Tag: εξωτερική πολιτική

Μέση Ανατολή

Δευτέρα 24 Σεπτέμβρη. Συνδέεται η (προχθεσινή) πολύνεκρη ένοπλη επίθεση σε παρέλαση των “φρουρών της επανάστασης” στην ιρανική Ahvaz με την ισραηλινή εμπλοκή στην κατάρριψη του ρωσικού Il-20· και, κατά συνέπεια, με το γεγονός ότι η διαχείριση του μπλοκ της Αστάνα στο πρόβλημα του Idlib δεν επιτρέπει (τουλάχιστον προς το παρόν) δράση του άξονα Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Ριάντ;

Δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν αυτή τη σύνδεση, εκτός απ’ την χρονική σύμπτωση. Ωστόσο το ιρανικό καθεστώς ξέρει – εδώ και πολύ καιρό – ότι οι επιτυχίες του τόσο στο ιράκ όσο και στη συρία θα αντιμετωπιστούν με έναν «πόλεμο τριβής» που θα προέρχεται απ’ τα δυτικά του σύνορα. Το ρήμα «αντιμετωπιστούν» παραπέμπει σε κάποιο «αντίπαλο υποκείμενο»· και δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ποιο είναι αυτό. Στο κάτω κάτω όταν στην Ουάσιγκτον μιλάμε κάθε τρεις και λίγο για «ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος» και στο Τελ Αβίβ για «εξαφάνισή του με πυρηνικά όπλα» είναι παιδαριώδες το να απορεί κανείς για το αν αυτά τα κράτη (συν εκείνο του σαουδάραβα τοξικού) χρησιμοποιούν «πιο ήπιες» τακτικές. Του είδους αντάρτικες οργανώσεις ενόπλων είτε κουρδικής είτε αραβικής προέλευσης.

Ο ρωσικός ιμπεριαλισμός, μετά το «τραγικό ατύχημα» με τους 15 νεκρούς του Il-20, είναι υποχρεωμένος να κοιτάξει αρκετά αυστηρά προς την μεριά του ισραηλινού, ακόμα κι αν αυτό δεν είναι (γενικά μιλώντας) πρώτη προτεραιότητά του. Το ρωσικό υπ.αμ. ξανακατηγόρησε χτες το Τελ Αβίβ πως όχι μόνο σκόπιμα καθυστέρησε να ενημερώσει για την επίθεση που είχε ξεκινήσει, αλλά πως επίσης σκόπιμα είπε ψέμματα για το που θα γινόταν. Συγκεκριμένα ο εκπρόσωπος τύπου στρατηγός Igor Konashenkov υποστήριξε σε συνέντευξη τύπου πως η (μόλις ένα λεπτό πριν) ισραηλινή «ενημέρωση» ήταν για επίθεση στα βόρεια της συρίας· και όχι στα δυτικά, όπου και έγινε.

Είναι βάσιμοι οι ρωσικοί ισχυρισμοί; Ναι. Για ένα λόγο: είναι γνωστή η τακτική του ισραηλινού μιλιταρισμού να οδηγεί τα πράγματα στα άκρα, ελπίζοντας ότι θα «καθαρίσει» (με τις αμερικανικές πλάτες). Το πιθανότερο είναι ότι η Μόσχα δεν θα αρχίσει να καταρρίπτει τα ισραηλινά πολεμικά. (Θα μπορούσαν να το κάνουν όμως δικοί της τεχνικοί της αντιπυραυλικής άμυνας, κάτω από την συριακή σημαία).

Αρκεί να εγκατασταθούν S-300 στη συρία.

“Παλαιστίνιοι; Σιγά!! Θα τους σκοτώσουν όλους! Οι ισραηλινοί δεν αστειεύονται!…”

Κυριακή 23 Σεπτέμβρη. (Η έγκυρη γνώμη έλληνα μπάτσου στη διάρκεια μπλόκου σε αφισοκόλληση υπέρ της παλαιστινιακής αντίστασης).

