Tag: ισραήλ

Victory day

Πέμπτη 10 Μάη. Πήγε κι ήρθε στη Μόσχα για λίγες ώρες χτες, και – πως τα φέρνει έτσι το πρωτόκολλο; – υποχρεώθηκε να παρακολουθήσει την παρέλαση των καινούργιων («επίφοβων» λένε αρκετοί) όπλων του ρωσικού καθεστώτος, στην επέτειο της «ημέρας της νίκης» κατά των ναζί. Φυσικά είχε και συνομιλίες. One to one με τον Πουτινάκο, και μετά αντιπροσωπεία με αντιπροσωπεία.

Πρόκειται για τον φίλο και αδελφό των ελλήνων Netanyahu. Επιστρέφοντας στην πρωτεύουσά του (παραμένει το Τελ Αβίβ…) δήλωσε ότι δεν κουβέντιασαν για την αμερικανική ακύρωση της συμφωνίας για το πυρηνικό πρόγραμμα του ιράν (σιγά μην ενδιαφέρει!..) αλλά για «τις εντάσεις στη συρία εξαιτίας των ιρανικών κινήσεων εκεί» (αυτό ναι…). Με άλλα λόγια ο φίλος και αδελφός Νetanyahu πήγε να ρωτήσει πόσο τον «παίρνει». Κατά την καθεστωτική Jerusalem post:

… Ο πρωθυπουργός δεν ανάφερε λεπτομέρειες για την αντίδραση του Πούτιν, ούτε αν συζήτησε το θέμα της προμήθειας αναβαθμισμένων ρωσικών αντιαεροπορικών συστημάτων στη Συρία. Αυτό που είπε, πάντως, ήταν ότι δεν υπήρχε λόγος να σκεφτεί ότι η Ρωσία θα περιορίσει την Ισραηλινή ελευθερία δράσης…

Εντάξει. Βλακείες – είναι γνωστός ο τύπος! Το τι κουβέντιασε ίσως έχει δευτερεύουσα σημασία· μπροστά στο γεγονός ότι κάθε τρεις και λίγο ξεκουβαλιέται στη Μόσχα… Και, φυσικά, θα ήταν εξαιρετικά απίθανο πύραυλοι απ’ τις ρωσικές βάσεις να κτυπήσουν ισραηλινά πολεμικά· αν αυτό εννοεί ο υπόδικος ισραηλινός πρωθ. με το «δεν υπάρχει λόγος να σκεφτώ ότι…»

Το γεγονός όμως, ότι επιστρέφοντας απ’ την Μόσχα, «έπεσε πάνω στην περίπτωση» όπου (για πρώτη φορά αν δεν κάνουμε λάθος) πύραυλοι ή/και πυροβολικό απ’ την συριακή μεριά κτύπησαν ισραηλινές θέσεις στα κατεχόμενα (σε βάρος της συρίας) υψώματα του Γκολάν, δείχνει πιο κατατοπιστικά το πρόβλημα ενός κράτους που παρακμάζει γεωπολιτικά και προσπαθεί να κρατήσει ψηλά την σχετική αξία του: είναι σίγουρος ο κυρ Netanyahu ότι θέλει «ανορθόδοξο» πόλεμο (κατά των ιρανών «φρουρών της επανάστασης») στα υψώματα του Γκολάν, που με βάση αποφάσεις του οηε αποτελούν συριακό έδαφος, με την Μόσχα στο ρόλο του συνοδηγού απ’ το πίσω κάθισμα;

Γιατί επ’ αυτού ο Πουτινάκος μάλλον δεν υποσχέθηκε τίποτα… Κι αν γίνει καμιά «στραβή» γιατί να φταίει;

(φωτογραφία: Δεν θα μας απασχολούσε η ρωσική καραβανο-μιλιταριστική παρέλαση στη Μόσχα, αν το μάτι μας δεν έπεφτε σ’ αυτό… Στο βάθος… Στο σφυροδρέπανο…

Τι είναι αυτό; Επετειακό; Ή μήπως ο πρώην καγκεμπίτης είναι απλά ένας καμουφλαρισμένος «σοβιετικός» – και οι νικητές του 3ου παγκόσμιου («ψυχρού») την έχουν πατήσει χοντρά;

Ε;)

