Το μετέωρο πόδι (που μπορεί να ρίξει κλωτσιά…)

Κυριακή 21 Φλεβάρη. Με ένα γράμμα του προς το «συμβούλιο ασφαλείας» του οηε ο εκτελών χρέη πρεσβευτή στον οργανισμό αμερικάνος Richard Mills διεμήνυσε ότι οι «κυρώσεις του οηε κατά του ιράν», που τον περασμένο Σεπτέμβρη ξαναζέστανε το ψόφιο κουνάβι, «θεωρούνται τερματισμένες». Αυτό σημαίνει ότι απ’ όλο τον όγκο κυρώσεων και τιμωριών που έβαλε το ψοφιοκουναβιστάν στην Τεχεράνη, «αφαιρείται» η αναβίωση των οηέδικων, που είχαν καταργηθεί με την συμφωνία του 2015… Οι άλλες, οι καθαρά αμερικανικής έμπνευσης τα τελευταία χρόνια, παραμένουν σε ισχύ.

Αυτό παρουσιάζεται απ’ την Ουάσιγκτον σαν «κίνηση καλής θέλησης» εν όψει του γεγονός ότι σήμερα τελειώνει η διορία που της είχε δώσει η Τεχεράνη για να πάρει πίσω όλες τις κυρώσεις, τις απαγορεύσεις και τις τιμωρίες που έχει επιβάλει· διαφορετικά (έχει πει το ιρανικό καθετώς) θα περιορίσει σημαντικά την πρόσβαση των επιθεωρητών του οηε στις πυρηνικές του εγκαταστάσεις. Η κυρία Merkel τηλεφώνησε στον ιρανό πρόεδρο Rouhani για να του πει να μην προχωρήσει σ’ αυτά που έχει αναγγείλει: «Τώρα είναι καιρός για θετικά σήματα ώστε να δημιουργηθεί εμπιστοσύνη και να αυξηθούν οι ευκαιρίας για μια διπλωματική λύση» του είπε, άγνωστο σε τι τόνο…

Δεν ξέρουμε πως θα απαντήσει η Τεχεράνη στην λίγο πολύ προσχηματική κίνηση του Joνυσταλεάν. Εκείνο που επιδιώκει το νέο αμερικανικό γκουβέρνο είναι ακριβώς το ίδιο που επεδίωκε και το προηγούμενο: να σύρει την Τεχεράνη σε «διαπραγματεύσεις» για το πυραυλικό της πρόγραμμα· με άλλα λόγια να επιβάλει απαγορεύσεις και σ’ αυτό. Η διαφορά μεταξύ ψοφιοκουναβιστάν και Joνυσταλεάν είναι μόνο στο στυλ· γι’ αυτό και τώρα στην Ουάσιγκτον έχουν την εντύπωση ότι μπορούν να έχουν και την πίτα ολόκληρη και στον σκύλο χορτάτο. Και τις (περισσότερες) τιμωρίες σε ισχύ, και τις «διαπραγματεύσεις» όπως τις θέλει… Ζουν σε κάποιο σήριαλ του netflix…

Μας είναι δύσκολο να φανταστούμε το γιατί το ιρανικό καθεστώς θα έπεφτε σε μια τέτοια μαύρη τρύπα βάζοντας το πυραυλικό του πρόγραμμα (το πιο σοβαρό αμυντικό μέσο που διαθέτει) στα πόδια του άξονα· και μάλιστα με το κεφάλι πάνω στον πάγκο του χασάπη… Πριν ένα μήνα ο νέος αμερικάνος υπ.εξ. ήταν ωμός τόσο ώστε να μην σηκώνει παρεξήγηση:

… Το ιράν δεν συμμορφώνεται σε μια σειρά ζητημάτων και θα χρειαστεί κάποιο χρόνο αν αποφασίσει να συμμορφωθεί, και θα χρειαστούμε κι εμείς κάποιο χρόνο για να βεβαιωθούμε ότι τηρεί τις υποχρεώσεις του… Μ’ άλλα λόγια, ενώ ήταν η Ουάσιγκτον που έσκισε την συμφωνία του 2015, το νέο γκουβέρνο θεωρεί υπεύθυνη την Τεχεράνη. Αυτό είναι μια ευθεία προέκταση της τακτικής του ψόφιου κουναβιού και καθόλου κλαδί ελιάς!

Ούτε γι’ αστείο. (Για τις δολοφονίες του Soleimani και του al-Muhandis τι λέει το Joνυσταλεάν; Περασμένα ξεχασμένα;)

Να τους περιποιηθούμε μαζί!

Σάββατο 20 Φλεβάρη. Στην πρώτη διεθνή του εμφάνιση ο νυσταλέος Jo μίλησε χτες (τηλε-) με τους υπόλοιπους g6. Για ποιο πράγμα; Για την απο κοινού, συμμαχική, αντιμετώπιση της Μόσχας και του Πεκίνου. Εμπορικά, οικονομικά, τεχνολογικά βέβαια· δεν μίλησε για πόλεμο. Αλλάζοντας τακτική (σε σχέση με το ψόφιο κουνάβι) ο νυσταλέος καλοπιάνει τα 4 ευρωπαϊκά κράτη και το Τόκιο – την Οττάβα την θεωρεί δεδομένη.

Δεν είναι όλα στην ίδια φάση της κρίσης / αναδιάρθρωσης. Το Λονδίνο για παράδειγμα, ονειρεύεται να ξαναγίνει παγκόσμια δύναμη· κι αυτό το όνειρο δεν είναι παρενέργεια της γενετικής μηχανικής!… Η Ρώμη (που είναι κατ’ όνομα “g”) και το Βερολίνο (που είναι “g” με τα όλα του) για διαφορετικούς λόγους βλέπουν με κάποια οικονομική συμπάθεια το ευρασιατικό project. Η μεν Ρώμη επειδή ελπίζει ότι μέσω αυτού θα ξανασταθεί στα πόδια της (αυξάνοντας την επιρροή της στα πέριξ – προς μεγάλο εκνευρισμό του ελλαδιστάν)· το δε δεύτερο για προφανείς λόγους. Όσο για τον βασιλιά Μacron; Αφού νομοθέτησε υπέρ του ανύπαρκτου «σωστού ισλάμ» ετοιμάζεται να κουβαλήσει με τα χεράκια του κασόνια με πλατφόρμες στη ζώνη του Sahel. (Δεν είναι σίγουρο ότι τις έχουν ζητήσει, αλλά θα τις πάρουν, θέλουν δεν θέλουν…) Ήταν επίμονος χτες:

… Πρέπει να δώσουμε στην αφρική 13 εκατομύρια εμβόλια για να καλυφθούν όσοι δουλεύουν στα συστήματα υγείας… είπε, κι ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό του. …Αν είναι να ανακοινώσουμε σήμερα ότι θα δώσουμε μερικά δισεκατομύρια για να τους πάμε εμβόλια σε έξι μήνες, σε οκτώ μήνες, σ’ ένα χρόνο, οι φίλοι μας στην αφρική, κάτω απ’ την δικαιολογημένη πίεση των λαών τους, θα αγοράσουν δόσεις απ’ τους κινέζους και τους ρώσους… Και τότε η δύναμη της δύσης θα είναι απλά μια ιδέα, όχι η πραγματικότητα…

