Δευτέρα 16 Μάρτη (00.34) >> Το 1973 ήταν μια ιδιαίτερα ταραγμένη χρονιά – για τους δυτικούς ιμπεριαλισμούς, όχι μόνο τον αμερικάνικο. Τον Γενάρη έγινε η επίθεση του Τετ στο βιετνάμ. Τον Οκτώβρη έγινε κάτι άλλο, στη μέση Ανατολή∙ κάτι που θα άλλαζε κυριολεκτικά την «ροή» της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Ήταν η (πρώτη) πετρελαϊκή κρίση!
Η (ελληνική) wikipedia δίνει μια ιδέα (για την σχέση του τότε με το τώρα στη συνέχεια):
Στις 15 Αυγούστου του 1971 ο αμερικάνος πρόεδρος Nixon, λόγω των διογκούμενων εξόδων του πολέμου στο βιετνάμ, αποφάσισε να αποσύρει μονομερώς τις ΗΠΑ από την Συμφωνία του Bretton Woods για την σταθερή ισοτιμία του δολαρίου με τον χρυσό, επιτρέποντας έτσι στο δολάριο «να επιπλέει»∙ ουσιαστικά για να μπορεί να τυπώνει δολάρια κατά βούληση. Λίγο αργότερα ακολούθησε η Βρετανία, κάνοντας το ίδιο για την στερλίνα. Οι βιομηχανικές χώρες ακολούθησαν με τα δικά τους νομίσματα, τυπώνοντας χρήμα σε ποσότητες πολύ μεγαλύτερες από ποτέ. Το αποτέλεσμα ήταν η υποτίμηση του δολαρίου και, ανταγωνιστικά, άλλων νομισμάτων. Επειδή το πετρέλαιο τιμολογούνταν σε δολάρια, αυτό σήμαινε ότι οι παραγωγοί πετρελαίου θα είχαν λιγότερα πραγματικά έσοδα με την ίδια τιμή. Τα μέλη του ΟΠΕΚ (αραβικά κράτη) έκαναν τότε μια κοινή ανακοίνωση διακηρύσσοντας ότι θα τιμολογούν το πετρέλαιο σε χρυσό – αντί για το δολάριο…
… Ενάμισυ μήνα μετά, στις 6 Οκτώβρη του 1973, η Συρία και η Αίγυπτος εξαπέλυσαν μια αιφνιδιαστική επίθεση κατά του Ισραήλ, προκειμένου να ανακαταλάβουν τα αραβικά εδάφη που είχε καταλάβει το Ισραήλ με τον «πόλεμο των 6 ημερών» το 1967. Το ισραήλ θα έχανε, αλλά οι ΗΠΑ αποφάσισαν να το στηρίξουν εφοδιάζοντάς το διαρκώς με όπλα. Οπότε σαν αντίποινα ο ΟΠΕΚ αποφάσισε εμπάργκο πετρελαίου κατά του Καναδά, της Ιαπωνίας, της Ολλανδίας, της Βρετανίας και των ΗΠΑ. Στη συνέχεια το εμπάργκο επεκτάθηκε σε άλλα δυτικά κράτη. Το αποτέλεσμα ήταν η τιμή του πετρελαίου να τετραπλασιαστεί: από 3 δολάρια το βαρέλι στα 12. Ακολούθησε κράχ στα χρηματιστήρια…
Την συνέχεια μπορείτε να την αναζητήσετε σε διάφορες πηγές: ήταν τα θρυλικά από κινηματική / εργατική άποψη seventies…
Αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ είναι ότι τότε η Ουάσιγκτον, ως «επικεφαλής της δύσης», προσπάθησε – και κατάφερε – να αντιμετωπίσει αυτό το ενεργειακό κτύπημα στην καρδιά του (δυτικού) βιομηχανικού καπιταλισμού μ’ έναν συνδυασμό οικονομικών και πολιτικών κινήσεων, υποσχέσεων και δεσμεύσεων. Δεν υπήρχε ούτε σαν φαντασίωση η προοπτική στρατιωτικής-λύσης-του-προβλήματος με επίθεση στα σοσιαλίζοντα τότε (και φιλικά προς την σοβιετική ένωση) αραβικά καθεστώτα…
