Tag: ηπα

Παρασκευή 19 Ιούλη. Με το «χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγος» (την κύπρο και ειδικά το νότιο τμήμα της…) να μετράει τρυπάνια γύρω γύρω, και την Άγκυρα να βγάζει γλώσσα (και s 400), η ελληνική και ελληνοκυπριακή ιμπεριαλιστική πολιτική για «περικύκλωση της ανατολικής Μεσογείου» μοιάζει σε (ανομολόγητη) κατάρρευση. Για την ακρίβεια: στη νότια κύπρο αρκετοί είναι αναγκασμένοι να αναγνωρίσουν την αποτυχία και την ήττα των μεγαλοφυών κινήσεων του ογκόλιθου Nick the greek Κοτζιά και του άλλου Νίκου (του Αναστασιάδη) στο Crans Montana πριν κάτι καιρούς. Άλλοι την αναγνωρίζουν άμεσα, και άλλοι έμμεσα, προσπαθώντας να δρουν τι θα επικαλεστούν για να απαντήσουν γραπτά στην πρόταση του Akinci για ισότιμη μοιρασιά των κερδών απ’ τα γκάζια, υπό την αιγίδα του οηε.

Στα μέρη μας όχι, κανείς δεν μιλάει απρεπώς. Ο ογκόλιθος θα ζήσει πάνω στις δάφνες της «συμφωνίας των Πρεσπών» – όχι στα αγκάθια της προηγούμενης ελβετικής του τουρνέ. Ο λόγος είναι απλός: επρόκειτο για εθνική γραμμή (για την οποία δεν υπήρχε καμμία αντίρρηση).

Αν η βαθιά ελληνική ψυχή, ας πούμε με την μορφή της θείας Λίτσας (που παραμένει ιπτάμενη / αιωρούμενη, σας προειδοποιούμε), μπορούσε να εκφράσει τις επιθυμίες της, θα έλεγε αυτό: αχ και να ισοπέδωνε η αμερικανική αεροπορία την Izmir, την Istanbul, την Ankara και καμμιά δεκαριά πόλεις ακόμα σαν «τιμωρία» για τους ρωσικούς πυραύλους – πριν αυτοί αρχίσουν να δουλεύουν. Αλλά που; Το μόνο δημόσιο και εξουσιαστικό ήταν η έκκληση του νέου ρημαδο-υπεξ, του Γου(α)δοΝικόλα, απ’ το αμέρικα, προς το ψοφιοκουναβιστάν: ζήτησε «προστασία», αν χρειαστεί, απέναντι στην τουρκία. Δεν ξέρουμε τι θα πάρει. Ξέρουμε ότι αν θες «προστασία» πληρώνεις· δεν σε πληρώνουν.

Θα πρέπει (το ελληνικό βαθύ κράτος και όλα τα κάθε είδους τσιράκια του) να παρακαλάνε να μην βρουν τα τουρκικά γεωτρύπανα κάποιο κοίτασμα… Γιατί τότε (δεν είναι καθόλου απίθανο) θα κατέβει και η gazprom στη θαλάσσια γειτονιά που ήθελαν να απαλλοτριώσουν…

Εν τω μεταξύ ο Γου(α)δοΝικόλας κάλεσε τον special one, τον Pompeo, να επισκεφτεί τα μέρη μας. Νομίζει ο έρμος ότι οι γκάγκστερ της εθνικής στρατηγικής συμμαχίας φοβίζουν ακόμα…

(φωτογραφία: Σκέτη ανατριχίλα!..)

Πέμπτη 18 Ιούλη. «Οι ηπα εξακολουθούν να εκτιμούν ιδιαίτερα την στρατηγική σχέση με την τουρκία. Σαν σύμμαχοι στο νατο, η σχέση μας είναι πολυεπίπεδη, και δεν εστιάζει αποκλειστικά στα f 35».

Μ’ αυτό το δακρύβρεκτο «παρ’ όλα αυτά σ’ αγαπώ» η Ουάσιγκτον ανακοίνωσε επίσημα ότι βγάζει την Άγκυρα απ’ το πρόγραμμα των f 35, στο οποίο περιλαμβανόταν και μέρος της κατασκευής τους: πάνω από 900 τμήματα των θρυλικών (και πιθανότατα υπερτιμημένων) αμερικανικών πολεμικών 4^ης γενιάς επρόκειτο να κατασκευάζονται σε εργοστάσια στην τουρκία σ’ όλη τη διάρκεια του προγράμματος· τώρα η παραγωγή τους θα προωθηθεί σε άλλα εργοστάσια, άλλων συνεταίρων της Ουάσιγκτον. Όλοι οι τούρκοι εκπαιδευόμενοι στα f 35, πιλότοι και μηχανικοί, θα φύγουν απ’ τις ηπα· και το 20μελές γραφείο συντονισμού της παραγωγής θα αποκλειστεί από οποιαδήποτε πρόσβαση στις εγκαταστάσεις. Η “εκκαθάριση” της συνεργασίας (κατά τους αμερικάνους) θα έχει ολοκληρωθεί ως τον Μάρτη του 2020. Αυτά επιπλέον της απαγόρευσης αγοράς των 100 και βάλε αεροπλάνων.

