Tag: συρία

Μέση Ανατολή 1

Τετάρτη 6 Δεκέμβρη. Αυτό το καινούργιο μέτωπο το ανοίγει με ενεργητικό τρόπο το Τελ Αβίβ, απ’ την δυτική μεριά της συριακής επικράτειας. Ο ισραηλινός πρεσβευτής στην Ουάσιγκτον Ron Dermer, συνεντευξιαζόμενος στο site “politico” χτες, υποσχέθηκε ότι «δεν θα αφήσουμε το ιράν να πλησιάσει τα σύνορά μας»… Όπως είναι γνωστό αυτή η «ζώνη συνοριακής ασφάλειας» που θεωρεί δικαίωμά του το ρατσιστικό / μιλιταριστικό ισραηλινό καθεστώς φτάνει ως τον ινδό ποταμό.

Σ’ αυτή τη φάση η ισραηλινή αεροπορία επιτίθεται σε «ιρανικούς στόχους» στο συριακό έδαφος: πιο σωστά, σε στόχους που το ίδιο έχει ονομάσει «ιρανικούς», για να διακοσμεί τις επιθέσεις του. Να υποθέσουμε ότι οι ασκήσεις που έχει κάνει η ισραηλινή αεροπορία στο ελλαδιστάν δεν πάνε χαμένες; Να το υποθέσουμε: με τον ψεκασμένο και τον ογκόλιθο μπροστάρηδες όλες οι φαιορόζ βιτρίνες (και πίσω τους το ελληνικό βαθύ κράτος) θα πρέπει να καμαρώνουν.

Δεν ξέρουμε όμως πόσο θα καμαρώσουν (φανερά ή κρυφά δεν έχει σημασία…) αν σήμερα ο «μεγάλος σύμμαχός τους», η ψοφιοκουναβική Ουάσιγκτον, αναγνωρίσει σαν πρωτεύουσα του ισραήλ την Ιερουσαλήμ· όπως ανακοινωθεί ή έχει διαρρεύσει. Η ανατολική Ιερουσαλήμ καταλήφθηκε απ’ τον ισραηλινό στρατό το 1967 (στο «πόλεμο των 6 ημερών») και εδώ και χρόνια το ισραηλινό καθεστώς διώχνει τους άραβες / παλαιστίνιους απ’ την υπόλοιπη πόλη με κάθε δυνατό μέσο· πάντα δια της βίας.

Σύμφωνα με τα πάμπολλα «ψηφίσματα του οηε» ο ισραηλινός στρατός θα έπρεπε να έχει φύγει (εξίσου πάμπολλες φορές…) απ’ την Ιερουσαλήμ, αφού είναι κατοχικός. Στο εντελώς θεωρητικό ενδεχόμενο μιας κάποιας μελλοντικής «λύσης» η Ιερουσαλήμ δεν θα ήταν πρωτεύουσα κανενός αλλά μια διεθνής – πολυθρησκευτική πόλη.

Οι φασίστες της κυβέρνησης του ισραήλ «πιέζουν» την Ουάσιγκτον να αναγνωρίσει την πόλη σαν πρωτεύουσά τους: έτσι θα νομιμοποιήσει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός την ισραηλινή στρατιωτική κατοχή, και την «εθνοκάθαρση» των παλαιστινίων.

Αν όμως η Ουάσιγκτον νομιμοποιήσει αυτήν την ιστορική και πολλαπλά καταδικασμένη κατοχή, τότε οι έλληνες σύμμαχοι και των ηπα και του ισραήλ θα πρέπει να ξεγράψουν το ιδεολογικό παραμύθι τους περί «κατεχόμενης βόρειας κύπρου» και «αποχώρησης του τουρκικού στρατού» από εκεί. Πρακτικά, βέβαια, προτιμούν την διαίρεση του νησιού· το έχουν δείξει με κάθε τρόπο, κι όχι μόνο μία φορά. Όμως η στενή πολιτικοστρατιωτική συμμαχία τους με τους δυο «πρωταγωνιστές» αυτής της ελεεινής νομιμοποίησης θα τους στερήσει κάθε βάση για ιδεολογική προπαγάνδα.

