Tag: συρία

Μέση Ανατολή

Πέμπτη 22 Φλεβάρη. Η Μόσχα (είναι λογικό να) έχει εκνευριστεί με ορισμένα πρόσφατα περιστατικά στο συριακό πεδίο μάχης: την κατάρριψη του sukhoi-25 στην Idlib στις αρχές του μήνα· και τον βομβαρδισμό φιλοΆσαντ ενόπλων στην Deir ez Zor λίγες ημέρες μετά. Το δεύτερο έγινε επίσημα από αμερικανικά όπλα και σκότωσε άγνωστο μεν αλλά όχι μικρό αριθμό ρώσων μισθοφόρων. Της εταιρείας Wagner Group. Για τους οποίους η Μόσχα δήλωσε ότι «ναι μεν δεν ήταν επίσημος ρωσικός στρατός, αλλά δεν παύουν να είναι ρώσοι πολίτες». Όσο για το πρώτο, η Μόσχα υποψιάζεται (μόνο;) ότι οι αντικαθεστωτικοί στο Idlib έχουν εξοπλιστεί απ’ την Ουάσιγκτον με αναβαθμισμένους φορητούς πυραύλους εδάφους – αέρα… (Οι ρωσικές μισθοφορικές εταιρείες και τα «σκυλιά του πολέμου», αν και ιδιωτικού δικαίου, υπάγονται κατευθείαν στον έλεγχο της ρωσικής κυβέρνησης. Για να μην κάνουν ακρότητες, ή, πράγμα κοντινό, για να μην τις βιντεοσκοπούν….)

Μιλώντας την περασμένη Δευτέρα (19/2) στο διεθνές συνέδριο της «λέσχης προβληματισμού Valdai» για την μέση Ανατολή, ο ρώσος υπ.εξ. Lavrov προειδοποίησε την Ουάσιγκτον ότι «παίζει με την φωτιά»:

Ανησυχούμε βλέποντας τα σχέδια που έχουν αρχίσει να υλοποιούν οι ηπα επί του εδάφους, κυρίως στα ανατολικά του Ευφράτη, στις μεγάλες εκτάσεις ανάμεσα στο ποτάμι και τα συριακά σύνορα με το ιράκ και την τουρκία… Καλώ ξανά τους αμερικάνους εταίρους να μην παίζουν με τη φωτιά και να μετράνε τα βήματά τους όχι απ’ τις άμεσες ανάγκες στο σημερινό πολιτικό περιβάλλον, αλλά με βάση τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα του συριακού λαού και όλων των λαών της περιοχής, είτε στη συρία, είτε στο ιράκ, είτε σε άλλα κράτη της περιοχής.

Αργότερα την ίδια ημέρα, μιλώντας σε δημοσιογράφους στη Μόσχα, ο Lavrov τόνισε την παρουσία γάλλων και άγγλων μισθοφόρων και «ειδικών δυνάμεων» στη βορειοανατολική συρία, στην ypgκρατούμενη ζώνη, που «δουλεύουν» σε συνεργασία με τον αμερικανικό στρατό εκεί.

Μιας και το ελλαδιστάν έχει συμμαχήσει με την Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ τέτοιες «ειδήσεις» δεν περνούν απ’ τα εθνικά υπεύθυνα καθεστωτικά μήντια. Είναι προφανές όμως ότι η Μόσχα (όπως το ίδιο η Τεχεράνη, η Άγκυρα και η Δαμασκός) θεωρούν ότι το αμερικανικό παρκάρισμα πίσω απ’ τις ypg στην βόρεια και την ανατολική συρία δεν είναι «στατικό». Και ότι η Ουάσιγκτον, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πραγματοποιεί ήδη επιθέσεις σε βάρος τους.

Συνεπώς μας φαίνεται λογικό ότι η Μόσχα (και όχι μόνον αυτή) θεωρεί επείγον όχι τόσο το να ανταποδώσει τα κτυπήματα των ηπα και των συμμάχων τους, όσο το να μεθοδευτεί ο συστηματικός, σταθερός και μεσοπρόθεσμος περιορισμός της στρατιωτικής παρουσίας τους τόσο στη συρία όσο και στο ιράκ. Κι αυτός δεν μπορεί να γίνει χωρίς περιορισμό (είτε στρατιωτικό είτε, ακόμα καλύτερα, πολιτικό) των ypg συμμάχων τους.

(φωτογραφία: ένοπλοι του f.s.a. στο χωριό Deir Sawwan, στο θύλακα της Afrin, χτες).

Συρία 1

Τετάρτη 21 Φλεβάρη. Θα πρέπει να το θεωρείτε αυτονόητο: ο μακράν χειρότερος τρόπος για να μαθαίνει κανείς τι συμβαίνει στη μέση Ανατολή είναι τα ελληνικά καθεστωτικά μήντια!!! (Αλλά και τα αγγλο-αμερικανικά…)

Λοιπόν: “μπήκε – ή προσπάθησε να μπει – συριακός στατός στο ypgκρατούμενο θύλακα της Afrin, για να υπερασπιστεί τις ypg και να αντιμετωπίσει τον τουρκικό στρατό plus friends”; Περίπου! Δηλαδή κάτι πολύ λιγότερο (και πολύ διαφορετικό) απ’ αυτό που «είδαν» στο ελλαδιστάν!

