Tag: σαουδική αραβία

Τρίτη 23 Οκτώβρη. Μπορεί το ισλαμοδημοκρατικό καθεστώς να υποχώρησε το 2013 μετά το πραξικόπημα στην αίγυπτο· μπορεί νωρίτερα, τον Μάη του 2010, να διαπίστωσε πέρα από κάθε αμφιβολία, το τι είναι διατεθειμένα να κάνουν τα πρωτοκοσμικά καθεστώτα (και ειδικά Ουάσιγκτον και Λονδίνο) προκειμένου να υπερασπίσουν τις «κτήσεις» τους σ’ αυτή τη ζώνη του πλανήτη, με την σφαγή στο πλοίο Mavi Marmara απ’ τον ισραηλινό στρατό· αλλά δεν συμβιβάστηκε.

Ειδικά μετά το πραξικόπημα του Ιούλη του 2016, όλα ήταν ξεκάθαρα – σε όποιον ήθελε να καταλάβει. Είναι τέτοια η πρωτοκοσμική αποικοκρατική / ιμπεριαλιστική γεωγραφία στη μέση Ανατολή και στη βόρεια αφρική, και τέτοια η πρωτοκοσμική αγωνία και ένταση για την απώλεια θέσεων και επιρροής απ’ το Πεκίνο, ώστε οι «αιρετικοί» ισλαμοδημοκράτες στην Άγκυρα θα έπρεπε να βγουν απ’ την μέση. Από εκείνο το χρονικό σημείο και μετά, χρονικό σημείο όπου το τουρκικό καθεστώς θεώρησε (σωστά) ότι του έχει κηρυχτεί κανονικός πόλεμος στην επικράτειά του (όχι στην Παλαιστίνη, όχι στο Κάιρο – στα δικά του εδάφη), αναπροσάρμοσε τις τακτικές του και τις συμμαχίες του, σκλήρυνε σχεδόν δικτατορικά (εμπόλεμα θα λέγαμε…) στο εσωτερικό του – και πέρασε στην έργω αντεπίθεση.

Κατ’ αρχήν στο συριακό πεδίο μάχης. Το μπλοκ της Αστάνα δεν είναι βέβαια «συνέλευση επαναστατών»· ούτε καν «σύνοδος δημοκρατών»! Είναι πρώτα και κύρια συμμαχία κρατών / καπιταλισμών που έχουν πλέον την ισχύ να αμφισβητούν πρακτικά την προέκταση της πρωτοκοσμικής μοιρασιάς του κόσμου (απ’ τα ‘90s και μετά) στον 21^ο αιώνα. Ειπωμένο αλλιώς: θέλουν τα δικά τους μερίδια επιρροής. Ο καθένας απ’ τους εταίρους του μπλοκ, η Μόσχα, η Τεχεράνη, η Άγκυρα, μπορεί να διηγηθεί το πως βρέθηκε στη θέση του «υπόλοιπου για να διαμοιραστεί» μετά το τέλος του 3^ου παγκόσμιου, απ’ τις αρχές των ‘90s. Μπορεί να διηγηθεί ποια είναι η μοίρα των “ηττημένων”, ή των “περιττών” ή των “μη εντάξιμων”… Αλλά μπορεί, επίσης, να αποδείξει ότι αξίζει καλύτερη θέση. Και αυτό ακριβώς κάνει.

Με την υποστήριξη της Μόσχας και της Τεχεράνης (και τις απαραίτητες μικρής κλίμακας μοιρασιές επιρροής) το πιο δύσκολο μέρος της αντεπίθεσης της Άγκυρας στο συριακό πεδίο μάχης ήταν να τραβήξει απ’ την οικονομική και ιδεολογική σφαίρα του Ριάντ τους σουνίτες αντικαθεστωτικούς. Η ρωσική αεροπορία βομβάρδιζε και το ρωσικό πεζικό (επίσημοι αξιωματικοί ή ανεπίσημοι μισθοφόροι) πολεμούσαν στο χώμα· οι μισθοφόροι της Τεχεράνης και οι αξιωματικοί των «φρουρών της επανάστασης» καθώς και οι ένοπλοι της Χεζμπ’ αλλάχ πολεμούσαν και μάτωναν επίσης στο χώμα· αλλά την «διαχείριση» των σουνιτών αντικαθεστωτικών μόνο η Άγκυρα θα μπορούσε να πετύχει· ή όχι. Το «μέτωπό» της ήταν σαφές: κατ’ αρχήν το Ριάντ και σε δεύτερο βαθμό το Τελ Αβίβ και η Ουάσιγκτον.