Κρίμα…

Μπορεί να υπάρξει αναβίωση του ιστορικού «ατλαντισμού»; Κι αν ναι με τι όρους και σε ποιον βαθμό; Καθαρά απ’ τον β παγκόσμιο ως και το τελευταίο ξέσπασμα της κρίσης / αναδιάρθρωσης, το 2009, η Ουάσιγκτον μπορούσε να εμφανίζεται (και στο μεγαλύτερο διάστημα να είναι) ο «ηγεμόνας». Αλλά οι σοβαρές ρωγμές εκδηλώθηκαν υποδειγματικά ήδη το 2003, όταν Παρίσι και Βερολίνο αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στην εισβολή και στην κατοχή του ιράκ, για να βαφτιστούν από έναν άλλο γιγαντιαίο Donald, τον υπ.αμ. του Μπους του Β, τον Rumsfeld, «παλιά ευρώπη» (παλιοευρώπη δηλαδή…). Ήταν από τότε ξεκάθαρο πως οι ιμπεριαλιστικοί προσανατολισμοί τόσο του Παρισιού όσο και του Βερολίνου δεν συνέπιπταν με τον αμερικανικό (και θα μπορούσαν να είναι ακόμα και αντίπαλοί του).

Δεν έχουν έρθει κοντύτερα από τότε· το αντίθετο. Το ψόφιο κουνάβι και όσοι εκπροσωπεί κινήθηκαν ενεργητικά πάνω στην γραμμή του παθητικού παράπονου του Obama, ότι δηλαδή Λονδίνο και Παρίσι χρησιμοποίησαν τον αμερικανικό στρατό κατά της λιβύης για να εξυπηρετήσουν αποκλειστικά τα δικά τους συμφέροντα. Με δυο λόγια είπε σχεδόν ανοικτά (το ψόφιο κουνάβι προς τους ευρωπαίους) ότι «αν θέλετε να μας χρησιμοποιείτε σαν στρατιωτική υπερδύναμη θα μας πληρώνετε – αγοράζοντας τα όπλα μας». Και, επίσης, «θα βάζουμε περιορισμούς στις εξαγωγές σας στις ηπα για να πουλάνε οι δικές μας εταιρείες».

Ήταν ζήτημα στυλ αυτή η στάση ώστε να αλλάξει απ’ τον νυσταλέο; Ή ανάγκη; Το δεύτερο… Όμως μετά την αποτυχία της ανάσχεσης του Πεκίνου και της καταστροφής της Τεχεράνης (με οικονομικά μέσα) η Ουάσιγκτον έχει μεγαλύτερη ανάγκη παρά ποτέ κάποιους συμμάχους· κι αυτοί το ξέρουν. Ή, για να το πούμε πιο σωστά: έχει ανάγκη λιγότερους εχθρούς, επειδή έχει ήδη αρκετούς και αρκετά ισχυρούς. Όμως σ’ αυτόν τον μάταιο αλλά καπιταλιστικό κόσμο εξακολουθεί να ισχύει ότι «δεν υπάρχουν ‘φιλοι’ κι ‘εχθροί’, υπάρχουν μόνο συμφέροντα». Αν τέτοιοι είναι οι καινούργιοι κανόνες του παιχνιδιού, κι αν (αρέσει δεν αρέσει στην Ουάσιγκτον) ο πλανήτης είναι περισσότερο «πολυπολικός» από ποτέ τα τελευταία 70 χρόνια, το Joνυσταλεάν θα πρέπει να πληρώνει αντί να το πληρώνουν για να κρατήσει μια κάποια συμβατική σχέση με κράτη / μείζονες ιμπεριαλισμούς της δυτικής ευρώπης.

Μπορεί; Έχει το περιθώριο; Το αντέχει; Κι αν η απάντηση αποδειχθεί «ναι», νομίζουν εκεί στην Ουάσιγκτον ότι οι rivals θα φοβηθούν;

Κατάχρηση εξουσίας

Τετάρτη 17 Φλεβάρη. Η ολλανδική κυβέρνηση χρησιμοποίησε ένα «παράθυρο» νομοθεσίας σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης (που επιτρέπει την παράκαμψη του κοινοβουλίου, άρα την «διακυβέρνηση μέσω διαταγμάτων») για να επιβάλει απαγόρευση κυκλοφορίας των ολλανδών απ’ τις 9 το βράδυ ως τις 4,5 το πρωί· και πρόστιμα σ’ όσους την παραβιάζουν. Φαίνεται όμως ότι σε διάφορα κράτη της βόρειας ευρώπης υπάρχουν ακόμα συνταγματικοί κανόνες που δεν έχουν ξεχαστεί.

Έτσι ένα δικαστήριο της Χάγης αποφάσισε, μετά από προσφυγή υπηκόων, ότι η κυβερνητική απόφαση ήταν κατάχρηση εξουσίας, αφού η στέρηση των ελευθεριών δεν δικαιολογείται στην προκειμένη περίπτωση. Και, κατά συνέπεια, αυτή η απαγόρευση πρέπει να σταματήσει άμεσα και χωρίς καθυστέρηση.

Είναι η δεύτερη τέτοια απόφαση· είχε προηγηθεί μια παρόμοια από δικαστήριο του Mannheim, που αφορά το κρατίδιο της βάτης – βυρτεμβέργης. Τα γερμανικά δικαστήρια έχουν πάρει κι άλλες αντι-πραξικοπηματικές αποφάσεις, κυρίως σε σχέση με την απαγόρευση διαδηλώσεων με το πρόσχημα του covid.

Επιπλέον υπάρχει η ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα απόφαση δικαστηρίου στη Λισσαβώνα, στις 11 Νοέμβρη του 2020, που έκρινε αναξιόπιστα τα PCR τεστ, και πάντως καθόλου αρκετό το «positive» αποτέλεσμα για να καταδικάζονται κάποιοι σε απομόνωση. Σ’ εκείνη την απόφασή του το πορτογαλικό δικαστήριο έλαβε υπόψη του την επιστημονική σοβαρότητα και όχι τις σκοπιμότητες της «χυδαίας επιστήμης»: αν δεν υπάρχουν κλινικά συμπτώματα ή άλλου είδους αδιάβλητες ιατρικές εξετάσεις που να επιβεβαιώνουν την μολυσματικότητα κάποιου δεν επιτρέπεται να απομονώνεται….

