Tag: ηπα

Χαλάστε την κίνα! (Η παγίδα του Θουκυδίδη…)

Δευτέρα 18 Νοέμβρη (00.08) >> Η «γραμμή» του αμερικανικού ιμπεριαλισμού είναι πως ο νο 1 αντίπαλος / εχθρός είναι το κινεζικό κράτος / κεφάλαιο. Αυτό είναι πασίγνωστο. Σύμφωνα με τον σχεδιασμό του γκουβέρνου του νυσταλέου Jo το 2023 επρόκειτο να είναι η χρονιά που θα άρχιζε να «ανεβαίνει η πίεση» προς το Πεκίνο, οικονομικά, στρατιωτικά, πολιτικά με στόχο να αναγκαστεί σε συμβιβασμούς αξιοποιήσιμους από το αμερικανικό κράτος / κεφάλαιο.

Ξέρουμε τι έγινε. Αν και η Ουάσιγκτον δεν έμεινε εντελώς αδρανής στο πεδίο μάχης του Ειρηνικού, πόνταρε πολλά το 2022 στο ουκρανικό πεδίο μάχης ελπίζοντας σε μια γρήγορη και εντυπωσιακή νίκη κατά της Μόσχας – πριν στραφεί σύμφωνα με τον σχεδιασμό κατά του Πεκίνου. Επρόκειτο για την «σωστή πλευρά της ιστορίας» (της ιστορίας που κανονικά έπρεπε να έχει τελειώσει απ’ τα ‘90s….) Το αποτέλεσμα ήταν πανηγυρική, αδιαμφισβήτητη ήττα (με το παράπλευρο όφελος του κατ’ αρχήν οικονομικού κανιβαλισμού της ε.ε….).

Τον Οκτώβρη του 2023 προέκυψε και το μεσανατολικό πεδίο μάχης, κάτι που ήταν εντελώς εκτός αμερικανικού / δυτικού σχεδιασμού! Υιοθετήθηκε ωστόσο σαν αντίβαρο της αποτυχίας / ήττας στο ουκρανικό πεδίο μάχης, και επειδή η ευρύτερη μέση Ανατολή και τα πέριξ (ανατολική Μεσόγειος, αραβική θάλασσα, ανατολική Αφρική) είναι βασικά συστατικά του one belt one road και του ευρασιατικού project συνολικά. Τώρα δεν ήταν σημαία «η σωστή πλευρά της ιστορίας»∙ ήταν το «δικαίωμα αυτοάμυνας» – της δύσης…

Ωστόσο στο μεσανατολικό πεδίο μάχης (με την στρατιωτική ήττα να διαγράφεται στον ορίζοντα) οι ηπα και η δύση γενικά έχασαν οριστικά το «κεφάλαιο soft power» (την ιδεολογία δηλαδή) που σκόπευαν να στρέψουν κατά του Πεκίνου («ανθρώπινα δικαίωμα», «διεθνής νομιμότητα» σε σχέση με την ταϊβάν και την θάλασσα της κίνας, κλπ). Τους έχουν απομείνει μόνο τα νταηλίκια.

Με αυτά τα δεδομένα ήδη το 2024 τα αφεντικά του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού (και του αγγλικού, του γερμανικού, του γαλλικού) βρέθηκαν μπροστά σ’ ένα σκληρό δίλημμα: είτε να κλιμακώσουν σε ένα απ’ τα δύο (ή και στα δύο) πεδία μάχης ρισκάροντας την όξυνση του 4ου παγκόσμιου πολέμου σε «λάθος σημείο» (δηλαδή: όχι στον Ειρηνικό), είτε να αναδιπλωθούν και να απαλλαγούν απ’ αυτά τα βάρη που εκτρέπουν απ’ τον βασικό προσανατολισμό (κατά του Πεκίνου), αλλά με τρόπους που δεν θα «μυρίζουν» αναπόφευκτα την ήττα. Αυτές οι δύο «γραμμές» εκδηλώθηκαν στο εσωτερικό των κρατών, αναμετρήθηκαν υπόγεια, χωρίς οριστική κατάληξη. Μπρος βαθύ και πίσω ρέμα, «κληρονομιά» στα καινούργια γκουβέρνα, όχι μόνο στην Ουάσιγκτον αλλά και στο Λονδίνο (σύντομα και στο Βερολίνο…). Εν τω μεταξύ η διεθνής «γοητεία» και η «ελκυστικότητα» των BRICS+ δεν κρύβεται, πράγμα ιδιαίτερα ενοχλητικό για την δύση…

Μέσα σ’ αυτήν την δυτική δίνη πριν 2 ημέρες, στις 16 Νοέμβρη, ο αυτοκράτορας Xi συνάντησε τον νυσταλέο Jo στη Lima του περού – για την 31η σύνοδο της «οικονομικής συνεργασίας Ασίας Ειρηνικού / APEC».

Ωστόσο ο Xi δεν πήγε στο περού μόνο για την APEC. Επιπλέον, ίσως πρακτικά το σημαντικότερο, πήγε για τα εγκαίνια του κινεζικής εργολαβίας λιμανιού «βαθιάς θάλασσας» (δηλαδή για μεγάλα φορτηγά, κοντεϊνεράδικα, κλπ) στο Chancay: είναι η πύλη του κινεζικού κεφάλαιου στη λατινική Αμερική (την άλλοτε «πίσω αυλή» της Ουάσιγκτον…), 78 χιλιόμετρα βόρεια της Lima – project κλειδί για το one belt one road: θα μειώσει τον χρόνο μεταφοράς μεταξύ Σαγκάης και δυτικής ακτής της λατινικής Αμερικής σχεδόν στο μισό, θα μειώσει τα έξοδα μεταφοράς κατά 20%, και στην πλήρη λειτουργία του θα συμβάλει με 1,8% στο αεπ του περού, διπλασιάζοντας τον «ρυθμό ανάπτυξης» της χώρας: το λιμάνι συνδέεται μέσω τούνελ με τον Pan-American Highway∙ συνεπώς τα κοντέινερ θα πηγαινοέρχονται επίσης σε χιλή, ισημερινό, κολομβία, βραζιλία και παραγουάη… (Σχεδόν όλη η δυτική λατινική Αμερική έχει υπογράψει συμφωνίες συμμετοχής στο one belt one road!)

