D/troit

Δευτέρα 18 Ιούλη>> Να μια μπάντα σχετικά καινούργια (πρώτο βινύλιο το 2015) αλλά «παλιομοδίτικη». Soul / funk, με όνομα προς τιμήν της «Μέκκας» της soul και της Motown… αλλά όχι αμερικάνικη! Οι D/troit είναι δανοί, με έδρα την Κοπεγχάγη. Δεν είναι, λοιπόν, «ψυχροί» εκεί!

Είναι καλή ιδέα να βάλετε στα μπαγκάζια σας μερικές καλές δόσεις 20ου αιώνα: μουσική, βιβλία, ταινίες, ποίηση… Το πέρασμα του 21ου δείχνει σκληρό, άνυδρο, και θα σας / μας χρειαστούν…

Δυο κομμάτια:
The 45

Heavy

κι αν έχετε χώρο για ολόκληρη συναυλία (του 2018):

Fela Kuti

Δευτέρα 30 Μάη>> Πάμε πίσω. «Προϊστορία» θα πουν πολλοί… Με αιτία λέμε. Ο νιγηριανός Fela Kuti, με την μπάντα του, τους Africa 70, παίζει στο Βερολίνο το 1978. Μαχητικός μουσικός ο Fela Kuti, αντι-ιμπεριαλιστής θα λέγαμε, έκατσε και φυλακή για τις απόψεις και την δράση του υπέρ της παναφρικανικής ενότητας… Αλλά αυτά είναι παλιά, παμπάλαια θα πουν οι επιδερμικοί. Είναι; Έτσι φαίνεται… Τω καιρώ εκείνω το τσιγάρο δεν απαγορευόταν – τώρα, είναι σίγουρο, στο Βερολίνο προσέχουν την υγεία τους… και την υγεία του κράτους και του καπιταλισμού τους.

Ευτυχώς που οι αφρικάνοι, όπως οι ασιάτες, όπως οι λατινοαμερικάνοι, δεν περιμένουν πια απ’ τους πρωτοκοσμικούς λευκούς να τους δείξουν ενδιαφέρον και συμπάθεια… Ευτυχώς! Βαρέθηκαν, σιχάθηκαν τον πρωτοκοσμικό ανθρωπισμό σε πολλά εισαγωγικά. Τώρα οι αφρικάνοι απελευθερώνονται με τις δικές τους δυνάμεις, επωφελούμενοι (και καλά κάνουν) απ’ την όξυνση των ενδοκαπιταλιστικών αντιθέσεων και την παρακμή της δύσης (κανά δυο φωτογραφίες κάπου πιο κάτω).

Όχι, δεν θα φτιάξουν κομμουνιστικές κοινωνίες, όπως θα θέλαμε (εμείς οι πρωτοκοσμικοί). Θα προστατέψουν όμως και θα αναβαθμίσουν τις σχέσεις, τις γνώσεις, την κουλτούρα τους, χωρίς να ζητάνε έγκριση. Κι έτσι ο Fela Kuti (όχι μόνον αυτός…) είναι ταυτόχρονα παλιός και καινούργιος. Και το afrobeat θα μείνει μια απ’ τις παλλόμενες καρδιές της μουσικής του κόσμου.

Όποιοι πετάξουν τα πρωτοκοσμικά γυαλιά τους, όπως λέει και ο Ντ., θα αρχίσουν να καταλαβαίνουν, να συμφιλιώνονται και να αγαπάνε τον Κόσμο. Όσοι τα κρατήσουν, θα βάλουν κεραίες στα κεφάλια τους και θα γίνουν ανθρώπινα σαλιγκάρια.

Καλή βδομάδα.

Imarhan

Δευτέρα 23 Μάη>> Γνώριμοι οι Touareg (τυπικά αλγερίνοι) Imarhan κατάφεραν να φτιάξουν στούντιο στη γενέθλια πόλη τους, την Tamanrasset, στη Σαχάρα, και να ηχογραφήσουν εκεί τον πιο πρόσφατο δίσκο τους (Abbogi, Γενάρης 2022). Το παρακάτω κομμάτι (και video) είναι όμως απ’ τον ομώνυμο πρώτο δίσκο τους, του 2016.

Καλή ακρόαση και καλή βδομάδα.

Tim & Tracy

Δευτέρα 16 Μάη>> Και πάλι Tim Buckley, ως Honey Man, απ’ το μακρινό 1974. Rhythm ‘n’ blues, και… Buckley – αυτό:

Και η Tracy Chapman, σε κάτι γνωστό:

Δεν το ξέρεις; Το να μιλάς για μιαν επανάσταση ακούγεται σαν ψίθυρος

Όταν ο κόσμος στέκεται στις ουρές της πρόνοιας

Όταν κλαίει στα κατώφλια αυτών των στρατών της σωτηρίας

Όταν χάνει την ώρα του στις ουρές της ανεργίας…

Αγαπήσαμε την ίδια, αλλά αυτή δεν μας γουστάρει – που θάλεγε κι ο Ρασούλης.

Καλημέρα…

Tim Buckley

Δευτέρα 9 Μάη>> Χωρίς συστάσεις – αν θα ήταν ποτέ δυνατόν να χρειάζονται! Δύο κομμάτια του. Πρώτα το Pleasant Street, του 1967:

και ύστερα το Κάλεσμα στη Σειρήνα (Song to the Siren), με την φωνή της Elizabeth Frazer των This Mortal Coil.

Καλή βδομάδα όπου και να την βγάλετε.

