Tag: νότια κύπρος

Ω, ο ελληνικός ιμπεριαλισμός!

Παρασκευή 12 Απρίλη. Παρότι το ψοφιοκουναβιστάν ενδιαφέρεται για την ενεργειακή εξάρτηση των ευρωπαϊκών καπιταλισμών από πηγές είτε δικές του είτε των στενών συμμάχων του, η λίστα των 8 σημείων δεν παραπέμπει σ’ αυτό που θα ήθελαν τα νο 1 ελληνικά αφεντικά (οι πετρελαιάδες και γκαζάδες εφοπλιστές) και για το οποίο χοροπηδάει κάθε ντόπιος πολιτικός τενεκές, με πρώτον και καλύτερο τον εξοχότατο παγκόσμιας εμβέλειας τενεκεδένιο πρωθυπουργό. Αν είχε 6 σημεία που να λένε «κυπριακό γκάζι», «ελληνικό γκάζι» κλπ, και κανά δυο σημεία που να λένε «δωρεάν στρατιωτική βοήθεια 300 εκατομμυρίων ουάου», τότε η λίστα θα ήταν πιο ισορροπημένη για τα ελληνικά συμφέροντα.

Τώρα; Τώρα βρωμάει ότι το ελλαδιστάν θα είναι ίσως επιμελητειακό μετόπισθεν, αλλά πιθανόν και «πρώτη γραμμή» της όποιας πολεμικής αντιπαράθεσης. Εδώ χωράνε όχι 3 μύρια αλλά 3 δισεκατομμύρια «ουάου»!!!

Κι άρχισαν, με το που έφτασε το ραβασάκι, οι ντόπιοι εθνικόφρονες δημαγωγοί να δαγκώνονται… Μισόλογα: «ναι μεν αλλά», «καλύτερα να περιμένουμε επειδή δεν ξέρουμε τι θα γίνει»… Ο γίγαντας γερονεοφιλελεύθερος Αδριανόπουλος για παράδειγμα (που έχει δουλέψει και για την Ουάσιγκτον…) ήταν της γνώμης ότι «… καλύτερα να αφήσουμε τις ηπα και το ισραήλ να τσακωθούν με την τουρκία κι εμείς να μην ανακατευτούμε από τώρα…». Μα γιατί κύρ Αντρέα; Κότες είστε;

Δεν έχει τέτοια! Ή είσαι σύμμαχος ή δεν είσαι!!! Για την Ουάσιγκτον το Τελ Αβίβ είναι η «αιχμή του δόρατος» στη μέση Ανατολή, πράγμα που φυσικά εμπνέει και τον ισραηλινό ιμπεριαλισμό / φασισμό. Αλλά αν η Άγκυρα παραμείνει στο μπλοκ της Αστάνα για το επόμενο διάστημα, με την γεωγραφική θέση που έχει, η αμερικανοκρατία στην ανατολική Μεσόγειο απαιτεί απ’ το ελλαδιστάν πολύ περισσότερα από απλές βάσεις: απαιτεί την ενεργητική επιστράτευσή του. (Έχει χαθεί κι εκείνο το κάθαρμα, ο Sisi: η Ουάσιγκτον τον απειλεί κι αυτόν με κυρώσεις, επειδή θέλει να αγοράσει ρωσικά πολεμικά…)

Κι αν στην ανατολική Μεσόγειο σηκωθούν μεγάλα κύματα, οι έλληνες εφοπλιστές μόνο σε λαθρεμπόριο θα μπορούν να ελπίζουν· κι αυτό όχι εγγυημένο.

Χμμμμ… Ο κύριος Menendez θα έρθει στα μέρη μας στα τέλη της επόμενης βδομάδας, για κουβεντούλα από κοντά. (Επί τη ευκαιρία ας τον ρωτήσει κάποιος: αν δεν αγοράσει η Άγκυρα τα 100 F-35 που έχει παραγγείλει, ποιος θα τα αγοράσει; Αυτή η έρμη η lockheed που τα φτιάχνει τι θα κάνει; Θα στήσει φουφούδες να πουλάει κάστανα;)

(φωτογραφία: Όποιος ψάχνει για κανάν «αριστερό» για να τον κορνιζάρει, προεκλογικές μέρες που είναι, βρίσκεται στην άκρη δεξιά. Οι υπόλοιποι είναι είτε καραφασίστες είτε μαφιόζοι…)

Πιστές συμμαχίες

Παρασκευή 29 Μάρτη. «Δικαιολογώντας» την απόφαση του ψοφιοκουναβιστάν για την παραχώρηση των υψωμάτων του Golan στο ισραηλινό φασιστικό, απαρτχάιντ καθεστώς, ο υπ.εξ. Pompeo δήλωσε πριν 4 μέρες:

…Εμείς απλά αναγνωρίζουμε τα δεδομένα επί του εδάφους και της πραγματικότητας, και κάνουμε το σωστό…

Μάλιστα… Το πρώτο κράτος που θα έπρεπε να βγει να καταγγείλει με λύσσα την ψοφιοκουναβική απόφαση… ποιό είναι; Όχι το συριακό… Όχι το τουρκικό… Το ελληνικό! Γιατί; Επειδή ακριβώς στη βάση αυτού του ψοφιοκουναβικού ρεαλισμού περί facts on the ground, που έδειξε ήδη την αποφασιστικότητά του, είναι εύλογο να αναγνωριστεί η βόρεια κύπρος σαν τμήμα της τουρκικής επικράτειας… Ποια είναι η διαφορά σύμφωνα με την ελληνική καθεστωτική ρητορική περί «κατοχής» της βόρειας κύπρου; Μόνο το ότι ξεκινάει το 1974 και όχι το 1967, όπως η ισραηλινή κατοχή στη δυτική Όχθη, στη λωρίδα της Γάζας, και στα υψώματα του Golan…