Αν υπήρχαν αποφάσεις που να έλεγαν, π.χ., πως «όσοι δεν φοράνε μάσκα είναι κακούργοι και εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας», θα είχαν δημοσιότητα βομβαρδιστικών…. Αν ένα αφεντικό ή λακές του βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος πει ότι «όποιος δεν κλειστεί σπίτι του το βράδυ είναι εχθρός της υγείας του λαού», θα έχει προβολή ξανά και ξανά, σαν πλύση εγκεφάλου…. Αποφάσεις κρατικών οργάνων (τα δικαστήρια δεν είναι διαδηλώσεις) που αμφισβητούν την πολιτική ορθότητα της τρομοεκστρατείας και τα πραξικοπήματα «πνίγονται»· προφανώς επειδή θα «μολύνουν» τις σκέψεις των αιχμαλώτων.

Εννοείται ότι οι ντόπιοι «ειδικοί» του συνταγματικού δικαίου κάνουν γαργάρες στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος τους. Κι αυτό πουλιέται σαν «επιστημονική ηθική»…

Τέρμα τ’ αστεία

Σάββατο 13 Φλεβάρη. Αν δούμε πάλι, όπως έχει γίνει περισσότερες από μία φορά, ότι επιβάλλονται κυρώσεις σε τομείς που δημιουργούν κινδύνους για την οικονομία μας, συμπεριλαμβανόμενων των πιο ευαίσθητων σφαιρών της, ναι. Θα το κάνουμε.

Τι θα κάνετε κύριε Lavrov; Θα διακόψουμε τις σχέσεις μας με την ε.ε. Δεν θέλουμε να απομονωθούμε, αλλά πρέπει να είμαστε έτοιμοι γι’ αυτό. Αν θέλεις ειρήνη ετοιμάσου για πόλεμο…

Αυτή ήταν η χθεσινή απάντηση της Μόσχας στις απειλές του κύρ Josep (Borrel) ότι σκοπεύει να ζητήσει απ’ τα κράτη μέλη της ε.ε. νέες «κυρώσεις» κατά της Μόσχας – προς υπεράσπιση αυτού του φασίστα που έχει γίνει πρωτοκοσμικό asset, του Navalny. Το Βερολίνο δήλωσε αμέσως ότι η “υπόσχεση” του Lavrov είναι “ανησυχητική και ακατανόητη” – ίσως ο εκπρόσωπος τύπου του γερμανικού υπ.εξ. να μπέρδεψε λίγο τα λόγια του.

Είναι συνηθισμένο στην εξωτερική πολιτική που εμφανίζεται σαν “ευρωπαϊκή” αλλά αφορά ζητήματα ειδικού γερμανικού συμφέροντος να γίνει ένας κάποιος θόρυβος πριν το Βερολίνο βάλει τα πράγματα με πρακτικό τρόπο σε τάξη. Υποθέτουμε λοιπόν ότι η Μόσχα “βοηθάει” με τον τρόπο της το Βερολίνο να συμμαζέψει διάφορους “φίλους της ελευθερίας και της δημοκρατίας” (…στη ρωσία).

Αυτό είναι το άμεσο ωστόσο. Με διάφορες αφορμές τόσο η Μόσχα όσο και η Τεχεράνη και η Άγκυρα λένε, ο καθένας με τον τρόπο του, το ίδιο πράγμα στη δύση, είτε είναι η Ουάσιγκτον είτε είναι οι Βρυξέλες ή διάφορες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Κι αυτό ξεπερνάει τις επιμέρους αφορμές: ο καιρός που βάζατε τους όρους σας έχει περάσει!

Όσο για το Πεκίνο; Αυτό δεν χρειάζεται καν να το πει. Το κάνει.

We can’t breathe!

Παρασκευή 12 Φλεβάρη. Nα, λοιπόν, μια επιστημονική έρευνα με τίτλο που μας (και σας) αφορά. (Κρατείστε την μακριά από caradinieri!) Τίτλος: COVID-19 και η πολιτική οικονομία της μαζικής υστερίας. Δημοσιεύτηκε πριν καμμιά δεκαριά μέρες, και την ανακάλυψή της την οφείλουμε στον Φαρσαλινό.

Το θέμα «καίει», και καίει ακόμα: πως τα δυτικά κράτη (και όχι σκέτα τα κράτη, από «κακία» λέμε εμείς, αλλά τα κράτη σαν εκφραστές του δυτικού βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος· άρα τα κράτη σαν εργαλεία του πλέον δυναμικού τμήματος του δυτικου καπιταλισμού) δημιούργησαν την υγιεινιστική τρομοεκστρατεία! Η έρευνα δεν αφορά το γιατί (την δημιούργησαν), αφορά μόνο το πως. Ουσιαστικά περιδιαβαίνει την ερευνητική βιβλιογραφία σχετικά α) με την φοβική αυθυποβολή, το πως δηλαδή άτομα και σύνολα αρρωσταίνουν (κυριολεκτικά, με συμπτώματα) είτε επειδή φοβούνται μην αρρωστήσουν είτε επειδή νομίζουν ότι αρρώστησαν· β) το πως η μαζική προπαγάνδα μπορεί να δημιουργήσει ιδεολογική / φοβική ασφυξία σε πληθυσμούς, ειδικά σε πληθυσμούς που έχουν ήδη (ατομικούς) υγιεινιστικούς φόβους· και γ) πως τα κράτη και οι ειδικοί τους οργάνωσαν αυτό ακριβώς, έναν μαζικό και ανεξέλεγκτο φόβο αρρώστιας-θανάτου με πολύ συγκεκριμένο τρόπο.

Η συγκεκριμένη έρευνα αναφέρεται ειδικά (και) στο γερμανικό κράτος. Πρόκειται για αυτό το απόσπασμα:

Θα μπορούσαμε να μεταφράσουμε για λογαριασμό σας αυτό. Προτιμήσαμε όμως να βρούμε το γερμανικό κείμενο και να το συσχετίσουμε με την αναφορά της έρευνας. Ο τίτλος του γερμανικού (κυβερνητικού) κειμένου, που φαίνεται ότι «διέρρευσε» κάποια στιγμή, είναι αυτός:

Βρήκαμε το σημείο που αναφέρεται στη δημιουργία του επιθυμητού σοκ (στην γερμανική κοινωνία!) Είναι αυτό:

Την μετάφραση απ’ τα γερμανικά την κάναμε μέσω μηχανής, και η συσχέτιση / αντιπαραβολή με την έρευνα για την πολιτική οικονομία της μαζικής υστερίας επέτρεψε ελπίζουμε να μην υπάρχουν ασαφή νοήματα. Αν, ωστόσο, υπάρχουν λάθη παρακαλούμε να μας διορθώσετε.

Να λοιπόν – οι τονισμοί με υπογραμμίσεις δικές μας:

4. Συμπεράσματα για δράση και ανοιχτή επικοινωνία

4 α. Διευκρινίστε τη χειρότερη περίπτωση!