Η ε.ε. (σε επίπεδο θεσμών) διαφωνεί με την αναμενόμενη διακήρυξη του ψόφιου κουναβιού. Στα λόγια το Βερολίνο (μέσω δηλώσεων του γερμανού υπ.εξ. Sigmar Gabriel) ήταν μάλλον «αυστηρό»:

…Η γερμανική στάση πάνω σ’ αυτό το ζήτημα παραμένει σταθερή: η λύση στο θέμα της Ιερουσαλήμ μπορεί να βρεθεί μόνο μέσα από απευθείας διαπραγματεύσεις των δύο πλευρών [σ.σ.: εννοεί παλαιστίνιους και ισραηλινούς]. Οτιδήποτε οξύνει την κρίση είναι αντιπαραγωγικό… Σε κάθε περίπτωση η γερμανία δεν μπορεί να περιμένει τις αποφάσεις της Ουάσιγκτον ή απλά να περιμένει να ανακοινωθούν και ύστερα να τις σχολιάζει. Πρέπει πρώτ’ απ’ όλα να ξεκαθαρίσουμε τις δικές μας θέσεις και σε κάποιες περιπτώσεις – ακόμα και πρόσωπο με πρόσωπο απέναντι στους συμμάχους μας – να ξεκαθαρίσουμε τα όρια της αλληλεγγύης μας απέναντί τους…

Βλήματα μικρού βεληνεκούς

Τρίτη 5 Δεκέμβρη. Δεν είναι η “δουλειά” μας τα νταραβέρια οποιουδήποτε είδους· πρέπει όμως να το σημειώσουμε: πολύ γρήγορος όταν επρόκειτο για κλείσιμο deal με το υπουργείο του ψεκασμένου· και εξαιρετικά αργός όταν έσκασε το σούσουρο του deal. Ο λόγος για τον «εθνικό μεσολαβήτη» (ο χαρακτηρισμός έχει μια δόση υπερβολής) Β. Παπαδόπουλο. Άργησε, άργησε πολύ· αλλά τελικά εμφανίστηκε επί σκηνής.

Και έκανε την προσπάθειά του «να πάρει την υπόθεση επάνω του»: ότι αυτός ήταν που πίεζε το υπουργείο να ξεφορτωθεί τις μπαγιάτικες οβίδες· και όχι το ανάποδο· ότι αυτός ήταν που έψαχνε κάπου να τις πουλήσει κτυπώντας πόρτες δεξιά κι αριστέρα· και όχι, δεν υπήρχε κάποιο σχέδιο εξωτερικής πολιτικής καρφιτσωμένο πάνω στις 300 (χιλιάδες οβίδες).

Συμπαθητική η προσπάθεια. Προφανώς χρειάστηκε αρκετή προετοιμασία, εξ ου και η καθυστέρηση των εξομολογήσεών του. Ωστόσο δεν εξηγεί γιατί ο ψεκασμένος έπαθε «κόψιμο» (με την μεταφορική έννοια πάντα…) το πρωί της 13 Ιούνη, όταν προέκυψε έγκυρα και οριστικά ότι η σαουδαραβική χούντα δεν είχε τον «εθνικό μεσολαβητή» για «εκπρόσωπό» της, και έβαλε κοτζάμ c-130 για να στείλει άρον άρον τους δικούς του εκπροσώπους να υπογράψουν μαζί του, στο αεροδρόμιο της Σαλονίκης, το deal με τις 300 (χιλιάδες οβίδες) – έτσι, στα τυφλά…

Του είχε, άραγε, τέτοια εμπιστοσύνη ότι ακόμα κι αν δεν ήταν το Ριάντ κάποιον, τέλος πάντων, θα έβρισκε να αγοράσει τα ψιλοληγμένα βλήματα (και μάλιστα σε τιμές καινούργιων), ότι και τον αγοραστή και τα λεφτά θα εύρισκε· και δεν ήθελε (ο ψεκασμένος…) να περιμένει καν μπας και αυτοί οι παλιοσαουδάραβες αγόραζαν έστω ένα μέρος του φορτίου με, έστω, χαμηλότερη τιμή;

Είναι να ανατριχιάζει κανείς με την τόση αγνή, εμπορική φούρια!

Βλήματα ακόμα μικρότερου βεληνεκούς

Τρίτη 5 Δεκέμβρη. Προφανώς είναι το ευκολότερο και ουσιαστικά έχει επιτευχθεί: τα πιο διάσημα βλήματα στην πρόσφατη ιστορία του ελλαδιστάν έχουν φύγει απ’ το εθνικά ωφέλιμο λαθρεμπόριο προς μέση Ανατολή μεριά (και, λέμε, τα συγκεκριμένα όχι προς τον isis… – μην μπερδευτούμε: το timing έχει σημασία σ’ αυτές τις δουλειές) και, κατά συνέπεια, απ’ την «στρατιωτική διπλωματία» του ελληνικού κράτους.

