Δευτέρα 19 Γενάρη >> «Αθόρυβα», χωρίς ντόρο και ιδιαίτερη δημοσιότητα, χτες οι τελευταίοι αμερικάνοι «κομμάντο» άδειασαν περίπου την γωνιά στο ιράκ υλοποιώντας μια συμφωνία που είχε αναγκαστεί να κάνει ο νυσταλέος Jo το 2024. Η σημαντικότερη θέση που παρέδωσαν στον ιρακινό στρατό ήταν η αεροπορική βάση Ain al-Assad: πρόκειται για αυτή που είχε κτυπηθεί από ιρανικούς πυραύλους στις 8 Γενάρη του 2020 ως αντίποινα για την δολοφονία του Qasem Soleimani λίγες μέρες νωρίτερα.
Αυτή η κυρίως αμερικανική βάση στο ιράκ ήταν ο αγαπημένος στόχος της ιρακινής αντίστασης. Μετά την 7η Οκτώβρη του 2023 και την «απάντηση σφαγής» του θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώτος στην Παλαιστίνη, οι PUM κτύπησαν και ξαναπτύπησαν: στις 20 Νοέμβρη 2023 με πύραυλο που τραυμάτισε 8 πεζοναύτες∙ στις 20 Γενάρη 2024 με δεκάδες πυραύλους με αρκετούς αμερικάνους τραυματίες∙ στις 5 Αυγούστου 2024 με πυραύλους τύπου «κατιούσα» με τουλάχιστον 5 τραυματίες πεζοναύτες και 2 «εργολαβικούς».
O us army θα συνεχίσει ωστόσο να στρατοπεδεύει στο βόρειο, κουρδοκρατούμενο ιράκ. Ο καθένας μπορεί να έχει μια γνώμη επ’ αυτού.
Ταυτόχρονα, στο συριακό πεδίο μάχης, τα «νέα» δεν είναι καλά για τους «συνεργάτες» του αμερικανικού στρατού κατοχής. Ο στρατός της Δαμασκού, για την οποία όλη η σοφία του γαλαξία λέει ότι «είναι με τους αμερικάνους», παραβιάζοντας καθαρά τις εντολές της Ουάσιγκτον (στις 17 Γενάρη ο ναύαρχος Brad Cooper, επικεφαλής της centcom, είχε «διατάξει» την Δαμασκό να σταματήσει την προέλασή της), «εκκαθάρισε» μια μεγάλη ζώνη στην βόρεια συρία απ’ τους ypg/sdf, καταφέρνοντας να περάσει στην ανατολική όχθη του Ευφράτη, όπου ανακατέλαβε έναν καλό αριθμό πετρελαιοπηγών: το Omar και το Conoco αλλά και τα κάπως μικρότερα al-Izba, Tayyana, Jido, Malih και Azraq.
Τα πετρελαιοπήγαδα στα ανατολικά του Ευφράτη ήταν το «δώρο αντιπαροχής» και χρηματοδότησης των ypg/sdf για την συμπαράταξή τους στην αμερικανο-ισραηλινή κατοχή του 25% της συριακής επικράτειας εδώ και πολλά χρόνια. Υποθέτουμε λοιπόν ότι η Ουάσιγκτον και όχι μόνο έχει θυμώσει… Υποθέτουμε πως έχει θυμώσει και η delta crescent elergy LLC, η αμερικανική εταιρεία-βιτρίνα που «βοηθούσε» στις εξορύξεις… Υποθέτουμε ακόμα ότι ένα μέρος της τιμωρίας της Δαμασκού θα το αναλάβει ο συνηθισμένος εργολάβος, με τον συνηθισμένο τρόπο.
Πρόβλεψη για την συνέχεια δεν μπορούμε να κάνουμε. Τυπικά (και πρέπει να τονίσουμε την λέξη «τυπικά») οι εργολάβοι της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ στη συρία αναγκάστηκαν να υπογράψουν μετά την ήττα τους συμφωνία με την Δαμασκό οι όροι της οποίας ουσιαστικά σημαίνουν «συνθηκολόγηση»: να παραδώσουν όλα τα συνοριακά περάσματα, τα πετρελαιοπήγαδα, τα γκαζοπήγαδα, και την εξουσία στην Deir Ezzoz και στη Raqqa στη Δαμασκό∙ να διαλύσουν τον στρατό τους και να ενταχθούν στον επίσημο συριακό στρατό∙ να παραδώσουν όσους κρατούμενους του isis έχουν στην ανατολική συρία στην επίσημη κυβέρνηση∙ κ.α.
Αλλά έχουν ξαναϋπογράψει συμφωνίες – που δεν τήρησαν. Στο κάτω κάτω ο ανισόρροπος βασιλιάς στην Ουάσιγκτον έχει αποκτήσει «αυξημένη ευαισθησία» με τα πετρέλαια… Απλά ο al-Sharaa, μ’ όλες τις δυσκολίες που προκαλεί η προβοκατόρικη δράση διάφορων (…) στην συριακή επικράτεια, έχει υποστήριξη αρκετά μακρύτερα απ’ την Άγκυρα. Δεν προχωράει «στα τυφλά» ούτε αυτοσχεδιάζει (έτσι, απλά σα σημείωση…).
Το μεσανατολικό πεδίο μάχης είναι μέρος του 4ου παγκόσμιου πολέμου – μην το ξεχνάμε…
