Tag: εξωτερική πολιτική

Κράτη παρίες, κράτη συμμορίες

Caracas, τη νύχτα 2 προς 3 Γενάρη. Happy new fear?

Δευτέρα 5 Γενάρη (00.26) >> Ο «σκληρός καινούργιος σερίφης στην πόλη» θα έχει την τύχη ενός άλλου σερίφη, εκείνου στην κωμόπολη Big Whiskey στην ταινία Unforgiven. Ακολουθεί κι αυτός και η συμμορία του πιστά, με ακρίβεια και με απόλυτη άγνοια τα βήματα εκείνου του Little Bill, «βασιλιά της πόλης»:

Πάνω: ο κινηματογραφικός σκληρός σερίφης την στιγμή που, μέσα στο υποφωτισμένο σαλούν, λέει χαρούμενος για εκείνον που τον σημαδεύει «ξέμεινε από σφαίρες, βαράτε τον» (Σα να έλεγε: ξέμεινε από πυραύλους…) Τα επόμενα δευτερόλεπτα είναι τάβλα κι αυτός και οι μπράβοι του…

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Bolivar in action

Δευτέρα 5 Γενάρη (00.15) >> Μοιάζει το Καράκας εύκολη λεία για το ψοφιοκουναβιστάν; Το παίρνει με «βόλτα στην εξοχή»;

Όχι δα!

Αντίθετα με τις φήμες (και τις προσδοκίες και τα πανηγύρια πολλών και διάφορων σφουγγοκωλάριων του παρακμιακού ψοφιοκουναβιστάν), με το ξημέρωμα, τα εκατομμύρια των «τσαβίστας» ήταν στη θέση τους. Ο Diosdado Cabello, υπουργός εσωτερικών, «βετεράνος» τσαβίστας και ισχυρός παράγοντας του καθεστώτος, κάλεσε τις ένοπλες λαϊκές επιτροπές (υπολογίζονται γύρω στα 4 εκατομμύρια πληβείων) να κινητοποιηθούν – προφανώς για να μην διανοηθούν κάποιοι μέσα στη βενεζουέλα ότι «να η ευκαιρία»:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ο κόσμος το ‘χει τούμπανο (και οι σωστομερίτες καμάρι)

Δευτέρα 5 Γενάρη (00.05) >> Δεν φαίνεται να είναι «πουτινόφιλος»… (Γιατί θα έπρεπε;) Ο Jean-Daniel Ruch ήταν πρεσβευτής της ελβετίας την Άγκυρα το 2022. Είχε επαρκή γνώση και «περιφερειακή» συμμετοχή στις διαπραγματεύσεις που έγιναν στην Istanbul στις αρχές της άνοιξης εκείνης της χρονιάς μεταξύ Κιέβου και Μόσχας, διαπραγματεύσεις που είχαν καταλήξει σε συμφωνία – μέχρι που…

Όπως λέει ο ίδιος, η οικοδεσπότης Άγκυρα είχε ζητήσει το know how της ελβετίας για να διαμορφωθεί το μοντέλο ουδετερότητας που θα ακολουθούσε (μέσω της σε τελική φάση συμφωνίας…) το Κίεβο: σ’ αυτό το σημείο βρισκόταν το ζήτημα – μέχρι που…

Να τι είπε σε συνέντευξή του στα μέσα Δεκέμβρη του 2024:

Αυτά έγιναν τότε. Το 2022 (και ειπώθηκαν στα τέλη του 2024). Αυτά έγιναν τότε που οι πολεμοκάπηλοι της δύσης (συμπεριλαμβανόμενου του don Rico & Co, αλλά και του μεγαλύτερου μέρους της εντόπιας λεγόμενης «αντιπολίτευσης»…) έλεγαν πρακτικά ότι «δεν είμαστε έτοιμοι για ειρήνη, πρέπει πρώτα να λιώσουμε την ρωσία» κηρύσσοντας πόλεμο κατά της Μόσχας∙ μη και χάσουν το κομμάτι τους απ’ την μοιρασιά της λείας…

Και μετά τα τέλη του 2024 τι έγινε;

Ήρθε το …. φιλειρηνικό ψόφιο κουνάβι στο αμερικάνικο άσπρο σπίτι… Κάτι έλεγε για fast truck τέλος του πολέμου (αλλά ο ανθύπατος Vance ο Eyeliner είπε ότι «χάσαμε τον πόλεμο»…)

