Year: 2026

cyborg35

Κυκλοφορεί (με μικρή καθυστέρηση εξαιτίας τεχνικών λόγων) το αργότερο σε μια δεκαριά μέρες…

Afrique Victime

Δευτέρα 23 Φλεβάρη >> Τον πρωτοανακαλύψαμε πριν 5 χρόνια. Mdou Moctar, απ’ το Abalak του νίγηρα.

Εδώ, ξανά πριν κάτι παραπάνω από 5 χρόνια, σ’ ένα κομμάτι αφρικάνικου μπλουζ-της-ερήμου, για το οποίο το συνοδευτικό του video γράφει:

Το χειμώνα του 2020 η μπάντα του Mdou Moctar συναντήθηκε στην Niamey, πρωτεύουσα του Νίγηρα, για να ηχογραφήσει μερικά τραγούδια εν όψει του LP Afrique Victime. Μέναμε στα περίχωρα της πόλης, στο σπίτι ενός φίλου. Μια μέρα βγήκαμε ήσυχα μπροστά στο σπίτι για να βιντεοσκοπήσουμε τα τραγούδια. Παρά την σχετική μας απομόνωση, ο ήχος της μπάντας τράβηξε τον κόσμο. Εκείνο που ξεκίνησε με το να παίξουμε απλά εμείς οι τέσσερεις μερικά τραγούδια μπροστά σε μια κάμερα εξελίχθηκε σε μια σειρά ξέφρενων συναυλιών επί τρεις νύχτες, μαζεύοντας εκατοντάδες πρόθυμους ακροατές. Κάθε βράδυ, παιδιά απ’ όλη την πόλη, έκαναν ουρά μπροστά στην πόρτα μας, μετά την βραδινή τους προσευχή. Αυτές οι παραστάσεις ήταν εντελώς αυθόρμητες και εντελώς απρογραμμάτιστες. Χάρη στο κοινό μας πετύχαμε να καταγράψουμε την εντυπωσιακή ενέργεια μιας τυπικής συναυλίας στη Niamey. Ενθουσιαστήκαμε γι’ αυτό, κι ελπίζουμε κι εσείς να το απολαύσετε.

Αφρική, θύμα τόσων εγκλημάτων.

Αν σιωπήσουμε θα μας αποδεκατίσουν.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Πες μου γιατί συμβαίνει αυτό.

 

Απ’ την φυλακή στα βραβεία Νόμπελ

Έκαναν πίσω στον Μαντέλα

Αφρική, θύμα τόσων εγκλημάτων.

Αν σιωπήσουμε θα μας αποδεκατίσουν…

 

Ο άνεμος γεννήθηκε στην Τυνησία.

Εισέβαλε σ’ όλη την Αραβία.

Αφρική, θύμα τόσων εγκλημάτων…

 

Ω Καντάφι, έφυγες.

Σε ποιόν άφησες την ήπειρό σου, την Αφρική;

Αφρική, θύμα τόσων εγκλημάτων.

Αν σιωπήσουμε, θα μας αποδεκατίσουν.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Πες μου γιατί συμβαίνει αυτό.

Once upon the time…

Δευτέρα 23 Φλεβάρη (00.33) >> Τώρα οι «ευαισθησίες» και τα ξεσκολισμένα avatar του δυτικού «δημοκρατισμού» επιβάλλουν την υπεράσπιση των βασιλοφρόνων, των βασιλοχουντικών, και όλων των παρόμοιων. Στο ιράν (γιατί όχι κι αλλού;), κατά των «μουλάδων», που ως γνωστόν είναι «δολοφόνοι και καταπιεστές» όπως άλλωστε είναι «συμμορίτης», «τρομοκράτης» οποιοσδήποτε στέκεται ουσιαστικά απέναντι στους δυτικούς ιμπεριαλισμούς, μικρούς και μεγάλους. (Ποιός τα λέει αυτά; Ο “συλλογικός Epstein”. Ποιός τα τρώει; Ε….)