Έτσι έχουν τα πράγματα. Ακούσατε τίποτα; Ακούσατε κάποια οργισμένη καταγγελία των «αμερικάνων φονιάδων των λαών» για την παραχώρηση του Golan; Ακούσατε ότι ο υπ.εξ. κόκκινος Κατρού κάλεσε τον πρεσβευτή Pyatt για να του πει ότι αν δεν ανακληθεί η απόφαση για το Golan είναι ανεπιθύμητος; Όχι… Ούτε απ’ το φαιορόζ γκουβέρνο, ούτε απ’ την ρημαδοΚουλική δεξιά αντιπολίτευση, ούτε από κανέναν άλλον καθεστωτικό… Γιατί; Επειδή πάνω απ’ όλα είναι οι σύμμαχοι!!! Η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ… Η συμμαχία αυτή είναι μεγάλο κόλπο, κι αυτό αποδεικνύεται απ’ τις «ανοχές» της. Αυτό το λένε και το δείχνουν τα ντόπια αφεντικά, αυτό το λένε και το δείχνουν οι πολιτικές βιτρίνες τους, ακόμα κι όταν γρυλίζουν. Φαίνεται λοιπόν ότι τα κατά τον ψοφιοκουναβικό ρεαλισμό facts on the ground δεν θα κολυμπήσουν στην ανατολική Μεσόγειο. Κάποιες έξτρα «διευκολύνσεις» προς τους συμμάχους τόσο απ’ την Αθήνα όσο και απ’ τη Λευκωσία εγγυώνται πως το real estate του ψοφιοκουναβιστάν δεν θα επεκταθεί σε «εθνικά ευαίσθητα» ζητήματα…

Ο παγκόσμιας εμβέλειας τενεκεδένιος εξοχότατος πρωθυπουργός ήταν άλλωστε «μάρτυρας» αυτών των εξελίξεων, στην πηγή τους. Η παραχώρηση του οικοπέδου Golan πρωτοανακοινώθηκε απ’ το ισραηλινό καθεστώς τις μέρες και ώρες που η συμμορία των 3 + 1 συνεδρίαζε και χαριεντιζόταν στην Ιερουσαλήμ / al Guds. Όσο lower κι αν είναι τα αγγλικά του π.ε.τ. κάποιος απ’ το επιτελείο του θα το πήρε χαμπάρι τι παίζει και πως εξελίσσεται η «regional stability» στην ανατολική Μεσόγειο, που διαφημίζει (και) ο ελληνικός ιμπεριαλισμός… Ουάου: ίσως είναι μαοϊκός: μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση! Κυρίως όμως: πάνω απ’ όλα οι σύμμαχοι!!

Σε κάθε περίπτωση είτε έτσι είτε αλλιώς έχουν μαζευτεί πολλά πάνω (και μέσα) σ’ αυτόν τον υπο-άξονα Ουάσιγκτον – Αθήνας – Λευκωσίας – Τελ Αβίβ. Και φαίνεται ότι η Κουμουνδούρου έχει πια μια κάποια εσωτερική φαγούρα επί του θέματος (για όσο κυβερνά ακόμα)… Μερικοί βουλευτές του κόμματος κατέθεσαν αγουροξυπνημένοι «επερώτηση» για την συμμετοχή της ΣΤΑΣΥ (και της ΤΕΡΝΑ) στον διαγωνισμό για το απαρτχάιντ τραμ στην Ιερουσαλήμ / al Quds (θέμα που ανέδειξε κινηματικά το antifa community). Τέτοιες «επερωτήσεις» πάνε συνήθως στον κουβά, οπότε είναι ένας πολύ light τρόπος ξεκαρφώματος για εκείνους που τις κάνουν.

Όμως, όπως ακριβώς οι ροζ μετά από τόσα χρόνια παθιασμένης συγκυβέρνησης με τους ψεκασμένους (που συνεχίζεται, να μην ξεχνιόμαστε…) το παίζουν τώρα και ολίγον «αντιφασίστες», έτσι έχουν τον κυνισμό ώστε μετά από τόσα χρόνια παθιασμένης συμμαχίας με το απαρτχάιντ ισραηλινό καθεστώς να βγουν με κάποια αφορμή και να το παίξουν και λίγο «φιλοπαλαιστίνιοι».

Κάτι θα βρουν. Κανάν Αμπάς, κάτι…

Ένας πλανήτης σε σύνθλιψη 1…

Δευτέρα 25 Μάρτη. Υπάρχουν διάφορα σημεία του πλανήτη όπου οι εκπρόσωποι του αμερικανικού ιμπεριαλισμού (όχι του μοναδικού, αλλά του πιο “λαβωμένου” άρα και επικίνδυνου…) εκτοξεύουν απειλές του είδους “all options are on the table”. Για παράδειγμα η βόρεια κορέα (ως τα τέλη του 2017, και μπορεί μελλοντικά και πάλι) ή η βενεζουέλα.. Δεν υπάρχει, όμως, άλλο μέρος του κόσμου στο οποίο η Ουάσιγκτον να αναγνωρίζει, δυο φορές, την στρατιωτική κατοχή εδάφους. Αυτό το μέρος είναι η μέση Ανατολή. Πρώτα ήρθε η αναγνώριση της ισραηλινής κατοχής της Ιερουσαλήμ· και τώρα η αναγνώριση της κατοχής των συριακών υψωμάτων του Golan. Σημαντικό: πρόκειται για εδάφη που επίσημα τουλάχιστον το αμερικανικό καθεστώς θεωρούσε ως σχετικά πρόσφατα σαν αυτό που είναι: εδάφη που έχουν κατακτηθεί στρατιωτικά (δηλαδή παράνομα) και θα πρέπει να επιστραφούν στους «κυρίους» τους με βάση την «διεθνή νομοθεσία».