Η «τελική μάχη που δεν έγινε», η μάχη του Idlib, ήταν η τελική νίκη των ισλαμοδημοκρατών της Άγκυρας. Σ’ αυτόν τον θύλακα ήταν συγκεντρωμένος (μετά από επιμέρους συμφωνίες «παύσης του πυρός / υποχώρησης» σε όλα τα υπόλοιπα σημεία του συριακού πεδίου μάχης, συμπεριλαμβανόμενου του Aleppo) όλος ο πληθυσμός, ένοπλοι και άμαχοι, που είχε υποστηριχτεί / χρηματοδοτηθεί απ’ το Ριάντ και τα υπόλοιπα χουντοεμιράτα της σαουδαραβικής επιρροής, είχαν εξοπλιστεί απ’ την δύση και είχαν καθοδηγηθεί από πράκτορες κάθε είδους και προέλευσης, κυρίως όμως αμερικάνους, ισραηλινούς, άγγλους και γάλλους, απ’ το 2011 και μετά.

Το γεγονός ότι ο τουρκικός στρατός, ή οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, ή οι τουρκικές απειλές, ή το τουρκικό χρήμα, κατέφεραν να τους πείσουν (στη μεγαλύτερη πλειοψηφία τους) να βγουν απ’ τον σχεδιασμό του «άξονα», δεν ήταν απλά μια τοπική «διπλωματική επιτυχία», περιορισμένης αξίας. Ήταν ένα «μήνυμα» που έφτασε πολύ μακριά: ο σύνθετος (οικονομικός, ιδεολογικός, στρατιωτικός) σχεδιασμός του άξονα Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Ριάντ νικήθηκε. Όχι «στενά στρατιωτικά». Αλλά με όρους ενεργητικής, δυναμικής ηγεμονίας. Ίσως το μπλοκ της Αστάνα να είχε κάνει την μισή δουλειά αν νικούσε μεν στις μάχες που έδωσε αλλά δεν είχε καταφέρει να νικήσει στη «μάχη που δεν έγινε»…

Από εκείνη την χρονική στιγμή και μετά (δηλαδή απ’ τις αρχές του περασμένου Οκτώβρη…) ο τοξικός και το σόι του δεν ήταν απλά ηττημένοι. Ήταν στο χείλος της γεωπολιτικής συντριβής σε ότι αφορά την ευρύτερη μέση Ανατολή. Το ότι του ήρθε η ωραία ιδέα να κάνει κομμάτια, σε τουρκικό έδαφος, έναν μετριοπαθή αμφισβητία δημοσιογράφο με αμερικανικά διαπιστευτήρια (όχι και τόσο «καθαρό», έτσι κι αλλιώς) στις 2 Οκτώβρη, είναι ίσως αυτό που λέγεται Άτη.

Άτη με κοσμική, καπιταλιστική, εμπόλεμη μορφή: το καθεστώς Erdogan κρατάει πλέον στο χέρι το σαουδαραβικό…

Κυριακή 21 Οκτώβρη. Αφού το «επεξεργάστηκε» για πάνω από 2 βδομάδες, ο σαουδάραβας τοξικός πρίγκηπας βρήκε (νομίζει) την «χρυσή εξήγηση»: ο Kashoggi σκοτώθηκε στη διάρκεια καυγά με υπαλλήλους του προξενείου… – αυτό είπε. «Έγινε παρεξήγηση» δηλαδή…

Αυτή η εκδοχή δεν ακούγεται άσχημα στην Ουάσιγκτον, αφού το «έγινε παρεξήγηση» εξασφαλίζει την «αθωώτητα» του τοξικού που, με τη σειρά της, βολεύει την αμερικανο-σαουδαραβική συμμαχία. H ε.ε. δεν ψήνεται καθόλου (η αγγλία συμπεριλαμβάνεται;).