Για το ιράν ο «βασιλιάς» (ο «διάδοχος του θρόνου», παράσιτο / γυιός του ψοφισμένου πια Ρεζά Παχλαβί…) θεωρείται το απαύγασμα της … δημοκρατίας. Υποθέτουμε ότι θα υπάρχει και διαδοχικό σχήμα της «σαβάκ», της θηριώδους μυστικής αστυνομίας του πατέρα του….

Υπήρξε όμως μια εποχή, όχι μακρινή, που τα ανταγωνιστικά κινήματα ήταν στ’ αλήθεια κινήματα – όχι ποζεράδικες παρελάσεις ευαίσθητων υπνοβατών. Υπήρξε μια εποχή όπου ο βασιλιάς στην Τεχεράνη («σάχης») ήταν νο 1 εχθρός όχι μόνο για τους ιρανούς και τις ιρανές αλλά και για τους πρωτοκοσμικούς – εκείνους που είχαν ριζοσπαστική πολιτική συνείδηση.

Στις 2 Ιούνη του 1967 ο «σάχης» μετά της συζύγου ήταν επίσημος προσκεκλημένος της «δημοκρατικής» κυβέρνησης της δυτικής γερμανίας για 9ήμερη επίσημη επίσκεψη (για πληρωμένες διακοπές δηλαδή)… συνοδευόμενος απ’ την μυστική του αστυνομία, σε συνεργασία με τις δυτικογερμανικές υπηρεσίες…

Στις 2 Ιούνη του 1967 το ριζοσπαστικό anti-imp κίνημα στη δυτική γερμανία (έχοντας αφετηρία τον πόλεμο στο βιετνάμ…) έκανε τα πρώτα αιματηρά βήματα της ωρίμανσής του. Διαδηλώνοντας όχι μόνο κατά της ιρανικής βασιλικής χούντας αλλά και εναντίον της κυβέρνησής του:

Μια άλλη δυτικογερμανική οργάνωση αντάρτικου πόλης πήρε το όνομά της απ’ την ημερομηνία της δολοφονίας του Ohnesorg: η «2 Ιούνη»…

Ξέρουμε: αυτά είναι πολύ παλιά… Ξέρουμε: τώρα δεν υπάρχει ούτε καπιταλισμός ούτε ιμπεριαλισμός… Αλλά κι αν υπάρχουν τους αντιμετωπίζουμε αποφασιστικά: κάνουμε ποδήλατο και γιόγκα, πάμε στον ψυχολόγο, καταπίνουμε ηρεμιστικά και κάνουμε απειλητικές διακηρύξεις περί «ανατροπής»…. (Καμιά φορά παρελαύνουμε κιόλας, με τον καφέ στο ένα χέρι και το τηλεχειριστήριο στο άλλο…)

Αλλά η ιστορία και η εργατική μνήμη είναι πεισματάρικες. Ειδικά για την λεγόμενη «αριστερά» (του κράτους και του κεφάλαιου!). Τι να πει άραγε γι’ αυτόν που έχει ξαναγίνει («γεωπολιτικά») επίκαιρος, και υπερασπιζόταν τους … «μουλάδες» πριν καμιά 25αριά χρόνια διαβλέποντας με ακρίβεια το μέλλον;

Ο Fidel Castro στην Αβάνα το 2010 (μεταγλωτισμένος στα αγγλικά):

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ο τριγωνισμός του (αμερικανικού και όχι μόνο) πενταγώνου 1

Δευτέρα 23 Φλεβάρη (00.22) >> Το παρακάτω 3λεπτο video δείτε το σαν ένα μικρό, ελάχιστο «μάθημα». Διαφωνούμε μόνο στο τελικό συμπέρασμα∙ λέμε το γιατί στη συνέχεια.