Η «διεθνής νομοθεσία» δεν είναι ένα ενιαίο πολιτικό υποκείμενο. Υποθέτουμε ότι σας προκαλεί ειρωνικά χαμόγελα – κατ’ αρχήν σωστά. Αν, όμως, προσπαθήσετε να σκεφτείτε αυτές τις εξελίξεις «ουδέτερα», από κάποια απόσταση, θα διαπιστώσετε ότι αν αυτή η «διεθνής νομιμότητα» απαγόρευε την στρατιωτική κατάκτηση εδαφών έχοντας, ίσως σαν μοναδικό εργαλείο αυτής της απαγόρευσης την «μη αναγνώριση της κυριότητας» του κατοχικού στρατού (όχι, οπωσδήποτε, χωρίς τη συναίνεση της «οντότητας» που έχει χάσει την κατεχόμενη περιοχή) με ό,τι αυτή η «μη αναγνώριση» συνεπάγεται, αν λοιπόν αυτό είναι το «ψαχνό» της «διεθνούς νομιμότητας» απ’ το 1945 και μετά, τότε αυτή έχει τελειώσει οριστικά. Έχει τελειώσει οριστικά χωρίς «διάδοχη κατάσταση» ανάλογης αρμοδιότητας. Χωρίς, δηλαδή, μια καινούργια «διεθνή νομιμότητα»…

Κι αυτό το τέλος συμβαίνει εδώ δίπλα, με την συνειδητή (αν και όχι μεγάλου βάρους) υποστηρίξη και του ελληνικού κράτους…

(φωτογραφία: Δεν είναι ο «μυστικός δείπνος». Είναι η συμμορία των 3 plus 1…)

 

Ωωωω το εθνικό πρόβλημα!

Σάββατο 16 Μάρτη. Όμως, όσο κι αν δεν λέγεται ανοικτά στα μέρη μας (και πως θα μπορούσε;) αυτό το “να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να αποφύγουμε” αφορά όχι μόνο το Τελ Αβίβ και την Ουάσιγκτον αλλά και (από ορισμένες πλευρές κυρίως) την Αθήνα και την Λευκωσία.

Ο “κόκκινος Κατρού”, σαν υπ.εξ., άκουσε την γνώμη του Τσαβούσογλου· και ο εξοχότατος πρωθυπουργός, σαν π.ε.τ., άκουσε την γνώμη του γ.γ. του ακελ. Αυτά χτες. Το οποίο ακελ, καθεστωτικό στη νότια κύπρο όσο δεν γίνεται, βγάζοντας διακριτικά την ουρά του απ’ έξω, έχει την εξής άποψη (διατυπωμένη χτες απ’ τον βουλευτή του Γιώργο Γεωργίου):

Το ναυάγιο στο Κραν Μοντανά έφερε ένα επικίνδυνο και παρατεταμένο αδιέξοδο στο Κυπριακό… Το Κυπριακό ή θα λυθεί ή θα βουλιάξουμε!. Όσοι φλερτάρουν με όποια άλλη στρατηγική λύσης, χαλαρής ή αποκεντρωμένης ομοσπονδίας, ή ακόμα και συγκαλυμμένη διχοτόμηση, οφείλουν να μιλήσουν καθαρά στον λαό για τις προθέσεις τους. Διαφορετικά δίκαια και δικαιολογημένα, ο λαός θα τους θεωρήσει ως εργολάβους λύσης δύο κρατών.

Δραματικοί τόνοι – με ένα άρωμα γκαζιού, και “ασφάλειας στην ανατολική Μεσόγειο”! Όταν, όμως, κοτζάμ ψόφιο κουνάβι απειλεί (και θα το κάνει) με “κυρώσεις” για τον nord stream 2, το τελευταίο που θα ήθελε η Λευκωσία (ή, έστω, το «πατριωτικό» ακελ…) είναι να βρεθεί στην πρώτη γραμμή της αντιπαράθεσης ανάμεσα στην ευρασία (που θα συμπεριλαμβάνει την Άγκυρα) και στα πλεούμενα της Ουάσιγκτον, παρέα με ελληνικές και ισραηλινές φελούκες. Συνεπώς κάπως πρέπει «να λυθεί» (το «πρόβλημα»…)

Γι’ αυτά ή γύρω απ’ αυτά είναι που θα ακούσει ο Αναστασιάδης (και ο π.ε.τ.) τις «ιδέες του πομπηία» – πίσω απ’ την κουρτίνα του σωλήνα…

Ευχή και κατάρα!

Παρασκευή 1 Μάρτη. Η κατ’ αρχήν εκτίμηση για αξιοποιήσιμο εμπορικά (μεσαίου μεγέθους…) κοίτασμα φυσικού αερίου στο «οικόπεδο 10» στα νότια της νότιας κύπρου γέμισε χαρά (και γκάζι) τα πατριωτικά πνευμόνια. Κάποια απ’ αυτά έχουν αρχίσει, μάλιστα, να ανακαλύπτουν το ίδιο μεγάλα ή και μεγαλύτερα κοιτάσματα νότια της Κρήτης. Απόδειξη, αν χρειαζόταν τέτοια, ότι η ελληνική «μύτη» κάνει την δουλειά δέκα και εκατό γεωτρυπάνων.