Πολλή απ’ την δύναμη των f 35 οφείλεται στις ικανότητές τους να είναι αόρατα. Συνεπώς η δυνατότητα να ελεγχθούν αυτές οι δυνατότητες [σ.σ.: εννοεί απ’ τους ρώσους μηχανικούς των s 400] θα απειλούσε την μακροπρόθεσμη ασφάλεια του προγράμματος των f 35. Αυτά δήλωσε χτες η Ellen Lord, στέλεχος του αμερικανικού υπ.αμ.

Το ψοφιοκουναβιστάν επιμένει να υποστηρίζει ότι έχει θυμώσει με την Άγκυρα για λόγους «τεχνικούς»: για να μην βρούν οι ρώσοι τρόπους να ξεπεράσουν τα ραντάρ τους το «αόρατο» των μονάκριβων και πανάκριβων πολεμικών. Μοιάζει λογικό – εκτός εάν οι κινέζοι έχουν βρει ήδη (κατ’ αρχήν) τρόπο γι’ αυτό το ξεπέρασμα, τον οποίο ασφαλώς μελετούν και οι ρώσοι τεχνικοί! Άλλωστε και τα δύο αυτά κράτη (ρωσία και κίνα) φτιάχνουν επίσης stealth πολεμικά 4^ης γενιάς – με τους ρώσους να θεωρούνται στο ίδιο τεχνολογικό επίπεδο με τους αμερικάνους.

Η ασταμάτητη μηχανή έχει την άποψη ότι το ζήτημα δεν είναι τεχνικό· και λίγο αφορά το πόσο αόρατα είναι (ή δεν είναι) τα «αόρατα» πολεμικά. Το ζήτημα είναι πολιτικό: το τουρκικό καθεστώς (μπορούμε να πούμε: ο τουρκικός μιλιταρισμός) «αμάρτησε» επειδή δεν υπάκουσε σε μια παρατεταμένη διαταγή του «μεγάλου συμμάχου». «Αμάρτησε» παρατεταμένα, επί πάνω από 1,5 χρόνο, όταν η Ουάσιγκτον απαιτούσε “stop s 400”. Kαι, ακόμα χειρότερα, διαφήμισε αυτήν την ανυπακοή… Δεν είναι καιρός για τέτοια!

Πριν είχε ξανα-αμαρτήσει. Στην πράξη, απ’ το 2001 – 2002, υπό το AKP, κυλιέται σταθερά στον βούρκο μιας σχετικής (ιμπεριαλιστικής) «χειραφέτησης» απ’ τους αμερικανικούς σχεδιασμούς στην ευρύτερη περιοχή…

Δεν είναι αυτό ένα πολύ κακό διεθνές παράδειγμα;

Πέμπτη 18 Ιούλη. Από οικονομική άποψη θα έχει ζημιά και ο τούρκικος καπιταλισμός· μικρότερη απ’ την lockheed, αλλά αισθητή. Ωστόσο αν η Ουάσιγκτον επιμείνει, θα πρέπει να επιστρέψει τα σχεδόν 1,4 δις δολάρια που η Άγκυρα έχει ήδη πληρώσει για την αγορά.

Γεωπολιτικά ωστόσο η Άγκυρα είναι μακράν η κερδισμένη. Πρώτον επειδή μπορεί να πουλήσει ένα παράδειγμα ισλαμικής «εθνικής ανεξαρτησίας» (πέραν του ιρανικού) απέναντι σε μια απειλητική πρώην υπερδύναμη που βρίσκεται σε παρακμή αλλά επιμένει να κρατήσει την ηγεμονία της με νύχια και με δόντια. Μην έχετε καμία αμφιβολία ότι στον σουνιτικό ριζοσπαστισμό (και δεν αναφερόμαστε στους ουαχαβίτες) απ’ το μαρόκο ως το ιράκ (αλλά και στον μουσουλμανικό ριζοσπαστισμό ως τις φιλιππίνες) ο Erdogan προσωπικά και το κόμμα του είναι ήδη «ήρωες». Και δεύτερον, επειδή ο τουρκικός μιλιταρισμός μπορεί να βρει αλλού ισοδύναμα (και πιο φτηνά) πολεμικά 4^ης γενιάς, αν τα θέλει τόσο πολύ· ο αμερικανικός όμως δεν μπορεί να βρει αλλού «τουρκία». Όσο κι αν ψάξει.