Πράγματι, χθες το μεσημέρι, περίπου 150 ένοπλοι (και σε καμμία περίπτωση ο στρατός του Άσαντ…) με περίπου 20 pick up και όχι παραπάνω από 5 φορτηγά και κάμποσες συριακές σημαίες προσπάθησαν να μπουν στον θύλακα κατευθυνόμενοι προς το χωριό Shatal az Ziyareh. Όπου δέχτηκαν “πυρά πυροβολικού” (του τουρκικού) και υποχώρησαν. Το μέγεθος και ο οπλισμός τους ανήκουν στην κατηγορία “συμβολική ενέργεια”: ούτε θα μπορούσαν να ενισχύσουν σοβαρά τις ypg, ούτε, φυσικά, θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τον τουρκικό στρατό, που έχει εισβάλει με τανκς, αεροπλάνα· και έχει πολύ μεγάλες εφεδρείες. Κατά μία πληροφορία επρόκειτο για σιΐτες πολιτοφύλακες· απ’ αυτούς που παίρνουν διαταγές απ’ την Τεχεράνη…. (Το τουρκικό καθεστώς είπε ότι “έκαναν του κεφαλιού τους”. Χμμμμ….)

Να, τώρα, τα βασικά δεδομένα. Πρώτον, ακόμα κι αν ο Άσαντ ήθελε, πράγματι, να «προστατέψει» με χερσαίο τρόπο τις ypg στο Afrin, απλά δεν έχει διαθέσιμο στρατό για τέτοια δουλειά! Τα κυρίως μέτωπα του συριακού στρατού ‘n’ friends βρίσκονται στην επαρχία του Idlib, στα περίχωρα της Δαμασκού και, νοτιότερα, στη Dara’a. Ειδικά εκεί ο συριακός στρατός ‘n’ friends έχει να αντιμετωπίσει κάτι καθόλου ασήμαντο: τις προσπάθειες του Τελ Αβίβ να «αποκτήσει μεγαλύτερο βάθος» μέσα στη συριακή επικράτεια, μέσω των δικών του αντικαθεστωτικών proxies. Επιπλέον ο συριακός στρατός πρέπει να κρατάει σοβαρή παρουσία στην Deir ez Zor, στην άλλη μεριά, στον Ευφράτη, για διάφορους λόγους. Κι όλα αυτά ενόσω (ο συριακός στρατός) έχει μεγάλη λειψανδρία.

Δεύτερον, πέρα απ’ τους όποιους αντικαθεστωτικούς στο Idlib και διάφορες «αναβιώσεις» πυρήνων του isis εδώ κι εκεί, η Δαμασκός πρέπει να έχει μόνιμα την προσοχή της στην ισραηλινή αεροπορία. Κι αυτό σχετίζεται με το επόμενο:

Τρίτον, αν το καθεστώς Άσαντ σκόπευε να προστατέψει τις ypg στο Afrin, ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να το δοκιμάσει θα ήταν με τα αντιαεροπορικά του συστήματα: χωρίς τα αεροπλάνα του ο τουρκικός στρατός μπορεί και να μην εισέβαλλε καν. Αλλά (παρά τις όποιες φραστικές απειλές) το καθεστώς Άσαντ δεν χρησιμοποιεί τα αντιαεροπορικά του κατά των πολεμικών της Άγκυρας. Τα κρατάει στραμμένα κατά των ισραηλινών. Και έχει λόγους σοβαρούς γι’ αυτόν τον προσανατολισμό: απ’ το ισραήλ κινδυνεύει, όχι απ’ την τουρκία.

Συνεπώς η παρέλαση λίγων δεκάδων φιλοΆσαντ ενόπλων στον θύλακα της Afrin δεν ήταν, ούτε και θα μπορούσε να είναι, αυτό που θα ήθελε να φαντασιώνεται το ελληνικό βαθύ κράτος και οι πελάτες του.

Συρία 2

Τετάρτη 21 Φλεβάρη. Ο τρόπος που σχολίασε το θέμα ο τούρκος υπεξ Cavusoglu αξίζει μεγαλύτερη προσοχή. Αν ο συριακός στρατός (είπε) σκοπεύει να απομακρύνει τις ypg δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα· αν, όμως, σκοπεύει να τις προστατέψει τίποτα δεν θα σταματήσει τον τουρκικό στρατό – κλπ κλπ, ηρωϊκά. Αυτό το «αν – αν» είναι όλο το «ψωμί».

Γιατί (για εμάς) είναι σαφές πως όχι μόνο το καθεστώς Άσαντ αλλά κι όλοι οι σύμμαχοί του, φανεροί ή κρυφοί (στην τελευταία κατηγορία η Άγκυρα), έχουν σοβαρό πρόβλημα και με τις εκτάσεις που έχουν «κατακτήσει» οι ypg, και με την αμερικανική υποστήριξη (αν και όχι στον θύλακα της Afrin)· κι ούτε λόγος για τις αμερικανικές βάσεις στην ypgκρατούμενη ζώνη! Αυτό θα σήμαινε ότι Δαμασκός και Άγκυρα πρέπει να συνεργαστούν φανερά και στρατιωτικά – όμως κάτι τέτοιο δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται. Δεν είναι απλό, κυρίως, για την Άγκυρα, που θέλει να εδραιωθεί σαν «αντιπρόσωπος» (και «προστάτης») διάφορων σουνιτών σύριων αντικαθεστωτικών, εν όψει μιας μελλοντικής «λύσης» στο «συριακό πρόβλημα».