Αλλά (όπως εξηγούμε στο Sarajevo 135a) η υπόθεση αυτή συνολικά είναι χαρμολύπη. Όσο περισσότερα ελπίζει το νοτιοκυπριακό κράτος ότι θα βγάλει απ’ το γκάζι, τόσο πιο πολύ σφίγγει γύρω του η διεθνής (επιχειρηματική και όχι μόνο) πίεση. Να τα βρει όχι απλά με τους τουρκοκύπριους αλλά με την Άγκυρα: η Άγκυρα επιδεικνύει στρατιωτικά μούσκλια στην ανατολική Μεσόγειο· η Άγκυρα είναι ο «προστάτης» των τουρκοκύπριων που έχουν δικαιώματα σ’ όλα αυτά τα έσοδα (με τις υπάρχουσες διεθνείς συμφωνίες)· η Άγκυρα είναι η προτιμότερη (και φτηνότερη) διαδρομή μεταφοράς του όποιου αερίου προς τις ευρωπαϊκές αγορές.

Υπάρχει, βέβαια, και μια «λύση 2»: να φτιαχτεί εργοστάσιο υγροποίησης κάπου στη νότια κύπρο, και να φορτώνεται το υγροποιημένο γκάζι στα (ελληνικής ιδιοκτησίας) γκαζάδικα. Αυτή η «λύση 2» δεν θα μειώσει την πίεση· και θα αυξήσει το «κόστος αξιοποίησης» του κοιτάσματος. Απ’ την άλλη αρέσει ιδιαίτερα στους έλληνες εφοπλιστές. Και δεν αρέσει στην χούντα Σίσι… (Ίσως, κάποτε στο μέλλον, όταν όλα όσα είναι τώρα στα χαρτιά αρχίσουν να υλοποιούνται, ο ελληνικός ιμπεριαλισμός να γίνει … αντιφά!).

Ο εκπρόσωπος της exxonmobil ήταν συγκρατημένος, πάντως, ως προς την προοπτική δημιουργίας εκ του μηδενός νοτιοκυπριακού υγροποιητή: οι ποσότητες που έχουν βρεθεί (ή εικάζεται ότι έχουν βρεθεί) νότια της κύπρου (είπε) δεν είναι αρκετές για να δουλέψει τέτοια «επένδυση». Οπότε, προς το παρόν, η πατρίς κοιτάει αφ’ υψηλού τα κοιτάσματα και ψάχνει να βρει τι θα τα κάνει…

Εν τω μεταξύ, η εταιρεία που θα κάνει την εκμετάλλευση του συγκεκριμένου κοιτάσματος (όταν έρθει η ώρα) είναι κατά 60% exxonmobil και κατά 40% qatar petroleum…

Το «όταν έρθει η ώρα» δεν είναι σχήμα λόγου. Όπως έχει συμβεί ήδη με το κοίτασμα «αφροδίτη» του οποίου την εκμετάλλευση έχει μπλοκάρει το («συμμαχικό»….) Τελ Αβίβ επειδή επικοινωνεί με το ισραηλινό κοίτασμα Leviathan (οπότε το Τελ Αβίβ θέλει οπωσδήποτε ποσοστό απ’ την «αφροδίτη») έτσι και ο τωρινός «γλαύκος 1» βρίσκεται κοντά στα σύνορα με την αιγυπτιακή αοζ, όπου υπάρχει ήδη το κοίτασμα “zohr”. Αν βρεθεί κι άλλο αιγυπτιακό κοντά στον «γλαύκο 1»… μπορεί να προκύψει θέμα…

(φωτογραφία: Η Άγκυρα αμφισβητεί, δικαιολογημένα, την «ελληνοκυπριακότητα» των οικοπέδων 4 και 5 – ο πιο πάνω χάρτης της κυπριακής αοζ έχει τόση διεθνή αξία όση το «η μακεδονία είναι μία και ελληνική». Συνεπώς, απ’ αυτήν την άποψη, το οικόπεδο 10 δεν έχει πρόβλημα. Έχει, όμως, από άλλη: αφού η κύπρος θεωρείται ακόμα ενιαίο κράτος, ποιο είναι το ποσό απ’ τα έσοδα που θα πηγαίνει στους τουρκοκύπριους, και πως θα πηγαίνει; Το νοτιοκυπριακό καθεστώς θέλει να τα κρατήσει όλα (τα έσοδα) στη δική του τσέπη – αλλά αυτό δεν το αγοράζει κανείς…)

Πέρα απ’ τον east med

Τετάρτη 27 Φλεβάρη. Ενδιαφέρουσες (για την εργατική μας κριτική) εξελίξεις στο πως και τι του ελλαδιστάν στην ανατολική Μεσόγειο. Δεν ήταν δυνατό να συμπεριληφθούν στο εκτενές Sarajevo 135a, δεν πρέπει όμως να μείνουν ασχολίαστες.

