Ανάληψη ευθύνης

Τρίτη 22 Γενάρη. Δεν άργησε: το ελληνικό βαθύ κράτος ανέλαβε την ευθύνη για την δολοφονία της 4 χρόνων Zainab Fadil, μέσα απ’ την φιλοκυβερνητική καθεστωτική «εφημερίδα των συντακτών». Κάτω απ’ τον τίτλο «νεκρό προσφυγόπουλο σε επιχείρηση αποτροπής ανοικτά της Σάμου» στις 16/1 η εφημερίδα παρουσίασε δύο διαφορετικές (και αλληλοαναιρούμενες) εκδοχές, με ολοφάνερο στόχο να «καθαρίσουν» οι έλληνες λιμενόμπατσοι απ’ το έγκλημα.

Στην μία εκδοχή (που λάνσαρε μια νορβηγική μκο καταγραφής ονόματι aegean boat report), έγινε …επίθεση δύο κουκουλοφόρων σε βάρκα με πρόσφυγες, με αποτέλεσμα τον θάνατο ενός τετράχρονου…. Αυτή ήταν η εκδοχή «τα φαντάσματα του Αιγαίου φταίνε…» Εδώ και χρόνια κυκλοφορούν τέτοια «φαντάσματα», αλλά κανένας κρατικός υπάλληλος δεν ξέρει ποιοί είναι κάτω απ’ τις κουκούλες. Μπορεί να είναι και εξωγήινοι, οπότε καλύτερα να μην ανακατεύεται το ελλαδιστάν…

Η άλλη εκδοχή ήταν του αρχηγείου των λιμενόμπατσων. Σ’ αυτήν, όχι μόνο δεν υπήρξαν ποτέ «κουκουλοφόροι» (… στην περιοχή καθ’ όλη τη διάρκεια του περιστατικού παρέμειναν πλησίον της οριογραμμής πλωτό περιπολικό του λιμενικού σώματος καθώς και κοινοτικό μέσο δύναμης frontex), αλλά τους πρόσφυγες τους έσωσε η τουρκική ακτοφυλακή, (… χωρίς να δηλωθεί στις ελληνικές αρχές αγνοούμενος). Συνεπώς, σύμφωνα μ’ αυτήν την εκδοχή (επίσημη εκδοχή “αποτροπής”…), είτε δεν πνίγηκε καμία Zainab, είτε πνίγηκε με ευθύνη της τουρκικής ακτοφυλακής…

Κανονικά θα έπρεπε εκπρόσωποι των δύο εκδοχών να συναντηθούν και να συμφωνήσουν τίνος το παραμύθι είναι καλύτερο. Επιπλέον, αν η “εφημερίδα των συντακτών” δεν ήταν τόσο φιλοκυβερνητική και τόσο καθεστωτική, θα αρνούνταν να πνίξει δεύτερη φορά την Zainab Fadil, αυτή τη φορά μέσα σε κύματα αντικρουόμενων ψεμμάτων, έτσι ώστε οι καταναλωτές / αναγνώστες της να πάνε ήσυχοι παρακάτω, μ’ ένα τςςςς…

Εκεί, ακριβώς, εντοπίζουμε την επίσημη ανάληψη της ευθύνης απ’ το ελληνικό παρακράτος: στην ταυτόχρονη προβολή δύο εντελώς αντίθετων μεταξύ τους «σεναρίων» αθώωσης των ελληνο-λιμενόμπατσων.

Αθώωση μέσω της βιαστικής και πρόχειρα οργανωμένης πρόσκλησης σύγχισης λέγεται αυτό. Άρα, με αντεστραμμένο τρόπο, παραδοχή της ενοχής…

(φωτογραφία: Στον «διάλογο» στο social μήντιο, όταν ένας χρήστης κατηγορεί τη νορβηγική μκο ότι ξεπλένει τους έλληνες λιμενόμπατσους, η εν λόγω απαντάει ότι «δεν έχει στοιχεία για την εθνικότητα» των κουκουλοφόρων… Εννοώντας ότι οι καταγγελίες του πατέρα της Zainab δεν είναι άξιες λόγου…

Μην το πείτε ρατσισμό. Πείτε το «τεκμήριο της αιώνιας αθώωτητας» – για τους δολοφόνους).