Ενόσω, λοιπόν, η Δαμασκός δεν έχει ούτε συμφέρον ούτε τρόπο να «προστατέψει» τις ypg (στο Afrin ή οπουδήποτε αλλού) όσο οι αρχινταβατζήδες της Ουάσιγκτον μένουν στο συριακό έδαφος (κι αν αυτοί έφευγαν τότε δεν θα είχε προβλήματα ούτε η Άγκυρα), πρέπει ωστόσο να εξαντλήσει τα περιθώρια να εμφανίζεται σαν «όχι εχθρός» τους, ακόμα και σαν «θαηθελααλλαδεμπορώ φίλος τους»· εάν πρόκειται διάφορες μικρές αντι-pkk κουρδικές οργανώσεις να βοηθηθούν για να μεγαλώσουν, σε βάρος των ypg.

Αυτό σε ότι αφορά το δεύτερο “αν” του Cavusoglu. Όσον αφορά το πρώτο; Προφανώς ούτε ο Άσαντ ούτε οι επίσημοι σύμμαχοί του (Μόσχα και Τεχεράνη) θέλουν να επιτεθούν στις ypg όσο παραμένουν proxies της Ουάσιγκτον· η Άγκυρα, όμως, και θέλει και μπορεί· σίγουρα στην Afrin. Πάνω στην «τύχη» αυτού του θύλακα, με την μορφή “παραδείγματος”, Άγκυρα και Δαμασκός πρέπει να κάνουν μια αόρατη συνεννόηση / συμμαχία, μεσολαβημένη απ’ την Μόσχα και την Τεχεράνη, που να μην εκθέτει κανένα απ’ τα δύο κράτη στις διαφορετικές (και, εν τέλει, επιφενειακά μεν αντίθετες, αλλά ουσιαστικά αλληλοσυμπληρούμενες) τακτικές τους.

Με δυο λόγια. Το τουρκικό καθεστώς και το συριακό πρέπει, το καθένα με το δικό του τρόπο, το πρώτο επιτιθέμενο στις ypg και το δεύτερο παριστάνοντας τον φίλο εξαιτίας της επιθετικότητας του πρώτου, να πείσουν όσο περισσότερους σύρους κούρδους μπορούν ότι δεν έχουν μέλλον όσο στηρίζονται στους αμερικάνους!!! «Κακός μπάτσος / καλός μπάτσος»: δεν είναι γνωστό δίπολο; Είναι. Κι αν στα αστυνομικά τμήματα φαίνεται απλή η εφαρμογή του, στη γεωπολιτική είναι δυσκολότατη…

Συρία 3: ελληνική εξωτερική πολιτική

Τετάρτη 21 Φλεβάρη. Το ελληνικό καθεστώς βολεύεται να φαντασιώνει ότι “ο τουρκικός στρατός θα φάει χώμα απ’ τον συριακό” – και οποιαδήποτε άλλη παράνοια μπορεί να κατεβάσει! Ότι «διαλύεται», «όπου νάναι διαλύεται» (η τουρκία), και τα λοιπά. Ειδικά οι ροζ διαχειριστές μεγαλοϋπάλληλοι τραβάνε το δικό τους ιδεολογικό ζόρι. Δεν είναι δυνατόν να έχεις μεγαλώσει πολιτικά με άφθονο «αμερικάνοι φονιάδες των λαών» και ύστερα αφενός να συμμαχείς μαζί τους και με κάθε άλλο κατακάθι της περιοχής, αφετέρου δε «ο αιώνιος εχθρός» να απειλεί και στρατιωτικά τις ηπα (έστω κιαν πρόκειται για βερμπαλισμούς…) και συ να εύχεσαι … να νικήσουν οι αμερικάνοι! Παράνοια στο τετράγωνο!

Δεν θα έπρεπε να περιμένει κανείς τίποτα καλύτερο από μια εθνική κουλτούρα που σα σημαία της έχει την αυτοϊκανοποίηση (: μαλακία!). Όσες / όσοι όμως δεν θέλουν να ανήκουν σ’ αυτήν δεν θα πρέπει να ξεχνούν αυτό: η πολιτική γεωμετρία του σε εξέλιξη 4ου παγκόσμιου είναι σύνθετη, πυκνή, δυναμική· και πάντως δεν είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των ονείρων, των φαντασιώσεων και των κόμπλεξ ανωτερότητας των ελλήνων.

Το «μπλοκ της Αστάνα», δηλαδή η συμμαχία Μόσχας, Άγκυρας, Τεχεράνης και Δαμασκού (και στο βάθος Πεκίνου…) έχει ακόμα πιο πλατειά έδραση. Περιλαμβάνει την Χεζμπ’ αλλάχ (άρα τον λίβανο), την Χαμάς (άρα το μεγαλύτερο μέρος της παλαιστίνης), το κατάρ. Εκεί που τελειώνει το συγκεκριμένο μπλοκ, αρχίζει ένα παρόμοιο, με κέντρο περιστροφής το αφγανιστάν (με την συμμετοχή του πακιστάν, και διάφορων άλλων κεντροασιατικών –σταν). Κι εκεί που τελειώνει αυτό αρχίζει το «μπλοκ του Βλαδιβοστόκ» με κέντρο περιστροφής την κορεατική χερσόνησο.

