Δευτέρα 12 Γενάρη >> Ξέρει αρκετά και καταλαβαίνει περισσότερα ο Max. Αλλά δεν τα ξέρει όλα σε ότι έχει σχέση με την συμμαχία του ελλαδιστάν με το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς:
Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…
Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.
Haaretz 3 Οκτώβρη 2025
(Μήπως, με αντεστραμμένη χρήση της τεχνολογίας γρήγορης απαγωγής ενός προέδρου γίνεται να φυτευτεί ένα βασιλόπουλο κάπου αλλού;)
Δευτέρα 12 Γενάρη (00.09) >> Οι λεγόμενες «χρωματιστές επαναστάσεις», το playbook του soft (;) δυτικού ιμπεριαλισμού, έχει μουχλιάσει. Και αν υπάρχει ένα μέρος όπου το ξέρουν καλά, αυτό είναι στην Τεχεράνη. Κι όμως…
Η αφορμή των διαδηλώσεων ήταν εύλογη.
Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…
Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.
Caracas, τη νύχτα 2 προς 3 Γενάρη. Happy new fear?
Δευτέρα 5 Γενάρη (00.26) >> Ο «σκληρός καινούργιος σερίφης στην πόλη» θα έχει την τύχη ενός άλλου σερίφη, εκείνου στην κωμόπολη Big Whiskey στην ταινία Unforgiven. Ακολουθεί κι αυτός και η συμμορία του πιστά, με ακρίβεια και με απόλυτη άγνοια τα βήματα εκείνου του Little Bill, «βασιλιά της πόλης»:
Πάνω: ο κινηματογραφικός σκληρός σερίφης την στιγμή που, μέσα στο υποφωτισμένο σαλούν, λέει χαρούμενος για εκείνον που τον σημαδεύει «ξέμεινε από σφαίρες, βαράτε τον» (Σα να έλεγε: ξέμεινε από πυραύλους…) Τα επόμενα δευτερόλεπτα είναι τάβλα κι αυτός και οι μπράβοι του…
Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…
Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.
Δευτέρα 5 Γενάρη (00.15) >> Μοιάζει το Καράκας εύκολη λεία για το ψοφιοκουναβιστάν; Το παίρνει με «βόλτα στην εξοχή»;
Όχι δα!
Αντίθετα με τις φήμες (και τις προσδοκίες και τα πανηγύρια πολλών και διάφορων σφουγγοκωλάριων του παρακμιακού ψοφιοκουναβιστάν), με το ξημέρωμα, τα εκατομμύρια των «τσαβίστας» ήταν στη θέση τους. Ο Diosdado Cabello, υπουργός εσωτερικών, «βετεράνος» τσαβίστας και ισχυρός παράγοντας του καθεστώτος, κάλεσε τις ένοπλες λαϊκές επιτροπές (υπολογίζονται γύρω στα 4 εκατομμύρια πληβείων) να κινητοποιηθούν – προφανώς για να μην διανοηθούν κάποιοι μέσα στη βενεζουέλα ότι «να η ευκαιρία»:
Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…
Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.
Δευτέρα 5 Γενάρη (00.05) >> Δεν φαίνεται να είναι «πουτινόφιλος»… (Γιατί θα έπρεπε;) Ο Jean-Daniel Ruch ήταν πρεσβευτής της ελβετίας την Άγκυρα το 2022. Είχε επαρκή γνώση και «περιφερειακή» συμμετοχή στις διαπραγματεύσεις που έγιναν στην Istanbul στις αρχές της άνοιξης εκείνης της χρονιάς μεταξύ Κιέβου και Μόσχας, διαπραγματεύσεις που είχαν καταλήξει σε συμφωνία – μέχρι που…
Όπως λέει ο ίδιος, η οικοδεσπότης Άγκυρα είχε ζητήσει το know how της ελβετίας για να διαμορφωθεί το μοντέλο ουδετερότητας που θα ακολουθούσε (μέσω της σε τελική φάση συμφωνίας…) το Κίεβο: σ’ αυτό το σημείο βρισκόταν το ζήτημα – μέχρι που…
Να τι είπε σε συνέντευξή του στα μέσα Δεκέμβρη του 2024:
Αυτά έγιναν τότε. Το 2022 (και ειπώθηκαν στα τέλη του 2024). Αυτά έγιναν τότε που οι πολεμοκάπηλοι της δύσης (συμπεριλαμβανόμενου του don Rico & Co, αλλά και του μεγαλύτερου μέρους της εντόπιας λεγόμενης «αντιπολίτευσης»…) έλεγαν πρακτικά ότι «δεν είμαστε έτοιμοι για ειρήνη, πρέπει πρώτα να λιώσουμε την ρωσία» κηρύσσοντας πόλεμο κατά της Μόσχας∙ μη και χάσουν το κομμάτι τους απ’ την μοιρασιά της λείας…
Και μετά τα τέλη του 2024 τι έγινε;
Ήρθε το …. φιλειρηνικό ψόφιο κουνάβι στο αμερικάνικο άσπρο σπίτι… Κάτι έλεγε για fast truck τέλος του πολέμου (αλλά ο ανθύπατος Vance ο Eyeliner είπε ότι «χάσαμε τον πόλεμο»…)
Και;
Έγινε εκείνο που (με σκοπιμότητα…) αποκάλυψε η μηντιακή ναυαρχίδα των «δημοκρατικών», οι New York Times, στις 30 Δεκέμβρη 2025… χωρίς να διαψευστεί απ’ το ψοφιοκουναβικό επιτελείο, πράγμα που θα γινόταν με λύσσα αν το άρθρο είχε έστω και μισό ψέμα. Μια αποκάλυψη που λύνει τις απορίες όσων αντιμετωπίζουν τον 4ο παγκόσμιο πόλεμο ρηχά και επιπόλαια, σα νάναι συμπλοκή χουλιγκάνων…
Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…
Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.
Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.18) >> Ως προχτές 4 απ’ τους 8 αιχμαλώτους, οι Kamran Ahmed, Heba Muraisi, Teuta Hoxha και Lewie Chiaramello συνέχιζαν την πολυήμερη απεργία πείνας. Κανένας / καμία δεν έχει καταδικαστεί για οτιδήποτε. Είναι προφυλακισμένοι / ες ως «ύποπτοι τρομοκρατίας», χωρίς δίκη, ξεπερνώντας κατά πολύ τα νόμιμα όρια προφυλάκισης (που στην αγγλία είναι 6 μήνες). Όλοι / ες βρίσκονται σε ημιαπομόνωση, χωρίς ασφυκτικά περιορισμένη επαφή με δικηγόρους, για πάνω από ένα χρόνο∙ με την Qesser Zuhrah να έχει συμπληρώσει ήδη 16 μήνες.
Έτσι, για τον τσαμπουκά.
[για αναγνώστες / στριες στο wordpress: οι σημερινές αναφορές συνεχίζονται στην επόμενη σελίδα]
Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.15) >> Πως σας φαίνεται η πιο κάτω είδηση;
Πρόσφατη; Δεν είναι! Πρόκειται για εθνικόφρονα πανηγυρισμό στις 1 Δεκέμβρη του 2019 – διακρίνεται άλλωστε αριστερά ο Αναστασιάδης… Ας το θυμίσουμε: στα τέλη του 2019 δεν είχε ξεκινήσει ο πόλεμος στο ουκρανικό πεδίο μάχης, ούτε είχε γίνει η σφαγή στην Παλαιστίνη (το «δικαίωμα αυτοάμυνας» των κανίβαλων). Ούτε καν ο τσαχπίνης ιός δεν είχε απειλήσει, ως «αόρατος εχθρός»…
Όμως στα τέλη του 2019 υπήρχαν οι «σταθερές» της λεγόμενης «εθνικής εξωτερικής πολιτικής»: η αντιτουρκική συμμαχία με το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς.
Πρόσφατα είναι αυτά:
Ο εθνικόφρων αντιτουρκισμός είναι πάγιος στα μέρη μας, σ’ όλο το «πολιτικό / ιδεολογικό φάσμα». Μόνο που τώρα, στις αρχές του 2026, οι αριστεροί ψάλτες του έχουν ένα παλούκι στα οπίσθιά τους. Έχουν ένα πρόβλημα,
Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…
Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.
Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.09) >> Το κέρας-της-Αφρικής είναι ένα εξωτικό μέρος… Μ’ έναν καλό μισθό δεν θα μπορούσαν να κάνουν καριέρα εκεί, ως μισθοφόροι, οι 1000 γενναίοι ντόπιοι φίλοι των θεοναζί (και οι 500 γενναίοι νοτιοκύπριοι);
Αν δεν κάνει το ελλαδιστάν εξαγωγή ανθρωπισμού, ποιος θα κάνει; Υπάρχει άλλωστε εμπειρία απ’ την περιοχή και προηγούμενο: η «αντιμετώπιση των πειρατών» (της σομαλίας)…
Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.06) >> Είναι τόσο παρανοϊκή η επιμονή διάφορων παρακμιακών πρώην «μεγάλων δυνάμεων» στην ευρώπη ότι το 2028 ή το 2029 θα είναι σε θέση «να αντιμετωπίσουν» στρατιωτικά την Μόσχα ώστε θα ήταν φρόνιμο να αναρωτηθεί κανείς για το αν αυτή η επιμονή κρύβει κάτι άλλο, πιο ρεαλιστικό αν και σταθερά βρώμικο.