Πρέπει να ξεφύγουμε από την επικοινωνία που επικεντρώνεται στο ποσοστό θνησιμότητας των περιπτώσεων. Με ένα ποσοστό θνησιμότητας περιστατικών που ακούγεται ασήμαντο σε ποσοστιαία άποψη και επηρεάζει ιδιαίτερα τους ηλικιωμένους, πολλοί άνθρωποι τότε, ασυνείδητα και χωρίς γνώση, σκέφτονται: «Λοιπόν, έτσι ξεφορτωθούμε τους ηλικιωμένους που τραβούν την οικονομία μας κάτω, εμείς είναι ήδη πάρα πολλοί στη γη, και με λίγη τύχη θα κληρονομήσω λίγο νωρίτερα ». Αυτοί οι μηχανισμοί έχουν συμβάλει σίγουρα στην υποβάθμιση της επιδημίας στο παρελθόν.

Προκειμένου να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα σοκ, πρέπει να καταστούν σαφείς οι συγκεκριμένες επιπτώσεις μιας λοίμωξης στην ανθρώπινη κοινωνία:

1) Πολλοί σοβαρά άρρωστοι μεταφέρονται στο νοσοκομείο από τους συγγενείς τους, αλλά απομακρύνθηκαν και πεθαίνουν με αγωνία στο σπίτι όπου ζουν. Ο πνιγμός ή η έλλειψη αρκετού αέρα είναι πρωταρχικός φόβος για όλους. Το ίδιο ισχύει για την κατάσταση στην οποία δεν υπάρχει τίποτα που μπορείτε να κάνετε για να βοηθήσετε τους αγαπημένους σας που βρίσκονται σε θανάσιμο κίνδυνο. Οι εικόνες από την Ιταλία είναι ενοχλητικές.

2) “Τα παιδιά είναι απίθανο να υποφέρουν από την επιδημία“: Λάθος. Τα παιδιά μολύνονται εύκολα, ακόμη και με περιορισμούς εξόδου, π.χ. από τα παιδιά των γειτόνων. Όταν μολύνουν τους γονείς τους και ένας από αυτούς πεθαίνει με αγωνία στο σπίτι και αισθάνεται ότι φταίει επειδή ξέχασε να πλείνει τα χέρια του μετά το παιχνίδι, για παράδειγμα, είναι το πιο τρομερό πράγμα που μπορεί να βιώσει ποτέ ένα παιδί.

3) Επακόλουθες ζημιές: Ακόμα κι αν έχουμε μόνο αναφορές για μεμονωμένες περιπτώσεις μέχρι στιγμής, είναι μια ανησυχητική εικόνα. Ακόμα και εκείνοι που θεραπεύτηκαν μετά από μια ήπια πορεία μπορεί προφανώς να υποστούν υποτροπές ανά πάσα στιγμή, οι οποίες στη συνέχεια ξαφνικά τελειώνουν θανατηφόρα, λόγω καρδιακής προσβολής ή πνευμονικής ανεπάρκειας επειδή ο ιός έχει βρει τον δρόμο του στους πνεύμονες ή την καρδιά χωρίς να το παρατηρήσουν. Αυτές μπορεί να είναι μεμονωμένες περιπτώσεις, αλλά συνεχώς αιωρούνται σαν Δαμόκλειος σπάθη πάνω σε εκείνους που κάποτε είχαν μολυνθεί. Μια πολύ πιο συχνή συνέπεια είναι η κόπωση και η μειωμένη ικανότητα των πνευμόνων που διαρκεί για μήνες και πιθανώς χρόνια, όπως έχει αναφερθεί πολλές φορές από τους επιζώντες του SARS και ισχύει επίσης για το COVID-19, αν και η διάρκεια φυσικά δεν μπορεί να εκτιμηθεί ακόμη.

Επιπλέον, πρέπει επίσης να υποστηριχθεί ιστορικά, σύμφωνα με τον μαθηματικό τύπο [ότι]: 2019 = 1919 + 1929

Πρέπει να απεικονίσουμε μόνο τα παραπάνω στοιχεία σχετικά με το υποτιθέμενο ποσοστό θνησιμότηταςερισσότερο από 1% με τη βέλτιστη υγειονομική περίθαλψη, δηλαδή πάνω από 3% λόγω υπερφόρτωσης σε περίπτωση μόλυνσης), σε σύγκριση με το 2% με την ισπανική γρίπη, και όσον αφορά την αναμενόμενη οικονομική κρίση εάν αποτύχει ο περιορισμός, αυτός ο τύπος θα έχει νόημα για όλους.

Ασφυξία!

Παρασκευή 12 Φλεβάρη. Ας δούμε κάπως πιο προσεκτικά τι σχεδίασαν οι ειδικοί του γερμανικού κράτους (και σίγουρα του αγγλικού, και του γαλλικού, και του ισπανικού, και… και… και…).

Πρώτον: να μην μιλάμε για την πραγματική θνησιμότητα! Σίγουρα δεν βόλευε…

Δεύτερον: διαρκής τονισμός των πνευμονικών επιπλοκών που προκαλούνται, υποτίθεται, απ’ τον covid. Τέτοιες επιπλοκές («πενυμονίες») δημιουργούνται από πολλές αιτίες, κυρίως βακτηρίδια – και δεν είναι άγνωστες σαν αφηρημένη κοινωνική εμπειρία. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση φαίνεται ότι αξιοποιήθηκε η «επιστημονική γνώση» ότι βασικός «δρόμος» πρόκλησης πανικού είναι η ασφυξία· ή ο φόβος γι’ αυτήν.

Θεωρούμε ωστόσο εύλογο ότι τέτοιος μαζικός φόβος δεν θα μπορούσε να προκληθεί μόνο με λόγια. Τα φέρετρα του Bergamo ξανά και ξανά, «σερβιρισμένα» με την δόλια εξήγηση «πέθαναν από τον covid» και όχι την σωστή (: τα νοσοκομεία του Bergamo είναι μισο-κατεστραμμένα λόγω νεοφιλελευθερισμού α λα ιταλικά και βρίσκονται σε τέτοια κατάσταση κατάρρευσης ακόμα και στις επιδημίες της κοινής γρίπης…), έπαιξαν τον οπτικό ρόλο τους…

Τρίτον: η «οπλοποίηση των παιδιών». Ξέρουμε ότι έγιναν διάφορες μισανθρωπικές επενδύσεις σε βάρος των παιδιών. Ας πούμε ο βρώμικος και αυθαίρετος ισχυρισμός ότι είναι «υγιειονομικές βόμβες». Εδώ ο στόχος ήταν διπλός: να φοβηθούν τα παιδιά τα ίδια (και να γίνουν «ελεγκτές» των μεγάλων), αλλά να φοβηθούν και οι μεγάλοι για το τι μπορεί να συμβεί είτε στα παιδιά τα ίδια είτε με «φορείς» τα παιδιά…

Τέταρτον: κανείς δεν αποθεραπεύεται με βεβαιότητα! Η παρότρυνση του π.ο.υ. να πετιέται στην «κοινή δεξαμενή» οποιοσδήποτε έχει βρεθεί απλά positive (ή φαίνεται να είναι τέτοιος…) ακόμα κι να πεθάνει από άλλο λόγο μέσα σε 28 ημέρες, είναι συνώνυμη του δόγματος «κανείς δεν γλυτώνει»! Στην αγγλία τον ένα μήνα τον έκαναν τρεις, μέχρι που τους τσάκωσε μια ομάδα απ’ την evidence-based medicine του πανεπιστημίου της Οξφόρδης… Αναγκάστηκαν να σβήσουν, «έτσι», 5.000 θανάτους και καθάρισαν. Στην ισπανία λίγο πριν είχαν σβήσει, πάλι «έτσι», 2.000 θανάτους. Αλλά η απαγόρευση των νεκροψιών ήταν το τέλειο μέσο για να μην εντοπιστούν τα ίχνη της δημιουργικής λογιστικής θανάτου. Συνεπώς; «Να προβάλουμε μόνο αυτά τα στοιχεία»….