Στρατιωτικές βάσεις σ’ αυτήν την περιοχή του πλανήτη η Ουάσιγκτον ουσιαστικά δεν είχε – ως τις αρχές των ‘90s. Μετά την διάλυση της εσσδ και την κατάρρευση του «ανατολικού μπλοκ», τα πετρελαιοπαραγωγά κράτη της αραβικής χερσονήσου (που ήδη είχαν εξελιχθεί σε πετροχούντες στον ένα ή τον άλλο βαθμό…) βρέθηκαν «ακάλυπτα». Απ’ το 1991 και μετά, με την «καταιγίδα της ερήμου» κατά του ιρακινού καθεστώτος (Σαντάμ Χουσεϊν) στήνοντας μια βιομηχανία προσχημάτων η Ουάσιγκτον κυρίως (και πίσω της μια σειρά ευρωπαϊκών ιμπεριαλισμών) άρχισε την επανακατάκτηση των πετρελαιοφόρων ερήμων μέσω στρατιωτικών βάσεων. Φτάνοντας σ’ αυτό το σημείο:
Ταυτόχρονα με την εξαγωγή του μεγαλύτερου μέρους της βιομηχανικής παραγωγής του σε «τρίτες» (με φτηνή εργασία) χώρες κυρίως της ανατολικής ασίας, απ’ την δεκαετία του 1990 το αμερικανικό κράτος / κεφάλαιο άρχισε να «κτίζει» την (σχετική) ενεργειακή (σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο) αυτάρκειά του: τα σχιστολιθικά κοιτάσματα (ακριβά στην εξόρυξη και οικολογικά καταστροφικά…) έγιναν τον κύριο μέσο.
Αφού, λοιπόν, «δεν χρειαζόταν» όπως άλλοτε τα αραβικά κοιτάσματα (στα τέλη της δεκαετίας του ’80 οι εισαγωγές πετρελαίου και πετρελαιοειδών κάλυπταν σχεδόν τις μισές ενεργειακές ανάγκες των ηπα) γιατί συνέχισε να απλώνει τον μιλιταρισμό του στην περιοχή απ’ τα ’90s και μετά; Επειδή αυτά τα κοιτάσματα τα χρειάζονταν άλλοι!! «Φίλοι» (εντός ή εκτός εισαγωγικών) και εν δυνάμει αντίπαλοι.
Απ’ τα ΄00s και ύστερα, με «μοχλό» τον διαρκή προληπτικό πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και ουσιαστικά «εργαλεία» στην περιοχή το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς και τους ουαχαβίτες μισθοφόρους, η Ουάσιγκτον άρχισε τον σχεδιασμό της «νέας μέσης Ανατολής» έτσι ώστε αφενός οι πετροενεργειακές ανάγκες των «άλλων» να είναι μόνιμα υπό έλεγχο στην ευρύτερη μέση Ανατολή, αφετέρου να μπορεί να μετακινεί τον μιλιταρισμό της κατά βούληση προς και από την ανατολική Ασία.
Η γνωστής ποιότητας κυραΧίλαρι, το 2008. Χωρίς σχόλια…
Ο 4ος παγκόσμιος πόλεμος ξεκίνησε με την απόβαση του νατο στο αφγανιστάν, και οι θιγόμενοι κατάλαβαν πολύ καλά περί τίνος επρόκειτο. Η έξωση της Ουάσιγκτον (και όλων των παρακμιακών δυτικών ιμπεριαλισμών) απ’ όλην αυτή την περιοχή, έτσι ώστε να «απελευθερωθεί» για λογαριασμό του προελαύνοντος ευρασιατικού project, μόνο με στρατιωτικά μέσα θα μπορούσε να γίνει – πια.
Το «μπλοκ της Αστάνα» (γράφαμε για χρόνια…) δηλαδή η συμμαχία Μόσχας, Τεχεράνης και Άγκυρας ξεκίνησε (με κύριο σημείο το συριακό πεδίο μάχης και αρχικό στόχο τον isis, που ήταν βασικό συστατικό αυτής της «νέας μέσης Ανατολής»…) την εκστρατεία έξωσης το φθινόπωρο του 2015. Πώς όμως θα μπορούσε να κορυφωθεί;
Χάρη στα απανωτά λάθη του δυτικού άξονα! «Ποτέ μην εμποδίζεις τον εχθρό σου απ’ το να κάνει λάθη» λέει μια κινέζικη παροιμία ιδιαίτερα αγαπητή αυτούς τους καιρούς. Οι παρακμιακοί δυτικοί ιμπεριαλισμοί κάνουν πολλά, και το χειρότερο για την περίπτωσή τους είναι αυτό: υποτιμούν τους αντιπάλους τους.
Υπάρχει αντίρρηση;
Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…
Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.