Με τόσες δουλειές τι θα τον έκανε ο αυτοκράτορας Xi τον συνταξιούχο νυσταλέο Jo στη Lima; Θα έπαιζαν ξερή; Όχι… Του βρήκε δουλειά: ταχυδρόμος!!! Έστειλε ένα ενδιαφέρον αυστηρό τελεσίγραφο στην Ουάσιγκτον (και όχι μόνο), φροντίζοντας να δημοσιοποιηθεί διεθνώς! Παραλήπτης, φυσικά, το καινούργιο ψοφιοκουναβικό γκουβέρνο.

Ο τίτλος του τελεσίγραφου; Θα μπορούσε να είναι «η άμμος στην κλεψύδρα τελειώνει»… Ή: επτά μαθήματα απ’ τα τελευταία τέσσερα χρόνια που δεν πρέπει να ξεχαστούν:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

The deplorables*

Το ψόφιο κουνάβι είναι φασίστας – σύμφωνα με τους δυτικούς αυτοχαρακτηριζόμενους αντιφασίστες του κράτους και του κεφάλαιου… Αλλά πως είναι δυνατόν να είναι φασίστας κάποιος που στηρίζει (και στηρίζεται από) το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς; Δεν προορίζεται η κατηγορία «φασίστας» έστω ως υπονοούμενο (ως προέκταση του «αντι-σημίτης»…) μόνο για όσους είναι εναντίον αυτού του καθεστώτος; Αυτό δεν λένε (και κάνουν) τα δυτικά κράτη;

Η λεηλασία των λέξεων και η αντιστροφή των εννοιών είναι στην πρώτη γραμμή των όπλων του καπιταλιστικού μεταμοντερνισμού. Γιατί ναι, όσοι υποστηρίζουν ένα καθεστώς που θα θαύμαζε ο ναζισμός, είναι φασίστες∙ αλλά σ’ αυτούς περιλαμβάνονται σχεδόν όλες οι πολιτικές βιτρίνες των δυτικών ολιγαρχιών που καμαρώνουν για …. «αντιφασιστικές»…. Η αγαπημένη Annalena για παράδειγμα, πριγκίπισσα του γερμανικού υπ.εξ., και το κόμμα της, που είναι πιασμένοι «πρώτη αλυσίδα» με το ψόφιο κουνάβι στην υπεράσπιση των θεοναζί, τι να είναι άραγε; «Αντιφασίστρια»; Είναι ανατριχιαστική και μόνο η σκέψη ότι οι ερπύστριες των λέξεων και των νοημάτων προχωρούν ανεξέλεγκτες για να κάνουν τα μυαλά χωματερές μπάζων.  

Δευτέρα 11 Νοέμβρη (00.14) >> Οι ιστορικοί του μέλλοντος (αν υπάρχουν τέτοιοι και δεν έχουν αντικατασταθεί από «έξυπνα αρχεία» που θα παριστάνουν τους ιστορικούς…) ελάχιστα θα ασχοληθούν με τα κακιστεία για το αν η Σκύλα ή η Χάρυβδη ήταν / είναι το μικρότερο κακό – στις ηπα και οπουδήποτε αλλού στην παρακμάζουσα δύση. Οι καταστάσεις είναι πιο σύνθετες, πολύ περισσότερο απ’ τις tribal, «ποδοσφαιρικές» (αν μας επιτρέπεται) αναπαραστάσεις τους.

Ένα ελάχιστο παράδειγμα της συνθετότητας, made in usa: οι deplorables εξουσιοδότησαν κατά πλειοψηφία το ψόφιο κουνάβι, δηλαδή τα καζίνο της Myriam Adelson∙ τον Vans, δηλαδή την palantir∙ και τον Elon, δηλαδή την neuralink… (Τα ίδια ισχύουν και στην υποτιθέμενα απέναντι μεριά. Και σε όλη την δύση: όταν για παράδειγμα οι γερμανοί θα ψηφίζουν τον Friedrich Merz του CDU θα εξουσιοδοτούν την blackrock…). Θα υπέθετε κάποιος πως ούτε τα καζίνο, ούτε η cia / palantir με την καθολική ψηφιακή επιτήρηση, ούτε η τηλεκατεύθυνση των νευρώνων είναι «αγαπημένα» για τους εντολείς του ψόφιου κουναβιού & co. Κι όμως…

Επιβεβαιώνεται με ισχύ ατσάλινου νόμου: ο «αριστοκρατικός» ολοκληρωτισμός / φασισμός της «μετάβασης» (της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης δηλαδή) και οι βασικοί παράγοντές του ΔΕΝ χάνουν την εξουσία τους από την όποια πληβειακή απελπισία ή αγωνία που μπορεί να γίνει λαϊκισμός, λούμπεν λαϊκισμός, ακόμα και φασισμός. Κάνουν (έστω: υποχρεώνονται να κάνουν) μόνο ένα βήμα πίσω για να μπορούν να την διαχειριστούν διαφορετικά∙ όχι «κατά μέτωπο» αλλά κυκλώνοντάς την και πλαγιοκοπώντας την.

