Tag: εξωτερική πολιτική

Έχουν οι εντόπιοι σωστομερήτες φαγούρα; 1

Δευτέρα 25 Μάη (00.20) >> Θα έπρεπε (και μάλλον συμβαίνει, ανομολόγητα). Οι δυτικοί όμοιοί τους έχουν και παραέχουν: το να σχολιάζουν από μακριά την ολοφάνερα φαγούρα των άλλων σωστομερητών, των συμμαχικών, διάφοροι εντόπιοι αναλυτές (συμπεριλαμβανόμενων των hard core εθνικοφρόνων…) δεν αλλάζει κάτι: το ελλαδιστάν (και όχι μόνος του ο don Rico…) κήρυξε πόλεμο κατά της Μόσχας το ‘22∙ το ελλαδιστάν (και όχι μόνος του ο don Rico…) έγινε «μεθοριακή ζώνη» για την Ουάσιγκτον και τους υπόλοιπους∙ το ελλαδιστάν (και όχι μόνος του ο don Rico…) έγινε ενδοχώρα των θεοναζί∙ το ελλαδιστάν (και όχι μόνος του ο don Rico…) κήρυξε πόλεμο στην Τεχεράνη… Με θαυμαστή ακρίβεια και την πρακτική συμφωνία όλου του «πολιτικού φάσματος» (οι όποιες «διαφοροποιήσεις» δεν θα πρέπει να ξεγελούν όσους καταλαβαίνουν τον «καταμερισμό καθηκόντων» μέσα σ’ ένα σύστημα εξουσίας…) το ελλαδιστάν πήρε θέση μάχης μαζί με όλη τη παρακμιακή δύση στη «σωστή μεριά της ιστορίας»… Και ηττάται σταθερά και αμετάκλητα.

Η (πραγματική) «εθνική ενότητα»∙ η σταθερότητα των «εθνικών συμφερόντων» όπως αυτά προσδιορίζονται κατ’ αρχήν απ’ το νο 1 εθνικό κεφάλαιο∙ το γεγονός ότι μέλη αυτού του νο 1 εθνικού κεφάλαιου εκτός από ιδιοκτήτες πολιτικών κομμάτων είναι και ιδιοκτήτες του συνόλου της εντόπιας medioσφαιρας∙ και, εν τέλει, η ανόητη (κοινωνική…) πεποίθηση πως ό,τι λέγεται «εξωτερική πολιτική» έχει άλλους κανόνες και ελάχιστη σχέση με ό,τι λέγεται «εσωτερική πολιτική», όλα αυτά μαζί και το καθένα χώρια δεν επιτρέπουν την δημόσια έκφραση αμφιβολιών, διαφωνιών, αντίθετων απόψεων για την …. σωστή-μεριά-της-ιστορίας. Κι έτσι, ενώ η φαγούρα των συμμάχων (στην Ουάσιγκτον, στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στο Παρίσι…) υποδεικνύεται (μερικές φορές και ως διασκέδαση: κοίτα τι τραβάνε!) η «εθνική» φαγούρα είναι κρατικό μυστικό.

Μόνο, που και που, «ξεφεύγει» κάτι ανάμεσα σε ψίθυρο και αναστεναγμό. Για παράδειγμα το παρακάτω:

Ουάου!!! «Πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική»; Το ξεστόμισε αυτό (σπόντα για τους σωστομερήτες….) ο Καραμανλής ο Β, ο επονομαζόμενος και «Βούδας», στους …καπνοβιομήχανους στην Ξάνθη; Μπορούσε να πάει ακόμα μακρύτερα να το πει, ας πούμε στο Διδυμότειχο, για να μην ακουστεί … Παρά μόνο σα … «Διδυμότειχο μπλουζ»

Όμως σα «πολιτικό κεφάλαιο» (όχι μόνο για την «πατριωτική, λαϊκή δεξιά» αλλά, όπως αποδείχθηκε την περίοδο 2015 – 2019, και για την λεγόμενη «αριστερά»….) ο Καραμανλής ο Β κάτι παραπάνω από αναστεναγμό θα ήθελε να εκδηλώσει.

(Πολύ αργά άρχοντα της Ραφήνας!)

Έχουν οι εντόπιοι σωστομερήτες φαγούρα; 2

Δευτέρα 25 Μάη >> Οι δυτικές ήττες τόσο στο ουκρανικό πεδίο μάχης όσο και στο δυτικοασιατικό μπορεί να μην έχουν οριστικοποιηθεί επίσημα αλλά είναι ολοφάνερες (σ’ αυτά που τραβάμε οι άλλοι, οι σύμμαχοι σωστομερήτες)… Η (ως τώρα) «συγκρατημένη» αστάθεια στα κυριότερα κέντρα του δυτικού ιμπεριαλισμού (συμπεριλαμβανόμενων και των θεοναζί) είναι επίσης ορατή δια γυμνού οφθαλμού… Η μετατόπιση του καπιταλιστικού οικονομικού και γεωπολιτικού κέντρου βάρους προς τα ανατολικά είναι αδιαμφισβήτητη, ακόμα κι αν δεν γίνεται εντελώς ομαλά ή χωρίς τριβές… Ακόμα και η μετατόπιση της «στρατιωτικής ισχύος» προς τα ανατολικά είναι ολοφάνερη, κι αυτό δεν αφορά μόνο το παράδειγμα των «φρουρών της επανάστασης»…

Όμως το ελλαδιστάν, απ’ την κατασκευή του την ίδια πριν 200 χρόνια, είχε μόνιμο «υπαρξιακό» προορισμό, «αιτία ύπαρξης» κυριολεκτικά, την απόσπαση γεωπολιτικών προσόδων απ’ τους δυτικούς ιμπεριαλισμούς. Τελεία και παύλα! «Ανήκομεν εις την Δύση» με την έννοια ότι από εκεί προσποριζόμαστε. Ανάλογα με την ιστορική περίοδο και τους δυτικούς ενδο-ιμπεριαλιστικούς συσχετισμούς δύναμης απ’ το Βερολίνο ή το Παρίσι∙ αλλά σχεδόν πάντα απ’ το Λονδίνο και την Ουάσιγκτον.

Κι όταν τα «πράγματα άρχισαν να σφίγγουν», ας πούμε απ’ το πιο πρόσφατο κύμα «χρηματοπιστωτικής κρίσης» 2008 – 2009 και μετά, αυτή η σχέση / δέσμη προσδοκιών / ελπίδα / σανίδα σωτηρίας ή πείτε το όπως αλλιώς θέλετε, άρχισε να γίνεται όλο και πιο σφικτή, όλο και πιο αποκλειστική, (όλο και πιο απελπισμένη επίσης: σα να δένεται κάποιος στην πλώρη του Τιτανικού ποντάροντας ότι θα είναι πάντα πάνω απ’ το νερό…) ώστε τώρα να φτάνει ένας «Βούδας» να ξεφυσάει απ’ την Ξάνθη: Αααααχχχ! Τι ωραίες εποχές τότε που είμασταν «πολυδιάστατοι» (και με παρακολουθούσε η cia γι’ αυτό, αντί να παρακολουθώ εγώ το κόμμα μου και η mossad όλους μαζί…) – κι ένα δάκρυ να κυλάει στο πρόσωπό του.