Ναι, κάνουν ό,τι μπορούν – σκοτώνοντας. Στις αρχές της περασμένης εβδομάδας μέσα σ’ ένα 24ωρο, σκότωσαν έξι – τους πέντε με σφαίρες, τον έκτο με ξύλο… Τι σημασία έχει;

Είναι σύμμαχοι του ελληνικού κράτους / παρακράτους / κεφάλαιου, που τους στηρίζει όσο μπορεί, με όποιον τρόπο μπορεί… Τι σημασία έχει;

Το ελλαδιστάν (σαν κοινωνία) θα πρέπει να είναι γεωγραφικά το κοντυνότερο σημείο ανελέητης αναισθησίας απέναντι στη συνεχιζόμενη σφαγή των παλαιστινίων, στον εξανδραποδισμό τους· στην αυτοανακήρυξη του εθνικού τους σύμμαχου, επίσημα, συνταγματικά κατοχυρωμένου, σαν κράτους απαρτχάιντ. Βάζει το ελλαδιστάν (σαν καθεστώς) τα χέρια του όλο και περισσότερο στο αίμα, και το “φλέγον ζήτημα” (εκτός απ’ την μπάλα) είναι ποιο κάθαρμα θα νικήσει στις επόμενες εκλογές…

Μένουμε εδώ; Κι αφού μένουμε, χαζεύουμε;

Μέση Ανατολή 1

Τετάρτη 19 Σεπτέμβρη. Εν τέλει η μεν επίθεση «κατά στόχων στη συρία» έγινε πράγματι από 4 ισραηλινά πολεμικά, αλλά δεν καταρρίφθηκαν 2 απ’ αυτά. Κτυπήθηκε ένα – και ρωσικό. (Επίσης: οι στόχοι ήταν μόνο στη Λατάκεια).

Η Μόσχα έχει κάνει με το Τελ Αβίβ, όπως και με την Ουάσιγκτον, μια συμφωνία σε στρατιωτικό επίπεδο: έγκαιρη (αμοιβαία) προειδοποίηση ενεργειών στις περιοχές που δραστηριοποιούνται… για να αποφευχθούν «ατυχήματα». Ο ρωσικός στρατός κατηγορεί τώρα το Τελ Αβίβ ότι παραβίασε αυτή τη συμφωνία (η προειδοποίηση έγινε μόλις 1 λεπτό πριν αρχίσει η επίθεση, οπότε ήταν ουσιαστικά άχρηστη) και ότι την παραβίασε σκόπιμα, για να υπάρξει «μπέρδεμα» των ιχνών των πολεμικών του στα ραντάρ με «ίχνη» ρωσικών αεροπλάνων. Μ’ άλλα λόγια η Μόσχα κατηγορεί το Τελ Αβίβ ότι σκόπιμα έβαλε το ρωσικό (κατασκοπευτικό) Il-20 στο στόχαστρο της συριακής αεράμυνας, χρησιμοποιώντας το σαν «κάλυψη».

Ενώ το ρωσικό πεντάγωνο χρεώνει κατηγορηματικά την κατάρριψη του αεροπλάνου (και τον θάνατο των 15 μελών του πληρώματος) στον ισραηλινό στρατό, ο Putin (στις πρώτες δηλώσεις του απ’ την Βουδαπέστη) ακολούθησε μια πιο cool γραμμή: τραγικό ατύχημα…. Ωστόσο για την αποφυγή τέτοιων «τραγικών ατυχημάτων» είναι που γίνονται οι συνεννοήσεις και εγκαθίστανται οι «κόκκινες τηλεφωνικές γραμμές» – εφόσον οι συνεννοούμενοι δεν είναι διακηρυγμένα εχθροί.