Εγκληματική οργάνωση

Τρίτη 22 Γενάρη. Η δολοφονία της Zainab Fadil κουκουλώθηκε μάλλον εύκολα (και ποιοι άραγε σκίζουν τις αφίσες μας για το θέμα; ε; φασίστες; συριζαίοι; ή και τα δύο μαζί;) μέσα σ’ ένα ελάχιστο διάστημα “δημοσιότητας”, στη συμβολή των “μυστηρίων” του Αιγαίου… Νάναι “κουκουλοφόροι” άγνωστης προέλευσης οι φονιάδες; Νάναι οι αιώνιοι εχθροί; Νάναι όλα ψέμματα; Ποιός ξέρει; Ξέχνα το…

Στα άλλα σύνορα όμως, στον Έβρο, δεν χρειάζεται καν κουκούλωμα. Είναι αρκετή η σιωπή. Στις 6 Δεκέμβρη κάτοικοι του τουρκικού χωριού Adasarhanli, κοντά στο ποτάμι, μάζεψαν τον τέταρτο νεκρό μετανάστη μέσα σε πέντε μέρες. Ο άγνωστος ξένος είχε πεθάνει από υποθερμία, καθώς τα ρούχα του ήταν μούσκεμα και παγωμένα· η θερμοκρασία στην ύπαιθρο εκείνες τις ημέρες ήταν -6 βαθμοί Κελσίου. Είχε περάσει το ποτάμι απ’ την ελληνική στην τουρκική όχθη, ίσως μέσα σε μια μισοβουλιαγμένη βάρκα, ίσως κολυμπώντας…

Τι είχε γίνει; Οι ντόπιοι απ’ την τουρκική μεριά των συνόρων και του ποταμιού ξέρουν. Οι έλληνες στρατόμπατσοι συλλαμβάνουν τους «παράνομους», τους δέρνουν, τους κλέβουν, πολλές φορές τους γδύνουν, και τους ξαναπετάνε στον Έβρο. Κάποιοι πεθαίνουν – απ’ τα βασανιστήρια και το κρύο. Την πρώτη βδομάδα του Δεκέμβρη βρέθηκε ένα πτώμα κοντά στο χωριό Serem, και άλλα δύο στα χωριά Akcadam και Adasarhanli. Ήταν μισόγυμνα. Είχαν σημάδια από ξύλο.

Δεν είναι άγνωστα διεθνώς αυτά. Οι ανθρωπιστές του οηε, με όση κομψότητα αναλογεί στην γραφειοκρατεία του ανθρωπισμού, έκαναν μια ανακοίνωση στις 5 του περασμένου Δεκέμβρη. Ότι οι υπηρεσίες (του οργανισμού) για τους πρόσφυγες / μετανάστες …εξακολουθούν να λαμβάνουν αξιόπιστες αναφορές για επαναπροωθήσεις που κάνουν οι ελληνικές αρχές… μέσω του ποταμού Evros… συχνά με την χρήση βίας…

Δεν έχουν εφευρεθεί ακόμα τα «φαντάσματα του Έβρου» – δεν χρειάζονται. Είναι μόνη της, χωρίς περιττά δημαγωγικά φτιασιδώματα, καθαρή και ωμή, η εφαρμογή των εντολών του γκουβέρνου: στείλτε τους στο διάολο, και εν ανάγκη σκοτώστε τους…