Υποθέτουμε πως και άλλοι οπαδοί του νοιώθουν κάπως έτσι. Σιωπηλά – αναγκαστικά. Γιατί έχουν αποκτήσει ένα ειδικό, χοντρό «πρόβλημα», που δεν έχουν οι άλλοι «σωστομερήτες» (εκτός απ’ τους θεοναζί) και δεν μπορούν να το μοιραστούν μαζί τους: ΚΑΙ η Άγκυρα ανήκει στους «νικητές», στους ωφελημένους αυτών των ενδοκαπιταλιστικών, τεκτονικών αλλαγών… Όμως ο «αιώνιος εχθρός» ΔΕΝ περιλαμβάνεται στην … «πολυδιάσταση»… Κι αν ΔΕΝ περιλαμβάνεται αυτός, τι-να-λένε-για-«πολυδιάσταση»;;;;;

Ας το εξετάσουμε. Ιστορικά: το άρθρο στα τέλη του 2019

Μια συζήτηση που αποφεύγεται να ανοίξει επί της ουσίας και αφορά την επιλογή ή όχι για προσφυγή της Ελλάδας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης φέρνει εκ νέου στην επικαιρότητα το άρθρο του Κώστα Σημίτη στα «Νέα».

Κατ’ αρχήν τι συνέβαινε το 2003, όπως έζησε τα γεγονότα ο υπογράφων, καλύπτοντας επί χρόνια το τότε κυβερνητικό ρεπορτάζ για την εφημερίδα «Έθνος», αλλά και όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ των ημερών:

Η Ελλάδα με την Τουρκία είχαν φτάσει πολύ κοντά σε συμφωνία στις διερευνητικές επαφές που διεξάγονταν μεταξύ των δύο χωρών. Και εάν όμως Αθήνα και Άγκυρα δεν έφταναν σε διμερή συμφωνία, τότε βάσει της απόφασης του Συμβουλίου Κορυφής στο Ελσίνκι, τον Δεκέμβριο του 1999, οι δύο χώρες θα μπορούσαν στο τέλος του 2004 να προσφύγουν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης προκειμένου να επιλύσουν τις διμερείς διαφορές τους. Ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, που σωστά αναφέρει τα γεγονότα στο άρθρο του, με την αμέριστη συνδρομή του τότε υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Παπανδρέου, ήταν αποφασισμένος είτε για την επίλυση σε διμερές επίπεδο, είτε σε διαφορετική περίπτωση για προσφυγή στη Χάγη. Οι εκλογές, όμως, και η ήττα του ΠΑΣΟΚ δεν επέτρεψαν μια τέτοια εξέλιξη….

Θα συνεχίσουμε την αναδημοσίευση αμέσως μετά, αλλά εδώ είναι απαραίτητη μια σοβαρή διόρθωση του κάπως «στρογγυλεμένου» άρθρου:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Έχουν οι εντόπιοι σωστομερήτες φαγούρα; 3

Δευτέρα 25 Μάη (00.15) >> Συνέχεια της αναδημοσίευσης:

Ο νικητής των εκλογών Κώστας Καραμανλής δεν ακολούθησε την ίδια στρατηγική για πολλαπλούς λόγους. Για τη μη προσφυγή στη Χάγη αργότερα έχει επικαλεστεί σε συνομιλητές του μεταξύ άλλων και το επιχείρημα της απόφασης του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για την νήσο των Όφεων. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης είχε τότε αποφανθεί ότι η ανήκουσα στην Ουκρανία «Νήσος των Όφεων» αλλά ευρισκόμενη κοντά στις ρουμανικές ακτές, δεν έχει ούτε υφαλοκρηπίδα ούτε ΑΟΖ, παρά μόνο χωρικά ύδατα, αν και το αντεπιχείρημα είναι ότι η συγκεκριμένη νήσος, σε αντίθεση π.χ. με το Καστελόριζο, είναι ακατοίκητη και βρίσκεται επάνω σ’ αυτή μόνο στρατιωτική φρουρά. Αργότερα υπήρχε και η απόφαση για τη διαμάχη Μπαγκαλντές – Μιαναμάρ για το Σεν Μαρτίν, απόφαση που κατά κάποιους δικαιολογεί απολύτως τους προβληματισμούς του τότε πρωθυπουργού…

Οι αποφάσεις του Δικαστηρίου της Χάγης σχετικά με διακρατικές διαφορές περί αοζ είναι πολλές (έχουμε γράψει επ’ αυτού αναλυτικά στο παρελθόν, στο χάρτινο Sarajevo) – και καμία απ’ αυτές δεν ταιριάζει με την επικύρωση του ελληνικού ιμπεριαλιστικού όνειρου περί «Αιγαίου κλειστής ελληνικής λίμνης»!!!

Το Καστελόριζο με την υποτιθέμενη αοζ του είναι η πιο κραυγαλέα περίπτωση, αλλά όχι η μοναδική: η διεθνής νομοθεσία που θεσπίστηκε για τις αοζ δεν τις προσδιορίζει με βάση τα νησιά που εξέχουν πάνω απ’ την θάλασσα, αλλά κυρίως με βάση την γεωλογική πλάκα της εκάστοτε κυρίως στεριάς. Η αοζ αφορά τον βυθό που είναι προέκταση του αντίστοιχου χερσαίου κελύφους.

Στο Αιγαίο η «πλάκα της Ανατολίας» και η «πλάκα των βαλκανίων / ιταλίας» δεν έχουν σαφή γεωφυσικά όρια.

Συνεπώς ο προσδιορισμός των ορίων των δυο αοζ στο Αιγαίο (ελληνικής και τουρκικής) δεν θα γινόταν με αμιγώς γεωφυσικά κριτήρια. Ωστόσο θα ήταν απλά αδύνατο οποιοδήποτε διεθνές δικαστήριο να αποφανθεί ότι τα δυτικά τουρκικά παράλια, χοντρικά μήκους όσο τα ελληνικά ανατολικά, δεν έχουν υπολογίσιμη αοζ επειδή διεθνείς συνθήκες απέδωσαν όλα τα νησιά του Αιγαίου (που είναι δίπλα σ’ αυτές τις ακτές) στο ελληνικό κράτος, ως «αμοιβή» απ’ την μεριά των δημιουργών / συμμάχων του. Αυτό δεν αφορά την κυριότητα των κατοικούμενων νησιών ως τέτοιων και ό,τι προκύπτει απ’ αυτήν∙ αφορά όμως τον βυθό και όλα τα δικαιώματα στο θαλασσινό νερό πάνω απ’ αυτόν.  

Εάν, λοιπόν, ήθελε το ελλαδιστάν αυτό που λέει, δηλαδή «σεβασμό του διεθνούς δικαίου» και «επίλυση των διαφορών με την τουρκία με βάση το διεθνές δίκαιο», θα συνυπόγραφε την προσφυγή στη Χάγη (όπως έτσι κι αλλιώς ήταν διατεθειμένοι οι ισλαμοδημοκράτες στην Άγκυρα) και θα δεχόταν την λογική και φυσιολογική απόφασή του… Αλλά όχι!!! Δεν ήθελε ούτε θέλει αυτό!!! Θέλει «το Αιγαίο ελληνική λίμνη» ως τον βυθό, και επειδή κάτι τέτοιο δεν έχει καμία σχέση με «διεθνές δίκαιο», προτιμάει την εκκρεμότητα έτσι ώστε να γρυλίζει. Επ’ αόριστον.