Ξαφνικά (ή όχι και τόσο…) ανακαλύφθηκε η … εργατική τάξη (στις ηπα…)!!! Εδώ και πάνω από 40 χρόνια δεν υπήρχε τέτοια τάξη στη δημόσια δημαγωγία! Υπήρχε μόνο (και για πάντα) η «μεσαία τάξη»… Όμως μετά την επικράτηση του ψόφιου κουναβιού (αλλά και την διαγώνια διάλυση της «μεσαίας τάξης» που προκαλείται με την διευρυμένη μηχανοποίηση / ψηφιοποίηση…) (και) τα media του αριστοκρατικού ολοκληρωτισμού τον αναγόρευσαν επίσημα ως εκπρόσωπο της εργατικής τάξης∙ κάτι σαν αμερικάνο, αγροίκο, βαθύπλουτο Μπερστάιν του 21ου αιώνα, στο πορτοκαλί του:

Ακόμα και ο γεροBernie ανακάλυψε την εγκαταλειμμένη απ’ το κόμμα του, no future αμερικανική εργατική τάξη… Την ανακάλυψε βέβαια αργά, μόλις το πρωί της 6ης Νοέμβρη 2024, αφού πρώτα είχε υποστηρίξει με πάθος και τον νυσταλέο Jo και την Καμάλα Joke, τους «άστοργους»… Δεν τον λες και «λαγωνικό», έτσι δεν είναι;

Προς τι αυτή η «τιμή»; Η εργατική τάξη «ανακαλύπτεται» πανηγυρικά (μέσω του … σωτήρα της…) την στιγμή της εξίσου πανηγυρικής διάβρωσής της: ενάντια στην μετανάστευση! Σα να λέμε: της «αναγνωρίζεται το δικαίωμα να υπάρχει», αρκεί να είναι αντι-εργατική! Ή, ειπωμένο αλλιώς: αρκεί να είναι εθνο/κρατικοποιήσιμη (: σύνορα – σύνορα – σύνορα!). Εν τέλει επιζεί εδώ το γνωστό υπονοούμενο της ολιγαρχικής αριστοκρατίας: η εργατική τάξη είναι τόσο «αμόρφωτη» ώστε η μόνιμη ροπή της είναι προς την άκρα δεξιά…

Κάποιος είπε ότι το κεφάλαιο δεν θέλει να εξαφανίσει την εργατική τάξη. Θέλει να εξαφανίσει μόνο τον ανταγωνισμό της. Όταν καταφέρνει να τον εξαφανίζει αλλοτριώνοντάς τον, τότε μπορεί να εμφανιστεί ακόμα και σαν στοργικός πατέρας της…

Ας το ξανα-ξανα-ξανα-γράψουμε λοιπόν, κι ας πάει χαμένο: οι «φιλο-λαϊκές» παραχωρήσεις που ευαγγελίζονται διάφορες πολιτικές βιτρίνες είναι απλά και μόνο «παρηγορητικός» πατερναλισμός. Όταν η τάξη μας (που μπορεί να αναγνωριστεί ‘καθ’ εαυτήν’, κοινωνιολογικά, αλλά απαγορεύεται να υπάρχει και να δρα ‘δι’ εαυτήν’…) δεν είναι μαζικά οργανωμένη και αδιάλλακτη, τότε ο πατερναλισμός όχι μόνο βρίσκει έδαφος αλλά (κυρίως) το κάνει δρόμο προς την κόλαση.

(* άθλιους, οικτρούς, ελεεινούς: έτσι αποκάλεσε η Clinton τους «μισούς υποστηρικτές του Tramp» τον Σεπτέμβρη του 2016… Τον Οκτώβρη του 2024 ο νυσταλέος Jo τους αποκάλεσε (όλους) σκουπίδια… Για στρατιώτες κάνουν – πάντως… In case of emergency…)

Η προσωποποίηση της εξουσίας βλάπτει σοβαρά τους υποτελείς

Δευτέρα 11 Νοέμβρη (00.12) >> Είναι εντυπωσιακό το πόσες βαθυστόχαστες «αναλύσεις» κυκλοφορούν (και θα κυκλοφορήσουν) αρχίζοντας και τελειώνοντας στο ψόφιο κουνάβι: τι θα κάνει εδώ ή εκεί, τι δεν θα κάνει αλλού… Πρόκειται, μήπως, για ταχυδακτυλουργό;

Ώστε το ψόφιο κουνάβι και ό,τι εκπροσωπεί «αλλάζει τον κόσμο»; Όχι ο αυτοκράτορας Xi και το κινέζικο κομμουνιστικό κόμμα; Όχι τα κράτη του Sahel; Όχι η παλαιστινιακή αντίσταση;  Ή μήπως ο «κόσμος» ισούται με την (καπιταλιστική) δύση αποκλειστικά; Μάλλον αυτό: ο πρωτοκοσμικός ρατσισμός / ηγεμονισμός, ως ιδεολογία, θα ξεψυχήσει τελευταίος!!!

Ελάχιστοι (και αν…) ενδιαφέρονται – ή μπορούν – να αναρωτηθούν (και να προσπαθήσουν να απαντήσουν) στη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο (σ)το τι μπορεί να κάνει η παρακμιακή πρώην υπερδύναμη, ή οποιαδήποτε υπολογίσιμη φράξια στο εσωτερικό της, ως κράτος / κεφάλαιο. Όμως αυτό είναι πολύ σοβαρότερο ζήτημα απ’ τις εξοχότητες / πολιτικές βιτρίνες που (θα) μοιάζουν ότι διαχειρίζονται την παρακμή.