Την επόμενη φορά που θα σας περάσει απ’ το μυαλό ότι τα ροζ καθάρματα μπορεί να είναι κάτι τις καλύτερο απ’ τους φασίστες, θυμηθείτε ότι αυτά τα καθάρματα σκοτώνουν σχεδόν σ’ όλη την τετραετία του γκουβέρνου τους. «Ξένους» φυσικά… Θυμηθείτε ότι έχουν καλές δημόσιες σχέσεις ώστε να κρύβουν τις δολοφονίες τους πίσω από μυστηριώδεις «κουκουλοφόρους» ή, απλά, μέσα στην διατεταγμένη σιωπή… Θυμηθείτε ότι είναι εύκολο να γίνει ο καθένας συνένοχος σε συστηματικές δολοφονίες – όταν δεν πρόκειται για δολοφονημένους φίλους ή γνωστούς του… Θυμηθείται πως η αδιαφορία για τους δολοφονημένους “αγνώστους” είναι το λάδι που λιπαίνει τις μηχανές του θανάτου γενικά…

Θυμηθείτε και πάρτε την ευθύνη που σας αναλογεί: πρόκειται για την «αριστερά» της εθνικής, κρατικής / παρακρατικής εγκληματικής οργάνωσης. Που θα δώσει την σκυτάλη όμορφα κι ωραία στη «δεξιά» του εγκλήματος.

Οποιαδήποτε αμφιβολία γι’ αυτήν την πραγματικότητα είναι συνενοχή.

(φωτογραφία: Αυτός επέζησε, με τα σημάδια της ελληνικής «αριστερής» φιλοξενίας. Άλλοι όχι.)

Οι εθνικοί καλοί δολοφόνοι

Τετάρτη 16 Γενάρη. Ο Mohammed Fadil, πρόσφυγας απ’ το ιράκ, με τα τρία του παιδιά και άλλους 42 ανθρώπους, μπήκαν χτες τα χαράματα, σε βάρκα για να περάσουν απ’ το Κουσάντασι στη Σάμο. Είχε αέρα και κύματα· και εντοπίστηκαν απ’ το ελληνικό λιμενικό (μόλις πέρασαν το αόρατο θαλάσσιο σύνορο…). Να τι ακολούθησε με τα δικά του λόγια:

Νομίσαμε ότι ήρθαν να μας σώσουν. Μας είπαν να κλείσουμε την μηχανή. Ύστερα μας έδεσαν μ’ ένα σκοινί στο δικό τους σκάφος. Και άρχισαν να μας γυρίζουν γρήγορα γύρω γύρω… Τους φώναξα ότι υπάρχουν παιδιά στη βάρκα. Συνέχισαν…

Η βάρκα των μεταναστών γέμισε νερά απ’ τα απόνερα του λιμενικού ταχύπλοου και άρχισε να βουλιάζει. Το έχουν κάνει πολλές φορές, το έχουν υποστεί και άλλοι. Είναι η τέχνη των δολοφόνων. Τους παράτησαν να πνιγούν. Τους έσωσε το τουρκικό λιμενικό. Ο Fadil κατάφερε να γλυτώσει τα δύο αγόρια του. Η τετράχρονη Zainab, η κόρη του, πνίγηκε.

Την έπνιξαν. Ξέρετε ποιοί.

(Εν τω μεταξύ έγινε η αλλαγή φρουράς στο ντόπιο υπουργείο πολέμου.

Όλα καλά κουφάλες! Όλα καλά για σας, τα παιδιά σας, τα πεθερικά σας, τις τσέπες σας…)