Η κακοτεχνία της αποτυχίας

Πέμπτη 10 Μάη. Όταν ο τοξικός, νοιώθοντας «θεός», φυλάκιζε ουσιαστικά τον «δικό του» λιβανέζο πρωθ. Hariri τον περασμένο Νοέμβρη, ελπίζοντας να προκαλέσει «εσωτερική κρίση» στην Βηρυττό και, μέσω αυτής, να προσφέρει στο συμμαχικό του Τελ Αβίβ την ευκαιρία να «παρέμβει» (ισοπεδωτικά πάντα…), ούτε αυτός, ούτε ο φίλος και σύμβουλός του (ο σώγαμπρος του ψόφιου κουναβιού), ούτε βέβαια τα ισραηλινά επιτελεία περίμεναν αυτήν την κατάληξη: την καθαρή νίκη της Χεζμπ’ αλλάχ και των συμμάχων της στις πρόσφατες εκλογές στο λίβανο. Σαν σκάνδαλο απέναντι στις σπονδές στη δημοκρατία (που είναι καλή μόνο όταν συμφέρει…), μετά από όντως δημοκρατικές εκλογές (αλλά και δημοκρατικότητα αποχή…), οι «τρομοκράτες» του «κόμματος του θεού» και οι σύμμαχοί τους έχουν, πλέον, την κοινοβουλευτική πλειοψηφία στον λίβανο. Δεν είναι πια «κράτος εν κράτει». Είναι κράτος – έστω κι αν το λιβενάζικο σύνταγμα αλλά και οι δικές τους επιλογές δεν θα επιτρέψουν να φανεί έτσι. Ο Hariri πιθανότατα να συνεχίσει να είναι πρωθυπουργός· ίσα ίσα για να απολαμβάνει την φάρσα του ρόλου του…

Λοιπόν; Πριν 6 μήνες η σοφία των καθεστωτικών του πρώτου κόσμου προέβλεπε «πόλεμο στο λίβανο» – στην πραγματικότητα δεν ήταν πρόβλεψη αλλά ευχή. Τώρα το Τελ Αβίβ μπορεί να επαναλάβει το «χεσμπ’αλλάχ ή ξε-χεζμπ’αλλάχ όλοι ίδιοι είναι εκεί» αλλά δεν είναι σίγουρο ότι αυτό το δόγμα βολεύει. Όχι από στρατιωτική άποψη· από όλες τις υπόλοιπες.

Για να το πούμε ωμά: αν το Τελ Αβίβ φοβάται μήπως η Τεχεράνη πλησιάσει στα σύνορά του, αυτή βρίσκεται ήδη στα βόρειa, με τον πιο δημοκρατικό τρόπο που θα μπορούσε. Μπορεί να πλησιάζει και απ’ τα ανατολικά· ωστόσο είναι πια μαθηματικά αποδεδεδειμένο ότι το σχέδιο «isis στη συρία» όχi απλά απέτυχε αλλά, μάλλον, πέτυχε το ακριβώς ανάποδο απ’ ότι έπρεπε. Γιατί ναι μεν το Τελ Αβίβ έχει αεροπορική υπεροπλία… Ωστόσο το να κτυπάει «ιρανικούς στόχους» (όπου βολεύει) έχει αξία μόνο αν δεν υπάρχει ανταπόδοση. Αν υπάρξει, τότε το συριακό πεδίο μάχης δεν είναι ευκαιρία για το Τελ Αβίβ. Είναι εφιάλτης. Μπορεί να το χρησιμοποιεί ακόμα και η Χεζμπ’ αλλάχ – για να μην πούμε για παλαιστινιακές οργανώσεις – “undercover”…. (Τρόπος του λέγειν…)

Κι απομένει αυτό: να ολοκληρωθεί η συμφωνία Βηρυτού – Μόσχας για την παραχώρηση απ’ την πρώτη στη δεύτερη «στρατιωτικών διευκολύνσεων». Ναυτικών και αεροπορικών. Αν και όταν συμβεί κάτι τέτοιο, ο κάθε Netanyahu δεν θα χρειάζεται να τρέχει στη Μόσχα. Θα είναι πιο απλό να αναγνωρίσει σαν συνομιλητή του τον όποιον Nasrallah…

(φωτογραφία: Άσχετη με τις εκλογές στο λίβανο, σχετική με τις υποτιθέμενες εκλογές στην αίγυπτο, που έχουν ξεχαστεί. Όλοι οι πρωτοκοσμικοί κομμάντο της δημοκρατίας δεν πρόσεξαν τίποτα στο Κάιρο. Ούτε, καν, το 97% που πήρε τελικά ο φασιστοκαραβανάς Σίσι….)