Είπε την βλακεία του ο τοξικός, αλλά τώρα είναι μπροστά στο πιο δύσκολο: αφού «ο Kashoggi σκοτώθηκε κατά λάθος» πού είναι το πτώμα του; Θα πρέπει ο τοξικός να το μαρτυρήσει (πριν το βρουν οι έρευνες της Άγκυρας). Κι αν, τέλος πάντων, ο θανατός του ήταν «ατύχημα», γιατί – τουλάχιστον – η «διμοιρία θανάτου» δεν κάλεσε ένα ασθενοφόρο να το μεταφέρει σε τουρκικό νοσοκομείο ή νεκροτομείο;

Αν το πτώμα του Kashoggi βρεθεί σε κομμάτια, θα πρέπει να εξηγήσει ο τοξικός γιατί του την «είχε στήσει για καυγά» ο αρχι-ιατροδικαστής – με – το – πριόνι …

Απ’ την άλλη μεριά ο ρόλος των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών (ή κάποιων φραξιών τους) στην υπόθεση Kashoggi παραμένει στον αφρό, από αμερικανικά καθεστωτικά μήντια όπως η washington post και οι new york times (φόλα αντι-trump…). Το λιγότερο που τους καταλογίζεται είναι πως ενώ ήξεραν ότι ο τοξικός ήθελε να τον απαγάγει, δεν τον ενημέρωσαν όπως όφειλαν.

Δεν θα ήταν ωστόσο απίθανο να ήξεραν περισσότερα…

Τετάρτη 17 Οκτώβρη. Δεν μπορούμε να περηφανευτούμε για τέτοιου είδους «επιρροές» της ασταμάτητης μηχανής. Πρέπει, όμως, να το μάθετε από εμάς.

Εντοπίστηκε, λοιπόν, ένας απ’ τους (πολλούς) κρυφούς και ανομολόγητους αναγνώστες της: είναι ο ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής Lindsey Graham (μέλος της επιτροπής στρατού της αμερικανικής γερουσίας…). Αν και όπως το παραδέχεται υπήρξε ένας απ’ τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του Mohammed bin Salman (μια φορά τον γράφουμε με το όνομά του), μετά την δολοφονία του Khashoggi δήλωσε:

Το ξέρω καλά. Τίποτα δεν γίνεται στη σαουδική αραβία εν αγνοία του MBS. Νομίζω ότι έχει μπει σε άσχημο δρόμο. Δεν μπορώ να ξανακάνω δουλειές με την σαουδική αραβία μέχρις ότου ξεπεράσουμε αυτό το ζήτημα. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα ξαναπάω στη σαουδική αραβία όσο είναι στο πόστο του αυτός ο τύπος… Είναι μπουλτόζα κατεδαφίσεων. Σκότωσε αυτόν τον άνθρωπο στο προξενείο στην τουρκία και περιμένει να το αγνοήσω;… Ο MBS για μένα είναι τοξικός…

Ναι!!! Αποκάλεσε τον τοξικό «τοξικό»!!! (Με άλλο νόημα βέβαια, αλλά…) «Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται»!!!

Τρίτη 16 Οκτώβρη. Ο βασιλικός γαμπρός έκανε την προεργασία σαν “γραμματοκομιστής” του τοξικού… . Ο πεθερός πρόεδρος εντυπωσιάστηκε τηλεφωνικά απ’ την επίμονη άρνηση του τοξικού, “όχι δεν το έκανα εγώ, όχι δεν είμαι αυτό που λένε για μένα”. Και σκέφτηκε (εντελώς μόνος του, μπορεί να συμβαίνει κι αυτό καμιά φορά…) ότι τελικά κάποια “ανεξέλεγκτα στοιχεία” καθάρισαν τον σαουδάραβα Jamal Khashoggi…. (Μωρέ μήπως ήταν τίποτα πράκτορες του ιράν;)

Αφού ο τοξικός δεν ήξερε, κι αφού η διμοιρία των δολοφόνων ήταν «ανεξέλεγκτη», ίσως μπορεί το Ριάντ να το παραδεχτεί πια: ναι, κάτι δεν πήγε καλά εκεί στο προξενείο μας, και τον σκότωσαν οι αληταράδες τον άνθρωπο ενώ ήθελαν απλά να τον ρωτήσουν κανά δυο πραματάκια – τα συλλυπητήριά μας στην οικογένειά του και οι ένοχοι θα αντιμετωπίσουν τις συνέπειες των πράξεών τους.