Κι εδώ βρίσκεται η λεπτομέρεια που ξέρουν καλά και στη Μόσχα και στο Τελ Αβίβ: ακόμα κι αν η ισραηλινή αεροπορία δεν είχε στόχο ή σκοπό να «ανακατέψει» το ρωσικό κατασκοπευτικό στην επίθεσή της, το γεγονός ότι έδωσε μόνο 1 λεπτό περιθώριο προειδοποίησης σημαίνει ότι ήθελε να εμποδίσει το να περάσει έγκαιρα η πληροφορία της επίθεσης (και η δυνατότητα αντιμετώπισής της) απ’ τον ρωσικό στρατό στην συριακή αεράμυνα. Με άλλα λόγια φρόντισε να εξασφαλίσει την δυνατότητα να μετατρέψει το ρωσικό Il-20 σε μια κουκίδα / στόχο των συριακών αντιαεροπορικών, “μαγνήτη” των πυραύλων. Έτσι, «διαχειρίστηκε» τον ρωσικό στρατό απ’ τη μια σαν σύμμαχο του εχθρικού συριακού και απ’ την άλλη σαν «μάσκα». Δεν του επιτέθηκε, μεν, κατά μέτωπο· τον έβαλε όμως στη θέση της «παράπλευρης απώλειας»…

Ένας απ’ τους κανονικούς στόχους της ισραηλινής επίθεσης ήταν εργοστάσιο παραγωγής ρεύματος στη Λατάκεια… Που θα μπορούσε να έχει σχέση και με την ομαλή λειτουργία της κοντινής ρωσικής αεροπορικής βάσης στο Khmeimin. Στο σύνολό του το βράδυ της περασμένης Δευτέρας μπορεί να ειπωθεί έτσι, με απλές κουβέντες: ενόσω η Μόσχα απωθούσε (σε συνεργασία με την Άγκυρα) τους proxies του Ριάντ (αλλά και του Τελ Αβίβ) στον θύλακα του Idlib ώστε να εμποδίζει τις επιθέσεις τους με drones στη συγκεκριμένη βάση, εμφανίστηκε ο κύριος Lieberman αυτοπροσώπως, με τα πολεμικά του, στην ίδια περιοχή, για να καλύψει συμβολικά και όχι μόνο το κενό, δηλώνοντας παρών και ετοιμοπόλεμος…

Είτε λοιπόν ειπωθεί ανοικτά είτε όχι, δεν πρόκειται να διαφύγει απ’ την προσοχή του μπλοκ της Αστάνα ότι το Τελ Αβίβ οξύνει, κλιμακώνει την αντιπαράθεση, με τον τυχοδιωκτισμό που του αναλογεί: με ή χωρίς «κόκκινα» τηλέφωνα το Τελ Αβίβ δείχνει πόσο ζορίζεται. Και – με υποδειγματικό θα λέγαμε τρόπο – «τραβάει το σκοινί» (και) απέναντι στη Μόσχα, για να δει (πιο σωστά: να διευρύνει) τα περιθώρια της δράσης του. Όμως…

… το να εγκατασταθούν, τελικά, S-300 για συριακή χρήση, μπορεί να είναι μόνο ένα μέρος απ’ τις συνέπειες…

(φωτογραφία: Χάρτης με ενδιαφέρον ή όχι, πάντως δείχνει πως τα ισραηλινά πολεμικά (μπλε γραμμή) έδρασαν δίπλα στο ρωσικό κατασκοπευτικό (κόκκινη γραμμή) βάζοντας το στο κάδρο των ρωσικών ραντάρ. Τα υπόλοιπα είναι πτώματα.)

Μέση Ανατολή 2

Τετάρτη 19 Σεπτέμβρη. Θέλει όλο και μεγαλύτερη προσπάθεια, όλο και μεγαλύτερο σφίξιμο στο κλείσιμο των ματιών, για να παριστάνει ο καθένας ότι δεν βλέπει: γίνεται πόλεμος στην ανατολική Μεσόγειο· και σ’ αυτόν συμμετέχει και το ελλαδιστάν! Όχι σαν δύναμη πρώτης γραμμής ως τώρα, λίγο πιο πίσω. Αλλά συμμετέχει.