Και;

Έγινε εκείνο που (με σκοπιμότητα…) αποκάλυψε η μηντιακή ναυαρχίδα των «δημοκρατικών», οι New York Times, στις 30 Δεκέμβρη 2025… χωρίς να διαψευστεί απ’ το ψοφιοκουναβικό επιτελείο, πράγμα που θα γινόταν με λύσσα αν το άρθρο είχε έστω και μισό ψέμα. Μια αποκάλυψη που λύνει τις απορίες όσων αντιμετωπίζουν τον 4ο παγκόσμιο πόλεμο ρηχά και επιπόλαια, σα νάναι συμπλοκή χουλιγκάνων…

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Palestine action

Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.18) >> Ως προχτές 4 απ’ τους 8 αιχμαλώτους, οι Kamran Ahmed, Heba Muraisi, Teuta Hoxha και Lewie Chiaramello συνέχιζαν την πολυήμερη απεργία πείνας. Κανένας / καμία δεν έχει καταδικαστεί για οτιδήποτε. Είναι προφυλακισμένοι / ες ως «ύποπτοι τρομοκρατίας», χωρίς δίκη, ξεπερνώντας κατά πολύ τα νόμιμα όρια προφυλάκισης (που στην αγγλία είναι 6 μήνες). Όλοι / ες βρίσκονται σε ημιαπομόνωση, χωρίς ασφυκτικά περιορισμένη επαφή με δικηγόρους, για πάνω από ένα χρόνο∙ με την Qesser Zuhrah να έχει συμπληρώσει ήδη 16 μήνες.

Έτσι, για τον τσαμπουκά.

Το ποντίκι που βρυχάται

[για αναγνώστες / στριες στο wordpress: οι σημερινές αναφορές συνεχίζονται στην επόμενη σελίδα]

Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.15) >> Πως σας φαίνεται η πιο κάτω είδηση;

Πρόσφατη; Δεν είναι! Πρόκειται για εθνικόφρονα πανηγυρισμό στις 1 Δεκέμβρη του 2019 – διακρίνεται άλλωστε αριστερά ο Αναστασιάδης… Ας το θυμίσουμε: στα τέλη του 2019 δεν είχε ξεκινήσει ο πόλεμος στο ουκρανικό πεδίο μάχης, ούτε είχε γίνει η σφαγή στην Παλαιστίνη (το «δικαίωμα αυτοάμυνας» των κανίβαλων). Ούτε καν ο τσαχπίνης ιός δεν είχε απειλήσει, ως «αόρατος εχθρός»…

Όμως στα τέλη του 2019 υπήρχαν οι «σταθερές» της λεγόμενης «εθνικής εξωτερικής πολιτικής»: η αντιτουρκική συμμαχία με το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς.

Πρόσφατα είναι αυτά:

Ο εθνικόφρων αντιτουρκισμός είναι πάγιος στα μέρη μας, σ’ όλο το «πολιτικό / ιδεολογικό φάσμα». Μόνο που τώρα, στις αρχές του 2026, οι αριστεροί ψάλτες του έχουν ένα παλούκι στα οπίσθιά τους. Έχουν ένα πρόβλημα,

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Το ποντίκι που ξερνάει

Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.09) >> Το κέρας-της-Αφρικής είναι ένα εξωτικό μέρος… Μ’ έναν καλό μισθό δεν θα μπορούσαν να κάνουν καριέρα εκεί, ως μισθοφόροι, οι 1000 γενναίοι ντόπιοι φίλοι των θεοναζί (και οι 500 γενναίοι νοτιοκύπριοι);

Αν δεν κάνει το ελλαδιστάν εξαγωγή ανθρωπισμού, ποιος θα κάνει; Υπάρχει άλλωστε εμπειρία απ’ την περιοχή και προηγούμενο: η «αντιμετώπιση των πειρατών» (της σομαλίας)…

Ουκρανικό πεδίο μάχης

Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.06) >> Είναι τόσο παρανοϊκή η επιμονή διάφορων παρακμιακών πρώην «μεγάλων δυνάμεων» στην ευρώπη ότι το 2028 ή το 2029 θα είναι σε θέση «να αντιμετωπίσουν» στρατιωτικά την Μόσχα ώστε θα ήταν φρόνιμο να αναρωτηθεί κανείς για το αν αυτή η επιμονή κρύβει κάτι άλλο, πιο ρεαλιστικό αν και σταθερά βρώμικο.