Ένα τείχος στο αμέρικα

Κυριακή 13 Γενάρη. Από πρώτη ματιά η επιμονή του ψόφιου κουναβιού να φτιάξει οπωσδήποτε τείχος στα αμερικανο-μεξικανικά σύνορα φαίνεται παράλογη. Ειδικά στο σημείο που έχει φτάσει η κόντρα του για το θέμα με την υπό τον έλεγχο των δημοκρατικών βουλή των αντιπροσώπων. Αυτός ζητάει να εγκριθεί δαπάνη 5 δισ δολαρίων για το κτίσιμο· οι δημοκρατικοί του εγκρίνουν μόνο 1,3 δισ, οπότε το ψόφιο κουνάβι έχει “κλείσει” διάφορες δημόσιες υπηρεσίες, εκβιάζοντας. Ο εκβιασμός του δεν έχει πιάσει ως τώρα, παρότι οι δυσλειτουργίες του αμερικανικού δημόσιου έχουν γίνει αισθητές. Τώρα απειλεί ότι θα κηρύξει κατάσταση «έκτακτης ανάγκης», που του επιτρέπει να πάρει λεφτά απ’ το υπ.αμ. και να αναθέσει στον στρατό την κατασκευή του τείχους. Έχει κάνει, ρητορικά, ό,τι μπορούσε για να πείσει ότι οι μετανάστες απ’ την λατινική αμερική είναι «εισβολείς» και «εθνική απειλή»: έχει υποστηρίξει ότι ανάμεσά τους κρύβονται «τζιχαντιστές»… ότι «κάνουν λαθρεμπόριο ναρκωτικών διαλύοντας την αμερικανική κοινωνία»… και άλλα τέτοια όμορφα. Που στην ευρώπη θεωρούνται κοινότοπα, αλλά στο αμέρικα πείθουν μόνο τους ρατσιστές κοκινόσβερκους ψηφοφόρους του.

Το ζήτημα είναι ότι στο σημείο που έχει φτάσει αυτή η εσωτερική αναμέτρηση (για ένα τριτεύον ζήτημα) το ψόφιο κουνάβι είτε θα υποχωρήσει (καταστρεφόμενο πολιτικά) είτε θα προχωρήσει στην κήρυξη «έκτακτης ανάγκης», η οποία όμως είναι πολύ πιθανόν να κριθεί παράνομη και καταχρηστική απ’ τα δικαστήρια. Αφού είχε ξαναδοκιμάσει να αναθέσει στον στρατό την φύλαξη των συνόρων απέναντι στους μετανάστες, για να εισπράξει την δικαστική απάντηση ότι η δράση του στρατού κατά αόπλων στα σύνορα απαγορεύεται απ’ το αμερικανικό σύνταγμα.

Προς τι αυτή η επιμονή για ένα τέτοιο ζήτημα που όχι μόνο έχει γίνει ζήτημα σύγκρουσης πρώτης γραμμής, όχι μόνο δημιουργεί προβλήματα γενικά στο αμερικανικό κράτος αλλά, τελικά, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα καταλήξει σε αποτυχία του ψόφιου κουναβιού; Είναι, απλά, η ρατσιστική λόξα ενός γεροντονάρκισσου που απέκτησε εξουσία;

Δύσκολο να απαντήσουμε με σιγουριά. Θα μπορούσε να είναι, ακόμα ακόμα, και ένα σύμπτωμα της πραγματικής αδυναμίας του ψοφιοκουναβικού γκουβέρνου, που έχει κηρύξει διάφορους πολέμους σχεδόν με το σύνολο του πλανήτη, υποτίθεται από θέση ισχύος, αλλά στην πράξη δεν έχει τα αποτελέσματα που ήλπιζε.

Υπάρχει, όμως, και άλλη πιθανή εξήγηση για την «χρησιμότητα» ενός τέτοιου τείχους. Έχει σχέση με το τι ετοιμάζει το αμερικανικό βαθύ κράτος (ή κάποια φραξιά του…) για την λατινική αμερική. Υπάρχει η άποψη πως ετοιμάζει έναν πόλεμο «φιλικών» κρατών εναντίον της βενεζουέλας. Ακόμα κι έτσι να μην είναι ωστόσο, η κοινωνική / οικονομική καταστροφή που έχουν προκαλέσει ή/και θα προκαλέσουν αφενός αποτυχημένοι «σοσιαλισμοί» τύπου Maduro και αφετέρου μισοκαλυμένες χούντες τύπου Bolsonaro θα ξεσπιτώσουν πολλές χιλιάδες πληβείων. Που θα αναζητήσουν καταφύγιο (που αλλού;) και μια κάπως καλύτερη «τύχη» στις ηπα.