Υπάρχει, βέβαια, το ερώτημα, «τι το κουβάλησαν μαζί τους το ηλεκτρικό χειρουργικό πριόνι που κόβει κόκκαλα» οι 15 «ειδικοί απεσταλμένοι» απ’ το Ριάντ αν όλο κι όλο που σκόπευαν ήταν να ανακρίνουν τον Khashoggi. Αλλά θα χωθεί κι αυτό κάτω απ’ το χαλί – άσε που δεν ξέρει κανείς πως γίνονται οι ανακρίσεις στη σαουδαραβική χούντα. (Ο υπ.εξ. Pompeo, πρώην αρχι-cia, ανέλαβε κι αυτή τη δουλειά, και βρίσκεται στο Ριάντ. Λογικά για να συνταχτεί από κοινού με τον τοξικό η “μισοανάληψη” της ευθύνης…)

Κάτω απ’ το χαλί υπάρχει χώρος… Ωστόσο το χαλί θα μείνει στη θέση του: στον άξονα Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Ριάντ. Και επειδή ο καπιταλιστικός κόσμος δεν είναι πλέον «μονοπολικός», δεν είναι τέτοιες ούτε και οι ετυμηγορίες περί του ενός ή του άλλου εγκλήματος. Πράγμα που σημαίνει πως αν η Ουάσιγκτον αναλάβει να σώσει τον τοξικό (πράγμα που δείχνει να το θέλει…), απλά θα γίνει ακόμα περισσότερο «κοράκι», κουβαλώντας διάσημα πτώματα.

Όχι μόνο του Khashoggi….

Τρίτη 16 Οκτώβρη. Παρότι τέτοιους καιρούς ποιός ασχολείται, θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς πόσο επικίνδυνος (και πόσο άμεσα επικίνδυνος) ήταν ο Khashoggi ώστε να τον σκοτώσουν και να τον κομματιάσουν για να τον εξαφανίσουν σε μια επιχείρηση που θα τραβούσε την προσοχή· ενώ θα μπορούσαν να τον σκοτώσουν οπουδήποτε, μια άλλη στιγμή, αλλού, με μια σφαίρα στο κεφάλι – και να παρουσιαστεί σαν απόπειρα ληστείας…

Η μία εξήγηση είναι ότι ο τοξικός κάθεται πάνω σ’ ένα βουνό κόκα: σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν υπάρχει λογική (εντός ή εκτός εισαγωγικών) εξήγηση για το πως και τι σκέφτεται ένα αφεντικό, και για το πως δρα. Η άλλη εξήγηση (που δεν αναιρεί την προηγούμενη) είναι η σοβαρή πιθανότητα όχι μόνο το βασίλειο του τοξικού αλλά και κάποια κυκλώματα των αμερικανικών υπηρεσιών να ήθελαν το κακό του Khashoggi· και να έσπρωξαν τον τοξικό (πάνω σ’ ένα βουνό κόκα δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια σπρωξίματος) να αναλάβει δράση, κατά βούληση.

Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα το μεγαλύτερο έγκλημα του Khashoggi να μην ήταν η κριτική του στον τοξικό. Αλλά η στενή σχέση του με τον Turki al Faizal, μια μούρη του οίκου των Σαούντ, απ’ τον κλάδο που θα έπρεπε να διαδεχθεί τον τωρινό βασιλιά (αν αυτός ο τελευταίος δεν είχε διορίσει πραξικοπηματικά τον γυιό του σαν διάδοχο).

Αυτός ο πρίγκηπας Turki al Faizal ήταν επικεφαλής των σαουδαραβικών μυστικών υπηρεσιών απ’ το 1977 ως το 2001 – πιο «βαθύ κράτος» δεν γίνεται. Απ’ τη θέση του συνεργαζόταν με διάφορες πρωτοκοσμικές υπηρεσίες, όπως οι αμερικανικές και οι αγγλικές. Και πάλι λόγω θέσης «ήξερε πολλά» για το τι έγινε στις 11 Σεπτέμβρη του 2001· πράγματα που, πιθανότατα, τα ήξερε και ο Khashoggi. Μια χαρά, δηλαδή, αυτός ο τύπος θα μπορούσε να είναι κομβικός σε μια κίνηση κατά του “τοξικού” (που θα αποκαθιστούσε την παραδοσιακή σειρά διαδοχής στο σαουδαραβικό παλάτι σουτάροντας τον τοξικό και την φράξιά του) εξασφαλίζοντας, μέσω των κατάλληλων εκβιασμών για αποκαλύψεις, την εξουδετέρωση των αμερικανικών μηχανισμών που τώρα στηρίζουν τον ένα βουνό κόκα (λέγε με ψόφιο κουνάβι, σόι, μοσάντ, κλπ).