Όμως ο ψεκασμένος, σαν πολιτική βιτρίνα που είναι, μιλάει. Δήλωσε, για παράδειγμα, ότι «η τουρκία εξελίσσεται σε δεύτερο ιράν» – και δεν το είπε για καλό. Ο ψεκασμένος, που σαν καίριος υπουργός των φαιορόζ σταθερός στο πόστο του εκφράζει, με τον τρόπο του, την «εθνική γραμμή», θεωρεί το ιράν «κακό πράγμα»… Δεν θα έλεγε ποτέ «α, τι ωραία που η τουρκία γίνεται τόσο αντιαμερικάνικη σαν το ιράν, είναι στο σωστό δρόμο»!

Θεωρώντας την Τεχεράνη «κακό πράγμα» απλά επιβεβαιώνει την θέση του ελλαδιστάν στην καρότσα της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ. Αναμενόμενο – έχει περάσει όλες τις εξετάσεις (του επιπέδου του) για το τι υπηρετεί. Όμως αφού έτσι έχουν τα πράγματα πόσο αδιάφορος θα ήταν για το που θα καταλήξουν οι 300 (χιλιάδες οβίδες); Και πόσο «εν λευκώ» θα τις πούλαγε σε κάποιον γυρολόγο έμπορο; Δεν θα τον ένοιαζε, ας πούμε, αν κατέληγαν στους Houthi ή στον proxie της Άγκυρας fsa; Με τι μούτρα θα αντίκρυζε τους συμμαχικούς του προϊστάμενους (την Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ) αν μαθαινόταν ότι πουλάει βλήματα στους εχθρούς; Το παίζει «τρελόπαιδο»;

Συμπαθητική, λοιπόν, η προσπάθεια του «μεσάζοντα» να πείσει ότι το ελληνικό υπουργείο άμυνας κάνει, απλά, εισαγωγές / εξαγωγές, κι ό,τι κάτσει…. Συμπαθητική η προσπάθειά του να «χώσει» απ’ τη μια μεριά τον ψεκασμένο (που νταραβερίζεται με «μεσάζοντες») εξαφανίζοντας ταυτόχρονα απ’ την άλλη οποιαδήποτε υπόνοια ότι ο ψεκασμένος απλά κάνει την δουλειά του ασκώντας «εθνική πολιτική»… Θα πετύχει η προσπάθεια επειδή, απλά, το πόπολο δεν σκοτίζεται. Και μέσα στο επιμελημένο χάος της δημαγωγίας χασμουριέται για οτιδήποτε βρίσκεται μακρύτερα απ’ τη μύτη του.

Αλλά το ελληνικό βαθύ κράτος είναι βαθύτερο από έναν ατζέντη του που δασκαλεύτηκε τι να πει (και, κυρίως, τι να μην πει) – ας μην το υποτιμάει κανείς τόσο πολύ!

(φωτογραφία: Όταν ο ψεκασμένος, τον Σεπτέμβρη του 2015, τιμούσε με σπαραγμό καρδιάς τους πεσόντες στη ναυμαχία της Σαλαμίνας, οι περισσότεροι νόμιζαν ότι είναι ένας ψυχάκιας ακροδεξιός. Λάθος: θύμιζε πόσο «κακό πράγμα» ήταν οι πέρσες· οι σημερινοί ιρανοί!)

Συρία

Τρίτη 5 Δεκέμβρη. Αν (λέμε “αν”…) το Τελ Αβίβ πολεμάει στη συρία, σταθερά και με μια τάση κλιμάκωσης, αυτό θα το μάθουμε στο ελλαδιστάν πως; Απ’ τα καθεστωτικά μήντια; Απ’ την φαιορόζ κυβέρνηση; Απ’ την εθνικά υπεύθυνη αντιπολίτευση; Από κανάν πανεπιστημιακό / υπάλληλο της ευπ; Από ποιον;

Πες μου ποιος είναι ο σύμμαχός σου να σου πω ποιος είσαι!

Πες μου για τι βγάζεις τον σκασμό να σου πω τι κάνεις!

Αντίποινα 2

Κυριακή 3 Δεκέμβρη. Αν η cia έβαλε στο χέρι τον Reza Zarrab για να τον κάνει «μοχλό πίεσης» προς το τουρκικό καθεστώς, οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες έβαλαν στο χέρι τον Talal Silo για να τον χρησιμοποιήσουν ανάλογα, εναντίον της Ουάσιγκτον και των ypg.