Το Τελ Αβίβ καμαρώνει ότι έχει κάνει διακόσιες (200) αεροπορικές επιθέσεις κατά της Δαμασκού· εναντίον ενός γειτονικού κράτους, απέναντι στο οποίο δεν έχει κηρύξει καν επίσημα τον πόλεμο. Όμως περί πολέμου πρόκειται…

Όταν η ισραηλινή αεροπορία εκπαιδεύεται στο ελλαδιστάν και βομβαρδίζει στη συρία, το ελλαδιστάν δεν βρίσκεται σε θέση ουδετερότητας. Συμμετέχει επιμελητειακά. Σε αυτό τον πόλεμο «που δεν έχει κηρυχτεί επίσημα». Όταν το ελλαδιστάν στέλνει πολεμικά του να κάνουν περιπολίες στα ανοικτά της συρίας (ως «νατοϊκή υποχρέωση») δεν είναι για λόγους ουδετερότητας, αλλά για το ανάποδο. Συμμετέχει σ’ έναν πόλεμο «που δεν έχει κηρυχτεί επίσημα».

Κι όταν ο αμερικάνος αρχιαρχικαραβανάς Dunford συζητάει στην ελλάδα με τον έλληνα αρχικαραβανά Αποστολάκη για την αντιμετώπιση της ρωσικής ναυτικής παρουσίας στην ανατολική Μεσόγειο, το ελλαδιστάν συμμετέχει: σ’ έναν πόλεμο «που δεν έχει κηρυχτεί επίσημα».

(Υπενθύμιση: Η ασταμάτητη μηχανή και το Sarajevo έχουν κάνει πολύ περισσότερα απ’ όσα μπορούσαν για να προειδοποιήσουν έγκαιρα για το τι συμβαίνει – μέσα σε συνθήκες αδιαφορίας και δυσανεξίας…)

(φωτογραφία: Στο βάθος αριστέρα ο Dunford, δεξιά ο Apostolakis, στην άκρη αριστερά ο πρεσβευτής Pyatt, πίσω στα κάδρα οι έλληνες καραβανοήρωες, γύρω γύρω επιτελείς, στη μέση υπολογιστές – ουφ! Το ελληνικό υπ.αμ. στις 4 Σεπτέμβρη του 2018, στα καλύτερά του!

Λείπει Εκείνος, αλλά είναι οσεί παρών: ο υπ.αμ. ο ψεκασμένος…)

Δεν πολεμάμε για κανέναν! 1

Τετάρτη 19 Σεπτέμβρη. Όταν, στις αρχές του 2017, αμέσως μετά την ενθρόνιση του ψόφιου κουναβιού, ο ογκόλιθος έπαιρνε χάρτες παραπάσχαλα και έτρεχε ξανά και ξανά στην Ουάσιγκτον για να γλύψει τη νέα διοίκηση, δηλαδή για να «πουλήσει» τις ελληνικές ιδέες για περικύκλωση της Μεσογείου μαζί με το Τελ Αβίβ και το Κάιρο (στο πλάι, φυσικά, του 6ου στόλου…) τονίζαμε μόνιμα (και με την απαραίτητη ειρωνεία) τις ελληνικές προσπάθειες να πουληθούν εκδουλεύσεις στην Ουάσιγκτον. Τότε το αμερικανικό καθεστώς δεν είχε δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον· για δουλειές που μπορεί να κάνει μια χαρά και μόνο του.

Πάνω από 1,5 χρόνο μετά, ο αμερικάνος αρχιαρχικαραβανάς Joseph Dunford ήρθε στα μέρη μας πριν 2 βδομάδες λέγοντας «ήρθα να δω την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου μέσω της ελληνικής οπτικής γωνίας… Αν δούμε το χάρτη και τις τρέχουσες επιχειρήσεις σε Λιβύη και Συρία αλλά και τις πιθανές επιχειρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, οι ευκαιρίες εδώ είναι αρκετά σημαντικές».