Παρότι η ασταμάτητη μηχανή δεν κατέχει από τέτοιου επιπέδου “αντικατασκοπεία”, μπορεί να κάνει την εκτίμηση πως αν πράγματι υποδειχθεί (έστω και “έμμεση”) εμπλοκή των αμερικανικών υπηρεσιών στη δολοφονία του Khashoggi, τότε τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα για τον άξονα Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Ριάντ. Γιατί δεν θα είναι λίγοι (στον δυτικό κόσμο) που θα επαναλαμβάνουν ξανά και ξανά ότι η απόπειρα κατά τον Skripal που χρεώθηκε στη Μόσχα είχε πολύ πιο ασήμαντα κίνητρα· αλλά αντιμετωπίστηκε με πολύ πιο σκληρή «παιδαγωγική» απ’ το «αααα… ήταν ανεξέλεγκτα στοιχεία».

Δεν είναι ο αρχιδούκας Φραγκίσκος Φερδινάνδος της αυστρίας ο Khashoggi: η δολοφονία του δεν θα γίνει η τυπική αφορμή για την έναρξη του 4ου παγκόσμιου πολέμου. Πρώτον επειδή αυτός έχει ξεκινήσει προ πολλού· και δεύτερον επειδή στους θεαματικούς, μεταμοντέρνους καιρούς που η πραγματική τιμή της διασημότητας έχει καταβαραθρωθεί, όχι ένα κεφάλι αλλά μια πυραμίδα από διάσημα κεφάλια χρειάζεται για να φτιαχτούν “σήματα”….

Κυριακή 14 Οκτώβρη. Αυτό προσπαθεί… Το «σενάριο» που σπρώχνει ο ίδιος και όλο το καθεστώς του είναι ότι «αυτός» (ο τοξικός) δεν ήξερε τίποτα (για την προετοιμασία, την δολοφονία και το κομμάτιασμα του Khashoggi), και πως για όλα φταίει κάποιος «σύμβουλος»… Υποθέτουμε ότι κι αυτός ο «σύμβουλος» κάπου θα κρυφτεί και δεν θα φαίνεται· ή θα τον καθαρίσει ο τοξικός και μετά θα κοκορεύεται: να, είδατε, έχω την δικαιοσύνη μέσα μου… Ωστόσο δεν έχει αφήσει την τουρκική αστυνομία να μπει μέσα στο προξενείο… Ίσως οι λεκέδες απ’ το αίμα να είναι «δύσκολοι»…

Περιμένουμε να δούμε πόσοι (και ποιοί) θα αγοράσουν το παραμύθι της τοξικής άγνοιας. Ξέρουμε, ωστόσο, ποιοί θα είναι οι πωλητές της αθωώτητάς του στις ηπα: ο βασιλικός γαμπρός Jerad Kushner οπωσδήποτε· αν και πιθανά όχι ο μόνος…

Στα σίγουρα: η τακτική της Ουάσιγκτον, μετά από 12 ολόκληρες ημέρες και νύχτες, “περιμένουμε εξηγήσεις” (απ’ το Ριάντ) είναι η σημαδούρα υπόγειων και βιαστικών προσπαθειών να πεταχτεί η μπάλα όσο πιο μακρυά γίνεται απ’ τα βασιλικά καθάρματα της σαουδικής αραβίας (και, πιθανότατα, από μηχανισμούς στις ηπα και όχι μόνο…)

Όταν επρόκειτο για “χρήση χημικών” στη συρία οι “τιμωροί” ήταν σίγουροι για το τι έγινε και ποιος το έκανε πριν καν γίνει… Τώρα ψειρίζουν την μαϊμού.

Σάββατο 13 Οκτώβρη. Μπορεί μια φρικιαστική δολοφονία να γίνει ο μοχλός σημαντικών αλλαγών (έως και ανατροπών) στους συσχετισμούς δύναμης στην ευρύτερη μέση Ανατολή; Σε μια περιοχή του κόσμου όπου έχουν γίνει εκατοντάδες χιλιάδες δολοφονίες αμάχων απ’ το 2003 και μετά, ένας ακόμα δολοφονημένος δεν θα έπρεπε να κάνει καμία διαφορά. Μπορεί όμως να κάνει.