Σ’ όλη αυτή τη μακριά γραμμή αντιπαράθεσης, απ’ τη Μεσόγειο μέχρι τη θάλασσα της κίνας, τα κουκιά είναι μετρημένα. Και για όποιον θέλει κάτι πιο κοντινό, στη μέση Ανατολή, είναι εύκολο για εμάς να διαπιστώσουμε τις επιμέρους εθνοκρατικές στοχεύσεις, ιμπεριαλιστικές ή όχι. Όμως η συνδετική «ουσία» αυτών των συμμαχιών είναι τόσο ισχυρή (στη μέση Ανατολή ο αμερικανικός και ο ισραηλινός ιμπεριαλισμός, στην ανατολική ασία ο αμερικανικός και ο ιαπωνικός) ώστε μόνο ηλίθιοι (ή έλληνες, πράγμα που είναι το ίδιο) θα περίμεναν ότι κάποιες απ’ τις εθνοκρατικές στοχεύσεις που συγκροτούν το «μπλοκ της Αστάνα» θα κάνουν το λάθος να συγκρουστούν μεταξύ τους ανοίγοντας πόρτες και παράθυρα στην Ουάσιγκτον και στο Τελ Αβίβ! Σα να λέμε: ότι θα είναι τόσο ανόητοι, μετά από τόσα χρόνια, ώστε η Άγκυρα και η Δαμασκός θα βγάλουν τα ματάκια τους με τα χεράκια τους!

Φυσικά για τις φαντασιώσεις της ελληνικής εθνικοϊμπεριαλιστικής ψύχωσης υπάρχει αιτία: η συμμαχία της με την χούντα του Καΐρου, το κράτος απαρτχάιντ του Τελ Αβίβ και την αμερικανική ιμπεριαλιστική παρακμή. Φτάνει και περισσεύει η ελπίδα «περικύκλωσης της Μεσογείου» για να βλέπουν τα ελληνικά κρανία «πουλάκια» (κάθε φορά που τρώνε μια γερή κατακέφαλα…)

Συρία (Η επιθετικότητα – 3)

Τετάρτη 14 Φλεβάρη. Για το ελληνικό φασισταριό, δεξιό κι αριστερό, «η τουρκία υποφέρει στην Afrin», «η τουρκία έχει σοβαρά προβλήματα» – ίσως πρόκειται (ξανά) να διαλυθεί…. Όπως κάνουν στα πάντα, απ’ τις σχέσεις τους και την συμμετοχή τους στην ε.ε. και την ευρωζώνη μέχρι ό,τι θέλετε, οι έλληνες (και οπωσδήποτε οι ενταταλμένοι δημαγωγοί των υπηρεσιών) είναι μόνιμα σε παράκρουση.

Τι συμβαίνει στον ypgκρατούμενο θύλακα της Afrin; Ο τουρκικός στρατός και το fsa πεζικό του προχωρούν καταλαμβάνοντας σταθερά (και με αργούς ρυθμούς) εδάφη στα βόρεια και στα δυτικά του θύλακα (κυρίως) αλλά και στα ανατολικά (λιγότερο). Θεωρούμε εντελώς απίθανο το τουρκικό επιτελείο να πίστευε σ’ έναν «γρήγορο πόλεμο», σ’ έναν «περίπατο» – μια ματιά στο ανάγλυφο του εδάφους στον θύλακα είναι αρκετή. Οι ypg αμύνονται σκληρά (και καλά κάνουν απ’ την μεριά τους) αλλά υπάρχει σαφής διαφορά δυναμικού και μέσων. Επιπλέον φαίνεται ότι οι τουρκικές υπηρεσίες έχουν χαρτογραφήσει μεγάλο μέρος των τούνελ που θα ήταν ένα βασικό εργαλείο άμυνας των ypg· δεν εξηγείται αλλιώς η ευστοχία στο να τα βομβαρδίζουν καταστρέφοντας τα.

Με σχετικά λίγες απώλειες ο τουρκικός στρατός και οι σύμμαχοί του προχωρούν στην Afrin. Αργά (αυτό θα έπρεπε να είναι αναμενόμενο) αλλά προχωρούν. Και δεν πρόκειται, βέβαια, για «πανστρατιά» απ’ τη μεριά της Άγκυρας! Ένα πολύ μικρό μέρος του στρατού της εμπλέκεται στην εισβολή…

Εκείνο που το ελληνικό φασισταριό, δεξιό κι αριστερό, κάνει ότι δεν βέπει και ότι δεν καταλαβαίνει (επειδή δεν ταιριάζει με τις φαντασιώσεις του) είναι αυτό: ότι, απ’ την άποψη της διάρκειας, η τουρκική εισβολή έχει ξεπεράσει ήδη τον χρόνο που θα περίμενε κανείς να υπάρξουν σοβαρές «διεθνείς αντιδράσεις»! Που σημαίνει: η εισβολή έχει γίνει (έστω και σιωπηλά) αποδεκτή – ακόμα και απ’ την Ουάσιγκτον, που το δήλωσε έγκαιρα ότι δεν πρόκειται να ανακατευτεί γι’ αυτήν την περιοχή.