Πέρα απ’ τον θρυλικό αγωγό east med (που θα μετέφερε προς στη νότια ευρώπη τα γκάζια της Λευκωσίας και τα περισσεύματα απ’ τα γκάζια του Τελ Αβίβ, για χιλιάδες χιλιόμετρα, μέσα απ’ τα βάθη της ανατολικής Μεσογείου – πολύ συγκινητικό!) και περίπου στην ίδια διαδρομή, επρόκειτο να φτιαχτεί κι ένα άλλο μεγάλο έργο. Η ηλεκτρική διασύνδεση ισραήλ – νότιας κύπρου – κρήτης – ελλάδας – και βλέπουμε. Σε αντίθεση με τον east med το project EuroAsia interconnector το είχαμε θεωρήσει σοβαρό. Όχι άδικα. Πρώτον, επειδή η πόντιση ενός (μεγάλου) καλωδίου μεταφοράς ρεύματος είναι μεν δύσκολο έργο, αλλά όχι τόσο όσο η πόντιση ενός αγωγού φυσικού αερίου. Υπάρχει μεγάλη διεθνής εμπειρία σχετικά, μιας και τέτοιου τύπου καλώδια ρεύματος (για διάφορες χρήσεις) περνάνε και ξαναπερνάνε ωκεανούς. Δεύτερον, επειδή η ε.ε. το είχε συμπεριλάβει στα έργα στρατηγικής σημασίας, προβλέποντας την χρηματοδότηση του κόστους του σε υψηλό ποσοστό. Φυσικά το ελληνικό κέρδος (ή όχι) απ’ το καλώδιο είχε κάτι κοινό με τον γκαζοσωλήνα: θα αναγνωριζόταν τουρκική αοζ στην ανατολική Μεσόγειο (οπότε το καλώδιο, όπως και ο αγωγός, θα περνούσε υποχρεωτικά απο εκεί) ή όχι;

Η μελέτη του έργου είχε τελειώσει το 2013. Εννοείται ότι απ’ την μελέτη ως την κατασκευή υπάρχουν πολλά στάδια. Και ω του θαύματος: αυτό το ευρωχρηματοδοτούμενο καλώδιο, που επαινέθηκε στα μέρη μας σαν μεγάλο γεωπολιτικό όπλο (κατά τη τουρκίας), αυτός λοιπόν ο «ηλεκτρικός east med» υπονομεύεται εδώ και μήνες υποδειγματικά, ως το σημείο να οδεύει προς ακύρωση. Από ποιον υπονομεύεται; Απ’ το ελλαδιστάν!!!

Ας τα πάρουμε επιγραμματικά με τη σειρά. Το project EuroAsian interconnector μετά από μερικά μπρος πίσω, διαμορφώθηκε σαν ενιαίο κατασκευαστικό project, υπό την αιγίδα της ομώνυμης εταιρείας (EuroAsian interconnector) που θα έπαιζε τον ρόλο του αρχιεργολάβου. Αυτή θα έκανε χωριστούς διαγωνισμούς για την κατασκευή των επιμέρους τμημάτων του έργου (ισραήλ – κύπρος, κύπρος – κρήτη, κρήτη – κυρίως ελλάδα) κρατώντας την ενιαία διαχείριση του budget και των προδιαγραφών της κατασκευής. Το σκεπτικό του να υπάρχει ενιαία υπερ-εργολαβία (και μετά τμηματικές εργολαβίες, μέσω διεθνών διαγωνισμών) είχε νόημα: άλλα μέρη του έργου είναι ευκολότερα και φτηνότερα, και άλλα το ανάποδο. Για ένα έργο με ενιαία λογική, το να γίνει κεντρικά η διαχείριση του κόστους κατασκευής (και, κατά συνέπεια, του κόστους του παρεχόμενου ρεύματος εδώ ή εκεί) δεν είναι καθόλου παράλογο.

Το project αυτό σχετιζόταν (δεν το φανταστήκατε, ε;) με τα κοιτάσματα φυσικού αερίου που έχουν βρεθεί ήδη ή θα βρίσκονταν μελλοντικά είτε στην ισραηλινή είτε στη νοτιοκυπριακή αοζ. Απλός ο λόγος: το φυσικό αέριο είναι στάνταρ πρώτη ύλη για την παραγωγή ρεύματος. Εν όψει αυτού του σοβαρού ενδεχόμενου (: το Τελ Αβίβ και η Λευκωσία είτε να εξάγουν ηλεκτρισμό, είτε να εισάγουν περιοδικά λόγω μεγαλύτερων αναγκών) ο EuroAsian interconnector εμφανιζόταν σαν ένας εξορθολογισμός μεγάλης κλίμακας – κι ας είχε κόστος κατασκευής 3,5 δισεκατομύρια ευρώ.

Ως εδώ, και με βάση τις δηλώσεις των βιτρινών των εμπλεκόμενων κρατών απ’ το 2012 και μετά, δεν ήταν αυθαίρετο το ότι η ασταμάτητη μηχανή θεώρησε αυτό το project (και όχι τον east med) σοβαρή δουλειά… (Δεν είχε το καλώδιο, βέβαια, 6ο στόλο για προστασία… Όσες / όσοι είστε στις αόρατες πόλεις καταλαβαίνετε…)

(φωτογραφία: Η εθνική μεγαλοπρέπεια του ηλεκτρικού καλωδίου φαίνεται όταν σχεδιαστεί η διαδρομή του πάνω στον χάρτη με τις αοζ της ελληνικής ψυχής.

Ουάου!….)

Κάτω ο EuroAsian!!

Τετάρτη 27 Φλεβάρη. Αμ δε!!! Τους τελευταίους μήνες του 2018 παρακολουθούμε την υπονόμευση αυτού του ευρωπαϊκού (και ευρωπαϊκά χρηματοδοτούμενου) big project – απ’ το ελλαδιστάν. Αρμόδιος είναι ο κυρ Σταθάκης, αλλά προφανώς η απόφαση είναι κυβερνητική (και, εικάζουμε, «εθνική»…).