Μέση ανατολή

Πέμπτη 10 Μάη. Οι εκλογές στο λίβανο (και κυρίως τα αποτελέσματά τους) παραήταν «λάθος» για να πάρουν μια θέση στο στερέωμα των πρωτοκοσμικών αναλύσεων για το μέλλον της μέσης Ανατολής· αναλύσεις που είναι γεμάτες από ψοφιοκουναβιστάν ‘n’ friends, ως εάν οι αντίπαλοί τους μόλις κατέβηκαν απ’ τα δέντρα.

Ωστόσο, κι ενώ τίποτα δεν έχει κριθεί οριστικά, διάφορα κρίνονται διαρκώς. Το ζήτημα δεν είναι αν η νικήτρια Χεζμπ’αλλάχ θα ξεκινήσει πόλεμο κατά του ισραηλινού καθεστώτος: δεν θα το κάνει, για πολλούς λόγους… Το ζήτημα είναι το ανάποδο: το κατά πόσον το ισραηλινό καθεστώς, το σαουδαραβικό, και ο μεγάλος ατλαντικός σύμμαχός τους, έχουν περιθώρια (και πόσα) να μην προσπαθήσουν να νικήσουν με καθαρά στρατιωτικά μέσα αφού αποτυγχάνουν με όλα τα υπόλοιπα.

Το Ριάντ τρώει διαρκώς πυραύλους απ’ τους υεμενίτες Huthis, άλλοι αναχαιτίζονται και άλλοι όχι, αλλά είναι ξεκάθαρο όχι μόνο ότι δεν πρόκειται για «περίπατο στο Aden» αλλά και ότι αρκεί ένας, και μόνον ένας αρχαίος «σοβιετικός» πύραυλος, με σφιγμένες κατάλληλα μερικές βίδες, για να κάνει μπάζα το παλάτι του τοξικού· είτε αυτός είναι μέσα είτε όχι. Κι άντε μετά να σηκώσεις το «συμβολικό φορτίο» των ερειπίων…

Το Τελ Αβίβ κτυπάει με πυραύλους την συριακή επικράτεια («εναντίον ιρανικών στόχων» πάντα), άλλοι αναχαιτίζονται και άλλοι όχι, αλλά είναι ξεκάθαρο ότι δεν είναι πια «στο χέρι» του ισραηλινού καθεστώτος να κάνει ό,τι γουστάρει. Όχι μόνο επειδή ρωτάει και ξαναρωτάει την Μόσχα· αλλά επειδή η Μόσχα απαντάει γενικά «σας αντιλαμβάνομαι, αλλά…».

Η Ουάσιγκτον εκτοξεύει πυραύλους, κυριολεκτικούς ή μεταφορικούς, αλλά δεν γλυτώνει απ’ το να γίνει είτε περίγελως είτε αποσυνάγωγος. ‘Οχι επειδή λέει ψέμματα· αλλά επειδή δεν κάνει τίποτα άλλο απ’ αυτό – και τα πιστεύει…

Είναι εκείνη η πρακτικά και σκληρά δύσκολη στιγμή, που είτε κάποιος κάνει πίσω και προσπαθεί να διασωθεί «διαπραγματευόμενος», είτε προχωράει μπροστά, «και όπου βγει»· ελπίζοντας στην στρατιωτική του superiority.

Δεν είναι λίγοι στην ιστορία (ακόμα και στην πολύ πρόσφατη) που έκαναν το δεύτερο… Και δεν είμαστε καθόλου αισιόδοξοι ότι υπάρχει κάτι σαν «καπιταλιστική, ιμπεριαλιστική σοφία»….