Και πάλι τα μεγέθη είναι δυσανάλογα. Ο Talal Silo, τουρκμένος, ήταν ο εκπρόσωπος τύπου των ypg (επίσημα των sdf: syrian democratic forces) μέχρι που διέφυγε όταν παραδόθηκε στον fsa (το “ελαφρά οπλισμένο πεζικό” της τουρκικής κατοχής στη βόρεια συρία) στην Jarablus, στα μέσα του περασμένου Νοέμβρη. Η θέση του ήταν “ψηλά”: σαν επικεφαλής του “στρατού των σελτζούκων”, οπλαρχηγός τουρκμένων της συρίας δηλαδή, ήταν η επίδειξη / απόδειξη ότι οι sdf δεν ήταν το παρατσούκλι των ypg, αλλά μια αληθινή συμμαχία μεταξύ διάφορων εθνικοτήτων της βόρειας συρίας – εναντίον του isis…

Η δουλειά του, σε τουρκικό έδαφος πια, είναι να δίνει συνεντεύξεις εξηγώντας ότι οι sdf είναι ένα εικονικό δημιούργημα των αμερικάνων, που στην πραγματικότητα εξοπλίζουν τους κούρδους της συρίας. Δεν είναι άγνωστα αυτά· απλά ο Silo είναι “insider”, και είτε λέει αλήθεια είτε λέει φτιαγμένες αλήθειες, έχει τον ρόλο του «εγώ ξέρω».

Προφανώς οι μαρτυρίες του Silo για τον ρόλο του αμερικανικού πενταγώνου στη συρία και στον εξοπλισμό (ουσιαστικά) του pkk, δεν μπορούν να εξισορροπήσουν τις μαρτυρίες του Zarrab για την τουρκική παραβίαση του εμπάργκο κατά του ιράν· και τις πιπεράτες λεπτομέρειες για τις μίζες. Πέρα απ’ τα υπόλοιπα είναι και ζήτημα δημαγωγικών μηχανισμών: ποιος φωνάζει τι. Εκεί το τουρκικό καθεστώς δεν μπορεί να συναγωνιστεί στη διεθνή αρένα τα δυτικά μήντια· μπορεί όμως να μπετονάρει τους υποστηρικτές του εντός συνόρων.

Παρά την ασυμμετρία σε επίπεδο προπαγάνδας αν το κριτήριο είναι η «δύση», στο υπαρκτό ζήτημα της αμερικανικής υποστήριξης στις ypg και των μόνιμων (;) βάσεων στη βόρεια συρία και πάλι το πάνω χέρι το έχει όχι η Ουάσιγκτον αλλά το μπλοκ της Αστάνα. Ακόμα κι αν δεν μπορεί να δώσει στρατιωτική λύση στο ζήτημα, η «τριπλή συνεννόηση» Μόσχας – Άγκυρας – Τεχεράνης μπορεί να απονομιμοποιήσει την αμερικανική κατοχή τμημάτων της συρίας σε μεγαλύτερο μέρος του κόσμου απ’ ότι η δυτική προπαγάνδα μπορεί να δικαιολογήσει. Η ασιατική «ανατολή» είναι τεράστια· μόνο ο πρωτοκοσμικός ρατσισμός είναι που την εννοεί σαν ασήμαντη.

Οι τελευταίοι των τρομοκρατών

Κυριακή 3 Δεκέμβρη. Όταν οι αντίπαλοι αναγνωρίζουν την πολεμική σου αξία μπορείς να πεθάνεις ήσυχος. Αυτό συμβαίνει με τους τελευταίους (άγνωστο πόσους σε αριθμό) ένοπλους του isis που προσπαθούν να εμποδίσουν τον συριακό στρατό ‘n’ friends να «κλείσει την πένσα» στη δυτική όχθη του Ευφράτη, παγιδεύοντάς τους στην έρημο. H απόσταση που χωρίζει τους δύο βραχίονες των φιλοΑσαντ είναι μικρότερη από 20 χιλιόμετρα· κι όμως εκεί έχουν πέσει κορμιά εδώ και βδομάδες. Οι δύο βραχίονες δεν έχουν καταφέρει να συναντηθούν· κάτι που, μετά την κατάληψη της Abu Kamal, έμοιαζε παιχνιδάκι. Το λιβανέζικο ειδησειογραφικό site AMN έγραφε πριν 4 ημέρες:

… Στην al-Qurayya και στην al-Asharah ο isis πολέμησε – μιλώντας με αυστηρά στρατιωτικούς όρους και όχι με ηθικούς – με αξιοθαύμαστo τρόπο σαν οπισθοφυλακή.