Ο τρέχων σχολιασμός της εξώφθαλμης ανισορροπίας δυνάμεων μεταξύ της «συμμαχίας των προθύμων» και της Μόσχας ακόμα κι αν οι πρώτοι καταφέρουν να γίνουν … αστακοί υποθέτει πως το ζητούμενο είναι να συρθεί η Ουάσιγκτον στο πλάι αυτών των ευρωσταυροφόρων. Όμως άσχετα με το ποιοι είναι στην αμερικανική διοίκηση το να επιλέξει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός να συγκρουστεί με την Μόσχα ουσιαστικά σε ευρωπαϊκό έδαφος σημαίνει την καταστροφή της ευρώπης. Απλά και καθαρά. Τέτοια είναι η επιδίωξη του Βερολίνου, του Παρισιού και του Λονδίνου;

Αν οι όποιες ερμηνείες (εντός ή εκτός εισαγωγικών) της συγκυρίας βασίζονται αποκλειστικά στην ποιότητα των πολιτικών βιτρινών, τότε παίρνουν οριστικό διαζύγιο με την βασική αρχή ύπαρξης των καπιταλιστικών κρατών, ότι δηλαδή υπάρχουν συμφέροντα (που άλλοτε συγκλίνουν και άλλοτε αποκλίνουν, αλλά υπάρχουν σίγουρα!) που εκπροσωπούνται στην «κορυφή της εξουσίας». Το κράτος είναι το κόμμα των αφεντικών – έπαψε αυτό να ισχύει;

Λέμε πως όχι. Υπάρχει λοιπόν άλλη εξήγηση γι’ αυτό που από πρώτη ματιά φαίνεται σαν ένας παρανοϊκός μιλιταρισμός, σαν μια φαντασιωτική φυγή-προς-το-μέλλον; Ναι – ακόμα κι αν της δοθούν μικρές πιθανότητες υπάρχει. Το ότι έχει «διατυπωθεί» απ’ την Μόσχα ακόμα και το 2022 (αλλά και νωρίτερα…) επιτρέπει σε διάφορους δυτικούς να την έχουν χαρακτηρίσει «θεωρία συνωμοσίας». Βολικό. Και τετριμμένο…

Είτε χαρακτηριστεί «κατάληψη» είτε θεωρηθεί «απελευθέρωση», η ρωσική προσάρτηση των 4 πρώην ουκρανικών επαρχιών γίνεται και νομιμοποιείται στο όνομα της προστασίας των ρώσων σ’ αυτήν την μεγάλη ζώνη της νότιας και ανατολικής ουκρανίας. Το επιχείρημα της συγκεκριμένης προστασίας δεν είναι πλαστό. Αλλά επίσης δεν είναι ρωσική αποκλειστικότητα.

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Άνθρωποι και ποντίκια 2025

Δευτέρα 22 Δεκέμβρη (00.32) >>

Καθόμουν στην κλινική το πρώτο πρωί του κύματος κρύου, κρύο εκείνου του είδους που δεν αγγίζει απλώς το σώμα αλλά ροκανίζει και την ψυχή. Ένας δημοσιογράφος μου είχε γράψει νωρίτερα, ρωτώντας για τον καιρό και τις επιπτώσεις του στους ασθενείς. Διάβασα το μήνυμα και σκέφτηκα να απαντήσω αργότερα. Πίστευα, ανόητα, ότι κάποιος μπορούσε ακόμα να σκεφτεί ήρεμα σε έναν κόσμο σαν κι αυτόν.

Σήκωσα τα μάτια μου.

Μπροστά μου καθόταν μια γυναίκα, σιωπηλή και εξαντλημένη, με δυο μικρά κορίτσια γατζωμένα πάνω της. Ήταν ντυμένα με λεπτά ρούχα, του είδους που θα φορούσε κάποιος μια γλυκειά ανοιξιάτικη μέρα, όχι στη σκληρότητα του χειμώνα. Πάνω τους ήταν ριγμένο ένα σακάκι φθαρμένο και σκισμένο τόσο πολύ που χλεύαζε την ίδια την ιδέα της προστασίας. Στα πόδια τους φορούσαν φτηνές πλαστικές παντόφλες, απ’ αυτές που είναι για τα πλακάκια στο μπάνιο∙ παντόφλες με τις οποίες έπρεπε τα πόδια τους να αντέξουν στη λάσπη και στο κρύο. Ντράπηκα που φορούσα παπούτσια.