Κι όχι μόνο να γρυλίζει. Αλλά και να ελπίζει. Ο πεπειραμένος σύμβουλος του Καραμανλή του Β  σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, ονόματι Πέτρος Μολυβιάτης, ήταν (ως τον πρόσφατο θάνατό του) οπαδός της ακινησίας. Τι σήμαινε αυτό; «Δεν κάνουμε τίποτα μέχρι, κάποια στιγμή, να αλλάξουν οι συσχετισμοί υπέρ μας και να ορμήξουμε!!!» Ή: Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θάναι…

Προφανώς, διακομματικά, η ελληνική «πολιτική σκηνή» δεν έδινε ούτε το 2004, ούτε το 2005, ούτε το 2010 ούτε το 2015 πολύ ζωή στην κυβέρνηση των ισλαμοδημοκρατών… Προφανώς υπολόγιζε ότι όλο και κάποιο πραξικόπημα θα ξαναγίνει στην τουρκία… όλο και κάποιος εμφύλιος θα προκύψει… οπότε «ορμάμε»….

Αλλά

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Έχουν οι εντόπιοι σωστομερήτες φαγούρα; 4

Δευτέρα 25 Μάη (00.11) >> Η πορεία του ελλαδιστάν ήταν μονής κατεύθυνσης, μέσα σε παραισθήσεις, φαντασιώσεις μεγαλείου, και φυσικά ιμπεριαλισμού:

> Δέθηκε νωρίς νωρίς με τους θεοναζί (που τότε … δεν ήταν «πολεμοχαρείς» λέει ο ξεφτιλισμένος Ανακαινισμένος) ποντάροντας και στον αντιτουρκισμό του Τελ Αβίβ…

> Δέθηκε ακόμα περισσότερο με την Ουάσιγκτον, ποντάροντας στο ότι ο άξονας Ουάσιγκτον – Λονδίνο – Αθήνα – Λευκωσία – Τελ Αβίβ θα κυριαρχήσει στην ανατολική Μεσόγειο, στριμώχνοντας την Άγκυρα…

> Κήρυξε τον πόλεμο στη Μόσχα ελπίζοντας να πάρει κάποιο κομμάτι απ’ την λεία της διάλυσης της ρωσίας, αλλά και να αποκτήσει ερείσματα στη βόρεια πλευρά της Μαύρης Θάλασσας, μέσω των ελληνόφωνων της Μαριούπολης (οι οποίοι όμως, «ατυχώς» για τον σχεδιασμό της Αθήνας, υποστήριζαν τον ρωσικό στρατό και όχι το φασισταριό του Azov)…

> Κήρυξε τον πόλεμο στην Τεχεράνη ελπίζοντας ότι μαζί με τους θεοναζί και τις πετροχούντες θα πάρει κι από κει κάποιο κομμάτι: αγωγού, ναυλώσεων, κάτι…

Σοφές ιμπεριαλιστικές ενέργειες, μία και μία!

Ενδιάμεσα έκανε κι άλλες. Βοηθητικές. Ποντάροντας, ας πούμε, ότι το Ριάντ θα είναι αντιτουρκικό, του νοίκιασε μια 100άρα ντόπιους καραβανάδες και μια συστοιχία Patriot, για να πουλήσει προστασία απέναντι την Ansar Allah – κηρύσσοντας προφανώς πόλεμο και εναντίον της Sana’a…

Κι έτσι κάτι τέτοιες πρόσφατες εξελίξεις σαν την πιο κάτω θα πρέπει να έλουσαν τους εντόπιους σωστομερήτες με κρύο ιδρώτα για μια ακόμα φορά… Αλλά τι να πουν;

Οκτώ χιλιάδες πακιστανοί στρατιώτες (πως αποκαλούν οι εδώ φασίστες τους μετανάστες απ’ το πακιστάν; «πάκια»; ε, αυτοί…) με 16 κινεζικά JF-17 και ένα κινεζικό αντιαεροπορικό HQ-9 (το οποίο προφανώς «δουλεύει» με το κινεζικό δορυφορικό σύστημα Baidu3, που χρησιμοποιεί και η Τεχεράνη…) στον τοξικό του Ριάντ…

Γιατί; Επειδή ο τοξικός του Ριάντ λέει κομψά στο ψοφιοκουναβιστάν και στον us army «ξέρετε, δεν χρειαζόμαστε την προστασία σας, είναι μπελάς – έχουμε δική μας, από συμμάχους που εμπιστευόμαστε».

Κι έρχονται μετά κάτι περίεργοι και κυκλοφορούν κάτι τέτοιες ιδέες:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Έχουν οι εντόπιοι σωστομερήτες φαγούρα; 5

Δευτέρα 25 Μάη (00.08) >> Σκεφτόμενοι με τους όρους του 3ου παγκόσμιου πολέμου (του επιλεγόμενου «ψυχρού») διάφοροι που (είμαστε σίγουροι ότι) ξεφυσούν τώρα παρέα με τις ήττες τους των τελευταίων χρόνων, νοσταλγώντας την «πολυδιάστατη» (ουσιαστικά το μεταπολιτευτικό μοντέλο Καραμανλή του Α / Παπαντρέου του Β), θα ήθελαν κάπως να κάνουν-κάτι-για-να-τους-πει-μια-καλή-κουβέντα η Μόσχα∙ χωρίς να θυμώσει η Ουάσιγκτον και οι θεοναζί.

Όμως οι αλλαγές που βρίσκονται σε εξέλιξη δεν είναι απλά του είδους «πεθαίνει ο ένας αυτοκράτορας / αναλαμβάνει ο άλλος»! Αυτό που άλλοι ονομάζουν «πολυπολικότητα» και άλλοι «πολυκομβικότητα» δεν είναι αλλαγή νταβάδων!

Το μοντέλο των περιφερειακών συμφωνιών ασφάλειας και ειρήνης που σημαίνει ότι τα γειτονικά κράτη / κεφάλαια εδώ ή εκεί φροντίζουν τις μεταξύ τους ισορροπίες / συνεργασίες / ρήτρες ασφάλειας χωρίς να επικαλούνται κάποιο «μεγάλο αφεντικό», απαλλάσσει τόσο το Πεκίνο όσο και την Μόσχα απ’ αυτό που θεωρούν ένα απ’ τα βασικά μειονεκτήματα των δυτικών ιμπεριαλισμών, με τελευταίο τον αμερικάνικο: την στρατιωτική υπερεπέκταση και ό,τι αυτή συνεπάγεται. Σαν κόστη, σαν τριβές, σαν φθορά, σαν αντιπαλότητες.

Αυτή είναι η απάντηση στο ενδεχόμενο κορύφωσης του 4ου παγκόσμιου πολέμου∙ μια απάντηση που προωθεί ή/και ενισχύει την δυτική παρακμή. Το κατά πόσο αυτή η πολιτική γεωμετρία / γεωγραφία των περιφερειακών συμφωνιών θα αποδειχθεί, μακροπρόθεσμα, βιώσιμη και λειτουργική είναι ένα ανοικτό ερώτημα. Ωστόσο προς το παρόν και το κοντινό μέλλον είναι μια χαρά «απελευθερωτική» / αναδιαρθρωτική. Και σαν τέτοια δείχνει ήδη εδώ (υποσαχάρια αφρική) ή εκεί (δυτική ασία) τα πρώτα της «σκιρτήματα».