Οι ένοπλοι των τρομοκρατών – αποδεκατισμένοι, υποδεέστεροι σε δύναμη πυρός και βομβαρδιζόμενοι διαρκώς, καθημερινά, απ’ τα ρωσικά αεροπλάνα – κατάφεραν να κρατήσουν τις καλύτερες μονάδες του συριακού στρατού για πάνω από δύο βδομάδες, εξασφαλίζοντας αρκετό χρόνο ώστε άλλοι ένοπλοι να υποχωρήσουν περνώντας στην ανατολική όχθη του Ευφράτη, όπου θα παραδοθούν στις υποστηριζόμενες απ’ τις ηπα δυνάμεις.

Με έναν συνδυασμό εκρηκτικών παγίδων, αυτοκινήτων βόμβες, ελεύθερων σκοπευτών και της γενικής απροθυμίας των τζιχαντιστών να παραδόσουν τις θέσεις τους μέχρι να πεθάνει και ο τελευταίος, ο isis προκάλεσε μεγάλες απώλειες στον συριακό στρατό, απέκρουσε πολλαπλές επιθέσεις και, επιπλέον, κατάφερε να κάνει μερικές πετυχημένες αντεπιθέσεις που του επέτρεψαν να ανακαταλαμβάνει θέσεις που είχε χάσει νωρίτερα…

Μπορεί οι σύριοι ή οι ιρανοί καραβανάδες να εκπλήσσονται απ’ το πείσμα κάποιων που έχουν ηττηθεί (αυτό είναι σίγουρο) και δίνουν μόνο μάχες οπισθοφυλακών· οι ρώσοι όμως δεν θα έπρεπε. Έχουν το δικό τους προηγούμενο: τσετσένοι…

Έτσι ώστε να είναι σίγουρο πως όποιο κράτος καταφέρει να μεταγράψει και να εντάξει στα δικά του σχέδια όσους τέτοιους «τρομοκράτες» επιζήσουν θα έχει αποκτήσει μια πολύ σκληροτράχηλη πολεμική μηχανή.

Ίσως γι’ αυτό οι αμερικάνοι, μέσω των ypg στη συρία, ενδιαφέρονται να διασώσουν τους «τελευταίους των τρομοκρατών» του isis. Κάπου αλλού, αργά ή γρήγορα, θα φανούν χρήσιμοι… Αν οι ypg είναι ένα γεωπολιτικό asset, όσοι επιζήσουν απ’ το «ισλαμικό χαλιφάτο στο Λεβάντε» είναι και θα είναι οι αυθεντικά μάχιμοι «war veterans»…

Σπίτια τους δεν θα γυρίσουν, αυτό μας φαίνεται βέβαιο. Για πού θα τραβηχτούν; Στην βόρεια Αφρική; Στην κεντρική Ασία; Στη νοτιοανατολική; Κάπου…

(φωτογραφία: αυτό το κενό ανάμεσα στις χρωματισμένες με κόκκινο περιοχές, στα δεξιά του χάρτη, είναι που έχει εξασφαλίσει στους τελευταίους του isis σ’ όλη αυτή τη ζώνη (γκρίζο) ότι θα περάσουν προς τα ανατολικά, στην σαφώς πιο φιλόξενη ζώνη των αμερικανοκρατούμενων ypg (κίτρινο χρώμα) . Ωστόσο έπρεπε να κάνουν τα αδύνατα δυνατά…)

Ψοφιοκουναβιστάν 2

Σάββατο 2 Δεκέμβρη. Ο γνωστός μεσανατολικολόγος δημοσιογράφος του indepentent Robert Fisk, σε ένα ειρωνικό και κάπως υπερβολικό άρθρο του πριν δυο μέρες με τίτλο Δεν υπάρχει πια αμερικανική εξωτερική πολιτική στη μέση Ανατολή γράφει:

Υπήρξε μια εποχή όπου μια απλή δήλωση ενός υπ.εξ – κι ας μην πούμε ενός αμερικάνου προέδρου – έκανε τα τηλέφωνα σ’ όλη τη μέση Ανατολή να σπάσουν. Οι Ρήγκαν, οι Κλίντον, οι Μπους ή οι Ομπάμα αυτού του κόσμου είχαν κάποια επίδραση στην περιοχή… αν και πάντα για το καλό του ισραήλ… Αλλά σήμερα ποιοι είναι που κινούν τα νήματα στην παλιά οθωματική αυτοκρατορία;