Καμπάνια Μ15

Αποκλειστικότητα της ασταμάτητης μηχανής: Ένας αληθινός αριστερός, καλοχτενισμένος, με διαφημιστικό look “η γοητεία της ωριμότητας” (άνετα θα μπορούσε να διαφημίζει ρολόγια· ακόμα και να παίξει τον αιρετικό μπάτσο σε γαλλικό noir…), σε μια ιστορική στιγμή: αψηφά οποιαδήποτε εξαγορά, δωροδοκία, κολακεία, με γκάζι ή χωρίς, και καταδικάζει έντονα (απ’ τη Λευκωσία) τα εγκλήματα του ρατσιστικού ισραηλινού κράτους… Μετά ο Netanyahu πέφτει στα πόδια του και παρακαλάει για συγχώρεση…

Είναι μια εξαιρετική στιγμή επίδειξης εθνικιστικής (και γεωπολιτικής) βλακείας. Ο Αναστασιάδης επιβεβαιώνει “την συνεργασία που είναι σε θέση να προωθήσει αποτελεσματικά την συλλογική προώθηση” (πρωινάδικο φάση!..), ενώ ο χασάπης του Τελ Αβίβ επαναλαμβάνει βαρετά το παραμύθι που λέει εδώ και χρόνια όταν απευθύνεται σε έλληνες κομπλεξικούς, περί “κοινών συμφερόντων επειδή κοινές αξίες, και κοινές αξίες επειδή κοινά οράματα”…

Και ύστερα φεύγει γρήγορα για την πρωτεύουσά του, για να συγχαρεί το ψόφιο κουνάβι (με το οποίο επίσης “κοινά συμφέροντα” κλπ…). Ενώ ο ψόφιος κοριός γυρίζει σπίτι ευχαριστημένος, με την μυρωδιά του (ισραηλινού) γκαζιού στα ρουθούνια του… Πούσαι ρε καπετάν Παναγιώτη που φτιαχνόσουνα με το ρωσικό…. Την μπουρούχα!… Το ισραηλινό είναι ρε για να την ακούσεις!!!

 

Που πας ωρέ θεία Λίτσα;

Τρίτη 8 Μάη. Η θεία Λίτσα δεν καταλαβαίνει («χριστό»). Δεν πα να είναι το συνεταιράκι της ένας ξεπεσμένος stand up comedian; Δεν πα να είναι επικεφαλής της εκτέλεσης εν ψυχρώ δεκάδων άοπλων διαδηλωτών (και του τραυματισμού χιλιάδων);.Οι δουλειές είναι δουλειές είναι το motto της, και το εννοεί. Υποθέτουμε (στη γειτονιά) ότι ένας μετανοιωμένος «αριστερός» είναι χίλιες φορές χειρότερος από έναν οριτζινάλ «δεξιό»: επειδή ο πρώτος θέλει να ντουμπλάρει τον δεύτερο, οπότε πρέπει να δίνει κάτι παραπάνω. Σε πάθος, αλλά και σε άλλα. Αφού οι παλιοί το έχουν φιλοσοφήσει έτσι: μακριά από παλιά πουτάνα και αριστερό αφεντικό! Κάτι θα ξέρουν…

Όσο για τον Endy Zemenides, αν δεν τον ξέρετε, κακό της κεφαλής σας. Απ’ το γνωστό Σικάγο ορμώμενος, είναι εδώ και 5 χρόνια ceo του hellenic american leadership counsil, ενός απ’ τα καθεστωτικά «ελληνοαμερικανικά» λόμπυ που ευδοκιμούν στην «χώρα των ευκαιριών». Το counsil διαφημίζει τον εαυτό του σαν πανάρχαιο (απ’ το 1922). Σύμφωνα με την αυτοπαρουσίασή του, σε συνδυασμό με τις εργατικές γνώσεις μας, είναι 110% εγγυημένα αφεντικίσιο…

Αυτός, λοιπόν, ο κυρ Endy, σε συνέντευξη (: διαφήμιση) στην καθεστωτική «καθημερινή» στις 6 Μάη, βάζει τα πράγματα στη θέση τους· από κάθε άποψη. Κάναμε τον κόπο να την αντιγράψουμε, κάντε τον κόπο να την διαβάσετε (οι τονισμοί με υπογραμμίσεις εντελώς δικοί μας):

Η ελληνοαμερικανική κοινότητα, σε συνεργασία με την εβραϊκή, προωθεί νομοσχέδια στο Κογκρέσσο για την αμυντική θωράκιση της Κύπρου, όπως και για τη μη πώληση μαχητιών F-35 στην Τουρκία, τονίζει στην «Κ» ο εκτελεστικός διευθυντής του Συμβουλίου Ελληνοαμερικανικής Ηγεσίας (HALC) Έντις Ζεμενίδης, με αφορμή το συνέδριο που διοργανώνουν από κοινού με την Αμερικανική ΕβραΪκή Επιτροπή (AJC), αύριο και μεθαύριο στην Ουάσιγκτον.