«Πολυδιάστατη» σ’ αυτά τα νέα δεδομένα, για το ελλαδιστάν, δεν θα σήμαινε λοιπόν τις αντιτουρκικές «συνεννοήσεις» που έκανε ή προσπάθησε να κάνει απ’ το 1974 και μετά. Οι αναμνήσεις ενός πρώην πρωθυπουργού είναι απλά εκτός χρόνου. Δηλητηριώδεις. Θα σήμαινε το ακριβώς αντίθετο!!! Θα σήμαινε «μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες» όπως έλεγαν οι τούρκοι ισλαμοδημοκράτες και ο τότε υπ.εξ. τους Davutoglu!!!

Θα σήμαινε, για να το κάνουμε λιανά: λύνει (το ελλαδιστάν), και το κάνει σοβαρά, καθαρά, και οριστικά όλες τις «εκκρεμότητές» του με το αλβανικό κράτος, με το κράτος της βόρειας μακεδονίας…. και, εννοείται, με το τουρκικό! Με διαπραγματεύσεις, και όπου χρειάζεται με (την καταραμένη) Χάγη! Θα σήμαινε επίσης ότι αφήνει τα γελοία κόλπα με το λεγόμενο «κυπριακό», σταματάει να το συντηρεί ως δούρειο ίππο, και αποδέχεται τις συνέπειες εκείνου του «ενωσιακού» πραξικοπήματος που γινόταν σε αργή κίνηση μετά το 1963 (απ’ τον Μακάριο) και κορυφώθηκε το 1974 (εναντίον του)!

Θα σήμαινε, εν τέλει, ότι η «περιφερειακή ασφάλεια» στα νότια της βαλκανικής και η «περιφερειακή ασφάλεια» στην ανατολική Μεσόγειο δεν (θα) είναι ο άξονας Ουάσιγκτον – Λονδίνο – Αθήνα – Λευκωσία – Τελ Αβίβ, ούτε  το νατο, αλλά η συνεννόηση και η «εκκαθάριση των προβλημάτων» μεταξύ των γειτονικών κρατών της περιοχής. Χωρίς δυτικά νταβατζιλίκια…

Συμπεριλαμβανόμενου, εννοείται, του τέλους του απαρτχάιντ καθεστώτος, της επιστροφής όλων των Παλαιστίνιων προσφύγων, και της αποκατάστασης ίσων πολιτικών δικαιωμάτων «απ’ την θάλασσα ως το ποτάμι»…

Είναι εφικτά τέτοια πράγματα ως προσανατολισμός για τις εντόπιες πολιτικές βιτρίνες, ακόμα και για την πλειοψηφία του εθνικόφρονος λαού; Όχι βέβαια! Είναι αδιανόητα!!! Είναι «εθνική προδοσία»!!!

(Το νο 1 εθνικό κεφάλαιο τι λέει; Χμμμμ…. Ρωτήστε το….)

Αν όχι αυτά, τότε τι; Η άλλη εκδοχή είναι γνωστή: κορύφωση του 4ου παγκόσμιου πολέμου, με την ελπίδα δυτικής νίκης, έτσι ώστε και το ελλαδιστάν να πάρει το μερδικό του.

Έχουν οι εντόπιοι σωστομερήτες φαγούρα; 6

Δευτέρα 25 Μάη (00.04) >> Το πρόβλημα των εντόπιων σωστομερητών που εκδηλώνεται προεκλογικά ως «πατριωτική» γκρίνια απ’ τα δεξιά του don Rico & Co εφόσον οι ήττες (και δικές τους ήττες!!) έγιναν πια σαφείς (και προκειμένου να τις ξεφορτωθούν) είναι ότι ανεμίζουν το εθνικοφρονόμετρο των φαντασιώσεών τους κάνοντας απλά το ελληνικό ιμπεριαλιστικό αίσχος αισχρότερο. Δεν είναι σε θέση να ζητήσουν ανοικτά απ’ τους θεοναζί (ή την Ουάσιγκτον) να ισοπεδώσουν την Άγκυρα όπως ο ρημαδοΓουαϊδοΝικόλας ζητούσε απ’ τον general Haftar να ισοπεδώσει την Τρίπολη (της λιβύης) όταν νόμιζε ότι ο general είναι φίλος κι αδελφός – και ότι μπορούσε να το κάνει. Αλλά εκτός απ’ το (εκλογικό) σωσίβιο του αντιτουρκισμού δεν έχουν κάτι άλλο∙ και το σωσίβιο είναι τρύπιο και αποκλειστικά εσωτερικής χρήσης. Δεν αλλάζει ούτε μια τελεία από τους διαμορφούμενους συσχετισμούς στην ευρύτερη περιοχή.

Αν στην ιμπεριαλιστική δύση είναι αδύνατο να διανοηθούν καν και καν πως θα είναι ο πλανήτης μετά το τέλος 500 χρόνων αποικιοκρατίας, ιμπεριαλισμών, οικονομικής, στρατιωτικής, ιδεολογικής, πολιτισμικής ηγεμονίας, στο γεωπολιτικοπροσοδικό ελλαδιστάν είναι αδύνατο να σκεφτούν «τι βιολί» θα παίζει η άκρη της χερσόνησου του Αίμου (της Στάρα Πλάνινα…) μετά από 200 χρόνια παροχών και φροντίδας απ’ αυτούς τους άλλοτε ηγεμόνες.

«Ανθρώπινο» θα έλεγε κάποιος. Ίσως, αρκεί να αναγνωριστεί σα δομική αδυναμία / ανικανότητα∙ και να πάψει να στοιχίζει.

Ακόμα περισσότερος 4ος παγκόσμιος πόλεμος λοιπόν… μπας και «γυρίσει το ματς»; (Τα ίδια ελπίζουν στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στο Βερολίνο, στην Ουάσιγκτον). Ακόμα περισσότερη δυτική συνοριοφυλακή, νατοϊκή αν γίνεται… μπας και μας αφήσει κάτι τις η δύση στη διαθήκη της;… Ακόμα περισσότερη ενδοχώρα των θεοναζί… μπας και χρησιμοποιήσουν κάποια στιγμή τα πυρηνικά τους (και) κατά του «αιώνιου εχθρού»; (αυτό είναι πιο ελληνικό…).

Ο υπ.εξ. του «αιώνιου εχθρού» Fidan προειδοποίησε την Αθήνα, και ο τόνος του ήταν μάλλον φιλικός: Τι τις θέλετε τις στρατιωτικές κολεγιές με το ισραήλ; Δεν τις χρειαζόσαστε και μόνο προβλήματα θα (σας) δημιουργήσουν στην ευρύτερη περιοχή…

Σιγά μην δεν ξέρουμε τι κάνουμε!

Θα πηγαίνουμε όπου μας πηγαίνουν οι σύμμαχοι και το νο 1 εθνικό μας κεφάλαιο! Και ενδιάμεσα θα σφυρίζουμε αδιάφορα και θα περιμένουμε την επόμενη eurovision για να ταϊσουμε την «εθνική υπερηφάνειά» μας.