Ο τρέχων σχολιασμός της εξώφθαλμης ανισορροπίας δυνάμεων μεταξύ της «συμμαχίας των προθύμων» και της Μόσχας ακόμα κι αν οι πρώτοι καταφέρουν να γίνουν … αστακοί υποθέτει πως το ζητούμενο είναι να συρθεί η Ουάσιγκτον στο πλάι αυτών των ευρωσταυροφόρων. Όμως άσχετα με το ποιοι είναι στην αμερικανική διοίκηση το να επιλέξει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός να συγκρουστεί με την Μόσχα ουσιαστικά σε ευρωπαϊκό έδαφος σημαίνει την καταστροφή της ευρώπης. Απλά και καθαρά. Τέτοια είναι η επιδίωξη του Βερολίνου, του Παρισιού και του Λονδίνου;
Αν οι όποιες ερμηνείες (εντός ή εκτός εισαγωγικών) της συγκυρίας βασίζονται αποκλειστικά στην ποιότητα των πολιτικών βιτρινών, τότε παίρνουν οριστικό διαζύγιο με την βασική αρχή ύπαρξης των καπιταλιστικών κρατών, ότι δηλαδή υπάρχουν συμφέροντα (που άλλοτε συγκλίνουν και άλλοτε αποκλίνουν, αλλά υπάρχουν σίγουρα!) που εκπροσωπούνται στην «κορυφή της εξουσίας». Το κράτος είναι το κόμμα των αφεντικών – έπαψε αυτό να ισχύει;
Λέμε πως όχι. Υπάρχει λοιπόν άλλη εξήγηση γι’ αυτό που από πρώτη ματιά φαίνεται σαν ένας παρανοϊκός μιλιταρισμός, σαν μια φαντασιωτική φυγή-προς-το-μέλλον; Ναι – ακόμα κι αν της δοθούν μικρές πιθανότητες υπάρχει. Το ότι έχει «διατυπωθεί» απ’ την Μόσχα ακόμα και το 2022 (αλλά και νωρίτερα…) επιτρέπει σε διάφορους δυτικούς να την έχουν χαρακτηρίσει «θεωρία συνωμοσίας». Βολικό. Και τετριμμένο…
Είτε χαρακτηριστεί «κατάληψη» είτε θεωρηθεί «απελευθέρωση», η ρωσική προσάρτηση των 4 πρώην ουκρανικών επαρχιών γίνεται και νομιμοποιείται στο όνομα της προστασίας των ρώσων σ’ αυτήν την μεγάλη ζώνη της νότιας και ανατολικής ουκρανίας. Το επιχείρημα της συγκεκριμένης προστασίας δεν είναι πλαστό. Αλλά επίσης δεν είναι ρωσική αποκλειστικότητα.
Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…
Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.
Δευτέρα 22 Δεκέμβρη (00.32) >>
Καθόμουν στην κλινική το πρώτο πρωί του κύματος κρύου, κρύο εκείνου του είδους που δεν αγγίζει απλώς το σώμα αλλά ροκανίζει και την ψυχή. Ένας δημοσιογράφος μου είχε γράψει νωρίτερα, ρωτώντας για τον καιρό και τις επιπτώσεις του στους ασθενείς. Διάβασα το μήνυμα και σκέφτηκα να απαντήσω αργότερα. Πίστευα, ανόητα, ότι κάποιος μπορούσε ακόμα να σκεφτεί ήρεμα σε έναν κόσμο σαν κι αυτόν.
Σήκωσα τα μάτια μου.
Μπροστά μου καθόταν μια γυναίκα, σιωπηλή και εξαντλημένη, με δυο μικρά κορίτσια γατζωμένα πάνω της. Ήταν ντυμένα με λεπτά ρούχα, του είδους που θα φορούσε κάποιος μια γλυκειά ανοιξιάτικη μέρα, όχι στη σκληρότητα του χειμώνα. Πάνω τους ήταν ριγμένο ένα σακάκι φθαρμένο και σκισμένο τόσο πολύ που χλεύαζε την ίδια την ιδέα της προστασίας. Στα πόδια τους φορούσαν φτηνές πλαστικές παντόφλες, απ’ αυτές που είναι για τα πλακάκια στο μπάνιο∙ παντόφλες με τις οποίες έπρεπε τα πόδια τους να αντέξουν στη λάσπη και στο κρύο. Ντράπηκα που φορούσα παπούτσια.
Πήρα το χέρι του ενός απ’ τα κορίτσια και το έβαλα στο τραπέζι. Τα δάκτυλά της ήταν μικρά κι ευαίσθητα, δάκτυλα χεριού ενός παιδιού που θα έπρεπε να ζωγραφίζουν ή να γράφουν τ’ όνομά του.