Δείτε, για παράδειγμα, την ιδέα «make america great again»: είναι η προφανής παραδοχή ότι ως συνολικό κράτος / κεφάλαιο (και όχι ως επιμέρους επιχειρήσεις…) η usa ΔΕΝ είναι «μεγάλη» πια. Πρωτοεμφανίστηκε το 2016, αλλά τότε (η εκλογή του ψόφιου κουναβιού) δεν έκανε τον τωρινό πάταγο, τέτοια αμάν-αμάν!, τόσες εσχατολογικές προφητείες! Τι μεσολάβησε αυτά τα 8 χρόνια; Γιατί οι ηπα (και όχι μόνο) συνεχίζουν να «μικραίνουν» παρά τις περί του αντίθετου προσπάθειες; Γιατί το ψόφιο κουνάβι 2.0 έχει προκαλέσει τόση φασαρία;

1992, ένα εσωτερικό έγγραφο: μόλις τέλειωσε ο 3ος παγκόσμιος πόλεμος (ο επονομαζόμενος «ψυχρός»…) το αμερικανικό καθεστώς έπιασε αμέσως δουλειά: να μην υπάρξουν απειλητικοί αντίπαλοι στο μέλλον…

«Με την εστίαση σ’ αυτό το concept της καλοσυνάτης κυριαρχίας από μια δύναμη, το ντοκουμέντο του Πενταγώνου ξεκάθαρα απορρίπτει τον ως τώρα συλλογικό διεθνισμό, την στρατηγική που αναδύθηκε απ’ τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο όταν οι πέντε νικήτριες δυνάμεις επεδίωξαν να δημιουργήσουν τα Ενωμένα Έθνη που θα μεσολαβούσαν τις διενέξεις και θα ήλεγχαν τα ξεσπάσματα της βίας»

Σκότωσε, κατέστρεψε, έκλεψε, απείλησε όσο μπορούσε η Ουάσιγκτον – αλλά έχασε!

Γιατί λοιπόν οι ηπα «μικραίνουν»; Είναι απλό και γνωστό: επειδή οι ανταγωνιστές τους όχι απλά «μεγαλώνουν» αλλά το κάνουν εντυπωσιακά γρήγορα και σε όλους τους επιμέρους καπιταλιστικούς τομείς!! Ανάμεσα σ’ αυτούς τους τομείς και σ’ εκείνον που κράτησε τις ηπα «μεγάλες» απ’ τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο ως πριν κάποια χρόνια: τον στρατιωτικό.

Μια μέρα πριν τις αμερικανικές εκλογές, στις 4 Νοέμβρη, ο αγγλικός καθεστωτικός economist (που υποστήριζε την Kamala Joke…) ξεκινούσε με δυσοίωνες εξομολογήσεις αυτό το άρθρο:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Όξυνση

Δευτέρα 11 Νοέμβρη (00.10) >> Η δυτικόφρονη δημαγωγία επιμένει να «φωτίζει» την Ουάσιγκτον ως να είναι ο πρωταγωνιστής του καπιταλιστικού πλανήτη. Δεν είναι πια (αλλά οι συνήθειες ενός αιώνα εξασφαλίζουν την χρήσιμη διανοητική αδράνεια…) Συνεπώς δεν υπάρχει καμία απορία για το τι (θα) κάνουν οι rivals.

Να στη συνέχεια η γνώμη ενός ευυπόληπτου (αλλά σκόπιμα «άγνωστου» στη δύση…) ρώσου πολιτικού / οικονομολόγου: του Sergey (Yurievich) Glazyev. Ο 63χρονος Glazyev έχει περάσει από διάφορα κρατικά πόστα στη Μόσχα τα τελευταία 30 χρόνια, τα περισσότερα στρατηγικού σχεδιασμού. Το τελευταίο (από το 2021) είναι επικεφαλής μακροοικονομικών στην Ευρασιατική Οικονομική Επιτροπή, που είναι το εκτελεστικό σώμα της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης. Στα βασικά του καθήκοντα είναι ο σχεδιασμός των διεθνών συναλλαγών εκτός δολαρίου – αν αυτό σας λέει κάτι… (Από κάποιες απόψεις ο Glazyev μπορεί να θεωρηθεί νεο-κεϋνσιανός).

Ιδού λοιπόν το σχόλιό του αμέσως μετά την επανεκλογή του ψόφιου κουναβιού (σχόλιο που προφανώς δεν απευθυνόταν σε δυτικούς). Προσοχή: δεν είναι κυβερνητικός εκπρόσωπος, δεν είναι ένας Peskov ή μια Zaharova που πρέπει να μετράνε τα λόγια τους. Είναι ένας απ’ αυτούς που δουλεύουν για τα βασικά, τα δομικά, που ετοιμάζουν οι rivals:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

«Και επί γης ειρήνη»; 1

Δευτέρα 11 Νοέμβρη (00.08) >> Υπάρχουν διάφοροι (όχι λίγοι) που έχουν στολίσει ήδη το ψόφιο κουνάβι με τις δάφνες του «ειρηνοποιού»: θα σταματήσει (λέει – και τον πιστεύουν) τον πόλεμο στο ουκρανικό πεδίο μάχης. Πέρα απ’ όλα τα υπόλοιπα έχει καταλάβει κανείς τους πόσο σοβαρό «πεδίο επένδυσης» έχει υπάρξει για τα δυτικά αφεντικά η ουκρανική επικράτεια; Ξέρουν την άποψη της blackrock, της bayer/monsanto, της goldman sachs και της χειμαζόμενης γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας γι’ αυτήν την «επένδυση»;

Να και το Βερολίνο!!! Ο κύριος στην οθόνη με τα γένια και τα μαλλιά είναι αντιπρόεδρος της γερμανικής βουλής, λέγεται Anton “Toni” Hofreiter, και είναι… «πράσινος»! Του κόμματος της αγαπημένης Annalena  και του hardcore Habeck! Καταλάβατε; «Επειδή είμαστε πράσινοι και εχθροί των υδρογονανθράκων, θέλουμε το λίθιο της ουκρανίας!… Και επειδή το θέλουμε για πάρτη μας γεμίζουμε με πτώματα το χώμα και ‘κάτω ο Putin’»!!!

Δεν θα κάνουμε προβλέψεις για το ουκρανικό πεδίο μάχης… Πρέπει να θυμίσουμε όμως

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

«Και επί γης ειρήνη»; 2

Δευτέρα 11 Νοέμβρη (00.06) >> Το μεσανατολικό πεδίο μάχης είναι γεγονός πως δεν ήταν αρχικά επιλογή των δυτικών ιμπεριαλισμών. Ήταν επιλογή του θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώτος για-τον-εαυτό-του. Υιοθετήθηκε όμως γρήγορα, με την ελπίδα νίκης των θεοναζί (ακόμα και με εκατό χιλιάδες δολοφονημένους αμάχους…), σαν αντίβαρο της δυτικής αποτυχίας / ήττας στο ουκρανικό πεδίο μάχης.