Εν τω μεταξύ ο καιρός περνάει. Περνάει και για το πόπολο, ειδικά εκείνο που υποστηρίζει (ή νομίζει) ότι…

Με γεια το ταχύπλοο (2)…

Δευτέρα 18 Μάη (00.45) >> Όλη η φλυαρία και ο θόρυβος γύρω απ’ την (ουκρανική) magura κάνει αυτό που πρέπει: πετάει στην άκρη την απάντηση στην ερώτηση και πού το βρήκατε ρε μάγκες το drone των ονείρων σας, έτσι, «κουτίσιο»; Είχε χάσει το δρόμο του και το τσακώσατε εν πλω; (Όχι βέβαια, δεν πας να «πιάσεις» κάτι που μπορεί να εκραγεί! Αν το πετύχεις τυχαία το πυροβολείς για να σκάσει!!!) Έχασε τον προσανατολισμό του και στούκαρε κάπου οπότε ακινητοποιήθηκε; (Προφανώς όχι, ήταν αγρατζούνιστο!!!). Μπλέχτηκε σε τίποτα δίκτυα και το βρήκατε στο ξεψάρισμα; (Χα!!!)

Η αρχική ειδησειογραφία, ότι βρέθηκε «αραγμένο» υπομονετικά σ’ ένα σπηλιάρι κάπου στη Λευκάδα από ψαράδες, είναι προφανώς και η μόνη σωστή (: όταν πρόκειται να κουκουλωθεί κάτι οι πολύ αρχικές περιγραφές είναι και οι πιο κοντινές στην πραγματικότητα – στη συνέχεια προστίθενται τα παραπλανητικά και χάνεται η μπάλα…) Αλλά είναι επίσης και ανεξήγητη, με δεδομένη την τεχνολογία πλοήγησης που χρησιμοποιούν αυτά τα drones όταν είναι σε πραγματική χρήση. Αν χαθεί η επαφή τους με τους πλοηγούς / χειριστές, τα μεν ιπτάμενα πέφτουν και τσακίζονται, τα δε πλεούμενα κάπου στουκάρουν για να σταματήσουν… Υπάρχει επίσης και μηχανισμός αυτόματης αυτοκαταστροφής αν χαθεί η επαφή με τον χειριστή (κανείς δεν θα ήθελε να χρεωθεί ότι βούλιαξε “κατά λάθος” κρουαζερόπλοιο με 1000 άτομα!!!).  Ή, αν μείνουν από μπαταρία, βολοδέρνουν ακυβέρνητα και πάλι αυτοανατινάζονται… Πάντως σε σπηλιές δεν πάνε να κρυφτούν περιμένοντας πότε κάποιος θα δεήσει να τα βρει!!

Θα πρέπει επιπλέον να πάρει κάποιος σοβαρά υπόψη του τι συμβαίνει στην αφετηρία της διαδρομής της magura, στις λιβυκές ακτές. Δεν δρουν εκεί μόνο ουκρανοί πράκτορες. Δρουν και θεοναζί. Πιθανότατα και κάποιοι έλληνες. Σίγουρα και τούρκοι, γάλλοι, ιταλοί, αμερικάνοι, ρώσοι… Με τέτοιο συνωστισμό πρωτοκοσμικών υπηρεσιών το ποιος είναι τι είναι συνήθως δύσκολο να εξακριβώνεται. Οπότε είναι ιδανικός (αυτός ο συνωστισμός) να «εξαφανιστεί» ένα όπλο αν υπάρχει ενδιαφέρον για κάτι τέτοιο. Να κλαπεί, ή να «αγοραστεί»: ειδικά οι ουκρανοί είναι φημισμένοι για το λαθρεμπόριο όπλων!!!

Η πιο εύλογη απάντηση στην απαγορευμένη ερώτηση είναι ότι η magura ήρθε «πακέτο»… «Κρύφτηκε» στο σπηλιάρι της Λευκάδας για να αλλάξει χέρια… Βρέθηκε τυχαία, οπότε έπρεπε να υπάρξει και μια ξεκαρφωτική «αφήγηση»… (Διαφορετικά κανείς εκτός των ελληνικών υπηρεσιών δεν θα μάθαινε τίποτα). Κι αυτά γίνονται ακόμα πιο εύλογα απ’ το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος / παρακράτος ήθελε το know how της ουκρανικής (ή ουκρανο-αγγλικής…) magura, αλλά χωρίς τους «φιλοτουρκικούς» περιορισμούς που έβαζε το «επίσημο» Κίεβο! (Τι να την κάνει την magura αν όχι κατά τουρκικών πολεμικών πλοίων; Να τορπιλίσει ένα ιταλικό αντιτορπιλικό σε απάντηση για την «Έλλη»;)

Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η (χαρούμενη!) αλήθεια σχεδόν δεν κρύφτηκε! Μια μόλις ημέρα μετά την δήθεν «τυχαία ανακάλυψη» του drone-των-ελληνικών-ονείρων, τα καθεστωτικά «νέα» κυκλοφόρησαν μ’ αυτό το πρωτοσέλιδο:

Διαβάστε σωστά: Το drone «μίλησε» (το μπαγάσικο!!) Γιατί το Πεντάγωνο το θεωρεί «θείο δώρο» και έδωσε εντολές για έλεγχο χωρίς χρονοτριβή – Πού έγινε «φύλλο και φτερό» με στόχο και την αντιγραφή της τεχνογνωσίας που προσφέρει…

Σαφές; Το εφοπλιστικό εθνικό asset μίλησε!!

Ακόμα κι ο αρμόδιος condor, ο ρημαδοΓουαϊδοΝικόλας, ήταν όλο χαμόγελα (εκτός αν πρόκειται για το μόνιμα «φυσικό» του) για το θέμα στην προσυνεδριακή του κόμματός του. Λέει φυσικά τα εθνικά σωστά ψέμματα («αλιεύτηκε έξω απ’ τα χωρικά ύδατα» – δηλαδή η Λευκάδα είναι εκτός;;;) αλλά αυτό ας του συγχωρεθεί: είναι το «φυσικό» του πόστου του!!!


Τα πραγματικά δεδομένα ωστόσο δεν είναι καθόλου «για χαρά». Αν ο ντόπιος εθνικόφρων μιλιταρισμός αποφάσισε ότι τα ρομπότ είναι στα μέτρα του, κάνει λάθος:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ο «αιώνιος εχθρός» … σε «νέες προκλήσεις»…

Δευτέρα 18 Μάη >> Όταν ο don Rico (εκπροσωπώντας τα «εθνικά συμφέροντα», με την ουσιαστική συμφωνία όλου του πολιτικού φάσματος) «δένει» την συμμαχία του ελλαδιστάν με τους θεοναζί, τι ακριβώς φαντάζεται ότι θα κάνει η Άγκυρα, εναντίον της οποίας στρέφεται αυτή η συμμαχία; Μήπως ότι θα διαλυθεί απ’ τον καϋμό της;

Ας θυμηθούμε αυτές τις γενικά αποδεκτές κινήσεις του κατά τα άλλα «μισητού» από μερίδα του πληθυσμού don Rico: είναι η μόνη ευρωπαϊκή πολιτική βιτρίνα που έσφιξε το γεμάτο αίμα χέρι του καταζητούμενου αρχιχασάπη του Τελ Αβίβ μόλις περιορίστηκε η σφαγή των Παλαιστινίων (: «εκεχειρία»…)∙ και είναι η πρώτη (και μοναδική ως τώρα) ευρωπαϊκή πολιτική βιτρίνα που έτρεξε πρόσφατα (6 Μάη) να σφίξει το χέρι του τοξικού των εμιράτων μόλις έγινε διάλειμμα στον πόλεμο∙ που είναι ο ΜΟΝΟΣ άραβας σεϊχης ο οποίος συμμετέχει εξαρχής ενεργά, στο πλάι του ψοφιοκουναβιστάν και των θεοναζί, στις επιθέσεις κατά της Τεχεράνης.

