Πέμπτη 23 Νοέμβρη. Ο Ratko Mladic κρίθηκε ένοχος για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και γενοκτονία στη βοσνία· και καταδικάστηκε σε ισόβια. Απ’ το διεθνές δικαστήριο για τα εγκλήματα στην πρώην γιουγκοσλαβία (ICTY). Στα 75 του σήμερα ο σερβοφασίστας χασάπης έζησε ήδη 22 χρόνια μετά την «τελευταία ημέρα του πολέμου» στη βοσνία· ενώ τα κόκκαλα πολλών απ’ τα θύματά του είναι ακόμα σπαρμένα άγνωστο που, σε ομαδικούς τάφους ή στα βουνά, χωρίς καν έναν τάφο…
Η καταδίκη του Mladic δεν είναι πάντως δικαιοσύνη. Με την έννοια πως όταν δήλωνε και ξαναδήλωνε προστάτης της ευρώπης απ’ τον μουσουλμανικό κίνδυνο, κι όταν δήλωνε ότι αυτά [το «αυτά» ήταν οι βόσνιοι μουσουλμάνοι] γεννάνε πολύ κι αυτό είναι επικίνδυνο για τον πολιτισμένο κόσμο ήταν πολλοί, πάρα πολλοί εκείνοι που συμφωνούσαν μαζί του. Όπως υπήρχαν αρκετοί πίσω του, εκτός απ’ το καθεστώς Μιλόσεβιτς. «Κάποιοι» στο Λονδίνο, στο Παρίσι, ακόμα και στην Ουάσιγκτον.
Ο τελικός στόχος των σφαγών που έκανε ο Mladic, κι όχι μόνο στη Σρεμπρένιτσα, επιτεύχθηκε· πιο σωστά επικυρώθηκε απ’ την «διεθνή κοινότητα»: οι σερβοφασίστες κατέχουν την μισή βοσνία, και οι βόσνιοι δεν έφτιαξαν ποτέ, ούτε θα φτιάξουν δικό τους κράτος. Το «μουσουλμανικό μίασμα» κρατήθηκε έξω απ’ το χριστιανικό ευρωπαϊκό κάστρο.
Ο σερβοφασίστας στρατηγός Mladic (όπως και όλη του η κουστωδία) υπήρξε πιστός στρατιώτης του πρωτοκοσμικού ρατσισμού· σε μια εποχή που αυτός δεν μπορούσε καν να επικαλεστεί τις απειλές της «ισλαμικής τρομοκρατίας». Ήταν επίσης ο πρωτοπόρος της εξόντωσης των μουσουλμάνων που αναλήφθηκε λίγα χρόνια μετά από άλλους σαν «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας».
Η καταδίκη ενός τέτοιου πιστού στρατιώτη απλά απαλλάσσει το στρατηγείο απ’ την δική του, ακόμα μεγαλύτερη ενοχή.