Αλλά όχι, ήταν τραυματισμένα. Το δέρμα ήταν ανοιγμένο. Τα τραύματα ήταν μικρά αλλά βαθιά, και βρώμικα παρ’ ότι φαίνονταν απλά. Έμοιαζαν σα να είναι από κάποια αρρώστια που δεν την ήξερα, δεν ήξερα ένα λατινικό όνομα που θα την εξηγούσε.
Καθώς εξέταζα το χέρι του το κορίτσι μίλησε.
Είπε ότι καθώς κοιμόταν στη σκηνή το προηγούμενο βράδυ ποντίκια της είχαν φάει τα δάκτυλα.
Δεν έκλαψε. Δεν το δραματοποίησε. Απλά το είπε, όπως κάποιος θα έλεγε ότι έβρεξε χτες ή ότι έκανε κρύο.
Και επειδή το μυαλό επαναστατεί όταν βρεθεί αντιμέτωπο με την απόλυτη αισχρότητα, την ρώτησα ξανά, σχεδόν θυμωμένα, σχεδόν σα να την παρακαλούσα να πει κάτι άλλο:
«Ποντίκια»;
«Ναι» απάντησε αμέσως, έκπληκτη που είχα εκπλαγεί.
Ακαριαία κάτι μέσα μου κατέρρευσε. Όχι αργά, όχι φιλοσοφικά, αλλά βίαια. Ο κόσμος συρρικνώθηκε κι έγινε στενός, χωρίς αέρα, λες κι ο θεός ο ίδιος να είχε κάνει ένα βήμα πίσω για να μην δει τι έγινε το δημιούργημά του.
Είχα διαβάσει για τον πόνο. Τον είχα σπουδάσει. Είχα θαυμάσει τις περιγραφές του στα βιβλία. Αλλά αυτό δεν ήταν πόνος. Ήταν η ταπείνωση υψωμένη σε βασική αρχή της ύπαρξης.
Ένας αρουραίος. Ένα ζωντανό πλάσμα που σπρώχνεται απ’ την πείνα και την βρωμιά και ροκανίζει τα δάχτυλα ενός παιδιού που κοιμάται. Μα η μεγαλύτερη φρίκη δεν ήταν ο αρουραίος. Ήταν ότι αυτό ήταν ένα γεγονός που έγινε συνηθισμένο. Το ότι το κοριτσάκι έβρισκε την δυσπιστία μου παράξενη. Το ότι το σύμπαν την είχε μάθει να συμβιβαστεί με το αδιανόητο.
Ήθελα να ουρλιάξω. Ήθελα να κατηγορήσω κάποιον, οποιονδήποτε. Την ανθρωπότητα, τις κυβερνήσεις, την ιστορία, τον θεό. Αλλά δεν υπήρχε κανείς να κατηγορήσω. Υπήρχε μόνο το χέρι του παιδιού που ήταν ήσυχα ακουμπισμένο στο τραπέζι.
Συνειδητοποίησα ότι δεν ήξερα τι να κάνω. Κανένα εγχειρίδιο ιατρικής δεν με είχε προετοιμάσει γι’ αυτό. Καμιά διάλεξη, καμιά εξέταση, κανένας λαμπρός καθηγητής δεν είχε μιλήσει ποτέ για ποντίκια που τρώνε ζωντανά τα παιδιά ενώ αυτά κοιμούνται. Κι ακόμα κι αν υπήρχε κάπου ένα τέτοιο κεφάλαιο είμαι σίγουρος ότι θα το είχα παραλείψει. Ποιος θα μπορούσε ποτέ να διαβάσει κάτι τέτοιο και να πιστεύει ότι ζει ακόμα σ’ έναν πολιτισμένο κόσμο;
Αυτό δεν ήταν φτώχια. Αυτό δεν ήταν πόλεμος. Αυτό ήταν ηθική κατάρρευση.
Αργότερα, όταν θυμήθηκα την ερώτηση του δημοσιογράφου για το κρύο και τις επιπτώσεις του, σχεδόν γέλασα. Για να απαντήσει κανείς σε κάτι τέτοιο δεν χρειάζεται ευφυία, ούτε στατιστικά στοιχεία, ούτε το σχόλιο κάποιου ειδικού. Αρκεί απλά να περπατήσει στους δρόμους της Γάζα για μια ώρα. Αρκεί να κοιτάξει προσεκτικά και τίμια, χωρίς να αποστρέψει το βλέμμα του.
Η απάντηση είναι εκεί, αναπνέοντας, αιμορραγώντας, περιμένοντας σιωπηλά κάποιον να παραδεχτεί επιτέλους τι επέτρεψε στον εαυτό του να γίνει αυτός ο κόσμος.
δρ. Ezzideen, 13 Δεκέμβρη 2025, κάπου στη Γάζα