Κατ’ αρχήν δεν είναι σωστό να ονομάζει κάποιος στρατηγική την αλληλουχία ορισμένων ενεργειών μόνο και μόνο επειδή προέρχονται από κάποιο κράτος. Αν το ψοφιοκουναβιστάν (ή, νωρίτερα το Joνυσταλεάν…) ή οποιαδήποτε άλλη δυτική ολιγαρχία ήταν σε θέση να έχει «στρατηγική» αντάξια της λέξης, αν ήταν σε θέση να παίζει-σκάκι, θα το είχε αποδείξει σίγουρα … στο εσωτερικό του! Το «μια στο καρφί και μια στο πέταλο», έχοντας σα μοναδικό «όπλο» στο μεν εσωτερικό το κρατικό φασισταριό του ICE στο δε εξωτερικό τον ήδη ηττημένο / αποτυχημένο «οικονομικό» πόλεμο και, στο τέλος, τα (προς βύθιση…) αεροπλανοφόρα και τις προβοκάτσιες των υπηρεσιών, αυτά δεν συγκροτούν «στρατηγική». Είναι απλά τακτικισμός που έχει ξεπέσει σε οπορτουνισμό – και ό,τι κάτσει. Απέναντι σε «αμφισβητίες» που έχουν στρατηγική! Όχι τώρα. Εδώ και πολλά χρόνια!

Η πιο συντριπτική απόδειξη του ότι «δεν κάθεται τίποτα» ως αυτή τη στιγμή (και, κατά συνέπεια, ότι η λέξη «στρατηγική» είναι υπερβολικά καλωσυνάτη έως παραπλανητική….) έρχεται απ’ το ουκρανικό πεδίο μάχης – αλλά και απ’ την μέση Ανατολή. Για το πρώτο θα γράψουμε σε επόμενη ευκαιρία.

Αλλά για την μέση Ανατολή (ή «δυτική Ασία» όπως είναι ο νεωτερικός όρος, καθότι το «Ανατολή» κατάγεται απ’ την οριενταλιστική γεωγραφία των δυτικών…), επειδή δεν υπάρχει κάποιο είδος στρατιωτικής προέλασης σε βάρος των στοχεύσεων και των μεθοδεύσεων της Ουάσιγκτον, του Λονδίνου, της Αθήνας και του Τελ Αβίβ, οι βιαστικές και οι ρηχές σκέψεις και εκτιμήσεις (για να μην μιλήσουμε για τους εγκάθετους) οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η Ουάσιγκτον και οι θεοναζί σύμμαχοί της … έχουν το πάνω χέρι! Και ότι αυτό οφείλεται στον φοβερό και τρομερό σχεδιασμό τους που αντέχει τον χαρακτηρισμό «στρατηγική».

Don’t believe the hype!!!

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ο τριγωνισμός του (αμερικανικού και όχι μόνο) πενταγώνου 2

Δευτέρα 23 Φλεβάρη (00.16) >> Η 7η Οκτώβρη του 2023, η «εισβολή του al Aqsa», ολοκλήρωσε πια το ιστορικό της καθήκον; Κρίνουμε ότι απ’ το καλοκαίρι του 2025 και μετά – με ιδιαίτερη ένταση τώρα – αυτό συμβαίνει.

Μπορούμε να το εξηγήσουμε (ακόμα και το αποδείξουμε!) – αλλά ξέρετε τι συμβαίνει: οι περιθωριακοί εδώ είναι περιθωριακοί. Δεν έχουν «διδακτορικά διεθνών σχέσεων», δεν είναι «ειδικοί» πληρωμένοι από υπηρεσίες (όχι επειδή δεν μπορούσαν, αλλά επειδή έφτυσαν στα μούτρα του δοτού «κύρους»…), δεν είναι πληρωμένοι με κανέναν τρόπο…. Είναι εργάτες, σκέτοι εργάτες, εργατική τάξη σα να λέμε, χωρίς φρου φρου κι αρώματα, και ως εκ τούτου καλύτερα να το βουλώσουν.