Πήρα το χέρι του ενός απ’ τα κορίτσια και το έβαλα στο τραπέζι. Τα δάκτυλά της ήταν μικρά κι ευαίσθητα, δάκτυλα χεριού ενός παιδιού που θα έπρεπε να ζωγραφίζουν ή να γράφουν τ’ όνομά του.

Αλλά όχι, ήταν τραυματισμένα. Το δέρμα ήταν ανοιγμένο. Τα τραύματα ήταν μικρά αλλά βαθιά, και βρώμικα παρ’ ότι φαίνονταν απλά. Έμοιαζαν σα να είναι από κάποια αρρώστια που δεν την ήξερα, δεν ήξερα ένα λατινικό όνομα που θα την εξηγούσε.

Καθώς εξέταζα το χέρι του το κορίτσι μίλησε.

Είπε ότι καθώς κοιμόταν στη σκηνή το προηγούμενο βράδυ ποντίκια της είχαν φάει τα δάκτυλα.

Δεν έκλαψε. Δεν το δραματοποίησε. Απλά το είπε, όπως κάποιος θα έλεγε ότι έβρεξε χτες ή ότι έκανε κρύο.

Και επειδή το μυαλό επαναστατεί όταν βρεθεί αντιμέτωπο με την απόλυτη αισχρότητα, την ρώτησα ξανά, σχεδόν θυμωμένα, σχεδόν σα να την παρακαλούσα να πει κάτι άλλο:

«Ποντίκια»;

«Ναι» απάντησε αμέσως, έκπληκτη που είχα εκπλαγεί.

Ακαριαία κάτι μέσα μου κατέρρευσε. Όχι αργά, όχι φιλοσοφικά, αλλά βίαια. Ο κόσμος συρρικνώθηκε κι έγινε στενός, χωρίς αέρα, λες κι ο θεός ο ίδιος να είχε κάνει ένα βήμα πίσω για να μην δει τι έγινε το δημιούργημά του.

Είχα διαβάσει για τον πόνο. Τον είχα σπουδάσει. Είχα θαυμάσει τις περιγραφές του στα βιβλία. Αλλά αυτό δεν ήταν πόνος. Ήταν η ταπείνωση υψωμένη σε βασική αρχή της ύπαρξης.

Ένας αρουραίος. Ένα ζωντανό πλάσμα που σπρώχνεται απ’ την πείνα και την βρωμιά και ροκανίζει τα δάχτυλα ενός παιδιού που κοιμάται. Μα η μεγαλύτερη φρίκη δεν ήταν ο αρουραίος. Ήταν ότι αυτό ήταν ένα γεγονός που έγινε συνηθισμένο. Το ότι το κοριτσάκι έβρισκε την δυσπιστία μου παράξενη. Το ότι το σύμπαν την είχε μάθει να συμβιβαστεί με το αδιανόητο.

Ήθελα να ουρλιάξω. Ήθελα να κατηγορήσω κάποιον, οποιονδήποτε. Την ανθρωπότητα, τις κυβερνήσεις, την ιστορία, τον θεό. Αλλά δεν υπήρχε κανείς να κατηγορήσω. Υπήρχε μόνο το χέρι του παιδιού που ήταν ήσυχα ακουμπισμένο στο τραπέζι.

Συνειδητοποίησα ότι δεν ήξερα τι να κάνω. Κανένα εγχειρίδιο ιατρικής δεν με είχε προετοιμάσει γι’ αυτό. Καμιά διάλεξη, καμιά εξέταση, κανένας λαμπρός καθηγητής δεν είχε μιλήσει ποτέ για ποντίκια που τρώνε ζωντανά τα παιδιά ενώ αυτά κοιμούνται. Κι ακόμα κι αν υπήρχε κάπου ένα τέτοιο κεφάλαιο είμαι σίγουρος ότι θα το είχα παραλείψει. Ποιος θα μπορούσε ποτέ να διαβάσει κάτι τέτοιο και να πιστεύει ότι ζει ακόμα σ’ έναν πολιτισμένο κόσμο;

Αυτό δεν ήταν φτώχια. Αυτό δεν ήταν πόλεμος. Αυτό ήταν ηθική κατάρρευση.