Σε άλλες δηλώσεις του ίδιου αλλά και άλλων αμερικάνων καθεστωτικών προκύπτει σχεδόν ειπωμένο καθαρά: η ελληνική εθνική γραμμή (διακομματικά), δηλαδή το ελληνικό κράτος / κεφάλαιο / παρακράτος, παρακαλάει την Ουάσιγκτον να της φανεί χρήσιμη. Προσδοκώντας σε ανταλλάγματα (των οποίων την εκτίμηση θα κάνουμε αναλυτικά· αλλά όχι απο εδώ…)

Ας θυμήσουμε, με την ευκαιρία, κι αυτό: εδώ και ένα ακριβώς χρόνο, απ’ τις 18 Σεπτέμβρη του 2017, έχει αεροπορική βάση μέσα στην ισραηλινή επικράτεια. Για πρώτη φορά στην ιστορία του ισραηλινού κράτους, στην έρημο Negev…

Δεν πολεμάμε για κανέναν! 2

Τετάρτη 19 Σεπτέμβρη. Την ίδια περίοδο που το ελληνικό κράτος / κεφάλαιο / παρακράτος, με «μπροστάρη» τον ογκόλιθο, έτρεχε (και τα σάλια έτρεχαν) να δει πόσα μπορεί να «πιάσει» απ’ την καινούργια δεξιά ψοφιοκουναβική διοίκηση (αφού η προηγούμενη, του Ομπάμα, έδειχνε ελάχιστο ενδιαφέρον για τα ελληνικά γεωπολιτικά προσόντα)· την ίδια περίοδο που το ισραηλινό λόμπυ στις ηπα φρόντιζε για τις ελληνοαμερικανικές επαφές (αλλά και την μεταγενέστερη επίσημη επίσκεψη του τενεκεδένιου εξοχότατου στην Ουάσιγκτον), ο ίδιος ογκόλιθος σε συνεργασία με τον δεξιό Αναστασιάδη φρόντιζαν να βουλιάξει άλλη μια οηέδικη προσπάθεια «επίλυσης του κυπριακού», σε διάφορα ελβετικά θέρετρα.

Το εργαλείο του βουλιάγματος ήταν η ελληνική / ελληνοκυπριακή απαίτηση (εντελώς προβοκατόρικη με βάση την συμφωνία ίδρυσης του κυπριακού κράτους…) πρώτα να συμφωνήσει η Άγκυρα ότι θα αποσύρει όλον τον στρατό της απ’ τη βόρεια κύπρο και μετά να γίνει η συμφωνία για τα υπόλοιπα… Το βούλιαγμα έγινε (δεν ήταν δύσκολο…), αλλά την παρτίδα την κέρδισε τότε ο Erdogan. Ο οποίος μέχρι την οριστικοποίηση του βουλιάγματος πρότεινε κάτι λογικό: την σταδιακή αποχώρηση του τουρκικού στρατού καθώς θα προχωράει η θεσμική συγκρότηση του (νέου / ενιαίου) κυπριακού κράτους. Είχαμε υποστηρίξει τότε απ’ τις σελίδες του χάρτινου Sarajevo (και εξακολουθούμε να υποστηρίζουμε) ότι η ελληνική τακτική, πέρα απ’ τα ελληνικά ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, ήταν σημαντική εκδούλευση και στα αγγλικά: το «βούλιαγμα» εξασφάλισε την παραμονή των αγγλικών βάσεων στην κύπρο, το μοναδικό μιλιταριστικό asset της αυτού μεγαλειότητας σ’ όλη την ευρύτερη μέση Ανατολή…

Ένα – ενάμισυ χρόνο μετά, με τις ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις να οξύνονται και στην ανατολική Μεσόγειο, έρχεται να επιβεβαιωθεί πως «η εκδίκηση είναι πιάτο που τρώγεται κρύο». Ο Erdogan δηλώνει τώρα πως όχι μόνο δεν θα μειώσει τον στρατό του στη βόρεια κύπρο, αλλά θα τον αυξήσει κιόλας! Λέει επίσης (αυτό το είχαμε υποστηρίξει απο δω πριν μερικές βδομάδες) ότι δεν χρειάζεται στρατιωτική βάση (προφανώς αεροναυτική) στη βόρεια κύπρο, αλλά αν χρειαστεί θα την φτιάξει. Τόμπολα για τον ελληνικό ιμπεριαλισμό! Φόλα στις «γεωπολιτικές αναλύσεις» των ειδικών του!