Ερώτηση: Τι φέρνει μαζί την AJC και το HALC στην Ουάσιγκτον;

Απάντηση: Το 2013 βοηθήσαμε τους βουλευτές Γκας Μπιλιράκη και Τεντ Ντόιτς να εγκαινιάσουν την οργάνωση Ελληνοϊσραηλινή Συμμαχία στο Κογκρέσσο (CHIA). Από τότε, προωθούμε κοινές δράσεις στην Ουάσιγκτον, και στο φετινό μας, πέμπτο, ετήσιο συνέδριο, που θα διεξαχθεί την Δευτέρα και την Τρίτη, έχουμε τη μεγαλύτερη ομάδα συμμετεχόντων και την ευρύτερη ατζέντα που είχαμε ποτέ.

Ερώτηση: Ποιοι είναι οι στόχοι σας;

Απάντηση: Το HALC και η AJC δεν κάνουν απλώς ένα συνέδριο ή ένα ταξίδι στο εξωτερικό κάθε χρόνο. Είμαστε σε συνεχή επαφή για τις αντίστοιχες προτεραιότητές μας, σε σημείο που γιορτάζουμε μαζί την 28η Οκτωβρίου και την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος.

Φέτος κάνουμε το πρώτο ταξίδι των νεαρών μελών HALC και AJC κάτω των 40 ετών, στην Αθήνα, στη Λευκωσία, όπως και στην Ιερουσαλήμ, όπου θα συμμετάσχουν στο Παγκόμιο Φόρουμ της AJC. Επίσης, το φετινό συνέδριο συμπίπτει με την τριμερή σύνοδο κορυφής Κύπρου – Ελλάδας – Ισραήλ, στις 8 Μαΐου στη Λευκωσία, που πραγματοποιείται στην αρχή της θητείας του νέου υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο και σε μια εποχή όπου όλα τα ζητήματά μας, από την ενέργεια στην Αν. Μεσόγειο, τα ανθρώπινα δικαίωματα στην περιοχή, μέχρι την αμυντική συνεργασία μεταξύ ΗΠΑ, Κύπρου, Ελλάδας και Ισραήλ στο προσκήνιο.

Ερώτηση: Συγκεκριμένες δράσεις;

Απάντηση: Προωθούμε δύο νομοσχέδια που έχουν ήδη εισαχθεί προς συζήτηση και εργαζόμαστε για ένα τρίτο. Το πρώτο είναι το ψήφισμα 835 της Βουλής, το οποίο στηρίζει και ενθαρρύνει τις ισχυρές και συνεχώς διευρυνόμενες σχέσεις μεταξύ όλων των εθνών με το Ισραήλ στην 70ή επέτειο από την ίδρυση του ισραηλινού κράτους. Έχουμε επίσης το ψήφισμα 5508 του σώματος, για τον τερματισμό της απαγόρευσης της πώλησης όπλων στην Κύπρο. Αυτή η νομοθεσία θα εξαλείψει τα εμπόδια που δυσχεραίνουν τη μετεξέλιξη της Κύπρου σε χώρα «πρώτης γραμμής» για τα συμφέροντα και την ασφάλεια της Δύσης και θα δυσκολέψει την Τουρκία από το να συνεχίσει να κρατά όμηρο τη διμερή συνεργασία ΗΠΑ – Κύπρου μέσω της αδιαλλαξίας της στο Κυπριακό. Τέλος, θα συνεχίσουμε την πίεση για να μη δοθούν μαχητικά F-35 στην Τουρκία έως ότου η χώρα αυτή αρχίσει να συμπεριφέρεται υπεύθυνα.