Αργότερα, όταν θυμήθηκα την ερώτηση του δημοσιογράφου για το κρύο και τις επιπτώσεις του, σχεδόν γέλασα. Για να απαντήσει κανείς σε κάτι τέτοιο δεν χρειάζεται ευφυία, ούτε στατιστικά στοιχεία, ούτε το σχόλιο κάποιου ειδικού. Αρκεί απλά να περπατήσει στους δρόμους της Γάζα για μια ώρα. Αρκεί να κοιτάξει προσεκτικά και τίμια, χωρίς να αποστρέψει το βλέμμα του.

Η απάντηση είναι εκεί, αναπνέοντας, αιμορραγώντας, περιμένοντας σιωπηλά κάποιον να παραδεχτεί επιτέλους τι επέτρεψε στον εαυτό του να γίνει αυτός ο κόσμος.

δρ. Ezzideen, 13 Δεκέμβρη 2025, κάπου στη Γάζα

Δαμασκός – Γάζα

Δευτέρα 22 Δεκέμβρη (00.31) >> Πριν 2 βδομάδες το καινούργιο καθεστώς στη Δαμασκό γιόρτασε την επέτειο της «πτώσης» του Άσσαντ. Πολλά και διάφορα έχουν ακουστεί από «ειδικούς» και μη στη δύση γι’ αυτό το νέο καθεστώς: οκνηροί και ψωνισμένοι δεν ασχολούνται με το τι γράφουν και λένε σχετικά τα αραβικά μήντια, καθεστωτικά και μη.

Έτσι έχουν μεσάνυχτα. Και προσεχώς θα υπάρξουν εκπλήξεις σχετικά. (Κάποια στιγμή θα βρούμε ένα περιθώριο να αραδιάσουμε μερικά πράγματα που – κακώς – αγνοούνται…)

Σε κάθε περίπτωση έγινε παρέλαση στην επέτειο. Στη Δαμασκό. Και ο στρατός του νέου καθεστώτος φώναζε ένα σύνθημα:

Γάζα, Γάζα, το φωνάζουμε δυνατά,

Νίκη και αποφασιστικότητα μέρα νύχτα.

Ερχόμαστε εναντίον σου εχθρέ, ερχόμαστε,

με βουνά φωτιάς θα ανοίξουμε τον δρόμο μας.

Με το αίμα μας θα φτιάξουμε πυρομαχικά,

με το δικό σου αίμα ποτάμια θα γεμίσουν.

 

Είναι σίγουρο πως όλοι αυτοί οι «ειδικοί» και μη δεν θα περίμεναν ο στρατός του al-Sharaa να φωνάζει κάτι που ούτε κατά διάνοια θα φώναζε ο στρατός του Άσσαντ – έτσι δεν είναι; Και δεν πρόκειται για οποιοδήποτε σύνθημα… Πρόκειται για σύνθημα που φωνάζει η Hamas και η Hezb’ Allah….

Χρειάζεται να πούμε ποιά ήταν η αντίδραση του θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώτος;

(Χμμμ… Σε μια εποχή γενικευμένων αντιπερισπασμών…)

Τα απόνερα μιας ήττας 1

Δευτέρα 22 Δεκέμβρη (00.27) >> Λέγαμε (κάποτε, εκεί στα ‘90s…) ότι το γερμανικό κράτος / κεφάλαιο έχασε 2 πολέμους που έκανε (τον 1ο και τον 2ο παγκόσμιο) και κέρδισε τον 3ο (τον αποκαλούμενο «ψυχρό») τον οποίο δεν έκανε! Και ότι, κατά συνέπεια, τα αφεντικά του θα είχαν διδαχθεί απ’ αυτό το μάθημα της ιστορίας τους, και ότι δεν θα ξαναέμπλεκαν σε σοβαρούς πολεμικούς ενδοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς και καυγάδες…

Αμ δε!!! Σε μια αναβάθμιση του τευτονικού / προτεσταντικού συνδυασμού βαριάς μυωπίας και ακόμα βαρύτερης έπαρσης, οι κυβερνώσες πολιτικές βιτρίνες στο Βερολίνο δηλώνουν έτοιμες και διατεθειμένες να στείλουν τους υπηκόους τους να «αυτοθυσιαστούν» στην όξυνση του 4ου παγκόσμιου∙ ενός πολέμου που εν τω μεταξύ έχουν χάσει ήδη!!! Είναι όντως εντυπωσιακό μετά τον απολογισμό 3 παγκοσμίων πολέμων το να «τρώγεσαι» για έναν ακόμα στον οποίο έχεις ηττηθεί-απ’-τα-αποδυτήρια….