Τι έκανε (και συνεχίζει να κάνει) το φαιορόζ γκουβέρνο; Αποφάσισε ότι το τμήμα του έργου Κρήτη – ηπειρωτική ελλάδα δεν θα το διαχειριστεί (ως προς την κατασκευή, άρα και όλα τα υπόλοιπα) ο ευρωπαϊκός υπερ-εργολάβος, ο EuroAsian interconnector, αλλά το ελληνικό κράτος αποκλειστικά. Μέσω του αδμηε το φαιορόζ γκουβέρνο έφτιαξε μια θυγατρική, την «Αριάδνη», που με τη σειρά της θα έκανε το κουμάντο (τον διαγωνισμό) για την εργολαβία της κατασκευής. Το 100% της «Αριάδνης» θα το είχε ο αδμηε… Ο EuroAsian interconnector, αν ήθελε, θα μπορούσε να παρακαλέσει για να πάρει ένα μειοψηφικό πακετάκι – και πάντως όχι τόσο ώστε να ελέγχει σε ποιον θα πάει η κατασκευαστική εργολαβία, και σε πόσα χρόνια θα τελειώσει αυτό το θαλάσσιο γεφύρι της Άρτας, με πόσες υπερκοστολογήσεις, κλπ κλπ…

Ξεκίνησε πόλεμος! Ανάμεσα στους ευρωπαίους σχεδιαστές και διαχειριστές του σχεδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης της ανατολικής Μεσογείου, και του ελληνικού υπουργείου ενέργειας… Ενδεικτικά ένα ηλεκτρονικό δημοσίευμα με ημερομηνία 9 Νοέμβρη 2018:

… Η Ευρωπαϊκή Ένωση απέρριψε εμμέσως πλην σαφώς και την τελευταία προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση, που ήταν να γίνουν ξεχωριστοί διαγωνισμοί για τις εργολαβίες κατασκευής του τμήματος αυτού, από τον υπόλοιπο αγωγό, με πρόφαση το επείγον για διασύνδεση της Κρήτης πριν το 2020.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, μέσω της Διεύθυνσης Ενέργειας, ήταν κατηγορηματική προς τους εκπροσώπους των προσπαθειών για να αναλάβει ξεχωριστά άλλος φορέας (η «Αριάδνη» που συστάθηκε στην Ελλάδα) το τμήμα του αγωγού μεταξύ Κρήτης και ηπειρωτικής Ελλάδας: Αν δεν εντάσσεται στο σχήμα του έργου EuroAsian Interconnector, ξεχάστε τη συγχρηματοδότηση του τμήματος Κρήτης – ηπειρωτικής Ελλάδας του υποθαλάσσιου ηλεκτρικού καλωδίου. Κάτι που θα σήμαινε ότι θα γινόταν πολύ δύσκολη η χρηματοδότηση του τμήματος αυτού του αγωγού, αλλά και ότι θα ανέβαζε σημαντικά το κόστος ηλεκτρισμού για τους καταναλωτές στην Ελλάδα ώστε να γίνει απόσβεση της επένδυσης.  

Μάλιστα, οι Βρυξέλλες υπενθύμισαν στους εκπροσώπους της πρωτοβουλίας για «σπάσιμο» του αγωγού ότι η διασύνδεση Αττική – Κρήτη – Κύπρος είναι ένα έργο που κατατάσσεται ψηλά στις προτεραιότητες της Ε.Ε. για ενεργειακές υποδομές και μπορεί να εξασφαλίσει συγχρηματοδότηση έως και 60% στο συνολικό κόστος του έργου. Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι σχεδόν στο ποσοστό αυτό η Ε.Ε. ενέκρινε και τη χρηματοδότηση των υποδομών για αποθήκευση υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) με €114 εκατ. στην Κύπρο για σκοπούς ηλεκτροπαραγωγής. Επίσης, σε σχέση με τον EuroAsian Interconnectror, η στήριξη από πλευράς Βρυξελλών βοηθά αισθητά και στην εξασφάλιση χρηματοδότησης με συγκριτικά πολύ ευνοϊκούς όρους, χρηματοδότησης για το υπόλοιπο της συνολικής επένδυσης, μέσω της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, αλλά και μέσω κονδυλίων από το λεγόμενο πακέτο Γιούνκερ.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με διάφορες πηγές, το ύψος της συγχρηματοδότησης από πλευράς Ε.Ε. (μέχρι και 60%) μπορεί να φτάσει τα €600 εκατ. και να απαιτηθεί χρηματοδότηση για ακόμα €300 εκατ. έως €400 με ευνοϊκούς όρους. Για να εξασφαλιστεί τέτοια συγχρηματοδότηση, το έργο θα πρέπει να παραμείνει ως διασυνοριακό, δηλαδή να είναι ενιαίο από το πρώτο μέτρο του ηλεκτρικού καλωδίου μέχρι το τελευταίο, περιλαμβανομένων και των χερσαίων υποδομών υποστήριξης.

Επίσης, οι διαγωνισμοί ανάθεσης του έργου πρέπει να είναι ενιαίοι και να διεξαχθούν υπό την ευθύνη του φορέα υλοποίησης του έργου για το σύνολο του έργου, δηλαδή του EuroAsian Interconnector, όπως ξεκαθάρισε η Ε.Ε. σε ερωτήματα του υπουργείου Ενέργειας της Ελλάδας.

Συγκρατείστε, παρακαλούμε, το γεγονός ότι μέσα στην ευρωχρηματοδότηση του EuroAsian interconnector περιλαμβανόταν και η χρηματοδότηση αποθηκών φυσικού αερίου στη νότια κύπρο… Αυτό ενώ η Λευκωσία έχει υπογράψει (προκαταρκτική) συμφωνία με το Κάιρο για μεταφορά του αερίου απ’ του κοίτασμα “Αφροδίτη” (όταν αρχίσει η άντλησή του…) κατευθείαν στα αιγυπτιακά εργοστάσια υγροποίησης, μέσω υποθαλάσσιου αγωγού…

Σα να λέμε: αυτοί στις Βρυξέλες κοιμούνται; Ή ελπίζουν;

Του έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει!