Πέμπτον: να προβάλεται ο συνδυασμός της «ισπανικής γρίπης» (1919…) με την «Μεγάλη Κρίση» (1929). Και να δημιουργηθούν ενοχές ταυτόχρονα για μεγαλύτερη υγιειονομική και οικονομική καταστροφή αν οι υπήκοοι δεν πειθαρχήσουν. (Στη γερμανία το «δεν έχουμε πολλές μ.ε.θ.» δεν θα έπιανε; Ή θα προκαλούσε άλλου είδους ανεπιθύμητες κριτικές;).

Εισαγωγές – εξαγωγές 1

Τρίτη 19 Γενάρη. …Είμαστε έτοιμοι να εργαστούμε μαζί με τις ΗΠΑ για ένα κοινό «Σχέδιο Marshall για την Δημοκρατία»… Δεν πρέπει να αφήσουμε καθόλου χώρο για τους εχθρούς της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Αυτό ισχύει όχι μόνο για τις ΗΠΑ αλλά επίσης για την Γερμανία και την Ευρώπη… Χωρίς δημοκρατία στις ΗΠΑ δεν θα υπάρχει δημοκρατία στην Ευρώπη… Τάδε έφη ο γερμανός υπ.εξ. Heiko Maas συνεντευξιαζόμενος πριν καμμιά δεκαριά μέρες σε γερμανικό τοπικό μήντιο. Αν τα πάρει κανείς κατά λέξη είναι ανατριχιαστικά (λέμε τώρα). Έχουν, άραγε, κι εκεί «γιορτή των φώτων»;

Σε κοινωνίες όπου η μνήμη και η κριτική ικανότητα συμπιέζονται σε μέγεθος χρυσόψαρου, η «υπεράσπιση της δημοκρατίας» από κράτη που έσφαξαν πολύ πρόσφατα στο γόνατο θεμελειώδεις συνταγματικούς κανόνες τους (λόγω «έκτακτης ανάγκης», λες και τα συντάγματα φτιάχονται για κάτι άλλο και όχι σαν προβλέψεις των ορίων της εξουσίας σε περιπτώσεις «έκτακτης ανάγκης»…) μπορεί να φαίνεται καινούργιος νταλκάς…

Όχι βέβαια! Μόνιμα μπλεγμένοι σε μάταιες προσπάθειες, στο (χάρτινο) Sarajevo, σε τρεις διαδοχικές αναφορές / αναλύσεις (νο 79, Δεκέμβρης 2013· νο 80, Γενάρης 2014· νο 90, Δεκέμβρης 2014) κάτω απ’ τον γενικό τίτλο κοινοβουλευτισμός, εξουσία, κράτος κάναμε μια εργατική, κριτική επισκόπηση των μετασχηματισμών της περιβόητης «δυτικής δημοκρατίας» ήδη απ’την δεκαετία του 1980. Δεν θα αναδημοσιεύσουμε κάτι· όποιος ενδιαφέρεται είναι εύκολο να βρει στο site ολόκληρα τα κείμενα.

Εκείνο που πρέπει απλά να θυμίσουμε (και είχαμε αναλύσει τότε) είναι πως ήδη απ’ την πρώτη, ηρωϊκή έφοδο του νεοφιλελευθερισμού, ένας βασικός στόχος των αφεντικών και του κόμματός τους (του κράτους) ήταν ο μετασχηματισμός των δυτικών δημοκρατιών προς πιο ολιγαρχικές πραγματικές δομές, κρατώντας μόνο κάποιες ελάχιστες επιφάσεις δημοκρατικότητας, όπως οι εκλογές. Ένα απ’ τα βασικά χαρακτηριστικά αυτής της σχεδιασμένης «μετατόπισης» ήταν η ανάπτυξη μιας τεχνογραφειοκρατίας, σωμάτων «ειδικών» δηλαδή, στους οποίους «οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι του λαού» απευθύνονταν προκειμένου να γνωμοδοτήσουν με «επιστημονικό» τρόπο, δηλαδή υπεράνω των πολιτικών και ιδεολογικών διαφορών, για κρίσιμα ζητήματα κρατικής, δημόσιας πολιτικής δράσης. Στην πραγματικότητα η κατασκευή αυτών των «δήθεν α-πολιτίκ ειδικών με ισχυρή συμβουλευτική αρμοδιότητα» ήταν η μέθοδος νομιμοποίησης αποφάσεων που δεν είχαν δημοκρατική συναίνεση. Κι αυτά ξεκίνησαν απ’ την δεκαετία του 1980, σαν η απάντηση των αφεντικών απέναντι στην πίεση (και τα αιτήματα) των «απο κάτω»…

Το βεβαιωμένο γεγονός είναι ότι αυτές οι δομές των «ειδικών», που μπορεί να ήταν οικονομολόγοι, κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι, σεισμολόγοι ή γενικά μπουρδολόγοι, έγιναν τόσο κοινότοπες στις δυτικές δημοκρατίες εδώ και δεκαετίες ώστε όταν εμφανίστηκαν πρόσφατα οι «λοιμωξιολόγοι» σαν σύμβουλοι / παραγωγοί «πολιτικών αποφάσεων» (ή άλλοθι για τέτοιες…) η κοινωνική συναίνεση στον ρόλο τους ήταν εξασφαλισμένη. Με δεδομένο πως οι κάθε φορά επιλεγμένοι ταδε-λόγοι / «τεχνικοί σύμβουλοι του κράτους» είναι δεμένοι με αμοιβαία οφέλη με κυκλώματα και συνασπισμούς αφεντικών του ενός ή του άλλου είδους, και με δεδομένο επίσης ότι η πραγματική ή εικονική συνθετότητα και η εντελώς πραγματική μικροαστικοποίηση και ανάλογη διανοητική οκνηρία των σύγχρονων καπιταλιστικών κοινωνιών ευνοεί την ανάθεση σε «ειδικούς» των αποφάσεων (the cognitives ‘n’ the ignorants…), ο χαρακτηρισμός «δημοκρατία» είναι, το λιγότερο, κωμικός.