Θα δούμε στη συνέχεια που οφείλεται αυτή η «ροπή». Προς το παρόν πέντε μικρά video ντοκουμέντα.

Στο πρώτο η αγαπημένη Annalena ως φρέσκια υπ.εξ. της τρικολόρε κυβέρνησης του «άσσου στο ημίχρονο – δύο τελικό» θλιβερού πρωθ. Soltz, μιλώντας κάπου στο αμέρικα στις 2 Αυγούστου του 2022 (η ρωσική εισβολή στην ουκρανική επικράτεια ήταν ήδη λίγων μηνών, κι όλοι οι δυτικοί περίμεναν την ήττα / διάλυση του ρωσικού καθεστώτος…) είπε μεταξύ άλλων κι αυτά τα ενδιαφέροντα:

… Πρέπει να αδράξουμε αυτήν την διατλαντική στιγμή. Πρέπει να την αξιοποιήσουμε για να κτίσουμε έναν πιο δυνατό, μη αναστρέψιμο διατλαντικό συνεταιρισμό για τον 21ο αιώνα.

Το 1989 ο αμερικάνος πρόεδρος George Bush προσέφερε στη Γερμανία την φημισμένη «συνεργασία για την ηγεσία». Τότε δεν υλοποιήθηκε. Η ιδέα εκείνη ήταν πιο μπροστά απ’ την κατάσταση εκείνης της εποχής. Στην αρχή των ‘90ς η χώρα μου ήταν απασχολημένη με το να γίνει η επανενοποίηση μια πραγματικότητα για όλους τους πολίτες της. Δούλευε για την προσαρμογή της ενιαίας Γερμανίας στην ΕΕ.

Αλλά σήμερα, με τον κόσμο σε μια καινούργια εποχή, τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά. Το βλέπουμε καθαρά: Τώρα είναι η στιγμή που πρέπει να εμπλακούσε σε έναν συνεταιρισμό για την ηγεσία.

… Τρεις πυλώνες θα είναι κρίσιμοι γι’ αυτόν τον συνεταιρισμό.

Πρώτον, η ασφάλεια. Για πολύ καιρό μετά το 1989, η ασφάλεια δεν ήταν ένα θέμα ανησυχίας για πολλούς Ευρωπαίους και ειδικά για τους Γερμανούς. Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου η χώρα μου θεωρούσε τον εαυτό την εντέλει «να βρίσκεται ανάμεσα σε φίλους μόνο». Αλλά αυτή η άποψη έχει οριστικά αλλάξει. Τα παιδιά ρωτούν τους γονείς τους στο τραπέζι του πρωϊνού: Μαμά, τι είναι ένα πυρηνικό όπλο; Άλλοι λένε: Στ’ αλήθεια μου αρέσει το ΝΑΤΟ. Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, όταν γεννήθηκα, εκατομμύρια Γερμανοί που είναι τώρα οι παπούδες αυτών των παιδιών διαδήλωναν για αμαρτυρόμενοι κατά των εξοπλισμών. Σήμερα, αυτοί οι παπούδες, μανάδες, πατεράδες και τα παιδιά τους κάθονται στο τραπέζι της κουζίνας κουβεντιάζοντας υπέρ των εξοπλισμών ή διαδηλώνουν υποστηρίζοντας την ελευθερία της Ουκρανίας…

Ως γνωστόν η αγαπημένη Annalena ήταν (και παραμένει) προϊόν της συνεργασίας ανάμεσα στο αμερικανικό και στο γερμανικό βαθύ κράτος – μια variada του 21ου αιώνα που δεν θα μπορούσε να παράξει ιδιαίτερη ευφυία. Κι ας μην μιλήσουμε για ιστορική γνώση και επίγνωση… Νόμιζε (η καϋμένη…) το 2022 ότι η πρόταση του 1989 ήταν για έναν 21ο αιώνα όχι αμερικανικό αλλά αμερικανογερμανικό!!! Νόμιζε (ή αυτό παρίστανε) το 2022 ότι το αμερικανικό δόγμα της full spectrum dominance σ’ όλο τον πλανήτη ήταν ακόμα κραταιό και ότι θα μεταφραζόταν και στα γερμανικά….