Αναφερόμαστε στη δολοφονία του σαουδάραβα αντι-τοξικού δημοσιογράφου Jaman Khashoggi, μέσα στο σαουδαραβικό προξενείο στην Istanbul, στις 2 Οκτώβρη. Οι υπηρεσίες του τουρκικού καθεστώτος υποστηρίζουν (και σχεδόν οι πάντες δέχονται) ότι ο Khashoggi δολοφονήθηκε από ειδική 15μελή ομάδα δολοφόνων που πήγε επι τούτου νωρίτερα την ίδια ημέρα στο προξενείο (και έφυγε τρεις ώρες αργότερα). Δεν είναι μόνο αυτό όμως. Κατά τις τουρκικές υπηρεσίες το πτώμα του Khashoggi κομματιάστηκε, μεταφέρθηκε σε κομμάτια σ’ ένα βαν που περίμενε στην αυλή του προξενείου, και μετά θάφτηκε στον κήπο του σπιτιού του προξένου, που απέχει λίγες εκατοντάδες μέτρα απ’ το προξενείο – εκεί κατέληξε το βαν.

Υπάρχουν και επιπλέον λεπτομέρειες που έχουν δημοσιοποιηθεί· δεν έχει νόημα να μεταφερθούν εδώ. Καθώς το Ριάντ (αλλά και η διπλωματική αποστολή του στην τουρκία) δεν δίνουν καμία εξήγηση για το που “χάθηκε” ο Khashoggi, κάθε μέρα που περνάει όλο και περισσότεροι πείθονται ότι ο τοξικός τον «καθάρισε» με τρόπο αντάξιο των μεθόδων «εκκαθάρισης» του isis. Για την ακρίβεια το σαουδαραβικό καθεστώς υποστηρίζει ότι «ο Khashoggi έφυγε, και δεν ξέρουμε που πήγε». Μόνο που τον περίμενε απέξω, σε αυτοκίνητο, η φίλη του Hatice Fiancee· που δεν τον ξανάδε. (Πολλά αναμένονται από έναν τεχνολογικό μάρτυρα: λέγεται ότι ο Khashoggi φορούσε ένα apple watch που συνδεόταν αυτόματα με το iphone του, το οποίο είχε αφήσει στη φίλη του).

Η αστυνομική πλευρά του θέματος τελειώνει εδώ, σήμερα, για την ασταμάτητη μηχανή. Ο τοξικός «έφαγε» έναν επώνυμο διαφωνούντα (δημοσιογράφος της washington post ήταν ο Khashoggi…)· το έκανε σε τυπικά σαουδαραβικό έδαφος αλλά στην επικράτεια ενός κράτους του οποίου το καθεστώς κατάφερε να αφαιρέσει μεγάλο μέρος απ’ την σαουδαραβική επιρροή στους αντικαθεστωτικούς στη συρία· και το έκανε με τέτοιο τρόπο που προκαλεί απεριόριστη αποστροφή: είναι ένα πράγμα να σκοτώνεις κάποιον και εντελώς διαφορετικό να τον κομματιάζεις για να εξαφανίσεις το πτώμα του…

Αυτά σημαίνουν ότι ο τοξικός «τέλειωσε»… «Τέλειωσε» αφού είχε ήδη αποτύχει οικτρά, κι όχι μόνο σε στρατιωτικά ζητήματα (στη συρία ή στην υεμένη) αλλά και στα θηριώδη οικονομικά mega-project του.… Θεωρητικά η ιστορία θα μπορούσε να «κλείσει» με την αντικατάστασή του απ’ τα κυβερνητικά πόστα στο Ριάντ: ο πατέρας του είναι ακόμα βασιλιάς.

Όμως δεν είναι τόσο απλό όσο μια family affair, έστω παλατιανή. Ο τοξικός δεν ήταν μόνο ο “ιδανικός συνομιλητής” με τον βασιλικό γαμπρό της Ουάσιγκτον, ο αφοσιωμένος συνεταίρος της αμερικανικής ιμπεριαλιστικής γραμμής όπως αυτή εκφραζόταν / μεθοδευόταν απ’ τον Jared Kushner. Ήταν επίσης ο «ιδανικός συνομιλητής» του Τελ Αβίβ και του φασιστικού, απαρτχάιντ καθεστώτος του.

Φυσικά δεν σόλαρε. Μάλλον εξέφραζε μια ορισμένη φράξια μέσα στην σαουδαραβική χούντα· και θα μπορούσε ίσως να βρεθεί κάποιος άλλος για να συνεχίσει στην ίδια γραμμή. Όμως αυτή ακριβώς η φράξια, προκειμένου να προφυλάξει τον κώλο της απ’ τους ενδοκαθεστωτικούς σαουδαραβικούς ανταγωνισμούς, είχε δείξει ιδιαίτερη σκληρότητα απέναντι στους όποιους αντιπάλους της. Έτσι ώστε δεν θα πρέπει να περιμένει κανείς μια «ομαλή διαδοχή» του τοξικού πάνω στην ίδια «γραμμή».