Αλλά δεν τελειώνει εδώ η ιστορία! Αν όσοι αντιτίθενται στην τεχνογραφειοκρατία των «ειδικών» (για όποιον λόγο κι αν το κάνουν) θεωρούνται de facto όχι απλά «ανειδίκευτοι» αλλά, επίσης, «επικίνδυνοι», είναι επειδή βρίσκονται, είτε προσωρινά είτε μόνιμα, έξω απ’ την τεχνογραφειοκρατική συναίνεση. Είναι αυτονόητο πως θα θεωρηθούν «απειλή για την δημοκρατία», επειδή αυτή η τελευταία είναι έτσι οριοθετημένη ώστε να μπορεί να αντέξει αντιθέσεις μεταξύ ειδικών (κι αυτό μόνο αν αυτές οι αντιθέσεις είναι μεταξύ διαφορετικών λόμπυ των αφεντικών) αλλά σε καμμία περίπτωση την αμφισβήτηση της αρμοδιότητας των (σχεδόν πάντα εξωνημένων) «ειδικών» να επιβάλλονται σε πλευρές της κοινωνικής ζωής.

Εισαγωγές – εξαγωγές 2

Τρίτη 19 Γενάρη. Το τι ακριβώς είχε στο μυαλό του ο κυρ Haas δεν μπορούμε να ξέρουμε. Εκείνο που ξέρουμε είναι ότι λέξεις όπως «κρίση» ή, ακόμα και «ακυβερνησία», έχουν χρησιμοποιηθεί από «ειδικούς» των αφεντικών σε διάφορες περιπτώσεις τις 4 τελευταίες δεκαετίες στις δυτικές δημοκρατίες – με τρόπο ώστε να υποδεικνύεται (και να νομιμοποιείται) το επόμενο βήμα ολιγαρχικής πύκνωσης· με διακόσμηση την καταναλωτική «ελευθερία».

Το ίδιο συμβαίνει με έντονο τρόπο εδώ και σχεδόν ένα χρόνο. Μας είναι πλέον καθαρό ότι οι λεγόμενες «δημοκρατίες» της δύσης (τα αφεντικά τους δηλαδή) θέλουν να υιοθετήσουν βασικά στοιχεία του κινεζικού μοντέλου επιτήρησης και ελέγχου, κρατώντας κάποια προσχήματα. Θέλουν να ξεφορτωθούν «ελευθερίες» που θεωρούνται αιτίες θορύβου στη ρύθμιση της «κανονικότητας» με όρους 4ης βιομηχανικής επανάστασης· αλλά φυσικά δεν σκοπεύουν να σηκώσουν σφυροδρέπανα σαν φόντο! Αν δεν σηκώσουν εθνικές σημαίες (ή παράλληλα μ’ αυτές) θα σηκώσουν …. της προστασία της ολιγαρχίας…

Το ζόρικο πρόβλημα – που είναι πρόβλημα της Ουάσιγκτον, του Λονδίνου, του Παρισιού, της Ρώμης, της Αθήνας, της Μαδρίτης (για να μιλήσουμε ενδεικτικά, σε κάθε περίπτωση με τις προφανείς παραλλαγές και ιδιαιτερότητες) – είναι ότι η ταχύτητα της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, ενισχυμένη απ’ τον παγκόσμιο ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό, αφήνει πολλούς λαχανιασμένους πίσω της· περισσότερους απ’ όσους προβλεπόταν. Αν υπήρχε οργανωμένη εργατική τάξη με γνώση και ικανότητα για ένα σχέδιο-για-το-άμεσο-μέλλον, τότε η απειλή σ’ αυτή την διαδικασία (άρα σ’ αυτές τις «δημοκρατίες» σε μετάβαση) θα ήταν κομμουνιστική! Δεν υπάρχει, οπότε η απειλή είναι μικροαστική, συντηρητική κυριολεκτικά (: να κρατήσουμε αυτά που ξέρουμε…) κι όλα τα παρεπόμενα: ρατσιστική, εθνικιστική, στενόμυαλη, μνησίκακη…

Δεν θα ρωτήσουμε τον κάθε κύριο Haas αν θα προτιμούσε μια κομμουνιστική απειλή! Όχι, δεν θα την προτιμούσε!! Μια χαρά τον βολεύουν οι δεξιοί / ακροδεξιοί / φασίστες, χωρίς να χρειάζεται να τους συγχαρεί δημόσια! Ωστόσο έξω απ’ τις δυτικές μητροπόλεις, σε άλλες περιοχές του πλανήτη, εκεί όπου το απολυταρχικό μοντέλο του Πεκίνου δεν σκοντάφτει πάνω στα δυτικά προσχήματα, τα κράτη (σαν κόμματα των αφεντικών κι εκεί) αλλά και οι κοινωνίες απ’ την μεριά τους, κάποτε την αντίθετη μεριά τους, οι εργατικές τάξεις ή τμήματά τους, θα κινηθούν σε εντελώς διαφορετικές τροχιές. Αυτή η «δημοκρατία – που – δεν – είναι», κατασκευή του δυτικού, λευκού, χριστιανικού, ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού έχει ξεπέσει πια – για το χειρότερο ή το καλύτερο. Δεν μπορεί να πουληθεί σαν «παράδειγμα» σε τρίτους – εκτός αν επιβληθεί ξανασυσκευασμένη μετά από νίκες στον 4ο παγκόσμιο πόλεμο…

Ευχαριστώντας την μηχανοποίηση…

Δευτέρα 11 Γενάρη. Η «οικειοποίηση των μέσων παραγωγής» (της ζωής) απ’ την καπιταλιστική βιο-μηχανία και τις υπηρέτριες βιο-πληροφορικο-τεχνολογίες είναι φυσικό φαινόμενο, ή έχει ένα φυσικό ανάλογο (τους ιούς) που τη νομιμοποιεί – αυτό λέει η αριστερή αποκάλυψη της αλήθειας για τις πλατφόρμες γενετικής μηχανικής… Σαν δικαιολόγηση της προτροπής «όλοι στις πλατφόρμες!» Και που ακριβώς τελειώνει αυτή η «οικειοποίηση» άραγε;

Τα αριστερά δεκανίκια της γενετικής μηχανικής απογείωσης, έχοντας υπονομεύσει προ πολλού τον εργατικό ανταγωνισμό με τους συνδικαλιστικούς ελιγμούς τους, πάσχουν (δικαιολογημένα!) από οξεία μυωπία. Η τωρινή γενετική «οικειοποίηση των μέσων παραγωγής» δεν είναι κάτι μια κι έξω, κάτι με ημερομηνία λήξης, ούτε το τέλος της διαδρομής. Είναι η αρχή της. Κάπου στη μέση αυτή η διαδρομή γράφει ευγονική 2.0. Δεν το καταλαβαίνουν, δεν το υποψιάζονται – τι κρίμα! Αλλά έτσι έχουν τα πράγματα. Η «επιβίωση του ισχυρότερου» φυσικά επιχειρήματα επικαλέστηκε πριν ένα αιώνα· και δεν είχε ακόμα ιδέα για την «οικειοποίηση» των κυττάρων ως «μέσων παραγωγής μιας υγιούς ζωής». Την φανταζόταν όμως. Τώρα σχεδιάζεται σ’ έναν ευρύτερο καταμερισμό εργασίας…