Οι ypg του Afrin έχουν κάνει έκκληση στους πάντες να τους βοηθήσουν: στην Ουάσιγκτον, στη Μόσχα, στη Δαμασκό, στον οηε, στη «διεθνή κοινότητα»…. Κανείς δεν πρόκειται να κάνει κάτι που να αλλάξει τους εκεί συσχετισμούς δυνάμεων. Ο λόγος; Απλός: οι ypg πόνταραν σε λάθος «σύμμαχο» έχοντας εντελώς εκτός πραγματικότητας στρατηγική! Και, επιπλέον, τον θύλακα της Afrin τον έχουν πουλήσει οι ίδιοι οι ypg του Kobani!!! Για να κρατήσουν (όσο….) τα πετρελαιοπήδαγα δίπλα στον Ευφράτη, για τα οποία η αμερικανική αεροπορία μπορεί να σκοτώσει και μερικές δεκάδες σύριων στρατιωτών (και ρώσων λεγεωνάριων) – άμα χρειαστεί.

Η αντίθεση ανάμεσα στο τι κάνει η αμερικανική αεροπορία για να προστατέψει το ypg πεζικό της στην ανατολική συρία και στο τι δεν κάνει στη δυτική συρία (στην Afrin) είναι παραπάνω από όρατη. Και όσοι κούρδοι έχουν στοιχειώδη νοημοσύνη θα έπρεπε να έχουν καταλάβει…

Όσο για τους ελληνάρες; Αυτοί «ζουν τους μύθους τους»…

Μέση ανατολή

Κυριακή 11 Φλεβάρη. Με δεδομένο ότι η ισραηλινή αεροπορία είναι (κατά το Τελ Αβίβ) το “ακαταμάχητο υπερόπλο” του (στην περιοχή φυσικά, και μακρυά απ’ το ιράν…) η κατάρριψη (η πρώτη που αναγνωρίζεται επίσημα απ’ το ισραηλινό καθεστώς, και κατά πάσα πιθανότητα η πρώτη που συμβαίνει) ενός f-16 είναι κυρίως πλήγμα στο γόητρο και το πρεστίζ του ισραηλινού μιλιταρισμού· κι όχι κάτι χειρότερο.

Κάτι τέτοιο, όμως, ισχύει γι’ αυτό. Το πρώτο f-16. Κι όλα εξαρτώνται απ’ το πως κτυπήθηκε. Γιατί το ισραηλινό καθεστώς είναι σίγουρο πως ξέρει όλα όσα χρειάζεται για την αντιαεροπορική άμυνα του συριακού, και θεωρεί (θεωρούσε ως χτες) ότι δεν είναι επικίνδυνη.

Μήπως έχει αλλάξει κάτι και του διέφυγε; Μήπως έχουν γίνει τίποτα βελτιώσεις σ’ αυτό που «δεν» ήταν, οπότε τώρα μπορεί και να είναι; Δεν θα μαθευτεί εύκολα· εκτός αν υπάρξει και δεύτερη και τρίτη κατάρριψη… Πάντως η Χεζμπ’ αλλάχ αυτό υποστηρίζει, πανηγυρίζοντας: Οι σημερινές εξελίξεις [η κατάρριψη του f-16] δείχνουν ότι οι παλιές εξισώσεις τέλειωσαν οριστικά – αρχίζει μια καινούργια στρατηγική φάση… δήλωσε χτες το βράδυ. Ξέρουν κάτι στο λίβανο; Ή παίρνουν τις ευχές τους για πραγματικότητα;

Υποψιαζόμαστε ότι μπορεί να υπάρχουν τίποτα «γατόνια» μηχανικοί που ειδικεύονται στο να μετατρέπουν όπλα που είναι για τα παλιατζίδικα σε αποτελεσματικά και γεμάτα δυσάρεστες εκπλήξεις. Μπορεί αυτή να είναι η περίπτωση τώρα, όπως μπορεί η κατάρριψη να έγινε τυχαία. Αν, όμως, ισχύει το πρώτο, τότε οι πολεμοχαρείς του Τελ ΑΒίβ θα έχουν ένα πρόβλημα ακόμα. Το προηγούμενο ήταν ότι ένα σούπερ ντούπερ f-35 τους κτυπήθηκε από συριακό πύραυλο πριν λίγο καιρό (παρότι είναι «αόρατο») – δεν έπεσε μεν, αλλά «χάλασε». Τώρα το f-16 έπεσε.