Όμως οι θεοναζί ΔΕΝ μπορούν να νικήσουν, μ’ όλες τις βοήθειες και τις ενισχύσεις κάθε είδους που παίρνουν! Ούτε στη Γάζα, ούτε στο νότιο λίβανο, ούτε πουθενά. Κι αν δεν μπορούν να νικήσουν οι θεοναζί, πώς θα νικήσει η δύση;

Σε αντίθεση με το ουκρανικό πεδίο μάχης,

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

«Και επί γης ειρήνη»; 3

Δευτέρα 11 Νοέμβρη (00.04) >> Μ’ ένα χθεσινό της άρθρο η ισραηλινή Ha’aretz «προβλέπει» το μέλλον της Παλαιστίνης στα χέρια του ψoφιοκουναβιστάν:

Το σοβαρό ελάττωμα αυτών των προβλέψεων είναι ότι

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Αν τα φοβερά σχέδιά του απέτυχαν τι θα αποκάνει το ελλαδιστάν; (5)

Δευτέρα 4 Νοέμβρη (00.08) >> Δεν χρειάζεται μεγάλη παρατηρητικότητα για να προσέξει κανείς ότι αφενός η ήττα της δύσης στο ουκρανικό πεδίο μάχης και αφετέρου οι σοβαρές αλλαγές που έχει φέρει ο πόλεμος στο μεσανατολικό πεδίο μάχης (και η διαγραφόμενη ήττα του θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώτος – περισσότερα πιο πάνω…) αλλάζουν ριζικά τα δεδομένα πάνω στα οποία στηρίχτηκε για σχεδόν 10 χρόνια ο σχεδιασμός του ελληνικού ιμπεριαλισμού:

– η χούντα του Καϊρου έχει αποκαταστήσει πλήρεις (οικονομικές και διπλωματικές) σχέσεις με την Άγκυρα∙

– οι πετροχούντες της αραβικής χερσονήσου επιχειρούν να ισορροπήσουν πάνω στους νέους παγκόσμιους συσχετισμούς δύναμης, κοιτώντας όλο και πιο συστηματικά προς το ευρασιατικό project, απέναντι στο οποίο το ελλαδιστάν είναι ξεκάθαρα εχθρικό (: «πόλεμος με τη ρωσία»…)

– η μία μετά την άλλη οι άλλοτε δυτικές «μεγάλες δυνάμεις» τρεκλίζουν και παρακμάζουν, είτε οικονομικά είτε κοινωνικά είτε και τα δύο μαζί, σα συνέπεια της ήττας τους στο ουκρανικό πεδίο μάχης αλλά και της θηριώδους ανάπτυξης του κινεζικού κράτους / κεφάλαιου∙

– το νο 1 εθνικό κεφάλαιο αισθάνεται όλο και πιο έντονα την πίεση της «εθνικής» διαχείρισης των διεθνών θαλάσσιων μεταφορών απ’ την μεριά του κινεζικού κράτους, ενώ απ’ την άλλη μεριά οι σχέσεις του με το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς το έχουν κάνει «πρώτο στόχο» για το μπλοκ της αντίστασης:

(από τη «ναυτεμπορική», 29 Οκτώβρη 2024. Η «επιχείρηση ασπίδες» στην οποία ηγείται ο κόνδορας, ως υπ.αμ. πλέον, δεν φαίνεται να κάνει δουλειά…)

Σίγουρα το νο 1 εθνικό κεφάλαιο δεν θα εξαφανιστεί! Είναι όμως υποχρεωμένο να ξαναδεί τις συμμαχίες του…

– ο «αιώνιος εχθρός» (η Άγκυρα) βγαίνει ως τώρα όχι απλά ατσαλάκωτος απ’ αυτούς τους δύο πολέμους, αλλά ενισχυμένος∙ και δεν μπορεί να αμφισβητηθεί με κάνενα τρίκ ούτε στην ξηρά ούτε στη θάλασσα∙

– όσο για τις συμμαχίες με τον τζενεράλ της Βεγγάζης; Κάπου θα είναι κι αυτή η ψυχή…

Θεωρούμε δεδομένο ότι επί τουλάχιστον 10 χρόνια το ελλαδιστάν μαστόρευε (για τον έλεγχο της ανατολικής Μεσογείου) μια κάποια ιμπεριαλιστική ανεξαρτησία, συγχρονισμένη οπωσδήποτε με τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον και του Λονδίνου, αλλά με υψηλή (ελληνική) γεωπολιτική «προστιθέμενη αξία».

Όμως τώρα τα πραγματικά δεδομένα για μια τέτοια ιμπεριαλιστική ανεξαρτησία έχουν λιγοστέψει δραματικά∙ αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν ακόμα. Ο 4ος παγκόσμιος πόλεμος κλιμακώνεται, και έχουμε αμφιβολίες για το αν οι πολιτικές βιτρίνες στο ελλαδιστάν θα ήθελαν να φτάσει με όλο το μπαρούτι του μπροστά στα μούτρα τους.

