φοβάται να εμφανιστεί – ποιος ξέρει; Ή μπορεί να είναι βαριά τραυματισμένος, αλλά όχι ψόφιος. Απ’ την άλλη μεριά πήγε κοτζάμ Pompeo στο Ριάντ στις 28 Απρίλη και δεν βγήκε ούτε μια φωτογραφία με τον «τοξικό»; Τι σεμνότητες να ήταν αυτές αν στεκόταν στα πόδια του;

Αν, λέμε «αν», έγινε το «κακό», τότε…

(φωτογραφία. Απ’ τη μια μεριά δεν είμαστε τόσο παλιάνθρωποι ώστε να λέμε “έτσι να τον θυμάστε” ή “ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει”. Απ’ την άλλη αυτή η inner punk ψυχολογία μας δεν αντέχει τον πειρασμό: o τοξικός, μαζί με τον Macron, στις 9 Απρίλη, στο Λούβρο… Τυχαία μπροστά στον πίνακα του Ντελακρουά “η ελλάδα στα ερείπα του Μεσολογγίου”….

Συμπτωματικό; Ή προφητικό; “Ερείπια”; Τι “ερείπια”;

Πάντως εκείνα τα 300 (χιλιάδες) βλήματα που ήταν να αγοράσει ξέμειναν…)