Celebration

Δευτέρα 25 Απρίλη>> Δεν γιορτάζουμε κάτι, ίσως όμως κάποιες και κάποιοι από σας. Αφιέρωση λοιπόν οι Premiata Forneria Marconi, μια ιταλική μπάντα progressive rock απ’ την δεκαετία του ’70. Με λίγους αλλά εκλεκτούς φίλους στα μέρη μας.

Green on Red

Δευτέρα 18 Απρίλη>> Αμερικάνοι ρόκερς, απ’ το νότο (Αριζόνα), και εντελώς «δικοί μας». Εκεί, στα ‘80s… (που μας άρεσε και το κόκκινο, μας άρεσε και το πράσινο (ριζοσπαστική οικολογία). Και νομίζαμε ότι μ’ αυτόν το συνδυασμό είχαμε εμπλουτιστεί…

Σε ποια λήθη να κοιμούνται τώρα, άραγε, οι παλιοί συνοδοιπόροι;)

Δύο τραγούδια, με τις ευχές μας για την εβδομάδα:

Sixteen Ways

και Sea of Cortez

Mali

Δευτέρα 18 Απρίλη>> Σπέσιαλ αφιερωμένο στον ρατσιστή (αλλά όχι τόσο ρατσιστή όσο η άλλη…) βασιλιά γαλλίας και πάσης ευρώπης: το σιγκλάκι του ράπερ Flem, από το 2020… (Αν έχουμε καταλάβει σωστά η γυναικεία φωνή είναι της μαλινέζας Aminata Doumbia).

Την ώρα που η ασταμάτητη μηχανή σκαρφαλώνει στον κυβερνοχώρο μέσα στη νύχτα, ο Melenchon (με 22,2% των ψήφων) είναι κοντά στο να χαλάσει το καθεστωτικό μοντάρισμα του γαλλικού εκλογο-προεδρικού δεύτερου γύρου («αντιφασισμός» εναντίον φασισμού…) ξεπερνώντας την φασιστοΛεπέν (23%) ώστε να μπει στον τελικό – αλλά η «καταμέτρηση συνεχίζεται»…

Έτσι κι αλλιώς όμως με τις βουλευτικές εκλογές σε 3 μήνες (στα μέσα Ιούνη) ο βασιλιάς Macron θα έχει δουλίτσα (: πληθωρισμός ήδη 5,1%… Ευχόμαστε ολόψυχα οι αγαπημένες του πλαστικές σφαίρες, τιμωρίες, απαγορεύσεις, κυρώσεις γενικά, να μην εκπυρσοκροτήσουν στο συκώτι του… Στο κάτω κάτω και η αιωνόβια κυρία στο Μπάκιγχαμ βασίλισσα είναι… και δεν χολοσκάει…)

Bella Ciao

Δευτέρα 4 Απρίλη>> Ένας ιταλός μουσικός του δρόμου σε μια δική του ερμηνεία…

Με τις ευχές μας για την εβδομάδα.

Το ποτάμι του Sand Creek

Δευτέρα 28 Μάρτη>> Ήταν απ’ τους μεγαλύτερους ποιητές και μουσικούς στην ιταλία για τον 20ο αιώνα. Άλλοτε τον χαρακτήριζαν «ποιητή των ηττημένων» κι άλλοτε «τροβαδούρο των περιθωριακών». Αν και έχει πεθάνει εδώ και 23 χρόνια παραμένει σαν ένα είδος μουσικού, ποιητικού και πολιτικού θρύλου.

Εδώ ο Fabrizio de Andre τραγουδάει για την σφαγή δεκάδων γυναικών και παιδιών, αυτοχθόνων Cheyenne και Arapaho, από λευκούς χριστιανούς (τον αμερικανικό στρατό) το Νοέμβρη του 1864, στο Sand Creek του Colorado.

«Και τι σημασία έχουν αυτά;» θα ρωτήσουν οι πονηροί. «Σημασία έχει το τι γίνεται τώρα…». Άλλοι θα πουν «έτσι είναι η πρόοδος…» Αναρωτήθηκαν άραγε όλοι αυτοί μήπως υπάρχει ενδεχόμενο να αναστηθούν χιλιάδες, εκατομμύρια νεκροί, δολοφονημένοι απ’ τους λευκούς χριστιανούς, σ’ όλο τον πλανήτη, όχι επειδή ήρθε η «δευτέρα παρουσία» αλλά επειδή η μνήμη, ναι, αυτή η αφορεσμένη στη δύση εργάτρια της συνείδησης, η μνήμη των Άλλων, τους κρατούσε όλους αυτούς τους δολοφονημένους πάντα, κάπως άβολα, ζωντανούς;

Όχι. Δεν αναρωτήθηκαν. Εκείνοι που χορταίνουν με τα ψίχουλα απ’ τις τραπεζαρίες των δολοφόνων δεν ρωτούν «πού τα βρήκατε;»… Δεν θυμούνται, δεν ξέρουν, δεν φταίνε για τίποτα. Είναι κακομοίρηδες, φουκαράδες. Ζουν απλά στο αιώνιο «τώρα» όπως το διαμορφώνουν και το υποδεικνύουν τα αφεντικά.

Να θυμάστε τους αιμάτινους αιώνες… Η οργή δεν τρώει απ’ τα τραπέζια του γεμάτου υποσχέσεις ρόδινου μέλλοντος. Η οργή των καταπιεσμένων τρέφεται απ’ την μνήμη των δολοφονημένων προγόνων. Ξέρει.