Δεν!!…

Οπότε:

Η 7η Οκτώβρη του 2023 βρυκοκαλακιάζει, και θα βρυκολακιάζει αιώνια στην ιστορία του δυτικού ιμπεριαλισμού στον 21ο αιώνα! Βρυκολακιάζει όπως η επίθεση της Ντιέν Μπιεν Φου την άνοιξη του 1954 (εναντίον των γάλλων κατοχικών) και η επίθεση της Τετ τον Γενάρη του 1968 (εναντίον των αμερικάνων) στο βιετνάμ βρυκολάκιαζαν στους εφιάλτες των δυτικών ιμπεριαλισμών το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα: πού ακούστηκε ότι οι ξυπόλητοι μπορούν να νικήσουν τους «αστακούς» ή να τους δημιουργήσουν τόσο σοβαρά προβλήματα ώστε να αρχίσουν να μετράνε ανάποδα  μέρες, μήνες, αν χρειαστεί και χρόνια ως την τελική ήττα τους – ενόσω θα σκοτώνουν, θα σκοτώνουν, θα σκοτώνουν όσο περισσότερο μπορούν;

Στις 6 Οκτώβρη του 2023, στις 5 και στις 4 εκείνου του μήνα ή έναν, δυο, τρεις μήνες πριν, το ιράν δεν ήταν όχι «πρώτος» αλλά ίσως ούτε καν στόχος πια. Οι «συμφωνίες του Αβραάμ» (συμμαχίες των αραβικών πετροχουντών με το Τελ Αβίβ κατά της Τεχεράνης) έδειχναν να ολοκληρώνονται, και οι … «μουλάδες» δεν θα μπορούσαν να ξεμυτίσουν. Όσο για το ευρασιατικό project; Θα τέλειωνε εγκαίρως κάπου στα σύνορα της κίνας…

Αλλά συνέβη το απίστευτο. Οι ξυπόλητοι έσπασαν τα κάγκελα της φυλακής τους, εισέβαλαν στο «άβατο» των δυτικών ιμπεριαλισμών (ποτέ κανείς στην βαριά ιστορία της Παλαιστινιακής αντίστασης πριν δεν είχε πράξει κάτι τέτοιο!!!) νικώντας κάθε απόσπασμα θεοναζί, απαρτχάιντ στρατού που βρήκαν μπροστά τους. Νικώντας το τόσο πολύ ώστε τα ίδια τα θεοναζί αρχηγεία διέταξαν την δολοφονία των δικών τους αξιωματικών και στρατιωτών (και, εννοείται, κάθε μη ένοπλου…) για να γλυτώσουν απ’ το πολιτικό, ταπεινωτικό βάσανο της ανταλλαγής αιχμαλώτων…

Ξέρουμε: είμαστε μόνιμα κατηγορούμενοι ότι μιλάμε με ιδιοτελή γλώσσα. Αλλά δεν έχει καμία σημασία το εναντίον μας κατηγορητήριο. Σημασία έχει ότι στις 7 Οκτώβρη του 2023 μια χούφτα παρτιζάνων σ’ ένα «ξεχασμένο» (πλην κρίσιμο στον εξελισσόμενο ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό / 4ο παγκόσμιο πόλεμο) κατεχόμενο τόπο έριξαν μια κλωτσιά και γύρισαν ανάποδα την κλεψύδρα του ιστορικού χρόνου! Ο χώρος και ο χρόνος ήταν ένα παγωμένος κόμπος εκεί∙ και μέσα σε 3 ή 4 ώρες έλιωσε, προς άγνωστες κατ’ αρχήν κατευθύνσεις αλλά πάντως όχι υπέρ των κυρίαρχων (σ’ αυτούς άρεσε ο πάγος…)

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ο τριγωνισμός του (αμερικανικού και όχι μόνο) πενταγώνου 3

Δευτέρα 23 Φλεβάρη >> Αν τα πιο πάνω σας φαίνονται αιρετικά δεν κάνετε λάθος. Είναι! Όμως αντί να ασχοληθεί κάποιος να αντιμετωπίσει την «αίρεση», θα ήταν πιο χρήσιμο να ερευνήσει την αρτιότητα της «ορθοδοξίας».

Σύμφωνα λοιπόν μ’ αυτήν (την «ορθοδοξία») αφού οι θεοναζί κατατρόπωσαν διαδοχικά την Παλαιστινιακή αντίσταση, την Hezb’ Allah (και τέλος! δεν κατατρόπωσαν κανέναν άλλον…) στράφηκαν άνετοι κι ωραίοι κατά της «μαμάς» Τεχεράνης… Επιτιθέμενοι στις 13 Ιούνη του 2025 (ημέρα Παρασκευή, έχει σημασία αυτό για τους μουσουλμάνους) σ’ έναν πόλεμο που η «ορθοδοξία» λέει ότι οι θεοναζί «σακάτεψαν» το ιρανικό καθεστώς….