Είναι προφανές ότι οι αμερικάνοι ρατσιστές ούτε σαν εφιάλτη δεν θα ήθελαν να δουν ένα, δύο ή τρία εκατομμύρια λατινοαμερικάνους εργάτες και εργάτριες να περνάνε τα αμερικανικά σύνορα. Τους προτιμούν εκεί που είναι τώρα, να δουλεύουν σαν σκλάβοι.

Σ’ αυτό το ενδεχόμενο η ως τώρα αδιαπραγμάτευτη αντίδραση των δημοκρατικών πως εξηγείται; Διαφωνούν με τα σχέδια του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στη λατινική αμερική; Μάλλον απίθανο, αν και σε ότι αφορά την κούβα ο Obama είχε άλλη άποψη απ’ αυτή του ψοφιοκουναβιστάν. Ελπίζουν ότι το μεξικό θα αποδειχθεί ικανοποιητικά φονικός φραγμός για τα καραβάνια των φυγάδων; Ίσως. Μήπως, απλά, θέλουν να ξεφορτωθούν το ψόφιο κουνάβι; Πολύ πιθανό.

Θεωρούν, όμως, τον Pence καλύτερο; Άβυσσος η λογική των πολιτικών βιτρινών στα κράτη που παρακμάζουν…

Η σιωπή είναι πιο συνένοχη απ’ ότι νομίζετε…

Πέμπτη 10 Γενάρη. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία γι’ αυτό: το θέμα της κατάστασης των μεταναστών / προσφύγων στα διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης (είτε σε νησιά είτε στην ηπειρωτική ζώνη) έχει εγκαταλειφθεί κυριολεκτικά (εκτός απ’ τα διεθνή media) και στην ντόπια δεξιά αντιπολίτευση…

Είναι ελεεινή αυτή η “μετάθεση”. Θα έχει πολύ κακές συνέπειες. Μην μας πει κανείς (όπως συνηθίζεται…) μετά από καιρό “αααα, ναι μωρέ…”

Θα τους κάνουμε την ζωή χειρότερη

Δευτέρα 7 Γενάρη. Το ουρλιαχτό των δολοφόνων ακούγεται πέρα δώθε πολύ κοντά στ’ αυτιά μας για να παριστάνουμε τους κουφούς (παρότι η κουφαμάρα θεωρείται προσόν στις ημέρες μας).

Σαράντα εννιά μετανάστες / πρόσφυγες παραμένουν “φυλακισμένοι” στο πλοίο Sea-Watch 3 που τους έσωσε στην κεντρική Μεσόγειο, εδώ και πάνω από 10 ημέρες… επειδή κανένα «πολιτισμένο» και «δημοκρατικό» κράτος της νότιας ευρώπης δεν επιτρέπει στο Sea-Watch 3 να καταπλεύσει σε λιμάνι του. Καθώς τα τρόφιμα και το νερό τελειώνουν, και το πλοίο είναι λίγα μίλια ανοικτά της Μάλτας, κάποιοι απ’ αυτούς τους αιχμάλωτους – στη – θάλασσα έχουν αρχίσει ήδη να εμφανίζουν συμπτώματα αφυδάτωσης.

Εδώ το τείχος είναι από νερό. Δεν έχει καμία σημασία που η διεθνής νομοθεσία (αλλά και η ναυτική ηθική) απαγορεύει το να μην επιτρέπεται σε ναυαγούς να βγουν στη στεριά. Σημασία έχει αυτό: ενώ η φασιστική πανούκλα προελαύνει, δεν έχουν σηκωθεί και οι πέτρες.