Τετάρτη 27 Φλεβάρη. Αύριο, τέλος του μήνα, τελειώνει η προθεσμία που έβαλε η ε.ε. στον κυρΣταθάκη υπ. ενέργειας να σταματήσει την μεθόδευσή του. Δεν πρόκειται! Η ζαριά έπεσε: ο κυρ Σταθάκης είναι Χανιώτης, και δεν καταλαβαίνει από ευρωπιέσεις: η ηλεκτρική διασύνδεση Κρήτης – κυρίως ελλάδας θα γίνει με εργολαβίες που θα αποφασιστούν αποκλειστικά στην Αθήνα· και όχι στις ανθελληνικές Βρυξέλες… Είναι έργο εθνικό…

Η χθεσινή καθεστωτική “καθημερινή” είχε τα τελευταία νέα απ’ το μέτωπο:

… Ο επίτροπος ενέργειας [σ.σ.: Μικαέλ Αρίας Κανιέτε] κάλεσε με την επιστολή του τον κ. Σταθάκη να αποφασίσει εάν το έργο θα υλοποιηθεί εντός του PCI [σ.σ.: το ευρωπαϊκό project της ευρύτερης ηλεκτρικής διασύνδεσης] ή ως εθνικό, επισημαίνοντας ότι στη δεύτερη περίπτωση θα πρέπει να λάβει υπόψη τις γεωπολιτικές, οικονομικές και ρυθμιστικές συνέπειες. Οι γεωπολιτικές συνέπειες συνδέονται με την ηλεκτρική απομόνωση της κύπρου από την ευρωπαϊκή αγορά ηλεκτρισμού, αφού το κόστος της διασύνδεσης με την Κρήτη ως αυτόνομο έργο κρίνεται μη βιώσιμο….

Αυτά που απορρίπτει έτσι το φαιορόζ γκουβέρνο δεν είναι καθόλου αμελητέα, αν πάρει κανείς σαν μέτρο την εθνικιστική / ιμπεριαλιστική ρητορική των προηγούμενων χρόνων:

Α) Η ευρωχρηματοδότηση του έργου της ηλεκτρικής διασύνδεσης Κρήτης – στερέας ελλάδας, πάνω απ’ το μισό του κόστους· με εύλογες συνέπειες στη μείωση της τιμής του ρεύματος που θα διανέμεται έτσι·

Β) Το «καλώδιο – θηλεία» στις τουρκικές φιλοδοξίες (αοζ…)·

Γ) Η ηλεκτρική διασύνδεση της νότιας κύπρου με την ευρώπη·

Δ) Η ηλεκτρική διασύνδεση του συμμαχικού ισραήλ με την ευρώπη…

Απέναντι σ’ αυτά τα «μείον» υπάρχει ένα μόνο «συν»: θα δώσουμε εμείς τις πατριωτικές εργολαβίες, εκεί που πρέπει. (Ακόμα κι αν δεν είναι καθόλου εξασφαλισμένη πια η χρηματοδότηση του έργου…). Είναι τόσο ισχυρός ο καπιταλιστικός πατριωτισμός του φαιορόζ γκουβέρνου ώστε να «φτύνει» γεωπολιτικές επενδύσεις (την «περικύκλωση της ανατολικής Μεσογείου») που παρουσιάστηκαν επί χρόνια σαν εθνικά πολύτιμες; Ή, μήπως, έχουν πάψει να είναι τέτοιες, οπότε ο ελληνικός ιμπεριαλισμός υποχρεώνεται με τα μούτρα κατεβασμένα να συμβιβαστεί, και άρα στο ζύγι απομένουν τα καθαρά εσωτερικά οφέλη, δηλαδή οι εθνικοί εργολάβοι «μαζί μας»;

Αν βάλετε τα πιο πάνω δίπλα στο Sarajevo 135a θα έχετε μια πρώτη (βασική) απάντηση.

Απο εδώ θα επανέλθουμε όταν υπάρχουν νέωτερα…

Γκαζωμένο φόρουμ

Κυριακή 20 Γενάρη. Έχει ηλικία 6 ημερών. Λέγεται «eastern mediterranean gas forum». Εγκαινιάστηκε στο Κάιρο. Και μάζεψε καλό κόσμο: υπουργούς απ’ την αίγυπτο, την κύπρο, την ελλάδα, την ιταλία, την ιορδανία και … την «παλαιστινιακή αρχή». Με τι σκοπό αυτός ο περιφερειακός διεθνισμός; Σύμφωνα με την ανακοίνωση «για να δημιουργηθεί μια περιφερειακή αγορά αερίου που να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των μελών του εξασφαλίζοντας την προσφορά και την ζήτηση, βελτιώνοντας την έρευνα, εξορθολογικοποιώντας το κόστος των υποδομών, προσφέροντας ανταγωνιστικές τιμές, και βελτιώνοντας τις εμπορικές σχέσεις».

Για να το πούμε απλά: υπάρχουν σημαντικές διαφορές συμφερόντων μεταξύ αυτών των κρατών (την «παλαιστινιακή αρχή» δεν την υπολογίζουμε)! Οπότε χρειάζονται διαπραγματεύσεις… Μία θα κτυπήσει κάπως άσχημα στους έλληνες εραστές της «συγκυριαρχίας στην ανατολική Μεσόγειο»: λέγεται east med.