Εκείνο που απομένει είναι ασφυκτικές επιμελητειακές απαιτήσεις και εργολαβίες για λογαριασμό των δυτικών ιμπεριαλισμών, έχοντας όμως απέναντι όχι έναν «αιώνιο εχθρό» που-όπου-νάναι-καταρρέει, αλλά ένα τουρκικό καθεστώς που ακολουθεί μια πετυχημένη και αποδοτική γραμμή ουδετερότητας ευμενούς προς το ευρασιατικό project. Σε περίπτωση ακόμα μεγαλύτερης διεθνούς όξυνσης το ελλαδιστάν κινδυνεύει να βρεθεί στην «πρώτη γραμμή» της αναμέτρησης στην ευρύτερη περιοχή – σίγουρα οι θάλασσες, που κάποτε ονειρευόταν για ολοδικές του: το Αιγαίο και η ανατολική Μεσόγειος…

Αν χρειάζεται ένα παράδειγμα του τι σημαίνουν ήδη οι ραγδαίες εξελίξεις, αυτό λέγεται νότια κύπρος.

Ένα ακόμα αβύθιστο αεροπλανοφόρο…

Δευτέρα 4 Νοέμβρη (00.06) >> Ένα άρθρο στο καθεστωτικό politico στις 17 Ιούνη του 2024 περιγράφει την ωμότητα των περιστάσεων:

«Βλέπετε την κύπρο σαν πρόβλημα» είπε ο πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης σε μια ομάδα αμερικάνων επισκεπτών την ώρα του φαγητού την περασμένη βδομάδα. «Αλλά αυτό είναι λάθος. Πρέπει να δείτε την κύπρο ως λύση».

Ο κύπριος πρόεδρος έχει δίκιο. Οι αμερικάνοι έβλεπαν για χρόνια την κύπρο σαν πρόβλημα – κυρίως επειδή έχει υπάρξει πηγή σύγκρουσης μεταξύ δυο βασικών συμμάχων των ηπα, της ελλάδας και της τουρκίας, όντας ένα νησί διαιρεμένο επί 50 χρόνια. Μια γρήγορη ματιά στην σελίδα του αμερικανικού υπουργείου εξωτερικών για «τις σχέσεις των ηπα με την κύπρο» επιβεβαιώνει αυτή την πραγματικότητα, εστιάζοντας στη σύγκρουση στην κύπρο αμέσως μετά την πρώτη φράση.

Αλλά η χώρα – μέλος της ε.ε. απ’ το 2004 – έχει πολύ περισσότερα να προσφέρει πέρα απ’ την ατυχή θέση της μέσα στις τουρκικές περιφερειακές φιλοδοξίες.

… Η αξία του νησιού τονίστηκε στις 7 Οκτώβρη, όταν οι βίαιες επιθέσεις της Hamas στο ισραήλ προκάλεσαν ένταση στην περιοχή… Αν και δεν είναι μέλος του νατο – μια προοπτική που είναι χλωμή εξαιτίας του βέβαιου βέτο της τουρκίας – η κύπρος χρειάζεται ισχυρότερες στρατιωτικές σχέσεις και σχέσεις ασφάλειας με την Ουάσιγκτον. Και τα τελευταία χρόνια οι ηπα άρχισαν να ανταποκρίνονται. Υπέγραψαν το 2018 μια διμερή δήλωση αμοιβαίας συνεργασίας σε ζητήματα ασφάλειας, άνοιξαν την πρεσβεία τους σε στρατιωτικούς ακόλουθους και ήραν ένα μακρόχρονο εμπάργκο στην πώληση όπλων. Αλλά αυτά είναι μόνο μικρά βήματα – οι δυνατότητες για πραγματική συνεργασία σε ζητήματα ασφάλειας είναι πολύ μεγαλύτερες.

Τους τελευταίους οκτώ μήνες οι ηπα έμαθαν την στρατηγική αξία του νησιού για στρατιωτικές και ανθρωπιστικές επιχειρήσεις, και τώρα υπάρχει η δυνατότητα ενός βαθύτερου στρατιωτικού συνεταιρισμού…     

Υποθέτουμε ότι δεν χρειάζονται βαθυστόχαστες αναλύσεις: η Ουάσιγκτον ζητάει και παίρνει κάθε διαθέσιμη βάση στη νότια κύπρο, πέρα απ’ τις υπάρχουσες αγγλικές στο Ακρωτήρι και την Δεκέλεια (οι οποίες υπάρχουν ως «αγγλικό έδαφος» ακριβώς επειδή…  – ας το αφήσουμε προς το παρόν, χρειάζεται πιο λεπτομερές ξεκαθάρισμα απ’ την μεριά μας…).

Η πρόσφατη επίσκεψη του προέδρου Χριστοδουλίδη στην Ουάσιγκτον αυτό το σκοπό είχε: να κανονιστούν οι λεπτομέρειες του deal. H νότια κύπρος θα πάρει αμερικανικά όπλα για να αντικαταστήσει τα ρωσικά που είχε ως τώρα (θα τα στείλει στο ουκρανικό πεδίο μάχης να γίνουν παλιοσίδερα; μάλλον…) και θα «προσφέρει τις διευκολύνσεις» που χρειάζεται ο us army στη μέση Ανατολή. Η συνάντηση του don Rico με τον νοτιοκύπριο πρόεδρο κατά την επιστροφή του προς Λευκωσία ήταν για να μάθει ο πρώτος τις «λεπτομέρειες» του deal…

Με δυο λόγια η μεν νότια κύπρος γίνεται το δεύτερο «αβύθιστο αεροπλανοφόρο» μετά την Κρήτη∙ ενώ το άλλοτε θρυλικό «ενιαίο αμυντικό δόγμα ελλάδας – κύπρου» (το θυμάται κανείς πια;) έχει εξελιχθεί σε καθαρόαιμο μεσανατολικό επιθετικό δόγμα του άξονα κατά του ευρασιατικού project: η αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» στην Πάφο και η ναυτική βάση «Ευάγγελος Φλωράκης» στο Ζύγι θα πρέπει να θεωρούνται πλέον βάσεις του άξονα – μαζί, φυσικά, με τις αγγλικές.

Οι πατριώτες, οι πολεμόκαβλοι, οι φίλοι των ιμπεριαλισμών γενικά και ειδικά του ελληνικού και των συμμάχων του θα αγαλλιάσουν! Επιτέλους (θα πουν, μην έχετε καμία αμφιβολία) το εθνικό μας οικόπεδο αποκτά μεγάλη γεωπολιτική αξία!