Δεν χρειάζεται το τουρκικό καθεστώς να αυξήσει τον στρατό του στη βόρεια κύπρο. Διαθέτει μακράν τον μεγαλύτερο και πιο σύγχρονο πολεμικό στόλο σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο κράτος στην ανατολική Μεσόγειο· ναυπηγεί (με τουρκικό know how σε μεγάλο βαθμό) το πρώτο του «πλοίο αμφίβιας επίθεσης» (θεωρείται «ελαφρύ αεροπλανοφόρο»), που πρόκειται να καθελκυστεί του χρόνου· ναυπηγεί ή εκσυχρονίζει με δικά του μέσα διάφορα πολεμικά πλεούμενα· έχει ήδη ναυτική στρατιωτική βάση στην Μαρμαρίδα αλλά και στην Mersin (απέναντι απ’ την κύπρο)… Παρόμοια η κατάσταση στην αεροπορία, αλλά και στην πυραυλική τεχνολογία. Προσθέτει κανείς και την πιθανή εγκατάσταση των S-400, και…

Δεν πολεμάμε για κανέναν! 3

Τετάρτη 19 Σεπτέμβρη. Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα για τον ελληνικό ιμπεριαλισμό, η ωμή πραγματικότητα που τον αναγκάζει να παρακαλάει τον αμερικανικό, σε μια εποχή όμως που ο κυνισμός είναι φανερά και αδιαπραγμάτευτα η δεσπόζουσα ιμπεριαλιστική αρετή για όλους – και για τις στριμωγμένες ηπα. Ο ελληνικός ιμπεριαλισμός φλέγεται μόνιμα απ’ τον αντι-τουρκισμό του· όμως αυτός ο προσανατολισμός δεν βολεύει καθόλου τα αμερικανικά ιμπεριαλιστικά συμφέροντα! Αν η Ουάσιγκτον χάσει (για κάποιο ικανό χρονικό διάστημα) την Άγκυρα υπέρ της Μόσχας (και του Πεκίνου…), τότε θα χάσει αυτόματα τόσο τον Εύξεινο Πόντο όσο και την ανατολική Μεσόγειο – ασυζητητί!! Και δεν πρόκειται ούτε το ελλαδιστάν ούτε η χούντα της αιγύπτου ούτε το ρατσιστικό, μιλιταριστικό, απαρτχάιντ ισραηλινό καθεστώς να αποτελέσουν αντίβαρο, όσο κι αν συμμαχήσουν! Το ελλαδιστάν είχε μια αξία σαν νατοϊκός partner όταν και η Άγκυρα ήταν νατοϊκός partner! (Ακόμα και στον β παγκόσμιο είχε μεγάλη σημασία για την αγγλική θαλάσσια ηγεμονία στην ανατολική Μεσόγειο το γεγονός ότι η τουρκία έμεινε ουδέτερη, εκτός πολέμου….)

Όπως το ελλαδιστάν δεν έχει διευκολύνει την Ουάσιγκτον (που πάντα καλοβλέπει την δυνατότητα μόνιμου στρατιωτικού παρκαρίσματος στην κύπρο, όμως αυτό το απορρίπτει μετά βδελυγμίας το Λονδίνο) έτσι και το ψοφιοκουναβιστάν δεν μπορεί να αγοράσει τον ελληνικό αντιτουρκισμό και να στηρίξει μια «μικρασιατική εκστρατεία 2.0», όπως ονειρεύεται κρυφά το ντόπιο φασισταριό.

Οπότε;;;;;

Πες μου ύαινα την τύχη μου, πες το ριζικό μου!

Τρίτη 18 Σεπτέμβρη. Σε κάθε περίπτωση: μετά απ’ αυτές τις εξελίξεις, η ελληνική «φρεγάτα Έλλη», που είναι σε αποστολή μαντρόσκυλου έξω απ’ τις συριακές ακτές για χάρη των ελληνικών εθνικών συμφερόντων αλλά και εκείνων της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ, μαζί με την ολλανδική «De Ruyter» και την καναδική «Ville de Quebec», παρέα μ΄ ένα αμερικανικό υποβρύχιο φορτωμένο πυραύλους tomahawk, μπορεί να γυρίσει σπίτι – έτσι δεν είναι; Το μπλοκ της Αστάνα ευχαριστεί το νατο για την ετοιμότητά του, και εύχεται “καλά χριστούγεννα”.