Μάλισταααααα… Δυο λεπτά όμως. Αν πράγματι το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς είχε «σπάσει τα χέρια» της Τεχεράνης (την Παλαιστινιακή αντίσταση, την Hezb’ Allah, την Ansar Allah, τις ιρακινές PMU) γιατί να ασχοληθεί με όλα τα ρίσκα με το «κεφάλι»; Θα (μας) πουν: για να ξεμπερδεύει…

Έχουμε την εντελώς αντίθετη γνώμη. Στοιχειοθετημένη.

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Πυρηνικά όπλα; Μόνο τα δικά μας!

Δευτέρα 23 Φλεβάρη (00.08) >> Ο Eyeliner (ο αμερικάνος αντιπρόεδρος Vance) ανησυχεί (λέει): αν η Τεχεράνη αποκτήσει πυρηνικά όπλα, τότε θα θέλουν κι άλλοι εκεί γύρω. Οπότε (λέει) θα γίνει χάος.

Εύλογο έως γλυκούτσικο ακούγεται, αν εξαιρέσουμε ότι ο Eyeliner παρά το νεαρό της ηλικίας του έχει κενά μνήμης και γνώσης. Υπάρχει κάποιος στη γειτονιά με πυρηνικά, και αυτό είναι η σοβαρή πλέον αιτία που και άλλοι θέλουν (αν θέλουν, δεν τους κάνουμε παρέα!) να αποκτήσουν τα δικά τους.

Μα ποιος είναι αυτός που δεν απασχολεί τον Eyeliner; Μια κυρία που υπήρξε πρωθυπουργός του, ονόματι Golda Meir, δήλωσε κάποτε:

Πρώτον, δεν έχουμε πυρηνικά, και δεύτερον αν χρειαστεί θα τα χρησιμοποιήσουμε.

Αν κάποιος έλεγε κάτι παρόμοιο σε, ας πούμε, ένα εστιατόριο, κάτι του είδους πρώτον, δεν έχω λεφτά, και δεύτερον θα φάω τον περίδρομο θα τον μάζευαν. Δεν θα τον σέρβιραν. Αλλά το θεοναζί απαρτχάιντ καθεστώς έχει ειδική μεταχείριση: μπορεί να τρώει όσο κόσμο θέλει επειδή δεν έχει πυρηνικά αλλά μπορεί να τα χρησιμοποιήσει. Αν χρειαστεί.

Πότε προβλέπεται να χρειαστεί;

(Η Ισλαμαμπάντ έχει υποσχεθεί στην Τεχεράνη ότι αν χρειαστεί θα την δανείσει μερικές «κεφαλές». Αν χρειαστεί… Υποθέτουμε ότι και η Πγιονγκγιάγκ, παλιός και σταθερός σύμμαχος της Τεχεράνης, έχει υποσχεθεί κάτι ανάλογο.

Αν χρειαστεί – πάντα…)

Μηχανουργία…

Δευτέρα 23 Φλεβάρη (00.06) >> Ο Elon-με-το-αλυσοπρίονο δήλωσε πρόσφατα πως θα σταματήσει την παραγωγή των tesla (η αλήθεια είναι ότι δεν θα λείψουν από κανέναν…) και ότι θα «δώσει το βάρος του» (εννοεί το βάρος των δολαρίων που του δίνουν) στην παραγωγή ανθρωπόμορφων ρομπότ.

Μάλλον το έχει μετανοιώσει. Ίσως να γίνει καστανάς – είναι μια τίμια δουλειά.