Λοιπόν, απλά δείτε τον Πούτιν και τον Άσαντ και τον Ερντογάν και τον Σίσι και τον Μακρόν και τον Ρουχανί. Αυτοί είναι που πιάνουν τα πρωτοσέλιδα, είτε δηλώνοντας ότι ο isis είναι νεκρός, είτε ότι «σώθηκε» η συρία, ή ότι οι κούρδοι είναι «τρομοκράτες»· ή διασώζοντας τον πρωθ. Saad Hariri απ’ την ομηρία του στη σαουδική αραβία – αν και τώρα πια πρέπει να πιστεύουμε ότι δεν είχε απαχθεί και ότι δεν ήθελε στ’ αλήθεια να παραιτηθεί ή ότι παραιτήθηκε αλλά δεν θέλει άλλο να παραιτηθεί. Και περιέργως πως ο Μωχάμεντ μπιν Σαλμάν χάνει σταθερά την επιρροή του, αυτός ο διάδοχος του θρόνου στον κόλπο, του οποίου οι προσπάθειες να καταστρέψει την υεμένη, την συρία του Άσαντ, το κατάρ και το al Jazzera, ακόμα και τον κακομοίρη τον λίβανο, μοιάζουν όλο και περισσότερο σαν τα νεύρα ενός κακομαθημένου παιδιού, που πετάει τα παιχνίδια του από ‘δω κι απο ‘κει για να τρομάξει τους γείτονες. Συμπεριλαμβανομένου ενός γείτονα εναντίον του οποίου δεν μπορεί να πολεμήσει, της ισλαμικής δημοκρατίας του ιράν.

…

Όντως οι ηπα έχουν γίνει μια γάτα Τσεσάιρ [απ’ την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων…], που εξαφανίζεται μερικές φορές απ’ τα μάτια μας, εξαιρουμένων φυσικά των αμερικανικών ειδικών δυνάμεων που προσπαθούν να βοηθήσουν τους κούρδους και δίνουν ονόματα σε μυστηριώδεις οργανώσεις – που όλες τους εμφανίζονται να έχουν ακρωνύμια τριών γραμμάτων – τις οποίες θα εγκαταλείψουν, θα προδώσουν ή θα ξεχάσουν τους ερχόμενους μήνες. Ίσως μείνει μόνο το σαρδόνιο χαμόγελο της γάτας Τσεσάιρ. Η Χεζμπ’ αλλάχ, υποψιάζομαι, είναι το μοναδικό ένοπλο σώμα στη μέση Ανατολή που έχει μόνο ένα όνομα. Και βρίσκεται στη λίστα των «τρομοκρατών» – όχι, φυσικά, για την Μόσχα, που στηρίζει τον σύμμαχό της Χεζμπ’ αλλάχ, τον Άσαντ.

Ψοφιοκουναβιστάν 3

Σάββατο 2 Δεκέμβρη. Όντως η άλλοτε “μόνη υπερδύναμη του πλανήτη” δεν νοιώθει καλά τα τελευταία χρόνια· και δεν είναι το ψόφιο κουνάβι η αιτία. Αυτός είναι μόνο ένα απ’ τα συμπτώματα της παρακμής. Η αιτία βρίσκεται στο ότι εξαιρουμένης της στρατιωτικής υπεροχής (που, όσο περνάει ο καιρός, γίνεται όλο και πιο συζητήσιμη· και πάντως όλο και λιγότερο “πειστική”) η Ουάσιγκτον δεν είχε ποτέ, όλον τον 20ο αιώνα, ένα μοντέλο ύπαρξης σ’ έναν καπιταλιστικό κόσμο “πολυπολικό”. Λογική μια τέτοια έλλειψη ίσως (όταν μάθεις στα πολλά δεν βολεύεσαι με τα λίγα) – αλλά καθόλου χρήσιμη…

Η “χρυσή εποχή” της αμερικανικής ηγεμονίας (στον μισό πλανήτη) ξεκίνησε στον β παγκόσμιο· και κράτησε στις λίγες δεκαετίες του 3ου παγκόσμιου πολέμου (του “ψυχρού”). Τις ήττες της στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα κατάφερε να τις κάνει να φαίνονται “τακτικές” – και το δυαδικό, μανιχαϊστικό μοντέλο αντίληψης του κόσμου (από εδώ το φως της δυτικής δημοκρατίας – από εκεί το σκοτάδι του σοσιαλιστικού ολοκληρωτισμού) πότισε βαθιά όχι μόνο τα μυαλά αλλά ακόμα και το μεδούλι των αμερικανικών κοκκάλων. Κι όχι μόνον εκείνων άλλωστε· τι να πούμε για το ελλαδιστάν;