Το ψόφιο κουνάβι θα νοιώθει, ξαφνικά, βαθιά αισθήματα αγάπης για τους ευρωπαίους ομοϊδεάτες του. Αλλοίμονο σε όλους εμάς που τους ανεχόμαστε.

“Αντι-ιταλοί”

Παρασκευή 4 Γενάρη. Στο γνωστό μοτίβο της φασιστικής ιδεολογικής αντιστροφής / πανούκλας ο Salvini ετοιμάζεται να στείλει στα δικαστήρια τους δημάρχους του Παλέρμο, της Φλωρεντίας και της Νάπολι· επειδή συνεχίζουν πρακτικές φιλικές προς τους μετανάστες / πρόσφυγες. Ο δήμαρχος της Νάπολι Luigi de Magistris δήλωσε για παράδειγμα ότι θα ανοίξει το λιμάνι στα πλοία των μκο διάσωσης – ακυρώνοντας την γενική δολοφονική απαγόρευση ελλιμενισμού τους στην ιταλία. «Αυτοί που βοηθούν τους παράνομους μετανάστες μισούν τους ιταλούς» δήλωσε ο φασίστας υπ.εσ.

Οι φασίστες είναι αδίστακτοι – και η ιταλική περίπτωση χρειάζεται την προσοχή μας. Όχι μόνο επειδή το ελληνικό κράτος / παρακράτος και οι φαιορόζ βιτρίνες του είναι ήδη συγχρονισμένες στη «γραμμή Salvini», στη «ζούλα», όσο μπορούν (και μπορούν…), αφήνοντας επιπλέον πολύτιμη παρακαταθήκη και κληρονομιά στους επόμενους του γκουβέρνου. Αλλά και επειδή η σύγκρουση στην ιταλική περίπτωση είναι εσω-θεσμική. Πράγμα που σημαίνει ότι ο κρατικός αντιμεταναστευτικός (και αντι-μουσουλμανικός) ρατσισμός σημαδεύει όχι μόνο στις θάλασσες ή στα ποτάμια (π.χ. Έβρος) αλλά και πολύ ψηλότερα. Στοχεύει στην «εσωτερική εκκαθάριση» των δυτικών καθεστώτων. Στην εγκληματική εσωτερική πειθάρχηση. Με την φοβέρα και τις απειλές· ή με την βαρεμάρα και την κούραση…

Σ’ αυτές τις συνθήκες τα κινηματικά καθήκοντα (αν και για όσους υπάρχουν ακόμα τέτοια…) γίνονται πολύ πιο σύνθετα. Επειδή, απ’ την μια μεριά δεν μπορούν να λείψουν από κανένα μέτωπο της σύγκρουσης· αλλά επειδή απ’ την άλλη πρέπει να κρατήσουν την αυτονομία τους απέναντι σε οποιονδήποτε θεσμό εξουσίας.

(Ξέρουμε ότι μάταια τα δημοσιοποιούμε αυτά. Όμως όσο περνάει απ’ το χέρι μας δεν τα λέμε στα χαμένα… Και επειδή δεν τα λέμε στα χαμένα, μια ερώτηση που θα την προεκτείνουμε στο μέλλον: όλοι αυτοί, όσοι και όποιοι, ξέπλυναν ουσιαστικά τον ντόπιο φαιορόζ αντιμεταναστευτικό ρατσισμό / φασισμό, αποφεύγοντας πεισματικά να υποδείξουν συγκεκριμένα τους κανίβαλλους εδώ και 3 – 3,5 χρόνια, όταν οι επόμενοι συνεχίσουν το έργο, θα βγουν να το παίξουν “αντιφασίστες”;)

(φωτογραφία: Ο Salvini στο φυσικό του περιβάλλον, με το φυσικό του ύφος).

Ναι, οι Άλλοι….