Ή όχι; Πείτε μας λυσσασμένα εθνοπατριωτικά τετράποδα: ποιος είναι ο ομορφότερος στην ανατολική Μεσόγειο;

(Πείτε μας λυσσασμένα: πόσο αυτοκέφαλο είναι το παπαδαριό στην ουκρανία;)

Νεύρα πάνω στα νεύρα;

Τρίτη 18 Σεπτέμβρη. Αν δεν ήταν το αμερικανικό υποβρύχιο τότε ήταν (δεν χωράει «κολοκυθιά»!) ισραηλινά πολεμικά (κάποιοι λένε ότι ήταν 4, όμως σίγουρα δεν τα είδαν με τα ματάκια τους…). Η χθεσινοβραδινή πυραυλική επίθεση στη Latakia, στην Tartus, στην Homs και στη Hama θα μπορούσε να μείνει διακριτικά ορφανή ελλείψει πιασάρικης νομιμοποίησης. Ακόμα και η πολιτική εκπρόσωπος του υαινισμού, η Nikki Haley, μπορεί να δυσκολευτεί να βρει ποιοι τιμωρήθηκαν και γιατί. Όμως δίπλα στις ρωσικές βάσεις; Έτσι; Ξανά: Δίπλα στις ρωσικές βάσεις;

Το γεγονός ότι στην αντιμετώπιση της επίθεσης ενεπλάκη η ρωσική αεράμυνα (οι S-400 δηλαδή) και οι φήμες ότι κτυπήθηκαν 2 απ’ τα αεροπλάνα της επίθεσης, δεν είναι κάτι που, υποχρεωτικά, θα το διαλαλήσει επίσημα η Μόσχα. Δεν θα το διαλαλήσει, αλλά θα το ερμηνεύσει: η επίθεση έγινε μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας για το Idlib.

Είναι κανένας που έχει πρόβλημα μ’ αυτήν; Χμμμμ…

Δεν είναι παιχνίδι, ε; Σας φαίνονται αυτά μακρινά; Με τι ανταλλάγματα (που θα έλεγαν και οι ιερείς του ντόπιου γεωπολιτικού προσοδισμού) θα δεχόσασταν ότι δεν είναι;

Ας αρχίσουμε, λοιπόν, απ’ τα βασικά: Λόλα να ένα μήλο. Έλλη να ένας πύραυλος…

Η πολεμική πλαστογράφηση

Τρίτη 18 Σεπτέμβρη. Το ντοκυμαντέρ του καθεστωτικού καταριανού ειδησειογραφικού οργανισμού al Jazzera The Lobby – USA απαγόρευτηκε, όταν η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ κόλλησαν κάποια όπλα στο κεφάλι του αφεντικού του κατάρ. Αλλά ήταν αναπόφευκτο επειδή είναι αναγκαίο: αν τόσο πολύ φοβάται ο άξονας Ουάσιγκτον – Τελ Αβιβ τις αποκαλύψεις του ντοκυμαντέρ (και προφανώς έχουν σοβαρούς λόγους να φοβούνται…) τότε το υλικό θα «διαρρεύσει». Κομμάτι κομμάτι. Κάποια στιγμή, όταν θα έχουν διαρρεύσει όλα τα κομμάτια, θα συναρμολογηθεί.

Αυτό που ακολουθεί είναι η 3η κατά σειρά διαρροή. Έχει ιδιαίτερη σημασία και για τα μέρη μας. Δείτε τη, και στη συνέχεια δίνουμε κάποιες έξτρα εξηγήσεις.

Το “The Israel Project” (TIP) εμφανίζεται σαν «μη κυβερνητική οργάνωση» που ιδρύθηκε το 2002 στις ηπα (με έδρα στην Ουάσιγκτον και στην Ιερουσαλήμ), για «εκπαιδευτικούς, πολιτιστικούς σκοπούς». Πρόκειται για μια σκληροπυρηνική οργάνωση του ισραηλινού κράτους, με βασικό χρηματοδότη τον εκατομυριούχο ακροδεξιό Paul Singer – ωστόσο έχει εξασφαλίσει το να θεωρείται αμερικάνικη.