– Είναι ο ιμπεριαλισμός σας ένας πιστός υπηρέτης άλλων ιμπεριαλισμών;

– Ναι, από κατασκευής! Ελπίζω όταν πεθάνουν οι άλλοι…

Όλα καλά λοιπόν (από εθνική άποψη). «Πυλώνες σταθερότητας» και τα λοιπά. Ή μήπως όχι; Μήπως τώρα που ως καθεστώτα το ελλαδιστάν και η νότια κύπρος εμφανίζονται σα «λύση» στα προβλήματα των δυτικών ιμπεριαλισμών στη μέση Ανατολή (ελπίζοντας στο «κάτι τις»…), τώρα που γίνονται «μεθόριος», μήπως λοιπόν τώρα γίνονται ένα σκληρό, πολύ σκληρό πρόβλημα για όλους εμάς τους εντόπιους υποτελείς, συμπεριλαμβανόμενης της μάζας των υπνωτισμένων, υπνοβατών, κλπ;

Δυο μέρες μετά την «κρίσιμη συνάντηση» του Χριστοδουλίδη με τον νυσταλέο Jo (και όχι μόνο…) στην Ουάσιγκτον, ο us army ανακοίνωσε ότι «φορτώνει» τις βάσεις του στη μέση Ανατολή με ιπτάμενα και πλεούμενα κάθε είδους προς υπεράσπιση του ισραήλ…

Μισή αλήθεια, μισό ψέμα: υπάρχουν «κάποιοι» που είναι εξαιρετικά ενοχλημένοι με αυτήν την προώθηση του us army στην ανατολική Μεσόγειο με όλο τους το δίκιο, και πρόκειται να πάρουν-τα-μέτρα-τους. Αυτό για τους δυτικούς ιμπεριαλισμούς είναι προεξοφλημένο… Αλλά για τον ελληνικό είναι (λέμε…) πρόβλημα.

Για να το πούμε απλά: ο άξονας «φορτώνει» με όπλα τις βάσεις του στην ανατολική Μεσόγειο (και τις γύρω θάλασσες) εναντίον της Μόσχας – κατ’ αρχήν. Και του ευρασιατικού project συνολικά!

Αφού έτσι κι αλλιώς «είμαστε σε πόλεμο με τη ρωσία» θα πρέπει να είμαστε χαρούμενα έτοιμοι και διατεθειμένοι… Για αυτές τις εξελίξεις… Και για τις κοντοπρόθεσμες και μεσοπρόθεσμες συνέπειές τους…

Όχι; Θα χυθεί πολύ αίμα ακόμα λέτε;

Rodeo: η απάντηση στο ερώτημα «αν τα φοβερά σχέδιά του απέτυχαν τι θα αποκάνει το ελλαδιστάν;»

Δευτέρα 4 Νοέμβρη (00.04)>> Ο τούρκος υπ.εξ. Hakan Fidan (που δεν είναι κάποιος τυχαίος στο τουρκικό καθεστώς όπως είναι, για παράδειγμα, ένας Γεραπετρίτης στο ελληνικό…) ξεκαθάρισε έγκαιρα τα πράγματα, ήδη απ’ τα τέλη του περασμένου Ιούνη, είτε το αντέχει το στομάχι των εθνικοφρόνων της εντόπιας δεξιάς και της εντόπιας αριστεράς είτε όχι:

Ο υπ.εξ. της τουρκίας Hakan Fidan σήμανε συναγερμό σε σχέση με την κλιμάκωση στην ανατολική Μεσόγειο, τονίζοντας ιδιαίτερα τις απειλές που αναδύονται απ’ τους ελληνοκύπριους.

«Όταν θέσαμε το ζήτημα, ξαφνικά μας είπαν ότι πρόκειται για επιμελητειακή βάση. Το να στρατιωτικοποιηθεί και να χρησιμοποιείται κρυφά για επιχειρήσεις στη μέση Ανατολή δεν θα οφελήσει τους ελληνοκύπριους και την ελλάδα» δήλωσε ο Fidan σε μια αποκλειστική συνέντευξή του στο τηλεοπτικό κανάλι haberturk.

«Αν γίνεις μέρος των σε εξέλιξη πολέμων στη μέση Ανατολή, αυτή η φωτιά θα έρθει και θα σε βρει. Αφού ανήκουμε στην ίδια γεωγραφική περιοχή, θα βρει κι εμάς επίσης» προειδοποίησε ο Fidan.

Ήταν ο δεύτερος στη σειρά που προειδοποιούσε τη Λευκωσία μετά τον Nasrallah της Hezb’ Allah για την απόβαση των δυτικών στρατών στο «χρυσοπράσινο φύλλο». Ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης κλαψούριζε τότε «μα γιατί τα λέτε αυτά, εμείς για καθαρά ανθρωπιστικούς λόγους παραχωρούμε ξηρά, θάλασσα και αέρα…» και άλλα παρόμοια κωμικοτραγικά.