Δευτέρα 31 Δεκέμβρη. Τι να φταίει άραγε; Το “αριστερό” σκέλος των φαιορόζ που έχει αναθέσει το “δεξί” του (στον στρατό και στα “σώματα ασφαλείας”) να κάνουν την δουλειά “όπως πρέπει”; Μα αυτό είναι γνωστό εδώ και χρόνια – και “διέφυγε” (εντελώς τυχαία, υποθέτουμε) της προσοχής… (μια ασταμάτητη μηχανή προφανώς και “δεν φέρνει την άνοιξη”!) Έτσι ώστε αξιωματούχοι (όπως ο ψεκασμένος, το κάθαρμα Μουζάλας ή το άλλο κάθαρμα Βίτσας) να βρίσκονται έξω από οποιαδήποτε κριτική (και δεν αναφερόμαστε, φυσικά, στις φάτσες τους … Αναφερόμαστε στις αρμοδιότητες, στα καθήκοντά τους… σ’ αυτό που λέγεται “καθεστωτικός ρόλος” τους..).

Να φταίει μήπως το ότι η (πολιτική) αλληλεγγύη κουράστηκε και πήγε σπίτι; Ναι… Κουράστηκε στο να αποφεύγει να δει την ελληνική, κρατική και παρακρατική θεσμική βαρβαρότητα κατά των προσφύγων / μεταναστών… Κουράστηκε να κρύβεται απ’ τις ευθύνες και τα καθήκοντά της… Κουράστηκε να πετάει την μπάλα έξω…

Έτσι, στο έτος 2018, οι μόνοι που διαμαρτύρονται για την βία κατά των μεταναστών είναι κάποιοι διεθνείς (ανθρωπιστικοί) οργανισμοί – και οι ελάχιστοι διεθνείς εθελοντές που έχουν απομείνει. Που κινδυνεύουν (αυτοί οι τελευταίοι) από βρώμικες, προβοκατόρικες κατηγορίες και φυλακίσεις.

Ευτυχώς που κανένας “φίλος των μεταναστών / προσφύγων” απ’ αυτούς που (τι κρίμα! τι κρίμα! ) όλο ξαστοχούν, και κουράζονται, και θέλουν επιτέλους να κάνουν και κάτι για τον εαυτό τους, ευτυχώς λοιπόν που κανένας τους δεν κρατάει πλέον ημερολόγιο… Γιατί αν είχε ένα δράμι εντιμότητας θα έπρεπε να γράψει στον απολογισμό της χρονιάς: με την δειλία μας, την πρωτοκοσμική έπαρσή μας, την αντίληψή μας για τον ανταγωνισμό σαν PR, βγάλαμε τα όποια εμπόδια απ’ τον δρόμο της πανούκλας.

Καλά κρασιά λοιπόν.

Οι Άλλοι αλλού 1

Δευτέρα 31 Δεκέμβρη. Δεν είναι η φασιστική πανούκλα του “υπερβάλλοντα ζήλου”. Όχι. Υπάρχουν διαταγές και οδηγίες απ’ τα “υψηλά κλιμάκια”. Το αποδεικνύει το συστηματικό κουκούλωμα που προσφέρει το πολιτικό προσωπικό του ελληνικού κράτους / παρακράτους κόντρα σε κάθε καταγγελία.

Το αποδεικνύει, επίσης, ο “διεθνισμός” της πανούκλας. Ο σοσιαλφιλελεύθερος Macron για παράδειγμα έχει τα δικό του πολεμικά μέτωπα κατά των προσφύγων / μεταναστών: στο Calais και στο Dunkirk (Δουκέρνη). Εκεί είναι που μεγαλουργούν οι μπάτσοι του: όταν δεν δέρνουν «μαρκάρουν» με νούμερα στο σβέρκο ή στο μπράτσο όσους συλλαμβάνουν…

Υπάρχει, άραγε, συσχέτιση ανάμεσα στην «κούραση» και στην «παραίτηση» της πολιτικής υποστηρίξης απ’ την μια  και στην πρακτική όξυνση του πρωτοκοσμικού φασισμού απ’ την άλλη;

Βρίσκουν και τα κάνουν; Τι λέτε;

(φωτογραφία: Εγκαύματα στο λαιμό ενός μετανάστη, στο Calais, από ευθεία βολή ασφυξιογόνου).