Ερώτηση: Πού στοχεύει η κοινή επίσκεψη σε Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ;

Απάντηση: Το ταξίδι σε Αθήνα, Λευκωσία και Ιερουσαλήμ θα δημιουργήσει το υπόβαθρο για την προώθηση μιας επιθετικής ατζέντας στο Κογκρέσο. Το επόμενο διάστημα θα προωθήσουμε τα νομοσχέδια που αποσκοπούν στην εμβάθυνση της συνεργασίας στους τομείς της ασφάλειας και της άμυνας μεταξύ Αμερικής, Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ, και την προώθηση ερευνών για τον εντοπισμό και την αξιοποίηση πηγών ενέργειας στην Αν. Μεσόγειο. Δεν επικεντρωνόμαστε μόνο σε νομοθέτες και διπλωμάτες, αλλά και σε διαμορφωτές γνώμης. Μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες μας είναι η ενημέρωση που κάνουμε από κοινού σε εμπειρογνώμονες του Κογκρέσου και συμβούλους γερουσιαστών και βουλευτών. Είτε εξασφαλίσουμε συγκεκριμένη στήριξη στο Κογκρέσο είτε όχι, η κοινή μας ατζέντα θα γίνει γνωστή.

Η ασταμάτητη μηχανή σεβόμενη στην σοβαρότητα αυτών των σχεδίων, σας αφήνει για λίγες ώρες να βγάλετε μόνοι σας τα συμπεράσματά σας… Ωστόσο αξίζει να σημειώσετε την πλήρη και αγαστή συνεργασία των δύο λόμπυ: του ελληνικού και του ισραηλινού. Προφανώς υπό τις ευλογίες των μητέρων πατρίδων…. Όπως και την κομψότητα της έκφρασης “πρώτη γραμμή” για το μεσανατολικό σφαγείο (η θέση για την οποία προορίζεται η νότια κύπρος…), το οποίο φυσικά κάθε Zemenides θα απολαμβάνει (απολαμβάνει ήδη) από απόσταση ασφαλείας. (Ή σ’ αυτό ελπίζει…)

Τέλος σημειώστε κι αυτό: πόσο έλληνας και πόσο φασίστας μπορεί να είναι κάποιος που θέλει να εμποδίσει την Άγκυρα να πάρει f-35 ενώ το πραγματικό του πρόβλημα είναι οι s-400· πλην δεν τολμάει ούτε να το πει;

Α, και κάτι ακόμα. Μπορεί να πείτε ότι περιαυτολογούμε, αλλά ελάτε αύριο στο Πολυτεχνείο στην εκδήλωση του συμβουλίου για την εργατική αυτονομία. Θα ρισκάρετε να ανακαλύψετε ότι έχετε σοβαρούς λόγους όχι μόνο να ανησυχείτε αλλά και να δράσετε ενάντια στην ελληνο-ισραηλινή συμμαχία…

(φωτογραφία μέση: Ο κυρ Endy τότε που το έπαιζε με τον Obama και όχι με τον Πομπηΐα/Pompeo…

φωτογραφία κάτω: Καλά, αυτός είναι Zemenides, εκείνος στα δεξιά μπροστά του και ο άλλος πίσω του, με την γλώσσα έξω, ποιοί είναι;

Κάτι παιδιά μωρέ, που δουλεύουν σ’ ένα μαγαζί του αφεντικού….)

Ώρα Ουάσιγκτον

Τρίτη 8 Μάη. Το ψόφιο κουνάβι ανακοίνωσε ότι (δεν μπορεί να περιμένει ως το Σάββατο, που ο Μάης έχει 12, αλλά βιάζεται, οπότε) θα ανακοινώσει σήμερα τις βουλές του για την συμφωνία περί το πυρηνικό πρόγραμμα του ιράν. Φαίνεται ότι τον εκνεύρισε ιδιαίτερα όχι μόνο η συνάντηση του πρώην υπ.εξ. Kerry με τον ιρανό υπ.εξ. Zarif πριν δύο βδομάδες στη Ν. Υόρκη (στο περιθώριο συνόδου του οηε) αλλά και ο σχολιασμός του ιρανικού υπ.εξ. για την συνάντηση:

…Δεν βλέπουμε τις ηπα απλά σαν τον κύριο Trump· οι ηπα δεν είναι μόνο η τωρινή διοικητική δομή, και υπάρχουν πολλά πρόσωπα που έχουν διαφορετική άποψη στα διεθνή και περιφερειακά ζητήματα… δήλωσε ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπ.εξ. Bahram Qassemi.

Να θυμίσουμε ότι ο Kerry ήταν υπ.εξ. του Ομπάμα όταν είχε υπογραφτεί η συμφωνία 5+1, και λέγεται ότι την υποστηρίζει ακόμα.