Με άλλα λόγια ο δεν-είναι-τώρα-η-ώρα-να-ασχολούμαστε-με-τη-διεθνή-νομιμότητα don Rico κάνει ότι μπορεί για να ρυμουλκήσει τους υπηκόους του, ζωντανούς ή νεκρούς, πίσω απ’ τα συμφέροντα του νο 1 εθνικού κεφάλαιου, συμμετέχοντας σε πολέμους.

Με το Τελ Αβιβ ο κοινός «αντιτουρκισμός» είναι σαφέστατος. Με το Abu Dhabi όμως; Ποιο είναι το ζητούμενο αυτής της «σωστής μεριάς της ιστορίας»; Μόνο επειδή τα εμιράτα έχουν αγκαλιαστεί με τους θεοναζί μπας και επιβιώσουν ως καθεστώς;

Όχι μόνο! Ο «πυλώνας σταθερότητας» («πύστα» για τους φίλους…) ελπίζει να αποκτήσει διεθνή χρησιμότητα, δηλαδή γεωπολιτικές προσόδους, αν «κουμπώσει» με έναν (ακόμα….) διάδρομο… Τον India – Middle East – Europe Corridor, χαϊδευτικά IMEC.

Κατ’ αρχήν αυτό είναι μια αμερικανική (νυσταλέος Jo) ιδέα, του 2023, μπας και ανταγωνιστεί τους κινέζικους «δρόμους του μεταξιού». Μπας…

Ανάλογα με το ποιος (και γιατί) φτιάχνει τους χάρτες, η εικονογράφηση του IMEC μπορεί να είναι αυτή (που περιλαμβάνει και ελλαδιστάν – και, υποθέτουμε, όχι τον Πειραιά της cosco αλλά την Ελευσίνα της Tάδεoil…):

ή αυτή, που δεν έχει καθόλου ελλαδιστάν:

Αμέσως αποκαλύπτεται η κωμικοτραγικότητα και η απελπισία του όλου σχεδίου – αλλά αμερικανικής έμπνευσης είναι, τέτοια εποχή τι θα περιμένατε;

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Η κατάρρευση της ηγεμονίας: πώς έξι χρόνια σύγκρουσης αναδιαμόρφωσαν τον χάρτη της Μέσης Ανατολής

Δευτέρα 18 Μάη (00.22) >> Ένα απόσπασμα άρθρου με τον πιο πάνω τίτλο απ’ το λιβανέζικο site almayadeen – στις 17 Μάη 2026:

Τις πρώτες πρωϊνές ώρες της 13ης Μάρτη 2026 ο Περσικός Κόλπος έζησε μια σκηνή που θα θεωρούνταν αδιανόητη λίγα χρόνια πριν. Οι πυκνές στήλες καπνού που ανέβαιναν απ’ την έδρα του 5ου στόλου του πολεμικού ναυτικού των ΗΠΑ στη Μανάμα ήταν κάτι περισσότερο από απλά τα επακόλουθα μιας πυραυλικής επίθεσης. Σηματοδότησαν το επίσημο τέλος μιας εποχής όπου η Ουάσιγκτον θεωρούσε τον εαυτό της αδιαμφισβήτητο ηγεμόνα της περιοχής. Το 44ο κύμα της «επιχειρήσης True Promise 4», που στόχευε στην καρδιά της αμερικανικής επιμελητείας στο Μπαχρέιν, αποτελεί την κορύφωση μιας εξαετούς στρατηγικής μεταμόρφωσης – μιας διαδρομής που ξεκίνησε με τη δολοφονία του στρατηγού Qassem Soleimani, και ολοκληρώθηκε με την πλήρη ανατροπή της ισορροπίας δυνάμεων.

Όταν η κυβέρνηση Trump διέταξε την επίθεση με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης τον Ιανουάριο του 2020, ο υπολογισμός της Ουάσιγκτον βασιζόταν σε μια κλασσική «Επίδειξη Δύναμης» που αποσκοπούσε στην παράλυση του δικτύου αντίστασης και στην αποκατάσταση της αμερικανικής αποτροπής. Ωστόσο έξι χρόνια αργότερα οι αναλυτές υποστηρίζουν ότι αντί να ενσταλλάξει φόβο, ο δολοφονία εκείνη χρησίμευσε ως η κύρια κινητήρια δύναμη για μια θεμελιώδη μετατόπιση στο στρατιωτικό δόγμα της Τεχεράνης. Αντί να υποχωρήσει, το Ιράν μεταπήδησε από την «Ισορροπημένη Απάντηση» σ’ ένα δόγμα «Κλιμακούμενης Αποτροπής». Σύμφωνα μ’ αυτό το νέο δόγμα, οποιαδήποτε τακτική πρόκληση από έναν αντίπαλο πυροδοτεί μια εκθετική και μη γραμμική απάντηση, που έχει σχεδιαστεί για να οδηγήσει το κόστος της σύγκρουσης πέρα απ’ τα όρια ελέγχου του εχθρού.

Το τρέχον γεωπολιτικό τοπίο δεν μπορεί να κατανοηθεί χωρίς το πλαίσιο του «Πολέμου των 12 ημερών» τον Ιούνιο του 2025. Κατά την διάρκεια αυτής της σύγκρουσης το «Ισραήλ», με σημαντική βοήθεια από τις ΗΠΑ, ξεκίνησε μια χωρίς προηγούμενο εκστρατεία για την αποσυναρμολόγηση της πυρηνικής και στρατιωτικής υποδομής του Ιράν.

… Τα αντίποινα του Ιράν (εκτόξευση πάνω από 550 βαλλιστικών πυραύλων και 1.000 drones) απέδειξαν ότι ακόμη και υπό ακραία συστημική πίεση η Τεχεράνη μπορούσε να παραλύσει το στρατηγικό βάθος των αντιπάλων της. Αυτός ο πόλεμος απέδειξε ότι η εποχή των επιχειρήσεων «hit–and–run» εναντίον του Ιράν είχε τελειώσει. Μετά τον πόλεμο η Τεχεράνη κάλυψε γρήγορα τα αμυντικά της κενά με προηγμένη τεχνολογία ανατολικής προέλευσης, βάζοντας τις βάσεις για την οριστική αντιπαράθεση του 2026.

… Το 2026 η Μέση Ανατολή δεν είναι πια μια περιοχή του κόσμου όπου ένα μόνο τηλεφώνημα απ’ τον Λευκό Οίκο μπορεί να υπαγορεύσει την πορεία της ιστορίας.