Συνεχίζεις μ’ αυτές τις συνθήκες; Κι αν πέσουν κι άλλα;

(Μωρέ υγεία να υπάρχει! Και τα παλιοσίδερα ξαναφτιάχνονται…)

Η περικύκλωση (;)

Σάββατο 10 Φλεβάρη. Τι να έχει κάνει ο ογκόλιθος έλληνας υπ.εξ. Κοτζιάς (και το βαθύ κράτος που τον κατευθύνει) τους χάρτες που είχε μοστράρει πέρυσι, τέτοιο καιρό περίπου, στα μιλιταριστικά τσακάλια της Ουάσιγκτον, ως το «ελληνικό σχέδιο για την περικύκλωση της ανατολικής Μεσογείου», για λογαριασμό, φυσικά, και των ηπα; Τους έχει κορνιζάρει; Τους έχει θάψει σε κάποιο συρτάρι; Τους σκεπάζεται τις νύχτες αυτού του χειμώνα;

Το έχουμε σίγουρο ότι τα ελληνικά κρατικά / βαθυκρατικά επιτελεία επαναβεβαίωσης της «γεωπολιτικής αξίας» του ελληνικού οικοπέδου και της θάλασσας που διαφεντεύει, ξίνουν επίσης τα κεφάλια τους. Τα α λα «μεγΑλέκος» σχέδιά τους για «κατάκτηση της ανατολικής Μεσογείου» μέσω της ελεεινής συμμαχίας τους με ότι πιο φασιστικό διαθέτει η περιοχή, την χούντα του Καΐρου και το απαρτχάιντ του Τελ Αβίβ, έχουν αρχίσει να μυρίζουν επικίνδυνα. Κάθε ρωσική κίνηση εγγύτερα δεν είναι μόνο ρωσική. Έχει δίπλα της ή πίσω τους την Τεχεράνη, την Άγκυρα… και λίγο πιο διακριτικά το Πεκίνο. Αίφνης, οι ελληνικές φαεινές ιδέες δεν μπορούν να εξαντληθούν στα καραγκιοζιλίκια περί «αοζ του Καστελλόριζου». Και παρότι το αμερικανικό πολεμικό ναυτικό έχει ακόμα υπεροχή στην περιοχή, υπάρχουν είδη όπλων «ασύμμετρου πολέμου» που κάλιστα μπορούν να κάνουν την αμερικανική υπεροχή σκέτα αμφισβητούμενη ηγεμονία. Σε μια τέτοια περίπτωση, ας το ξαναπούμε: ο πρώτος που θα αναθεωρήσει την θέση του σ’ αυτό το τετράγωνο της συμφοράς (Αθήνα / Λευκωσία / Τελ Αβίβ / Κάιρο) θα είναι το Κάιρο: δεν τα έχει χαλάσει, δα, με τη Μόσχα…

«Περικύκλωση» λοιπόν; Τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα (και εκείνα των εφοπλιστών) σίγουρα το θέλουν πάντα. Αλλά να που το τουρκικό καθεστώς «δεσμεύει» κάθε τρεις και λίγο μεγάλες εκτάσεις θάλασσας στα νοτιοανατολικά του Αιγαίου για αεροναυτικές ασκήσεις…

Δύσκολη εποχή για ψωνισμένους «πρίγκηπες» του γεωπολιτικού προσοδισμού. Αλλά γιατί να είναι αλλιώς; Το ίδιο καθεστώς (το ελληνικό βαθύ κράτος) και τα ίδια πρόσωπα (π.χ. ο Κοτζιάς) δεν ήταν που την άνοιξη του 2015 καταλάβαιναν την «μοναδική ελληνική γεωπολιτική αξία» σαν βάση εκτόξευσης χιλιάδων προσφύγων και εκατοντάδων «τζιχαντιστών» προς την ευρώπη; Ούτε τρία χρόνια πριν…

Μέχρι εκεί πάει το μυαλό και τα συμφέροντά τους: τους τσαμπουκάδες του «νταβατζή».

Συρία

Παρασκευή 9 Φλεβάρη. Η επίσημη εξήγηση του αμερικανικού στρατού στη συρία για τον χθεσινό βομβαρδισμό (με ελικόπτερα) στρατού του Άσαντ ‘n’ friends κοντά στην Deir ez-Zor (με εκτίμηση 100 νεκρών) ήταν ότι «προστάτεψαν φίλιες δυνάμεις» – τους ypg δηλαδή. Όχι, δεν είναι τα αμερικανικά βομβαρδιστικά η «αεροπορία» των ypg· αυτοί είναι το πεζικό της Ουάσιγκτον στη συρία.

Η πραγματική αιτία είναι κάπως διαφορετική: τοπικοί πολέμαρχοι που ελέγχουν μερικά πετρελαιοπήγαδα φαίνεται ότι είχαν κάνει deal με τους φιλοΆσαντ ένοπλους (συμπεριλαμβανόμενων ρώσων μισθοφόρων) να τους παραχωρήσουν τον έλεγχο· πράγμα που θύμωσε διαδοχικά το αμερικανικό πεζικό (τους ypg) και την αμερικανική διοίκηση. Ο βομβαρδισμός δεν φαίνεται να είχε στόχο μόνο τους φιλοΆσαντ ένοπλους αλλά και τους σύριους άραβες ένοπλους που θα έκαναν deal μαζί τους σ’ αυτήν την ευαίσθητη για τα αμερικανικά συμφέροντα ζώνη της συρίας: την ανατολική όχθη του Ευφράτη. Την οποία η Ουάσιγκτον θεωρεί «δική της». Μαφιόζικο στυλ, αλλά έτσι είναι η πραγματικότητα: Εδώ κουμάντο κάνουμε εμείς! Δεν θα κάνετε deal χωρίς την έγκρισή μας!