Πράγματι ο Bush ο Α, ευρισκόμενος σε γερμανικό έδαφος («δυτικογερμανικό» ακόμα τότε…), στο Mainz τον Μάη του 1989, έντρομος για την επικείμενη «γερμανική επανένωση» (ολοκληρώθηκε με επισημότητα τον Οκτώβρη εκείνης της χρονιάς) όπως άλλωστε το ίδιο ή και περισσότερο έντρομα ήταν το Λονδίνο και το Παρίσι, αφού πρώτα έπλεξε (τι άλλο να έκανε;) το εγκώμιο της απελευθερωμένης ευρώπης, έκανε όντως μια «φιλική πρόταση» στον τότε πρωθ. Kohl για «μοιρασιά της κυριαρχίας στον πλανήτη» μεταξύ τους. Όχι βέβαια επειδή σκόπευε να παραιτηθεί απ’ την συνέχιση και διεύρυνση της αμερικανικής-μόνο κυριαρχίας. Αλλά απ’ τον φόβο του ότι σύντομα η Ουάσιγκτον θα βρει μπροστά της μια ανανεωμένη γερμανική επιρροή στην ευρώπη, απ’ τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια! Ήταν μια μάλλον απεγνωσμένη πρόταση δούρειος-ίππος…

Κι αν το τότε Βερολίνο δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία σ’ εκείνη την «φιλική πρόταση», ήταν α) επειδή καταλάβαινε ότι η σκοπιμότητά της ήταν … αντιγερμανική, και β) επειδή πράγματι σκόπευε να ξαναγίνει το οικονομικό και πολιτικό κέντρο της ευρώπης∙ κόντρα στην αμερικανική ηγεμονία! (Όποιος έκανε τον κόπο να διαβάσει προσεκτικά την «λευκή βίβλο της συνθήκης του Μάαστριχτ», το Νοέμβρη του 1993, ξέρει για τι μιλάμε…)

Ακολούθησαν κάποιες αναλαμπές της γερμανικής (και της γαλλικής) προσπάθειας για «γεωπολιτική χειραφέτηση» απ’ την Ουάσιγκτον. Όπως, ας πούμε, το 2003, όταν Βερολίνο και Παρίσι αρνήθηκαν την συμμετοχή στη «συμμαχία των προθύμων» για την εισβολή στο ιράκ. Για να βαφτιστούν απ’ το γεράκι υπ.αμ. του Μπους του Β Donald Rumsfeld «γερασμένη (δηλαδή παρακμιακή) ευρώπη» σε σχέση με την ανθηρή «νέα ευρώπη», τα κράτη του πρώην ανατολικού μπλοκ, που έδειξαν την δέουσα προθυμία για την «παρέλαση» (όπως νόμιζαν) στην Μεσοποταμία, την εισβολή και κατοχή του ιράκ.

Το να θυμηθεί η ανιστόρητη και αφελής ως ατζέντισσα πράσινη κι αγαπημένη υπ.εξ. Annalena το καλοκαίρι του 2022 μια αμερικανική «πρόταση δήθεν συγκυριαρχίας» (στον πλανήτη) πριν 33 χρόνια, με τωρινό σκοπό (προφανώς) την μοιρασιά της ηττημένης (όπως φανταζόταν…) ρωσίας, είχε εξαρχής μια εντελώς αντεστραμμένη επικαιρότητα: η ανατίναξη των 3 απ’ τους 4 σωλήνες των nord stream 1 και 2 λίγους μήνες μετά την ομιλία της (τον Σεπτέμβρη του ’22) σήμαινε πολύ απλά ότι του λοιπού το γερμανικό κράτος / κεφάλαιο θα υπηρετούσε το παρακμιακό αμερικανικό… Και ότι δεν θα ήταν συνεταίροι!!!