Η δολοφονία του στρατηγού Soleimani, που είχε στόχο να σημάνει το «τέλος της αντίστασης», έγινε αντ’ αυτού το σημείο εκκίνησης για την κατάρρευση του αμερικανικού κύρους στη Δυτική Ασία. Απ’ το αρχηγείο του 5ου Στόλου στο Μπαχρέιν ως τις βάσεις στο al–Asad και στο Erbil, η “Indispensable Power” του παρελθόντος αποκαλύφθηκε ως ένας ευάλωτος και στοχοποιημένος παράγοντας.

Το μήνυμα της Τεχεράνης είναι αδιαμφισβήτητο: οποιαδήποτε προσπάθεια μετατόπισης της ισορροπίας δια της βίας θα αντιμετωπιστεί με μια απάντηση που θα επεκτείνει το θέατρο του πολέμου στα πιο ζωτικά συμφέροντα του εχθρού. Η Μέση Ανατολή ξεπερνά την εποχή της μονομερούς προσέγγισης, δίνοντας τη θέση της σε μια νέα τάξη πραγμάτων που ορίζεται απ’ την βούληση των περιφερειακών κρατών και λαών, και την πραγματικότητα μιας εγχώριας κλιμακούμενης αποτρεπτικής δυνατότητας.

Παγίδες; Ο Θουκυδίδης σε αδιέξοδο…

Δευτέρα 18 Μάη (00.18) >> “History has shown that Empires in decline will stop at nothing to arrest their inevitable fates. A wounded animal will desperately claw and roar on its way down”

Η Ιστορία έχει δείξει ότι οι Αυτοκρατορίες που παρακμάζουν δεν θα σταματήσουν πουθενά προκειμένου να εμποδίσουν το αναπόφευκτο τέλος τους. Σα πληγωμένο ζώο θα δαγκώνουν και θα βρυχώνται καθώς κατρακυλούν.

Αυτό είπε ανάμεσα σ’ άλλα ο ιρανός υπ.εξ. Araghchi (ξέροντας από πρώτο χέρι για τι μιλάει…) στην πρόσφατη σύνοδο των brics+ στο Ν. Δελχί στις 14 Μάη, τις ίδιες μέρες που ο εκπρόσωπος της δαγκώνω-και-βρυχώμαι-καθώς-κατρακυλάμε πρώην υπερδύναμης βρισκόταν στο Πεκίνο «νομίζοντας ότι…». Κι αυτό είναι, δυστυχώς, η παγκόσμια καπιταλιστική πραγματικότητα απ’ την οποία δεν πρόκειται να ξεφύγουμε ούτε μ’ ευχές, ούτε με προσευχές: κανένας ηγεμόνας στην ιστορία του είδους μας δεν «παραχώρησε τη θέση του» χωρίς αίμα – συνήθως των Άλλων.

Τα περί «παγίδας του Θουκυδίδη» και «μην πέσουμε μέσα» που λέγονται κατά καιρούς είναι … ανιστόρητα! Κατά την ταπεινή μας άποψη ο Θουκυδίδης έχει υπάρξει ο μόνος γνωστός ιστορικός με τίμιο, συγκεκριμένο αλλά και μοναχικό πολιτικοηθικό στόχο. Ίσως είναι ο μόνος που έδωσε στο «Ιστορώ» ένα συνεπές, συγκροτημένο, όχι υστερόβουλο, όχι ιδιοτελές νόημα∙ πέρα και ενάντια στο γνωστό κλισέ ότι «την Ιστορία την γράφουν οι νικητές».

Ωστόσο δεν έζησε για να διαπιστώσει ότι στην Ιστορία δεν υπάρχει «κενό»∙ και πως αν δύο αντίπαλοι (η εδραιωμένη και η αναθεωρητική «δύναμη») αλληλοκαταστραφούν στη μεταξύ τους αναμέτρηση, απλά θα ανοίξουν τον δρόμο για την ανάδυση μιας «τρίτης» ηγεμονικής κατάστασης. (Στην περίπτωση των Σπαρτιατών και των Αθηναίων αυτοί οι «τρίτοι» ήταν οι Μακεδόνες…)

Θα υπήρχε, άραγε, περίπτωση το ιμπεριαλιστικό Λονδίνο και το ιμπεριαλιστικό Παρίσι να «μην πέσουν στην παγίδα του Θουκυδίδη» κατά του αναθεωρητικού, ιμπεριαλιστικού Βερολίνου στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα; Όχι!!! Ο Keynes προειδοποίησε τους πρώτους για το ποιο θα ήταν το πραγματικό αποτέλεσμα της «Συνθήκης των Βερσαλλιών» που με τόση χαρά μαστόρεψαν μετά το τέλος του 1ου παγκόσμιου – δεν τον άκουσαν. Δεν υπήρχε περίπτωση να τον ακούσουν: η καπιταλιστική τάση ήταν πολύ ισχυρότερη απ’ την διορατικότητα ενός εκλεκτού τέκνου της βρετανικής διανόησης…

Τελικά χρειάστηκαν όχι ένας αλλά δύο παγκόσμιοι πόλεμοι «μέσα στην ‘παγίδα’….», πάνω από 100 εκατομμύρια νεκροί / δολοφονημένοι και στους δύο μαζί, καταστροφές πέρα από κάθε «φαντασία» του 19ου αιώνα (αλλά απόλυτα ταιριαστές με τις ‘επιστημονικές’ δυνατότητες του κεφάλαιου στο πρώτο μισό του 20ου) για να εξασφαλιστούν οι προϋποθέσεις υπέρ ενός «τρίτου» ιμπεριαλισμού, του αμερικανικού…

Έχουμε υποστηρίξει (και υποστηρίζουμε σταθερά…) ότι το γεγονός πως (σα δυτικοί / πρωτοκοσμικοί, στην κοιλιά του κήτους-που-κατρακυλάει-δαγκώνοντας-και-γαυγίζοντας-προσπαθώντας-να-εμποδίσει-το-αναπόφευκτο-τέλος-της-ηγεμονίας-του) είμαστε ακόμα ζωντανοί, αυτό το οφείλουμε στους «αναθεωρητές», στους καινούργιους, ήδη παρόντες ηγεμόνες: αυτοί ΔΕΝ θέλουν την κορύφωση του 4ου παγκόσμιου (δεν θα ήθελαν καν την τωρινή φάση του!), όχι από καλοσύνη ή αβρότητα αλλά εξαιτίας της αντικειμενικής βεβαιότητας για την υπεροχή τους. Ειδικά το Πεκίνο.

Δεν έχουμε αυτήν την άποψη από … συμπάθεια στα καινούργια αφεντικά του πλανήτη!!! Την έχουμε καθαρά και μόνο από γνώση και επίγνωση της Ιστορίας: η πλευρά που επιλέγει την καταστροφή, την «καμένη γη» σε μια τέτοιας κλίμακας ενδοκαπιταλιστική αναμέτρηση, είναι εκείνη που δεν μπορεί να επιβληθεί, δεν μπορεί να «νικήσει» εντός ή εκτός εισαγωγικών ή ακόμα και να «σταθεί» με άλλον τρόπο!!! Όσο πιο αδύναμη είναι πραγματικά, τόσο περισσότερο «επενδύει» στη βίαιη, αιματηρή, ολική καταστροφή του αντιπάλου της∙ μήπως και μ’ αυτόν τον τρόπο καταφέρει να ρεφάρει.