Αυτό λοιπόν; Τέτοιο ιρανικό θράσος; Αυτό είναι χειρότερη «παρέμβαση στα εσωτερικά ξένης χώρας» απ’ την ρωσικής προέλευσης «νοθεία» στις αμερικανικές εκλογές!!! Αυτό σημαίνει ότι η Τεχεράνη σκοπεύει να αξιοποιήσει τις αντιθέσεις (τακτικής…) μέσα στο αμερικανικό establisment!!! Αμφισβητεί ο Zarif ότι ΟΙ ΗΠΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΨΟΦΙΟ ΚΟΥΝΑΒΙ ΚΑΙ ΜΟΝΟ;

Τώρα θα δει!!!

(φωτογραφία: Εν τω μεταξύ οι προετοιμασίες για την μετεγκατάσταση της αμερικανικής πρεσβείας απ’ το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ, συνεχίζονται κανονικά. Ήδη τοποθετούνται οι ταμπέλες: είτε επειδή θα ορμήξει πολύ κόσμος για να αγγίξει το καινούργιο ιερό μνημείο της πόλης, είτε επειδή μπορεί να χαθούν οι επίσημοι που θα πάνε για τα εγκαίνια: ο προεδρικός γαμπρός και σύμβουλος – άνθρωπος του Τελ Αβίβ – Jared Kushner και η προεδρική θυγατέρα, σύμβουλος και πριγκίπισσα Ivanka Trump… Να χαθούν και να πέσουν στα χέρια τίποτα ενόπλων; Α πα πα!

Φαίνεται ότι το ψόφιο κουνάβι δεν θα κοσμήσει με την παρουσία του την αφορμή (αν και όχι την αιτία) για την γένεση του επόμενου An-Nasir Salah ad-Din Yusuf ibn Ayyub.

Δείλιασε!…. )

Καμπάνια Μ15

(Πόσο σκουλίκια μπορεί να είναι αυτοί που σκίζουν ή “πατάνε” τις αφίσες της καμπάνιας Μ15; Πόσο ενεργούμενα του Τελ Αβίβ και των ελληνικών υπηρεσιών;

Και σε ποιά “τύχη” ελπίζουν άραγε; Ε;)

https://www.youtube.com/watch?v=pGk20HZqOwo

 

Σωλήνες για όλους

Δευτέρα 7 Μάη. Στην ερώτηση «γιατί αυτός στη μέση έχει λυθεί στα γέλια» η απάντηση είναι διαθέσιμη από παλιά: γελά ο μωρός καν τι μη γελοίον εί… Η απάντηση στην ίδια ερώτηση για τον δεξιά στο πλάνο είναι διαφορετική: αυτός γελάει επειδή ξέρει πως κοροϊδεύει…

Αν σας ενδιαφέρει και βρίσκεστε σε απόσταση που το επιτρέπει, ελάτε την ερχόμενη Τετάρτη 9 του Μάη, στο εμπ, στην εκδήλωση του συμβουλίου για την εργατική αυτονομία, για να ακούσετε πιο αναλυτικά τι και πως. Από εδώ μόνο κάτι τηλεγραφικό: αυτός ο θρυλικός αγωγός με τον οποίο ψωνίζονται οι ελληνάρες δεν διαφέρει ιδιαίτερα απ’ τον άλλον, που θα έφτιαχνε ο καπετάν Παναγιώτης (ο Λαφαζάνης), με το ρωσικό γκάζι – και την ρωσική προστάτζα! – τότε που το ελλαδιστάν θα χεζόταν στο ρούβλι… Και ο καπετάν Παναγιώτης δεν ήταν τότε κανάς μίζερος κομματάρχης! Ήταν κοτζάμ υπουργός «παραγωγικής ανασυγκρότησης», για να μην ξεχνιόμαστε… Πράγμα που σημαίνει πως τότε ο ρωσικός σωλήνας εμφανιζόταν σα “σοβαρή, τελειωμένη μπίζνα” – όπως συμβαίνει πάλι τώρα με τον ισραηλινό… Οι σωλήνες είναι εθνική νεύρωση: επειδή η Ουάσιγκτον κτυπάει τον ώμο των ντόπιων υποτακτικών της λέγοντας “μια χαρά ενεργειακό hub θα γίνετε… κάποια στιγμή”….

Πολύ απλά: αυτός ο ισραηλινο-κυπριακο-ελληνικός αγωγός που τόσες ελπίδες έχει εναποθέσει επάνω του το πεινασμένο για διεθνή αξία ελλαδιστάν, δεν θα φτιαχτεί ποτέ! Για διάφορους και όχι αμελητέους λόγους.