Σάββατο 13 Οκτώβρη. Ακόμα σημαντικότεροι είναι οι αντίπαλοί του Ριάντ εκτός συνόρων: Τεχεράνη, Ντόχα, Άγκυρα. Δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση στο εκατομύριο να αφήσουν ανεκμετάλλευση τόσο την (βέβαιη) ενοχή του υπό τον τοξικό σαουδαραβικού καθεστώτος, όσο και οποιαδήποτε αναταραχή διαδοχής του «πρίγκηπα» στα κυβερνητικά πόστα. Και είναι κυρίως η Άγκυρα και η Ντόχα που μπορούν να κρατήσουν το ζήτημα της δολοφονίας ανοικτό διεθνώς, ακόμα κι αν τα βαθέα κράτη στην Ουάσιγκτον και στο Λονδίνο προσπαθήσουν, για τους δικούς τους λόγους (: εμπόριο όπλων…) να το σπρώξουν κάποια στιγμή κάτω απ’ το χαλί…. «λόγω αμφιβολιών».

Στον ειδικό πόλεμο για τον έλεγχο των σουνιτών (κατ’ αρχήν της συρίας) η Άγκυρα και η Ντόχα νίκησαν καθαρά το Ριάντ, αυτό είναι βέβαιο. Απο ‘δω και στο εξής, με μοχλό την δολοφονία του Khashoggi, έχουν αποκτήσει πολλές δυνατότητες να «επιτεθούν» (όχι με όπλα) στην ίδια την σαουδαραβική πρωτεύουσα, στην «καρδιά» της χούντας εκεί. Να κάνουν, κατά κάποιον τρόπο, εξαγωγή της νίκης τους στη συρία…

Η πολιτική αναβάθμιση και των δύο καθεστώτων (ειδικά όμως την Άγκυρας), όχι μόνο σε ότι αφορά τους σουνίτες αλλά γενικότερα στους σχεδιασμούς για την μέση Ανατολή και την ανατολική Μεσόγειο, είναι μια απ’ τις συνέπειες της τόσο brutal δολοφονίας του Khashoggi σε τουρκικό έδαφος και της αναμενόμενης «καταβαράθρωσης» του Ριάντ. Το σαουδαραβικό καθεστώς, που είχε ήδη πολλά και σοβαρά προβλήματα, μοιάζει όλο και περισσότερο με dead man walking. Με ή χωρίς τον τοξικό…

Ενδεχομένως να αναβαθμιστεί και η χούντα του Καΐρου… Θα ήταν μια ελπίδα για το Τελ Αβίβ, που δεν πρέπει να νοιώθει καλά με το μέλλον του συμμάχου του στο Ριάντ.

(Κατά το cnn και άλλα αμερικανικά καθεστωτικά μήντια κάποιες αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες ήξεραν, μέσω τηλεφωνικών παρακολουθήσεων, τα σαουδαραβικά σχέδια, σίγουρα για απαγωγή του Khashoggi, και βίαιη μεταφορά του στο Ριάντ… Όμως δεν τον ειδοποίησαν…

Έχει προκύψει έτσι μια αμιγώς αμερικανική «ουρά» στο ζήτημα της δολοφονίας, που λογικά θα γίνει προσπάθεια να κουκουλωθεί…)

Πέμπτη 11 Οκτώβρη. Οι περσόνες της εξουσίας αντικαθίστανται εύκολα. Αλλά αυτό ισχύει περισσότερο στις δημοκρατίες του θεάματος παρά στις φεουδαρχίες του, όπου τα πρόσωπα της εξουσίας δεν έχουν μόνο συμβολική λειτουργία.

Ο τοξικός δεν ήταν επιλογή (έτσι λέγεται…) των αρμόδιων τμημάτων της cia, που τον θεωρούσαν «φελλό». Ήταν, όμως, επιλογή άλλων αμερικανικών κυκλωμάτων και, όπως είναι γνωστό, του Τελ Αβίβ. Επενδύθηκαν πολλά πάνω του (και πάνω στα δισεκατομμύριά του), κι αυτός – στην κατάλληλη ηλικία του γιάπι – τα πίστεψε όλα.