Οι εκατό νεκροί της επίθεσης στην Deir ez-Zor είναι αμελητέο ζήτημα στο συριακό πεδίο μάχης· έχουν σκοτωθεί χιλιάδες ενόπλων, και ακόμα περισσότερες χιλιάδες αμάχων. Ίσως πιο σημαντικό αποδειχθεί το γεγονός ότι η «τριβή» μεταξύ των δύο πλευρών, του μπλοκ της Αστάνα απ’ τη μια μεριά, και του άξονα Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Ριάντ απ’ την άλλη, κρύβεται όλο και λιγότερο: όταν υπάρχουν νεκροί με τέτοιο τρόπο το πράγμα δεν μπορεί να κουκουλωθεί. Δεν περιμένουμε, μεν, μια γραμμική εξέλιξη αυτής της αντιπαράθεσης. Αλλά η μη-γραμμικότητα μπορεί να σημαίνει απότομη κλιμάκωση οποιαδήποτε στιγμή – αντιαμερικανική, μιας και ως τώρα η Ουάσιγκτον θεωρεί εύκολο και ανώδυνο να “καθαρίζει”.

Η επερχόμενη συνάντηση Πούτιν – Ερντογάν – Ρουχανί στην Istanbul είναι λογικό ότι θα ασχοληθεί και μ’ αυτό το ζήτημα… Εν τω μεταξύ Πούτιν και Ερντογάν συμφώνησαν τηλεφωνικά χτες να ενισχύσουν την συνεργασία των στρατών τους και των μυστικών υπηρεσιών τους στη συρία…

Συρία

Τρίτη 6 Φλεβάρη. Κι άλλη ασήμαντη λεπτομέρεια, που την λέμε χαμηλόφωνα για να μην ταράξουμε το σύμπαν που, ξέρετε, με κομμένη την ανάσα, κλπ…: οι ένοπλοι τριών αντι-Άσαντ οργανώσεων που ως τώρα βρίσκονταν στην επαρχία του Idlib όπου επιτίθεται ο συριακός στρατός με τους συμμάχους του (και την ρωσική αεροπορία), πεζικάριοι της Faylaq al-Sham, του Free Idlib Army και της Nour al-Din al Zenki, μετακομίζουν στον θύλακα του Afrin, δίπλα στο proxie πεζικό της Άγκυρας (τον f.s.a.) και τον τουρκικό στρατό.

Έτσι συμβαίνουν δύο πράγματα (εντελώς ασήμαντα…). Πρώτον ενισχύεται με αρβύλες η εισβολή στην Afrin. Και δεύτερον, φεύγουν «απ’ τα πόδια» του συριακού στρατού ‘n’ friends στο Idlib οι αντικαθεστωτικοί που ελέχονται απ’ την Άγκυρα αλλά έχασαν τον έλεγχο της περιοχής στον «εμφύλιο» με τους υποστηριζόμενους απ’ το Ριάντ. Aυτό θα διευκολύνει ιδιαίτερα τους carpet βομβαρδισμούς των ρώσων – που έχουν αφηνιάσει μετά την κατάρριψη ενός πολεμικού τους.

Φοβούμενοι την τεχνητή μεν αλλά αποτελεσματική αμνησία της εποχής θα το θυμίσουμε. Ήταν μόλις πριν 20 ημέρες (συρία, 15 Γενάρη), όταν γράφαμε μεταξύ άλλων:

… Από στρατιωτική άποψη η κατάληψη των εδαφών του θύλακα της Afrin φαίνεται δύσκολη υπόθεση, παρότι οι proxies της Άγκυρας (f.s.a. του βορρά) δηλώνουν έτοιμοι για την επίθεση, εδώ και καιρό. Η «για τα μάτια του κόσμου» διαμαρτυρίες της για τις επιχειρήσεις του συριακού στρατού ‘n’ friends στην ακριβώς από κάτω, νότια, στην περιοχή του Idlib, θα μπορούσε να σημαίνει, μεσοπρόθεσμα (;) μια συμφωνία (εντός του μπλοκ της Astana): ότι οι ένοπλοι που τώρα βρίσκονται στο Idlib θα ανέβουν βορειότερα, σε βάρος των ypg. Ωστόσο αυτό είναι μια υπόθεσή μας, και μένει να φανεί αν είναι σωστή…

Ο.Κ. Δεν πουλάμε μούρη! Το παλεύουμε – ενάντια στην αποπληροφόρηση, την παραπληροφόρηση, την σύγχιση. Αν δεν έχουν αξία οι σκέψεις, οι παρατηρήσεις, οι προβλέψεις μας και η τεκμηρίωσή τους είναι εύκολο: υπάρχει και off!!!