Κι αν ο Nasrallah είναι νεκρός, δεν είναι το καθόλου νεκρή η καθαρή και με χρονικό βάθος επίγνωση τόσο της λιβανέζικης αντιστασιακής οργάνωσης όσο και όλου του μπλοκ της αντίστασης στη μέση Ανατολή (και των μελών του ευρασιατικού project) για το τι σημαίνει η «στρατιωτικοποίηση» της (νότιας) κύπρου. Όπως, φυσικά, και το τι σημαίνουν οι βάσεις τόσο εκεί όσο και στο ελλαδιστάν:

Με μπλε οι αμερικανικές βάσεις σε νότια κύπρο (καινούργιες…) και ελλαδιστάν∙ με κόκκινο οι αγγλικές βάσεις στη νότια κύπρο∙ με πράσινο οι ρωσικές βάσεις στη συρία∙ με ανοικτό μπλέ η «σε αναμονή» βάση στον Άραξο, στην Αχαϊα∙ και με σκούρο καφέ η ισραηλινή βάση στη Σητεία…

Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις γεωγραφίας για να καταλάβει κάποιος ότι οι αμερικανο-αγγλικο-ισραηλινές βάσεις σε ελλαδιστάν και νότια κύπρο καταλαμβάνοντας την ζώνη Αιγαίο / ανατολική Μεσόγειος απ’ την μια μεριά «επιτηρούν» την ρωσική ναυτική έξοδο προς την συρία, το Σουέζ και την κεντρική Μεσόγειο, ενώ απ’ την άλλη κυκλώνουν απ’ τα δυτικά και τα νότια την τουρκική επικράτεια, με τέτοιον τρόπο ώστε να αφαιρέσουν απ’ την Άγκυρα και απ’ την Μόσχα οποιοδήποτε έλεγχο.

Η άμεσα αρμόδια να «απαντήσει» σ’ αυτήν την περικύκλωση είναι η Άγκυρα, και εκτιμάμε πως αυτό θα κάνει.

Κατ’ αρχήν μπορεί να επαναφέρει ένα παλιότερο σχέδιο (που μπήκε-στον-πάγο για να μην δημιουργηθούν προκλήσεις…) για δημιουργία αεροναυτικής βάσης στη βόρεια κύπρο. Αν συμβεί κάτι τέτοιο δεν θα αρέσει στους νοτιοκύπριους επειδή «θα υπονομεύει την λύση του κυπριακού», αλλά ποιος είναι τόσο ηλίθιος για να τα πιστεύει αυτά; Πρώτον έχουν κάνει ό,τι μπορούσαν για να μην υπάρξει ποτέ εύλογη λύση (την τελευταία φορά στο Κραν Μοντανά το καλοκαίρι του 2017, παρέα με τον «πρώτη-φορά-κάτι…» ογκόλιθο υπ.εξ.)∙ και έπειτα κάνουν ό,τι μπορούν για να γίνει η νότια κύπρος αμερικανο-θεοναζί έδαφος.

Όμως η Άγκυρα κοιτάει και προς το Αιγαίο: είναι προφανές ότι δεν έχει κανένα συμφέρον (ούτε, άλλωστε η Μόσχα) για να γίνει … «αμερικανική λίμνη»! Δεν κάνουμε προβλέψεις επ’ αυτού, αλλά αφού το ελληνικό καθεστώς ξύνεται-στη-γκλίτσα-του-τσοπάνη… (παριστάνοντας το «περιστέρι»…) Σε κάθε περίπτωση το αναντίρρητο γεγονός ότι ανατολική όχθη του Αιγαίου είναι τουρκική δίνει στην Άγκυρα δικαιώματα (ή/και διαμορφώνει τα συμφέροντά της) με τρόπο που την φέρνει σε κρίσιμη αντιπαράθεση με οποιονδήποτε θέλει να το μετατρέψει σε εμπροσθοφυλακή του άξονα κατά των ανατολικών κρατών / καπιταλισμών.

Ενδιαφέρον έχει η μελλοντική στάση της Μόσχας απέναντι στη Λευκωσία. H μεταφορά του παραδοσιακού «ξεπλύματος» απ’ τις τράπεζες του νότου σ’ εκείνες του κυπριακού βορρά θα πρέπει να είναι εύκολη δουλειά, κι ίσως έχει προχωρήσει ήδη αρκετά… Η δημιουργία μιας κάποιας ρωσικής «προξενικής αρχής» στο βορρά, κάτι που συζητιέται εδώ και κάποιους μήνες, δεν θα είναι μεν κατευθείαν αναγνώριση βορειοκυπριακού κράτους, αλλά θα είναι ό,τι πιο κοντά σ’ αυτήν. Μπορεί επίσης να κάνει το ίδιο και το Baku – και δεν είναι δύσκολο να ακολουθήσουν και άλλα κράτη…

Σε κάθε περίπτωση θα ήταν τραγική αφέλεια να ελπίζει ο οποιοσδήποτε ότι ο 4ος παγκόσμιος πόλεμος στο μεσανατολικό πεδίο μάχης θα σταματήσει … στη νότια κύπρο! Το ελλαδιστάν συμμετέχει ήδη, και θα συμμετάσχει ακόμα περισσότερο (η γενική αποβλάκωση / νηπιοποίηση του μεγαλύτερου μέρους των υπηκόων βοηθάει…). Θεωρούμε ωστόσο αδύνατο πια να ανταμειφθεί με κάτι απ’ τα όνειρα της περασμένης δεκαετίας.

Ποιες υπολογίζουν τώρα τα αφεντικά ότι θα είναι οι γεωπολιτικές τους πρόσοδοι απ’ την «σωστή μεριά της ιστορίας», δηλαδή την συμμετοχή τους στον 4ο παγκόσμιο πόλεμο στο πλευρό το άξονα; Αποβλέπουν σε κάτι συγκεκριμένο; Ή η όποια «πίεση στις δουλειές τους» που διαφαίνεται στον ορίζοντα απ’ την μετατόπιση του καπιταλιστικού κέντρου βάρους στην ανατολή τους αφήνει σαν κύρια ελπίδα την «ανάσταση» των θαλασσοκρατιών του Λονδίνου και της Ν. Υόρκης;

Μόλις μάθετε πείτε το και σ’ εμάς…

(Καλού κακού ας το θυμάστε: οι πύραυλοι καλύπτουν μεγάλες αποστάσεις. Και πολύ πιο γρήγορα απ’ τα αεροπορικά ταξίδια… Αλλά τα αφεντικά του νο 1 εθνικού κεφάλαιου δεν μένουν εδώ. Συνεπώς δεν έχουν και καμία «ευθύνη» για την τύχη των ντόπιων υποτελών.

Το έχουν αποδείξει…)