Το Κάιρο διαφωνεί απόλυτα με την κατασκευή του (που είναι θεωρητική): θέλει όλο το ισραηλινό γκάζι που θα εξάγεται στην ευρώπη να περνάει απ’ τα δύο δικά του υγροποιητήρια. (Οι έλληνες εφοπλιστές συμφωνούν απόλυτα!). Το ισραήλ δεν το αποκλείει – αλλά δεν θέλει να εξαρτιέται στις γκαζοεξαγωγές του απ’ το Κάιρο: σήμερα υπάρχει μια φιλική χούντα· αύριο ή μεθαύριο όμως; Υπάρχει, γι’ αυτό, η σκέψη να φτιάξει δικό του υγροποιητήριο – κάτι που είναι ανταγωνιστικό με τα αιγυπτιακά συμφέροντα…

Υπάρχει, επιπλέον, και το «κοίτασμα της Γάζα». Μια αγγλική εταιρεία εξασφάλισε άδεια (απ’ το Τελ Αβίβ… όχι απ’ την «παλαιστινιακή αρχή») για ερευνητικές γεωτρήσεις, και το 2000 βρήκε ένα καλό κοίτασμα, γύρω στα 30 δις κυβικά αερίου – στη θάλασσα λίγο έξω απ’ την ματωμένη μεγαλύτερη φυλακή του πλανήτη. Μετά απ’ αυτό το Τελ Αβίβ απαγόρευσε κάθε εκμετάλλευσή του: για να μην πάνε τα λεφτά στη Χαμάς (είπε). Αλλά η Ρώμη ή το Αμμάν θα μπορούσαν να ενδιαφέρονται για αυτό το κοίτασμα – γιατί όχι;

Θα μακροημερεύσει λοιπόν το (με γειά!) καινούργιο φόρουμ; Μην βάζετε το χέρι σας στη φωτιά πως «ναι»…

Εν τω μεταξύ σημειώστε την απουσία: της τουρκίας. Αποφάσισε το φόρουμ ότι δεν ακουμπάει την ανατολική Μεσόγειο η Άγκυρα; Ή δεν έχει βρει ακόμα ικανές ποσότητες γκαζιού (σαν την ελλάδα, ας πούμε) για να της βγάλουν χαρτί στο τραπέζι;

(φωτογραφίες: Ναι, φυσικά, ήταν κι αυτός εκεί – ένας απ’ τους «φίλους» των εφοπλιστών στο ντόπιο γκουβέρνο. Δήλωσε, μάλιστα, «ένθερμος» υποστηρικτής του φόρουμ.

Ένθερμος κι αθόρυβος – δηλαδή κατάλληλος…)

Το γκάζι εξατμίστηκε

Παρασκευή 11 Γενάρη. Ποιός άραγε θυμάται το (μέχρι καμιά 15αριά μέρες) θρυλικό “οικόπεδο 10” της κυπριακής αοζ; Αυτό που έκρυβε άπειρους θησαυρούς, τους οποίους θα ανακάλυπτε το γεωτρύπανο που είχε μισθώσει η αμερικανική exxon mobil, την οποία exxon mobil θα περιφρουρούσε ο 6ος στόλος… Κι έτσι, με την βοήθεια και την προστασία των αμερικάνων, οι ελληνοκύπριοι θα γίνονταν σεΐχηδες, και – φυσικά – ο εξίσου θρυλικός αγωγός east med θα τίγκαρε φρέσκο και σπαρταριστό γκάζι· και λοιπά, και λοιπά;

Τι κι αν στο ίδιο οικόπεδο (το νο 10) είχε κάνει πριν 3 χρόνια τρύπες η γαλλική total και δεν είχε βρει γκάζι ούτε για να γεμίσει αναπτήρες; Η exxon mobil, με το βαρύ της όνομα, θα ξεκλείδωνε τον «κρυμμένο θησαυρό». Στο κάτω κάτω, προτιμότερο να βρει το θαμμένο γκαζοσέντουκο μια αμερικανική εταιρεία (που θα έχει φύλακα άγγελο τον 6ο στόλο) παρά μια γαλλική, με στρατό που όλο κι όλο ένα αεροπλανοφόρο έχει…

Αμ δε!!! Η πρώτη απ’ τις δύο γεωτρήσεις στο «οικόπεδο 10» τελείωσε… και καμία κουβέντα για γκάζι! Λες και το γεωτρύπανο είχε πάει για να κάνει ψαροντούφεκο… Εδώ όμως το “new news” σημαίνει “bad news”. Αντί για πανηγυρικές δηλώσεις ανακοινώθηκε απ’ το νοτιοκυπριακό γκουβέρνο ότι «θα υπάρξουν συνολικές εκτιμήσεις, όταν γίνει και η δεύτερη προγραμματισμένη γεώτρηση». Ο σπουδαίος υπουργός Λακκοτρύπης (ενέργειας, εμπορίου και βιομηχανίας), ίσως και λόγω του know how που δείχνει το επώνυμό του, ζήτησε, μάλιστα, «υπομονή»: Χρειάζονται πάρα πολλές γεωτρήσεις για να υπάρχουν επιτυχή αποτελέσματα ξεκαθάρισε.

Οι τρύπες στον βυθό είναι κάτι σαν άλμα εις ύψος κυρ Λακκοτρύπη; Το γκάζι χρειάζεται συστηματική προπόνηση; Μήπως και καμμιά λειτανία, με τόσο παπαδαριό που βόσκει στο νησί;

Never mind. Και σαν διεθνές «πλυντήριο» μια χαρά είναι η μεγαλόνησος…

(φωτογραφία: Είχαμε την εντύπωση ότι στεφάνι φοράει κάποιος νικητής. Το «στέφθηκε με επιτυχία» είναι βέβαια μια λεκτική κατάχρηση (η επιτυχία δεν είναι στεφάνι), αλλά ακόμα κοντά στο αρχικό νόημα.

Το «στέφθηκε με αποτυχία» τι σημαίνει ακριβώς; “Φατούρο”;)