Φυσικά, μετά το χαρούμενο διάλειμμα των ‘90s, απ’ τις αρχές των ’00 η Ουάσιγκτον ξεκίνησε τον (προληπτικό) πόλεμο που χρειαζόταν για να επιδεικνύει τα μούσκλια της και να διατηρεί (αυτό ήλπιζε) προληπτικά οποιονδήποτε ανταγωνιστή και αμφισβητία “down”. Τον ονόμασε “πόλεμο κατά της τρομοκρατίας”. Της επέτρεψε να υπερεπεκταθεί στρατιωτικά ακόμα περισσότερο (απ’ ότι στα τέλη του 20ου αιώνα) στον πλανήτη σπέρνοντας βάσεις κατά βούληση… “On demand”… Mόνο που αυτού του είδους η υπερεπέκταση (έχουν παρατηρήσει οι ιστορικοί σ’ όλες τις προηγούμενες “αυτοκρατορίες”) είναι το αναμφισβήτητο σημάδι της επερχόμενης καθίζησης.

Που έχει ξεκινήσει εδώ και λίγα χρόνια. Θα ήταν για παράδειγμα εύκολα εφικτό, με χρήση “φτηνών” και “ασύμμετρων” μέσων, ένα μεγάλο ποσοστό των αμερικάνων καραβανάδων που έχουν σπαρθεί στον πλανήτη να μείνει νηστικό και χωρίς σαμπουάν για πλύσιμο· καταρρακώνοντας το ηθικό τους. Αποδείχθηκε, επίσης, εφικτό εκείνο που η προηγούμενη αμερικανική διοίκηση (Ομπάμα) θεωρούσε απίθανο στη συρία: να βρεθούν υπό ενιαία διοίκηση και σχεδιασμό ρώσοι πιλότοι, μισοκατεστραμμένοι σύριοι πεζικάριοι, λιβανέζοι πολιτοφύλακες (Χεζμπ’ αλλάχ), ιρανοί “φρουροί της επανάστασης» και αφγανοί μισθοφόροι – και να νικήσουν. Να νικήσουν αμερικάνους, ισραηλινούς και άγγλους «συμβούλους» και την «πορωμένη» πολυεθνική στρατιά του isis.

Αυτή τη φορά η «τοπική» αμερικανική ήττα (στη μέση Ανατολή) δεν είναι τακτική. Συμπίπτει με την σχεδιασμένη, μεθοδική και πειστική «άνοδο» του κινεζικού καπιταλισμού. Το ότι το trademark “usa” έχει βρεθεί με κεντρικό πολιτικό ατζέντη το ψόφιο κουνάβι δεν είναι ένα ατύχημα της ιστορίας. Είναι συνέπεια του γεγονότος πως πίσω απ’ αυτό το εμπορικό σήμα υπάρχουν λίγα να πουληθούν· και μπροστά του λιγότεροι αγοραστές. Ο επόμενος ατζέντης θα προσπαθήσει να πείσει ότι έχει κάτι καλύτερο να πουλήσει· θα δούμε τότε ποιοι θα θέλουν να ψωνίσουν.

Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι οι ηπα είναι μια «τελειωμένη» υπερδύναμη!!! Σημαίνει ότι είναι επικίνδυνη, μ’ έναν διαφορετικό τρόπο απ’ ότι στη διάρκεια του «ψυχρού» πολέμου: τώρα χάνει το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια της. Και δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι οι ηγετικές της ελίτ «το έχουν» με τους τεκτονικούς σεισμούς. Προϊστορία (οπότε και ανάλογη εμπειρία) τέτοιου είδους δεν έχουν…

(φωτογραφία: Την 1η Μάη του 2003, μιλώντας απ’ το κατάστρωμα του αεροπλανοφόρου Abraham Lincoln, ο τότε αμερικάνος πρόεδρος Μπους ο Β ανακοίνωσε πανηγυρικά ότι «αποστολή εξετελέσθη». Η «αποστολή» ήταν η ανατροπή του καθεστώτος Χουσεΐν μέσω της κατάληψης του ιράκ. Μια πρώτης γραμμής νίκη στο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας»…

Κάτι λιγότερο από 15 χρόνια μετά, δεν υπάρχει αμερικάνος που να πει «αποστολή εξετελέσθη» και να μην γελάσουν και οι πέτρες…)

Συρία

Πέμπτη 30 Νοέμβρη. Χωρίς ιδιαίτερες φανφάρες φαίνεται ότι ο τουρκικός στρατός “επεκτείνει” την αποστολή του “ειρηνοποιού” στον θύλακα του Idlib περνώντας τα ιδεατά σύνορα του κουρδικού θύλακα της Afrin. Είναι γνωστό άλλωστε: εκεί κοιτάει η Άγκυρα. Και έχει (μάλλον) εξασφαλίσει την συναίνεση των υπόλοιπων του μπλοκ της Αστάνα.