Το δευτερεύον μέτωπο – στη γειτονιά

Τετάρτη 31 Γενάρη. Όσο ο ισραηλινός πρόεδρος εκθίαζε τον ελληνικό φασισμό / ρατσισμό (ως το σημείο που το επέτρεπε η θέση του) με λαβή το «μακεδονικό», ο ισραηλινός πρωθυπουργός πήγε κι ήρθε στη Μόσχα. Οι κοινές ανακοινώσεις Netanyahou – Putin ήταν άσχετες με τα φλέγοντα θέματα που έσπρωξαν τον πρώτο σ’ αυτό το express ταξίδι. Είχαν να κάνουν με το Ολοκαύτωμα, τους ναζί και την τεράστια συμβολή του κόκκινου στρατού στην ήττα τους. Γυρνώντας όμως στη βάση του (κάμποσα αγγλοαμερικανικά πρωτοκοσμικά κανάλια έχουν αρχίσει να σπρώχνουν σταθερά σαν «πρωτεύουσα» την Ιερουσαλήμ στις ανταποκρίσεις τους απ’ το ισραήλ…) δήλωσε τα εξής (τον τόνο της φωνής του τον αφήνουμε σ’ εσάς να τον φανταστείτε):

Του είπα (σ.σ.: του Putin) ότι το Ισραήλ δίνει σε δύο ζητήματα την ύψιστη σημασία: πρώτον, στις προσπάθειες του Ιράν να σταθεροποιήσει μια στρατιωτική παρουσία στη Συρία, και δεύτερον στις προσπάθειες του Ιράν να κατασκευάζει – στο Λίβανο – όπλα ακριβείας κατά του Κράτους του Ισραήλ. Του ξεκαθάρισα [σ.σ.: του Putin] ότι δεν συμφωνούμε σε καμία απ’ αυτές τις εξελίξεις, και θα δράσουμε όπως χρειάζεται.

Θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει αυτές τις δηλώσεις τον συνηθισμένο καθεστωτικό βερμπαλισμό. «Θα τους κάνω, θα τους δείξω» – κλπ. Όμως δυο μέρες νωρίτερα, στις 28 Γενάρη, πριν τρέξει δηλαδή ο Netanyahou στον Putin, η ισραηλινή καθεστωτική Jerusalem Post γνωστοποιούσε τις εκτιμήσεις του ισραηλινού καραβαναριού:

… «Ο επόμενος πόλεμος με την Hezbollah θα έχει ένα μέτωπο στη θάλασσα» προειδοποιεί ο (Shaul) Chorev [σ.σ.: πρώην αρχικαραβανάς του ισραηλινού ναυτικού και νυν «σύμβουλος ασφαλείας»].

… Το Ιράν είναι λίγο πριν φτάσει στη Μεσόγειο, συμπεριλαμβανόμενης της χρήσης συριακών λιμανιών απ’ το ιρανικό ναυτικό – προσθέτει. «Ιρανικά λιμάνια στην ανατολική Μεσόγειο είναι αληθινός κίνδυνος για το Ισραήλ» λέει ο Chorev, υπογραμμίζοντας ότι οι ΗΠΑ και η Ρωσία πρέπει να πεισθούν να εμποδίσουν το Ιρανικό ναυτικό απ’ το να αποκτήσει ερείσματα στη Συρία…

… “Οι Ρώσοι ήρθαν στη Μέση Ανατολή παίρνοντας τη θέση των Αμερικάνων που παραμέλησαν την ανατολική Μεσόγειο” λέει ο Chorev, προσθέτοντας ότι οι Ρώσοι μπορεί να περιορίσουν τις επιχειρησιακές δυνατότητες του ισραηλινού ναυτικού.

… Το ισραηλινό ναυτικό είναι σχετικά μικρό σε σχέση με άλλα σώματα του ισραηλινού στρατού, αλλά έχει να προστατέψει σημαντική περιοχή, εξαιτίας της επέκτασης της αοζ της χώρας απ’ τα 65 χιλιόμετρα στα 240 χιλιόμετρα, πριν τέσσερα χρόνια.

Το ναυτικό πρέπει επίσης να προστατέψει τις πλατφόρμες άντλησης φυσικού αερίου στην ισραηλινή αοζ, που είναι ξεκάθαροι στόχοι για τους εχθρούς του Ισραήλ που βρίσκονται στα βόρεια σύνορά του. Το ισραηλινό επιτελείο πιστεύει ότι η Hezbollah έχει πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς που μπορούν να κτυπήσουν τις πλατφόρμες, που παρέχουν μεγάλη ποσότητα ηλεκτρισμού που χρειάζεται στο Ισραήλ.

Δεν θα ήταν ασφαλές να συμπεράνουμε ότι μετά από διάφορα λιγότερο ή περισσότερο αποτυχημένα deal με την Μόσχα ο Netanyahou έτρεξε άλλη μια φορά για να ζητήσει από (ή να παρακαλέσει) το ρωσικό αφεντικό να του επιτρέψει να καταστρέψει στον λίβανο αυτά που θεωρεί «θαλάσσιες απειλές κατά του ισραήλ» – εξασφαλίζοντας όχι απλά τα ισραηλινά αλλά και (κυρίως) τα αμερικανικά συμφέροντα σε ότι αφορά τις ευρωπαϊκές προμήθειες σε φυσικό αέριο. Πως, άραγε, θα έπειθε ο Netanyahou τον Putin ότι είναι καλύτερη η τροφοδοσία της νότιας ευρώπης με το ισραηλινό φυσικό αέριο, και ότι ο turk stream είναι πεταμένα λεφτά;

Απ’ την άλλη μεριά δεν μπορούμε να αγνοήσουμε έναν καϋμό που «κάτι θυμίζει» – έτσι δεν είναι; Στο κάτω κάτω οι αγγλόφωνες εκδόσεις μη αγγλόφωνων media δεν απευθύνονται στο εσωτερικό, domestic κοινό. Λένε κάτι για να ακουστεί διεθνώς.