Ωστόσο είναι ένα πράγμα η πραγματικότητα (καπιταλιστική απ’ την μία άκρη ως την άλλη) και εντελώς διαφορετικό πως την αντιλαμβάνονται ο μέχρι το μεδούλι πορωμένος εθνικός μικροαστισμός, τα διάφορα συλλογικά σύνδρομα κατωτερότητας / ανωτερότητας, και οι «πολιτικοί εκπρόσωποί» τους μαζί με τους δημαγωγούς του. Στο κάτω κάτω πρόκειται για γνήσιους απόγονους κάτι παρόμοιων που είχαν (αυτό πίστευαν…) την Άγκυρα στο πιάτο και τον Σαγγάριο ένα τελευταίο εμποδιάκι· μέχρι να υπερισχύσει το ρεαλιστικότερο «τρεχάτε ποδαράκια μου να μην σας χέσει ο κώλος μου». Έτσι και τώρα: νομίζουν ότι η Άγκυρα θα πει α, θέλετε όλη την Μεσογειακή αοζ μας για πάρτη σας για να περνάτε σωλήνες; Εεε, πείτε το ρε παιδιά να μη ανησυχούμε…

Είναι τετριμένο: ακόμα και στα οράματά της η θεία Λίτσα παράγει πολιτική και αναπαράγει ιδεολογία. Κρατική πολιτική και μικροαστική ιδεολογία. Ακόμα και καθοδηγούμενη απ’ τα οράματά της, ακόμα και σαν postmodern u.f.o., η θεία Λίτσα συμμετέχει σε πραγματικούς πολέμους – ελπίζοντας ότι… Δεν είναι αυστηρά ορθολογική η κρατική πολιτική, ειδικά σε περιπτώσεις σαν του ελλαδιστάν. Αυτό όχι μόνο δεν την κάνει ακίνδυνη, αλλά μάλλον το αντίθετο. Πάνω στα καπιταλιστικά συμφέροντα προστίθεται ο έξτρα κίνδυνος της εθνικιστικής διάψευσης, της ψωροκωσταίικης παράκρουσης… (Τα γράφαμε για άλλη μια φορά μόλις χτες…)

Εδώ είμαστε κι εδώ είσαστε λοιπόν. Όπως ο αγωγός «Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης» που ήταν θρυλικός για πολλά χρόνια στα ‘90s· όπως ο σωλήνας που θα έφερνε ο καπετάν Παναγιώτης κατευθείαν απ’ την Μόσχα (χάρη στο κομματικό παρελθόν και τις άκρες του φυσικά), σωλήνες που είχαν δοξαστεί σαν, περίπου, έτοιμοι, έτσι και ο «east med pipeline» είναι ένα όνειρο που έχει βουλιάξει ήδη στον πολύ βαθύ και σκοτεινό και εχθρικό πάτο της Μεσογείου, νότια της Κρήτης. Στους υποθαλάσσιους πρόποδες του Δειναροταυρικού τόξου, πάνω στο χείλος κάτι τεκτονικών πλακών που σπρώχνονται – αν θυμάστε απ’ το σχολείο…

Ας το επαναλάβουμε όμως: αυτό καθόλου δεν αμβλύνει την ελληνο-ισραηλινή συμμαχία, ούτε μειώνει την αθλιότητα και τα εγκλήματα που προέρχονται από δαύτην… Μπορεί, μάλιστα, να την κάνει ακόμα πιο ωμή απ’ την μεριά του απειλούμενου από μια ακόμα διάψευση ελλαδιστάν… Σαν εκείνους που για κάθε “πόρτα” που τρώνε στις σχέσεις τους τα συμπλέγματά τους αγριεύουν περισσότερο… “Θολώνουν”… Και μετά το φόνο κλαίγονται ότι “δεν ήξερα τι έκανα…”

(φωτογραφία: Η εικόνα προέρχεται απ’ το φιλοκυβερνητικό tvxs.gr… Η ερώτηση «τι πίνετε;» θα ήταν και άκομψη και άστοχη απ’ την μεριά μας – απέναντι σε επαγγελματίες δημαγωγούς… Μια δουλειά είναι να γίνει…

Ακόμα και σαν dirty job, someone has to do it…)