Στις  7 Φλεβάρη του 2022, πριν καν γίνει η ρωσική εισβολή, ο νυσταλέος Jo, το «αφεντικό» στην Ουάσιγκτον, το είχε ξεκαθαρίσει, έχοντας δίπλα του τον θλιβερό… Προσοχή: εκείνος ως πρόεδρος των ηπα ήταν που είπε «nord stream τέλος» – όχι ο γερμανός πρωθυπουργός ως άμεσα ενδιαφερόμενος! Σε μια διακρατική σχέση μεταξύ γερμανικού και αμερικανικού κράτους / κεφάλαιου στοιχειωδώς ισορροπημένη ο καϋμένος Soltz θα μπορούσε εν τέλει να υποσχεθεί «στο πλαίσιο των κυρώσεων θα σταματήσουμε να αγοράζουμε ρωσικό φυσικό αέριο»… Δεν θα ήταν αρκετό; Όχι, δεν θα ήταν αρκετό – για την Ουάσιγκτον!!!

H ατζέντισσα, πράσινη κι αγαπημένη Annalena ως υπ.εξ. σκόπευε να πουλήσει το θέμα ως μια γρήγορη μετατροπή του βιομηχανικού γερμανικού κράτους (για την προστασία του κλίματος βρε αδερφέ!!!) σ’ ένα «πράσινο» λιβάδι γεμάτο σκιουράκια και βιοτεχνολογικές μαφίες. Αλλά όχι! Η σύντομη δραματική στιγμή που παίχτηκε στην Ουάσιγκτον στις 7 Φλεβάρη του 2022 είχε το σαφές και ξεκάθαρο νόημα: θα μας υπηρετείτε!

(Θα επανέλθουμε στη συνέχεια…)

Τα (λίγα) χρόνια από τις αρχές του 2022 ως τώρα πέρασαν σα νερό που κυλάει στ’ αυλάκια της Ιστορίας. Όχι μόνο η ρωσία δεν διαλύθηκε, όχι μόνο έχει αναδυθεί απ’ το ουκρανικό πεδίο μάχης νικήτρια και δυναμωμένη, όχι μόνο οι δύο πλευρές του Ατλαντικού ηττημένες παρακμάζουν μαζί, όχι μόνο η άλλοτε «μόνη υπερδύναμη» θέλει να καταπιεί (δηλαδή να διαλύσει) την πολιτικά και οικονομικά παρακμιακή ε.ε. (ενόσω η Μόσχα επιδιώκει την διάλυση του νατο…), αλλά οι ηττημένοι ευρωπαίοι σωστομερίτες εξακολουθούν να ονειρεύονται αν όχι «τη νίκη τους επί της ρωσίας» σίγουρα το πλιάτσικο σε ότι απομείνει ως ουκρανία – με πρόσχημα «την άμυνα κατά του Putin».

Ιδού λοιπόν πως έφτασαν τα πράγματα. Πριν λίγες ημέρες (11 Δεκέμβρη) ο τσουρομαδηΜερτς προσπάθησε να συγκινήσει έναν μόνιμο αξιωματικό του στρατού του που του είπε ότι «έτσι όπως το πάει, αυτός δεν θα δει τα 40 του γενέθλια»: αμυνόμαστε για να μην αμυνόμαστε (mother f***)! Εννοώντας: Να μπορέσουμε να περάσουμε επιτέλους στην επίθεση….

Αυτοθυσιαστείτε λοιπόν!!!

Πόρκα μιζέρια!!! Από ‘κει που το φτηνό ρωσικό αέριο θα αποκτούσε αμαχητί γερμανούς ιδιοκτήτες τώρα να διαφημίζεις στους νεολαίους σου πόσο ωραία είναι τα φέρετρα…

Κάποιοι προσπαθούν να το ρίξουν στην πλάκα:

Άλλοι και άλλες, σε πολύ μεγαλύτερους αριθμούς, παίρνουν την «ώθηση στην αυτοθυσία» στα σοβαρά. Και πολύ καλά κάνουν! (Στα γερμανικά οικογενειακά τραπέζια ΔΕΝ θα κουβεντιάζουν τώρα τον ‘επανεξοπλισμό’ όπως έλεγε η αγαπημένη Annalena το καλοκαίρι του 2022…  Κουβεντιάζουν την άρνηση στράτευσης – και πολύ καλά κάνουν!)