Ως εδώ τίποτα παράξενο, ειδικά για τις ηπα, όπου τα λόμπυ είναι νόμιμα. Δεν υπάρχει, λοιπόν, τίποτα περίεργο στο ότι πρόεδρος και εκτελεστικός διευθυντής του TIP από το 2012 είναι ο Josh Block, στέλεχος της “αμερικανικής υπηρεσίας για την διεθνή ανάπτυξη” επί κυβέρνησης Clinton – κυρίως, όμως, στρατηγικός σχεδιαστής του βασικού βραχίονα του ισραηλινού λόμπυ στις ηπα, του AIPAC.

To κρυφό σχέδιο χειραγώγησης μέσω social media του TIP έχει επικεφαλής έναν ακροδεξιό: τον Gary Rosen. Ο Rosen για χρόνια είχε λογαριασμό στο twitter, με «όνομα» @ArikSharon, προς τιμήν του ισραηλινού πρωθ. που οργάνωσε την εισβολή στον λίβανο το 1982 και είναι ο πολιτικά υπεύθυνος για την σφαγή στα προσφυγικά στρατόπεδα των παλαιστινίων Sabra και Shatila. O Rosen έχει δουλέψει σα στέλεχος της διαφημιστικής Saatchi&Saatchi, και συνεχίζει να χρησιμοποιεί τον ακροδεξιό λογαριασμό του – ενόσω, σαν «υπεύθυνος» της προβοκατόρικης εκστρατείας του TIP ασχολείται με το πως θα κάνει φιλο-ισραηλινό το «αριστερό κοινό». Δεν φαίνεται να αναγνωρίζει δυσκολίες, τουλάχιστον απ’ την σκοπιά του διαφημιστή.

Ένα απ’ τα εργαλεία της προβοκατόρικης δουλειάς είναι η δημιουργία «στημένων» λογαριασμών στο facebook – το «Cup of Jane» είναι ένα τέτοιο. «Γενικού περιεχομένου» μεν, αλλά με «διαφημίσεις» του ισραηλινού καθεστώτος. Οι «στημένοι» λογαριασμοί προικίζονται με μια αρχική μάζα στημένων followers, σαν δόλωμα για να τραβηχτούν οι περισσότεροι επόμενοι, που είναι ο στόχος. Το «Cup of Jane» έχει 1 μύριο followers.

Εννοείται πως αυτοί οι «στημένοι» μαγνήτες λογαριασμοί δεν κάνουν καμία αναφορά στη σχέση τους με το ισραηλινό κράτος… Ο πρακτοράκος στο video εξηγεί το γιατί. Στο «about» του «Cup of Jane» προστέθηκε μια χωρίς καμία διευκρίνιση αναφορά σε κάποιο TIP αγνώστων λοιπών στοιχείων, αλλά αυτό έγινε αφού τα στελέχη του The Israel Project έμαθαν την ύπαρξη του ντοκυμαντέρ του al Jazeera…

Αυτά τα λίγα, λοιπόν, για το αμέρικα. Ενδιαφέροντα, αδιάφορα, ό,τι… Νομίζετε, όμως, ότι δεν γίνονται εδώ; Νομίζετε ότι δεν έχετε πέσει πάνω σε ανάλογα ιντερνετικά (και όχι μόνο…) κόλπα;

(φωτογραφία: Δείγμα προβοκάτσιας: στις 29 Οκρώβρη του 2016 το undercover και καλά ξεκάρφωτο «Cup of Jane» έκανε αυτήν την ανάρτηση. Προφανώς το χρώμα είναι photoshopιά, αλλά το μήνυμα είναι το πόσο φεμινιστικό – ακόμα και queer, με διάφορες άλλες αφορμές – είναι το ισραηλινό φασιστικό, απαρτχάιντ καθεστώς… Roze-bombing υπέρ του πιο ιερού κράτους στην ιστορία του σύμπαντος…

Μόνο που δεν είναι τόσο γραφικό όπως, ίσως, νομίζετε…)