Φυσικά η Άγκυρα δεν δείχνει να σκοπεύει (τουλάχιστον ως τώρα) να περάσει μονοδιάστατα στο ευρασιατικό μπλοκ, εγκαταλείποντας οποιαδήποτε σχέση με τις ηπα. Μ’ αυτήν την έννοια, για παράδειγμα, δεν έχει απειλήσει (ως τώρα) ότι θα διώξει τον αμερικανικό στρατό απ’ την στρατηγικής σημασίας βάση του στο Incirlik. Ή, έστω, τα πυρηνικά του απο εκεί… Η πολιτική τακτική ωστόσο του τουρκικού καθεστώτος δείχνει πολύ πιο επεξεργασμένη απ’ αυτήν του αμερικανικού: στην Ουάσιγκτον οι σωματοφύλακες, έχοντας ήδη μια καλή συλλογή αποτυχιών (συρία, βενεζουέλα, υεμένη…) αντιδρούν λίγο πολύ παβλωφικά. Για να το πούμε διαφορετικά: «γραμμικά», χωρίς εναλλακτικές.

Για τα δεδομένα του σε εξέλιξη 4^ου παγκόσμιου πολέμου, εκείνος με τα μικρά περιθώρια στη μέση Ανατολή δεν είναι η Άγκυρα. Είναι η Ουάσιγκτον.

Και οι σύμμαχοί της.

Τετάρτη 17 Ιούλη. Το ψόφιο κουνάβι είναι πολύ δυστυχισμένο: πρέπει να ακυρώσει την πώληση των 100 (+…) f 35 στην Άγκυρα, πράγμα εντελώς αντίθετο απ’ την εμπορική του φιλοσοφία· με κόστος πολύ μεγαλύτερο για την αμερικανική πολεμική βιομηχανία παρά για το τουρκικό καθεστώς.

Είμαστε σε μια κατάσταση δήλωσε χτες όπου η τουρκία είναι πολύ καλός πελάτης μας, και τώρα της λέμε ότι δεν πρόκειται να σου πουλήσουμε τα f 35 επειδή εξωθήθηκες να αγοράσεις ένα άλλο πυραυλικό σύστημα, ρωσικό… Βρίσκονται σε πολύ δύσκολη θέση. Αλλά κι εμείς έχουμε μπει σε πολύ δύσκολη θέση. Αυτό δεν είναι δίκαιο.

Το ψόφιο κουνάβι έχει υιοθετήσει το θέωρημα που το χάρισε ο Erdogan: ότι αναγκάστηκε να αγοράσει τους ρωσικούς s 400 επειδή η κυβέρνηση Obama δεν του πούλησε τους patriot. Συνεπώς χρεώνει την τουρκική αγορά όχι στην Άγκυρα αλλά στον προκάτοχό του. Αυτό είναι (μιλώντας από δικηγορική άποψη) μια καλή υπερασπιστική γραμμή για το τουρκικό καθεστώς σ’ ένα αμερικανικό πολιτικό/ μαφιόζικο δικαστήριο, αλλά δεν ισχύει. Οι ρωσικοί s 400 είναι και καλύτεροι και φτηνότεροι απ’ τους αμερικανικούς patriot.

Γι’ αυτό, εξάλλου, θέλει να τους αγοράσει και το ινδικό καθεστώς, συμμαχικό των ηπα (εν μέρει…), που δεν έπεσε πάνω σε καμία Ομπαμική άρνηση για patriot! Κι αυτό κάνει την δυστυχία του ψόφιου κουναβιού ακόμα μεγαλύτερη: ασφαλώς και πρέπει να «τιμωρηθεί» το τουρκικό καθεστώς, για να υπάρχει προηγούμενο και για τους επόμενους αγοραστές ρωσικών όπλων. (Ας θυμήσουμε ότι η Ουάσιγκτον έχει βάλει «τιμωρία» και κινεζικές κρατικές εταιρείες που αγοράζουν ρωσικά όπλα· παρότι δεν θα υπήρχε ούτε μία στο εκατομμύριο πιθανότητα να αγοράσουν αμερικανικά).