Αν έτσι εξελίσσονται τα πράγματα στην βορειοδυτική συρία, οι ypg θα βρεθούν μπροστά στις συνέπειες των επιλογών τους. Να καλέσουν τους αμερικάνους για βοήθεια στην Afrin; Δεν θα έρθουν. Να παραδοθούν και να μετακομίσουν στην κυρίως κουρδική επικράτεια, που είναι υπό την προστασία της Ουάσιγκτον; Δεν θα είναι προδοσία… Αλλά πόσα απίδια χωράει το σακούλι του ρεαλισμού τους;

Μην με αφήνεις, μη

Τετάρτη 29 Νοέμβρη. Δεν ξέρουμε αν υπάρχουν ακόμα κάποιοι, στα μέρη μας, έτοιμοι να διαφημίσουν τον “κομμουνισμό” των κούρδων της συρίας. Δεν μπορούμε (και δεν θα έπρεπε) να το αποκλείσουμε πάντως: στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας ανθούν πολλά ακόμα.

Οι δηλώσεις της Ilham Ahmed, απ’ το πολιτικό σκέλος των ypg, δεν αφήνουν περιθώρια (παρότι, ναι, το ξαναλέμε, εδώ τα «περιθώρια» για το ένα ή το άλλο βρίσκονται έξω και πέρα απ’ την πραγματικότητα):

… Δεν ξέρουμε τι σκέφτονται οι αμερικάνοι… Αλλά ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο, κι αυτό είναι πως αν οι αμερικάνοι γυρίσουν την πλάτη στους μοναδικούς εταίρους τους στη συρία, αυτό θα σημαίνει ότι αποσύρονται απ’ τον πόλεμο κατά του daesh (: isis) στη μέση Ανατολή. Αν αποφασίσουν να σταματήσουν την υποστηριξή τους, αυτό θα σημαίνει ότι δίνουν την ευκαιρία στον daesh να ξαναεμφανιστεί και να εξαπλωθεί…

Παραδόξως η Ahmed έχει ένα δίκιο, μόνο που δεν είναι καθόλου προς τιμήν της ή προς τιμήν των ypg: αυτοί (του isis) που έχουν πολεμήσει, ειδικά στην εδώ και κάτι βδομάδες προώθησή τους προς τα συρο-ιρακινά σύνορα ανατολικά του Ευφράτη, (ελάχιστους σε κάθε περίπτωση) είναι τα πιο λούμπεν στοιχεία των «διεθνών» εθελοντών του isis. Εκείνοι, δηλαδή, που ξέρουν ότι έχουν ηττηθεί αλλά πολεμούν μέχρι θανάτου επειδή, έτσι κι αλλιώς, τα πεθάνουν. Οι αξιωματικοί τους την κάνουν, με την βοήθεια και των ypg και των αμερικάνων.

Όσο για τους σύριους του isis; Αυτούς – οργανωμένους σε φρατρίες, με τοπικά και συγγενικά κριτήρια – τους εξαγοράζουν οι ypg, και περνάνε με την μεριά τους. Πως είναι εύκολο να το κάνουν; Επειδή πίσω τους είναι η Ουάσιγκτον. Κι αυτό σημαίνει ότι όποιος ήταν μέχρι χτες isis αλλά σήμερα γίνεται «συριακές δημοκρατικές δυνάμεις» (δηλαδή ypg) βρίσκει και πλάτες και μισθό.

Τι θα γίνει, όμως, αν οι αμερικάνοι σταματήσουν να στηρίζουν (και να αξιοποιούν) τις ypg; Προφανώς οι μεν όψιμοι σύμμαχοί τους θα ψάξουν να βρουν αλλού την «τύχη» τους (σαν free lancer μισθοφόροι), οι δε αντίπαλοί τους θα έχουν ένα μεγάλο πλεονέκτημα.

Με τα τωρινά δεδομένα δεν φαίνεται κοντινή μια τέτοια εγκατάλειψη. Απ’ την άλλη μεριά το «κλάμα» της πολιτικής εκπροσώπου των ypg έχει την επικαιρότητά του. Σήμερα; Αύριο; Σε πέντε χρόνια; Υπάρχει αβεβαιότητα: τι θα απογίνουν οι ypg χωρίς το αμερικανικό πεντάγωνο; Τόσος “κομμουνισμός”, τόση “αυτοδιεύθυνση” θα πάνε χαμένα;

Όταν καβαλάς ιμπεριαλιστικό άρμα δεν μένεις ποτέ ήσυχος!