Οι Άλλοι αλλού 2

Δευτέρα 31 Δεκέμβρη. Τον Νοέμβρη του 2016 η καταλανή συνδικαλίστρια Lola Gutierrez προσπάθησε να βοηθήσει τον 17χρονο τότε κούρδο πρόσφυγα Ayad να διαφύγει απ’ την ελλάδα αεροπορικά προς την Βαρκελώνη, χρησιμοποιώντας το διαβατήριο του γυιού της και εμφανιζόμενη η ίδια σαν μητέρα του. Τους εντόπισαν στο αεροδρόμιο, και αφού η Gutierrez κρατήθηκε για παραπάνω από μήνα απελάθηκε (σαν κίνδυνος για την εθνική ασφάλεια) αφού πρώτα της αποδόθηκαν κατηγορίες για «παράνομη διακίνηση ανθρώπων». Ο Ayad είχε καλύτερη «τύχη». Κρατήθηκε για 3 ημέρες, αφέθηκε ελεύθερος – και τώρα πια είναι στη γαλλία (έφυγε με παράνομο τρόπο, φυσικά…).

Στις 18 Δεκέμβρη τα ελληνικά δικαστήρια καταδίκασαν την Gutierrez ερήμην σε 17 μήνες με τριετή αναστολή… Ο εισαγγελέας είχε ζητήσει φυλάκιση μεταξύ 5 και 10 χρόνων.

Για τα ντόπια (συχνά περιορισμένης πολιτικής ευθύνης) δεδομένα η ποινή της Gutierrez ακούγεται σαν το «μη χείρον βέλτιστον». Αλλά δεν είναι έτσι – επειδή αφορά τις συγκεκριμένες επιλογές / πράξεις και όχι, ας πούμε, την «ρίψη μολότοφ». Η ποινή είναι εγκληματοποίηση μιας πράξης αλληλεγγύης. Ή, έστω, αν θέλει να το δει κανείς έτσι, μια πράξη ανθρωπισμού. Το να φυγαδεύεις χωρίς ίδιον όφελος κάποιον που η μόνη του «παρανομία» είναι ότι του απαγορεύουν την παρουσία επειδή είναι ξένος, είναι πολύ κοντά στο να τον τραβάς απ’ την θάλασσα πριν πνιγεί… Δεν είναι τυχαίο ότι η εγκληματοποίηση γίνεται με τις ίδιες κατηγορίες και με την ίδια «προσέγγιση»: αφήστε τους «ανεπιθύμητους» στην αποκλειστική αρμοδιότητα των αρχών.

Η καταδίκη της Gutierrez είναι, λοιπόν, το “νομικό προηγούμενο”. Και η αξία της θα φανεί όταν γίνει η δίκη δύο ακόμα ισπανών, του Mikel Zuloaga και της Begona Huarte (απ’ την Βασκία αν δεν κάνουμε λάθος), που δέθηκαν στα μέρη μας τον Δεκέμβρη του 2016 καθώς προσπαθούσαν να φυγαδεύσουν 8 πρόσφυγες με το βανάκι τους.

(Μπορεί να σχολιάσει κανείς ότι και οι δύο προσπάθειες ήταν παρακινδυνευμένες, και με άγνοια κινδύνου. Σωστά. Δεν δικάζονται, ωστόσο, για «καλοπροαίρετη αφέλεια»! Δικάζονται με κατηγορίες που προέρχονται κατευθείαν απ’ το manual της πλήρους στρατιωτικοποίησης της «διαχείρισης των ροών»…)

(φωτογραφίες: Πάνω, διαδήλωση συμπαράστασης στην Gutierrez, έξω απ’ το ελληνικό προξενείο στη Βαρκελώνη.

Κάτω, οι Zuloaga και Huarte).