Διακινείται ως «αυτονόητη» η ιδέα ότι αφού η κορύφωση του 4ου παγκόσμιου πολέμου θα είναι αναπόφευκτα πυρηνική, όλες οι πλευρές έχουν συμφέρον (για το «καλό της ανθρωπότητας»…) να την αποφύγουν. Αυτό το θεώρημα στηρίζεται στην αυταπάτη ότι υπάρχει καθολικά αποδεκτό «καλό της ανθρωπότητας» (υπήρχε άραγε και όταν βομβαρδίζονταν η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι;). Στηρίζεται επίσης στην εξέλιξη του 3ου παγκόσμιου πολέμου ο οποίος πλαστογραφημένος ως «ψυχρός» παραγράφει το γεγονός ότι ναι μεν δεν κορυφώθηκε πυρηνικά, αλλά αυτό μόνο στο βαθμό που μπορούσε να εκτονώνεται και να γίνεται σ’ όλο τον υπόλοιπο πλανήτη εκτός από ένα μικρό (γεωγραφικά και πληθυσμιακά) τμήμα του. Ουσιαστικά ο 3ος παγκόσμιος, με όλες τις παραδοσιακές αλλά και «καινοτόμες» μορφές του, ήταν το ίδιο θανατηφόρος και καταστροφικός με τον 2ο. Η διαφορά του ήταν πως δεν έγιναν ερείπια η Ουάσιγκτον, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Βερολίνο, το Τόκιο ή το Πεκίνο…  Η Nakba (κι όλες οι υπόλοιπες σ’ αυτόν τον κόσμο) ήταν των Άλλων.

Αν στον 3ο παγκόσμιο είχε αποδοθεί ο πραγματικός χαρακτήρας του, τότε θα ήταν περισσότερο κατανοήτο το πως και γιατί ο 4ος ξεκίνησε σχεδόν αμέσως μετά την λήξη του προηγούμενου! Και θα ήταν επίσης κατανοητό το γεγονός ότι αυτός ο 4ος που άρχισε να γενικεύεται ως «διαρκής πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», άρχισε να κλιμακώνεται και να εμπλουτίζεται σταθερά έκτοτε με όλα τα διαθέσιμα μέσα (στρατιωτικά, οικονομικά, νομισματικά, εμπορικά, ιδεολογικά…) χωρίς να φτάνει, χωρίς να πλησιάζει καν ακόμα σε κάποια οριστική, τελική έκβαση: τα παρακμιακά κτήνη συνεχίζουν να δαγκώνουν και να βρυχώνται κατρακυλώντας∙ κι εμείς πάντα κλεισμένοι στα στομάχια τους…

Θα ήταν επίσης δυσάρεστα κατανοητό το ότι απ’ τις αρχές των ‘90s (τέλος του 3ου παγκόσμιου…) η καπιταλιστική «ανάπτυξη» (που σημαίνει: η «ανάπτυξη» και της παραγωγικότητας και της καταστροφικότητας τόσο της εργασίας όσο και του κεφάλαιου) έχει εκτιναχτεί, «καταπίνοντας» κυριολεκτικά εδάφη, ιδιότητες, δυνατότητες, σχέσεις, ποιότητες, ακόμα και μικροκλίμακες της ζωής και της ύλης σ’ αυτόν τον πλανήτη που ως και τα ‘80s μπορούσαν να βρίσκονται στην άκρη, στο «περιθώριο» της αξιοποίησης του κεφάλαιου, και άρα των  ενδοκαπιταλιστικών διεκδικήσεων, εντάσεων, συγκρούσεων.  

Δεν υπάρχει πια, εξαιτίας αυτής της «ανάπτυξης», ζώνη εκτόνωσης της ενδοκαπιταλιστικής σύγκρουσης βολική για τους πρωτοκοσμικούς! Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) η σφαγή στην Παλαιστίνη έχει ανοικτά τόσους πολλούς πρωτοκοσμικούς χασάπηδες ώστε μόνο σαν προοίμιο εκείνου που ετοιμάζουν γενικά μπορεί να εννοηθεί… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) οι πάγοι της Γροιλανδίας είναι επίδικοι… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) τα βάθη των ωκεανών είναι επίδικα, όχι μόνο για ρομποτικό σκάψιμο αλλά και για τους μυστηριώδεις οργανισμούς που έμειναν για χιλιάδες χρόνια άγνωστοι κι ανεκμετάλλευτοι… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) το εγγύς διάστημα είναι όχι απλά επίδικο αλλά «επιστρατευμένο»… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) τα κύτταρα κάθε έμβιου οργανισμού (και ψηλά στη λίστα τα κύτταρα του είδους μας) είναι πεδίο ενδοκαπιταλιστικής πολεμικής αναμέτρησης… Ξαφνικά (καθόλου έτσι!) τα νευρικά και εγκεφαλικά μας κύτταρα είναι επίσης πεδίο συστηματικού πολέμου…

Κι ακόμα αυτό: ξαφνικά (καθόλου έτσι!) ο εργατικός μισθός, άμεσος και έμμεσος, μέσα απ’ την «ψηφιοποίησή» του και το υποχρεωτικό πέρασμά του από τα κανάλια του κεφάλαιου (: τράπεζες…) παύει να είναι η (πετσοκομμένη…) «αμοιβή της αυτό-νομης ζωντανής εργασίας» και γίνεται ελεγχόμενη «παραχώρηση» του ατομικού και συλλογικού αφεντικού, πάντα υπό την απειλή διακράτισης∙ μέσο για μια ιστορικά πρωτοφανή πολιτικοτεχνική ομηρία / αιχμαλωσία της σύγχρονης εργατικής τάξης ώστε να εξασφαλιστεί η υπακοή και η πειθάρχησή της… 

Δεν τα γράφουμε αυτά για να σας μαυρίσουμε τις μέρες και τις νύχτες∙ κι άλλωστε είναι αμφίβολο αν ζείτε στις πιο αισιόδοξες εποχές ever… Τα γράφουμε επειδή η ανάκτηση όλων όσων μας κλέβουν, δύσκολη πια έτσι κι αλλιώς, θα αρχίσει απ’ το πιο πρόσφατο δικό μας χαμένο πεδίο μάχης: την συνείδηση, την εργατική συνειδητοποίηση της πραγματικότητας.

Ναι, είναι ζόρικη, συχνά βασανιστική αυτή η συνειδητοποίηση. Αλλά έχουμε χάσει τουλάχιστον 3 δεκαετίες αν όχι περισσότερο. Κι αυτή η απώλεια πληρώνεται: ακόμα και με τα πιο σφικτά κλεισμένα μάτια, ακόμα και με το κεφάλι όσο πιο βαθιά γίνεται μέσα στην άμμο, ακόμα και υπό την επήρεια του πιο παραλυτικού μιθριδατισμού, ακόμα και στη δίνη του πιο καταθλιπτικού μικροαστισμού, σε καπιταλισμό ζούμε.

Ο καπιταλισμός ούτε συγχωρεί ούτε (μας) λυπάται.