Να τιμωρηθεί, λοιπόν, η Άγκυρα, όπως και οποιοσδήποτε άλλος ενισχύει την ρωσική πολεμική βιομηχανία… Αλλά με την ακύρωση της πώλησης των f 35 το αμερικανικό καθεστώς πυροβολεί τα πόδια του. Ίσως είναι η πρώτη φορά στην ως τώρα τακτική της των διεθνών «τιμωριών» («κυρώσεων») που είναι τόσο καθαρό ότι η Ουάσιγκτον είναι η πραγματικά χαμένη.

Αλλά τι να κάνεις;

Κυριακή 14 Ιούλη. Αν θυμόμαστε καλά όταν (από σπόντα…) είχε έρθει στα μέρη μας, το 1998, ένα σετ ρωσικών S 300 (που χάρη σε μια σπουδαία πατριωτική έμπνευση Αθήνας – Λευκωσίας είχε αγοράσει η δεύτερη) ήταν κάτι σαν εθνικός θρίαμβος. Με τους S 300 στην Κρήτη τα τουρκικά πολεμικά δεν θα τολμούσαν να κουνηθούν (σε περίπτωση πολέμου…) Ήταν, ακόμα, η εποχή του ένδοξου «ενιαίου αμυντικού δόγματος», της αναμονής της διάλυσης της τουρκίας, και άλλα εθνοεπικά. Σπουδαίες εποχές (για το ντόπιο φασισταριό, θεσμικό και «λαϊκό»)!

Τελικά οι S 300 αξιοποιούνται για την εκπαίδευση των συμμάχων ισραηλινών πιλότων. Χαμένοι δεν πήγαν…

Τώρα το τουρκικό καθεστώς παραλαμβάνει τους S 400 (4 σετ). Αν και είναι αμυντικοί πύραυλοι, ο πάνω χάρτης (με την εμβέλειά τους) θα πρέπει να προκαλεί κατάθλιψη στον ντόπιο αντιτουρκισμό. Στην πραγματικότητα αρκούν τα ραντάρ του συστήματος: τα βλέπουν όλα (στην ακτίνα τους).

Η έσχατη ελληνική ελπίδα είναι, πια, η τιμωρία της Ουάσιγκτον – στην Άγκυρα. Όσο κι αν παρακαλάει η ελληνική ψυχή, αυτή η τιμωρία δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Η τουρκική παραγγελία των 100 (+ 20) f 35 αξίζει πάνω από 11 δισεκατομύρια δολάρια. Το να την ακυρώσει ο «πλασιέ όπλων» ψοφιοκούναβος αφενός θα είναι μεγάλη ζημιά (για την κατασκευάστρια lockheed martin) και αφετέρου θα προκαλέσει σοβαρή δικαστική εμπλοκή (υπάρχουν υπογεγραμμένα συμβόλαια!) που το πιθανότερο είναι να την κερδίσει η Άγκυρα. Επιπλέον διάφορα τμήματα των f 35 κατασκευάζονται σε τουρκικά εργοστάσια. Όχι βίδες. Τμήματα των φτερών και των μηχανών. Με δυο λόγια: αν η αμερικανική τιμωρία είναι η απαγόρευση πώλησης των f 35, η ζημιά θα είναι μακράν μεγαλύτερη για την Ουάσιγκτον παρά για την Άγκυρα.

Θα ήταν δυνατόν να πάρει τελικά τα f 35 η Άγκυρα και η τιμωρία να είναι άλλου είδους; Αδιάφορο: αυτό που οι αμερικάνοι λένε ότι φοβούνται είναι η άμεση μελέτη των χαρακτηριστικών των αεροπλάνων τους απ’ τους ρώσους τεχνικούς των S 400 (που πάνε πάκετο με τους πυραύλους). Θα μπορούσε, φυσικά, να ισχύει και το ανάποδο: αμερικάνοι τεχνικοί να μελετήσουν τα συστήματα των S 400. Η Μόσχα δεν δείχνει να φοβάται· η Ουάσιγκτον ναι. Δεν βγαίνει κάποιο συμπέρασμα εδώ, έστω και για την τεχνολογική ηγεμονία;

Τα μέχρι τώρα βήματα του τουρκικού καθεστώτος (και όχι μόνο σε ότι αφορά τους πυραύλους…) δείχνουν ότι προχωράει τις μεθοδεύσεις του και σε σχέση με τις ηπα με πολύ πιο στέρεα βήματα απ’ ότι θα ήθελε ο ελληνικός εθνικισμός / ιμπεριαλισμός.