Χάσκουν έτσι σαν γκρέμια αναπάντητα τα ερωτήματα που δεν θέλει να απαντήσει κανείς αριστερός ψάλτης:

– Γιατί οι δυτικές φαρμακο-μαφίες έπεσαν με τα μούτρα απ’ την στιγμή 0 στην προώθηση, σαν δήθεν «θεραπείας για την φονικότητα του covid», των πλατφορμών γενετικής μηχανικής (που τις προετοιμάζουν εδώ και χρόνια ως το σημείο να «μαρσάρουν» περιμένοντας τον πυροβολισμό της εκκίνησης της γενικής εφαρμογής τους…) και όχι στην κατασκευή κλασσικών εμβολίων (όπως η εξόχως καπιταλιστική κίνα), που είναι το ίδιο αποτελεσματικά;

– Γιατί όλοι αυτοί οι εντόπιοι αριστεροί ψάλτες υποστηρίζουν τον πλατφορμιασμό που ως σήμερα είναι εφαρμογή του δυτικού καπιταλισμού και όχι τον εμβολιασμό με τα κανονικά εμβόλια, π.χ. του rival Πεκίνου, όπως για παράδειγμα κάνει ο «αιώνιος εχθρός» (τουρκία); Είναι αυτή υγιειονομική απόφαση ή μήπως είναι πολιτική / γεωπολιτική επιλογή, εναρμονισμένη απόλυτα με τις «χαρούλες» του ρημαδογκουβέρνου με τον κάθε κύριο pfizer; Μήπως υιοθετούν σιωπηρά αλλά κατηγορηματικά τον ενδοκαπιταλιστικό τεχνολογικό ανταγωνισμό, ακόμα κι αν πρόκειται για την τόσο πολύτιμη «υγεία του λαού»; Μήπως παραδέχονται ότι έχουν ενσωματωθεί στα τάγματα των «πειθαρχημένων στρατιωτών στον πόλεμο κατά του αόρατου εχθρού» – εξοπλισμένοι από συγκεκριμένες μεριές; Μετά το φιάσκο του «έξω απ’ την ε.ε. – ζήτω η δραχμή» της προηγούμενης δεκαετίας κατέληξαν στο  «μέσα στην ε.ε. – ζήτω οι δυτικές φαρμακο-μαφίες»;

– Γιατί όλοι αυτοί οι επαναστάτες και υπερασπιστές (υποθέτουμε) της «λαϊκής δικαιοσύνης» παρακάμπτουν τη νομική ασυλία που έχουν εξασφαλίσει οι «σωτήρες» μας; Μήπως επειδή συμφωνούν; Ή μήπως το ζήτημα θα αντιμετωπιστεί μετά την επανάσταση, την κοινωνικοποίηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και τα υπόλοιπα τα όμορφα;

– Γιατί όλοι αυτοί οι φλογεροί υπερασπιστές της φυσικότητας (και της ασφάλειας και της αποτελεσματικότητας) της γενετικής μηχανικής δεν λένε κουβέντα για το κοινό μυστικό ότι οι πλατφορμιασμοί, για όλο το 2021 και το 2022, είναι μέρος της «φάσης 3» των δοκιμών και ότι, κατά συνέπεια, οι πλατφορμιαζόμενοι είναι τα δωρεάν πειραματόζωα – μέχρι να βγουν τα οριστικά συμπεράσματα για την θεραπευτική αξία των πλατφορμών; Το αντέχει η επαναστατική τους συνείδηση ότι εκεί που οι φαρμακο-μαφίες έπρεπε να πληρώνουν τα πειραματόζωα στις προηγούμενες φάσεις των πειραμάτων, τώρα πληρώνονται γενναία; Απ’ ότι φαίνεται ναι. Το αντέχει και το παρα-αντέχει…

– Γιατί δεν λένε κουβέντα για τις διαταγές που ετοιμάζονται για τον καταναγκαστικό πλατφορμιασμό; Τους αρέσει το υγιειονομικό, και προσεχώς γενετικό απαρτχάιντ; Ξέχασαν άραγε τι σημαίνει «απαγορεύεται η διέλευση στους μη εγκεκριμένους»; Ξέχασαν ότι τις απαγορεύσεις δεν τις επιβάλουν οι ιοί αλλά τ’ αφεντικά; Ξέχασαν ότι υπάρχει ακόμα απαρτχάιντ στα κοντινά του πλανήτη, στην κατεχόμενη απ’ το ρατσιστικό /μιλιταριστικό Τελ Αβίβ Παλαιστίνη; Μήπως έφτασε η ώρα να το θαυμάσουν (όπως κάνουν εδώ και χρόνια κάτι άλλα λαμόγια);

Δεν είναι λίγα όλα αυτά. Που δείχνουν ότι το να ξεπετάει κανείς τον καπιταλισμό και τον νεοκρατισμό του 21ου αιώνα με ένα «ελάτε ρε, πως κάνετε έτσι;» είναι εγκληματική (και συνειδητή) συνενοχή. Δεν έχουμε μπροστά μας και γύρω μας την «οικειοποίηση» αλλά την απαλλοτρίωση της ζωής (τώρα πια και της ανθρώπινης) στην κλίμακα του κυττάρου, του RNA, του DNA, απ’ τα αφεντικά της 4ης βιομηχανικής επανάστασης. Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε κι άλλα (ερωτήματα)… αλλά έτσι κι αλλιώς δεν περιμένουμε απαντήσεις.

Όποιος έχει δει τα σάπια δόντια του ενσωματωμένου συνδικαλισμού ξέρει τι είδους «απάντηση» είναι η στρεψοδικία…

(Οι απαιτήσεις για περισσότερους γιατρούς; Ναι, σωστές είναι… Είναι όμως το ίδιο σωστές όσο σωστό ήταν να ζητάει η γερμανική σοσιαλδημοκρατία γάζες και φάρμακα για τους φαντάρους που η ίδια έστειλε να σαπίζουν και να σκοτώνονται και να σκοτώνουν στα χαρακώματα του Α παγκόσμιου… Τι έπρεπε, δηλαδή, να κάνει εκείνη η εθνικιστική και πολεμοκάπηλη σοσδιαλδημοκρατία; Να αδιαφορήσει για τον στρατό; Σωστά τον νοιαζόταν…

Να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω λάδι….)