Όμως δεν του πηγαίνει τίποτα καλά. Η «εξαφάνιση» του Khashoggi (η δολοφονία του δηλαδή) είναι το τελευταίο «σκληρό φάουλ» που κάνει, που απλά προστίθεται στα προηγούμενα. Θα μπορούσε να ξεπεραστεί αν δεν ήταν ο τοξικός αλλά ο Sisi, ακόμα κι αν το θύμα δεν ήταν σαουδάραβας αλλά ιταλός αριστερός φοιτητής, από καλή οικογένεια. (Η δολοφονία του Giulio Regeni τον Φλεβάρη του 2016, στο Κάιρο, απ’ τους μπάτσους του Sisi, καθόλου δεν εμπόδισε και δεν εμποδίζει ούτε τις προηγούμενες – «δημοκρατικές» – ούτε, ακόμα λιγότερο, τις τωρινές φασιστικές πολιτικές βιτρίνες της ιταλίας να βελτιώνουν διαρκώς τις σχέσεις τους με την αιγυπτιακή χούντα…)

Αλλά (έχουμε την εντύπωση) ότι ο τοξικός δεν μπορεί να ελπίζει στην ασυλία του Sisi: τον αμφισβητεί ακόμα και ο ίδιος ο πατέρας του (πάντα βασιλιάς…). Δεν είναι υποχρεωτικό να σχολάσει αύριο. Ωστόσο έχει αποδειχθεί «γεωπολιτική φούσκα» – ή “παλτό” αν η γηπεδική ορολογία είναι προτιμότερη. Και, κατά συνέπεια, μια σειρά σχεδιασμών που στηρίζονταν στο προσωποποιημένο καθεστώς του και στην χρηματοδότησή του (ειδικά σε ότι αφορά την Παλαιστίνη) θα πρέπει να θεωρούνται «πρώην» σχεδιασμοί.

Για να δούμε τι άλλο θα δούμε…

Πέμπτη 4 Οκτώβρη.…Προστατεύουμε την σαουδική αραβία. Μπορείτε να πείτε ότι είναι πλούσιοι. Και αγαπάω τον βασιλιά, τον βασιλιά Salman. Αλλά του είπα: «Βασιλιά, σε προστατεύουμε, δεν θα έμενες στη θέση σου ούτε δυο βδομάδες χωρίς εμάς – πρέπει να πληρώσεις για την προστασία σου. Έχεις τρισεκατομύρια δολάρια. Χωρίς εμάς ποιος ξέρει τι θα σου συμβεί; Μ’ εμάς είσαι εντελώς ασφαλής. Αλλά δεν παίρνουμε αυτά που θα έπρεπε να πάρουμε»…

Αυτά είπε προχτές το ψόφιο κουνάβι σε συγκέντρωση οπαδών του στο Μισσισσιπή. Τι παράπονα έχει πια το ψόφιο κουνάβι απ’ την σαουδαραβική χούντα; Ότι δεν αγοράζει αρκετά αμερικανικά όπλα. Πρέπει να αγοράσει κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα – ακόμα κι αν δεν έχει να τα κάνει κάτι. (Ας τα αγοράζει, ας τα πληρώνει, κι ας τα θάβει στην άμμο).

Πριν λιγότερο από 2 χρόνια οι ξερόλες υποστηρίζαν ότι το ψόφιο κουνάβι έχει ένα ρεαλιστικό, «επιχειρηματικό» στυλ, που θα απλοποιήσει τις διεθνείς σχέσεις του βασιλείου του. Λάθος. Το ψόφιο κουνάβι (και, οπωσδήποτε, οι σωματοφύλακες πίσω του, που δεν φαίνονται όταν δεν χρειάζονται) έχουν ένα ρεαλιστικό, «μαφιόζικο» στυλ, όπου τους βολεύει: θα σου κάνω μία πρόταση που δεν μπορείς να την αρνηθείς.

Φυσικά αυτό δεν ισχύει για την Αθήνα. Ο ελληνικός ιμπεριαλισμός ήταν που πήγε και ξαναπήγε και στην Ουάσιγκτον και στο Τελ Αβίβ, τρέχοντας, γλύφοντας και παρακαλώντας. Η ανανέωση της συμμαχίας Ουάσιγκτον – Αθήνας σε συνθήκες 4^ου παγκοσμίου δεν οφείλεται σε εκβιασμούς της πρώτης στη δεύτερη· αλλά στον ελληνικό πανικό για την γεωπολιτική υποτίμηση του οικοπέδου.

Εννοείται ότι όλοι εμείς είμαστε «πακέτο» στην προσφορά: κρέας, για οποιαδήποτε χρήση…