(φωτογραφίες: Απ’ την χθεσινή διαδήλωση μνήμης στο Βερολίνο. Η καταστολή της έγινε για καθαρά υγιεινομικούς λόγους… Αλλά υπάρχουν περισσότεροι τρόποι για να δολοφονείται τακτικά η Roza…)

Επιστήμη;

Τρίτη 22 Δεκέμβρη. Ακρογωνιαίος λίθος της υγιεινιστικής τρομοεκστρατείας (σίγουρα στον δυτικό καπιταλιστικό κόσμο, αλλά και οπουδήποτε αλλού είναι αναγκαία η βίαιη αλλαγή των καθημερινών συμπεριφορών σαν προϋπόθεση της καπιταλιστικής αναδιάρθωσης) είναι οι λεγόμενοι «ασυμπτωματικοί». Τί είναι οι «ασυμπτωματικοί»; Είναι αυτοί / ες που έχουν «κολλήσει» τον ιό, αλλά δεν έχουν συμπτώματα… Μ’ άλλα λόγια είναι εκείνοι κι εκείνες που δεν αρρωσταίνουν… άρα έχουν ανοσία! Είναι προκλητικά ενδιαφέρον (από την άποψη της εργατικής κριτικής) το πόσο εύκολα εκείνο που θα έπρεπε να θεωρηθεί σαν κοινωνικό πλεονέκτημα, το γεγονός δηλαδή ότι πολύ μεγάλο μέρος των κοινωνιών έχει φυσική ανοσία απέναντι στον «φονιά», μετατράπηκε σε «κατάρα» και σε «μαζική απειλή» αλλάζοντας απλά, πολύ απλά, τις λέξεις!!!

Και γιατί όλοι εκείνοι / ες (η μεγάλη πλειοψηφία όλων των δυτικών κοινωνιών) που έχουν φυσική ανοσία (δηλαδή: δεν αρρωσταίνουν απ’ τον τσαχπίνη ακόμα κι αν «κολλήσουν»…) μετατράπηκαν σε απειλή ως «α-συμπτωματικοί»; Επειδή ενώ δεν αρρωσταίνουν μεταδίδουν τον ιό… Μπορεί να τον μεταδίδουν σε άλλους που δεν θα αρρωστήσουν· κι αυτοί σε άλλους που επίσης δεν θα αρρωστήσουν· αλλά τελικά (έτσι ξετυλίχτηκε το θεώρημα) κάποιος (ηλικιωμένος…), στην άκρη μιας αλληλουχίας απεριόριστων φάσεων, θα αρρωστήσει… και πιθανόν να πεθάνει…

Χωρίς την μετατροπή της φυσικής κοινωνικής ανοσίας στο αντίθετό της, σε «α-συμπτωματικότητα», με μια επιτήδεια λεκτική διαστροφή· και χωρίς την επένδυση αυτής της νέας κατάστασης, της «α-συμπτωματικότητας», με φονικές ιδιότητες (στην άκρη μιας πανταχού παρούσας «μολυσματικής αλυσίδας» που έγινε η εννόηση των κοινωνικών σχέσεων) τίποτα απ’ αυτά που ζήσαμε και ζήσατε το 2020 δεν θα είχε συμβεί!!! Ούτε το θανατόμετρο, ούτε το κρουσματόμετρο, ούτε η θανατοπολιτική, ούτε οι «κοινές δεξαμενές», ούτε τα άθλια pcr, ούτε τίποτα…

Έχουν οι κινέζοι υπήκοοι (και το καθεστώς τους) τέτοια εργαλεία; Απ’ ότι φαίνεται όχι… Ποιός έφτιαξε αυτήν την ιδέα της μολυσματικής «α-συμπτωματικότας» που, αν λεγόταν με το πραγματικό της όνομα στο δεύτερο σκέλος θα ήταν μολυσματική ανοσία και θα προκαλούσε σοβαρή απορία έως βαθιά δυσπιστία; Και γιατί αυτή η μολυσματική «α-συμπτωματικότητα» ταιριάζει τόσο καλά στις «ικανότητες» των mRNA πλατφορμών σύμφωνα με τις ως τώρα δηλώσεις των ίδιων των κατασκευαστών τους;

Ξέρουμε πως και που φτιάχτηκε αυτή η ιδέα! Στη Μόναχο: μια κινέζα στέλεχος επιχειρήσεων (κάτοικος Σαγκάης), που βρισκόταν στην πόλη ανάμεσα στις 19 και 22 Γενάρη για επιχειρηματικά ραντεβού, θεωρήθηκε σαν η «πρώτη α-συμπτωματική» στην ευρώπη, που μετέδωσε τον ιό σ’ έναν κατά τα υπόλοιπα υγιή 33χρονο γερμανό επιχειρηματία. Αποδείχθηκε πως επρόκειτο για ψέματα: η κινέζα ΕΙΧΕ (τα βασικά) συμπτώματα ευρισκόμενη σε γερμανικό έδαφος… αλλά κανείς γερμανός ερευνητής δεν την ρώτησε (εκ των υστέρων) γι’ αυτά!!! No problem: μερικές φορές χρειάζονται και οι λαθροχειρίες… Το ότι η «α-συμπτωματικοί» είναι μεταδότες κηρύχτηκε πια σαν επιστημονικά αποδεδειγμένο γεγονός.

Και ήταν ένα «επιστημονικά αποδεδειγμένο γεγονός» κρίσιμης σημασίας για όσα ήταν απαραίτητο να ακολουθήσουν (και) στον δυτικό κόσμο. Διότι εάν επρόκειτο να μεταδίδουν τον ιό ΜΟΝΟ όσοι / όσες αρρώσταιναν (με πυρετό, έστω δέκατα· βήχα· και τα υπόλοιπα ήπια συμπτώματα) τότε θα ήταν εξαιρετικά απλή μια οδηγία προς τον πληθυσμό: όσοι αρρωσταίνετε καθήστε σπίτια σας, πάρτε αναρρωτική άδεια απ’ την δουλειά (αν δουλεύετε) και κρατάτε αποστάσεις απ’ τους οικείους σας… πιείτε και κανά ζεστό, καυτό, να αντιμετωπιστεί το «κακό» έγκαιρα, στο λαιμό σας… Αλλά νωρίς νωρίς το 2020 η «επιστήμη» (ή, πιο σωστά, εκείνο το τμήμα της που κοιμάται αγκαλιά με τα αφεντικά σε μια πολύ μακρόχρονη σχέση) ΔΕΝ εξυπηρετούνταν έτσι… Χρειαζόταν η (ιδεολογική…) κατασκευή μιας ανεξέλεγκτης απειλής· η απειλή μιας θανατηφόρας μόλυνσης που θα μπορούσε να προκύψει από οποιονδήποτε, οπουδήποτε· η απειλή που (κατάλληλα διδαγμένη…) θα αγκάλιαζε τους πάντες και τα πάντα.

Ναι λοιπόν. Η κατασκευή της ιδέας του «μολυσματικού α-συμπτωματικού» ήταν επιστημονική. Επιστημονικότατη! Μόνο που αποδείχθηκε γρήγορα ότι η κατασκευάστρια επιστήμη δεν ήταν η (καλώς εννοούμενη) ιατρική. Ήταν η πολιτική οικονομία, ήταν η κοινωνιολογία της κυριαρχίας, ήταν η ανθρωπολογία του πολέμου.

Το ότι και γιατροί την υιοθέτησαν δεν είναι παράξενο… Πόσοι απ’ αυτούς ερευνούν τι έντιμα και χωρίς ιδιοτέλειες;