Στη διάρκεια του φετινού Φεστιβάλ της Άνοιξης (που αλλού; στην κίνα) πριν μια βδομάδα μεταξύ άλλων όχι μία, όχι δύο, αλλά τέσσερεις εταιρείες (Noetix, Unitree, MagicLab και Galbot) έκαναν επίδειξη των ανθρωπόμορφων ρομπότ που έχουν φτιάξει σ’ αυτό το χρονικό σημείο: στα τέλη του 2025 / αρχές του 2026. Ο Elon-με-το-αλυσοπρίονο μελαγχόλησε: δεν ξέρετε τι γίνεται στην κίνα είπε…

Η επίδειξη της Unitree ήταν αυτή. Αν έχετε δει το video δεν χάνετε κάτι να το ξαναδείτε:

Από τεχνολογική άποψη δεν χρειάζεται να πει κάποιος κάτι, ούτε καν ο Elon-με-το-αλυσοπρίονο: το θέμα έχει λήξει.

Υπάρχει όμως μια ακόμη πλευρά, που οι κινεζικές εταιρείες την υποδαυλίζουν συστηματικά (και εύλογα): η εξοικείωση. Στην πιο πάνω performance τα ρομποτικά ανθρωποειδή παράγουν ένα εντυπωσιακό (και άψογο με κριτήρια ομαδικού χορού πολεμικών τεχνών) αποτέλεσμα. (Επιπλέον η συνύπαρξη με ανθρώπους χορευτές κάνει την τελειότητά τους εντονότερη…) Δεν είναι απειλητικά. Είναι εντυπωσιακά, σχεδόν γοητευτικά. (Αυτός είναι άλλωστε ο λόγος που μετά την επίδειξη οι παραγγελίες εκτοξεύτηκαν…) Πόσο μακριά λοιπόν πρόκειται να πάνε οι σχέσεις του είδους μας με τις μηχανές;

Δεν μπορούμε να κάνουμε προβλέψεις. Όμως αν κάναμε δεν θα ήταν αισιόδοξες. Τουλάχιστον όχι για την τρέχουσα γενιά και μια ή δυο επόμενες. Για παράδειγμα ένα ρομποτικό pet αυτού (ή και ακόμα ανώτερου) τεχνολογικού επιπέδου, που εκτός από «συντροφιά» και χαριτωμένες ζημιές θα έκανε και άλλα πράγματα (για παράδειγμα θα ήταν ο ηλεκτρονικός φύλακας του σπιτιού ως βάση όλων των αισθητήρων και λοιπών γκάτζετς επιτήρησης του χώρου) θα γινόταν όχι απλά ανάρπαστο. Θα γινόταν τρόπος (ανθρώπινης) ζωής: με όλες τις χάρες ενός ζωντανού τετράποδου, χωρίς καμία απ’ τις συνηθισμένες απαιτήσεις του (φαγητό, χέσιμο, κλπ). Κι αν είχε ενσωματωμένη δυνατότητα ομιλίας (αυτό που λέγεται «τεχνητή νοημοσύνη»); Ε, τότε…

Η απώλεια της δια-ανθρώπινης (και της δια-ζωϊκής) συναίσθησης έχει ξεκινήσει ήδη∙ δεν φταίνε οι κινέζοι μηχανικοί γι’ αυτό. Όμως η μηχανική υποκατάσταση του ζωντανού, στην καθημερινή ζωή, στην μαζική βιομηχανική παραγωγή, στις υπηρεσίες (και στον πόλεμο…) αλλάζει την πίστα αυτής της απώλειας. Την εκτοξεύει – γοητευτικά.

Αυτό το ονομάζουμε ήδη (τεχνολογικό) δυσανθρωπισμό. Μπορεί να θεωρηθεί το τελευταίο στάδιο πριν τον μισανθρωπισμό.

Εμφανίζεται σα ζωντανό παραμύθι. Αλλά δεν φαίνεται ο.κ. – σωστά;

California

Δευτέρα 16 Φλεβάρη >> To 1977. Τότε που δεν ήταν silicon valley… Αλλά ξενοδοχείο: μπορούσες να πας όποτε θες αλλά δεν μπορούσες να φύγεις… (Οι ιδιοκτήτες του ήταν ανθρωποφάγοι…)

Οι eagles σε μια ερμηνεία του Hotel California το 1994:

Πόλεμος 1

Δευτέρα 16 Φλεβάρη (00.43) >> Ναι. Ακούγεται (και θα ακούγεται) πολύ στην παρακμιακή δύση: «πόλεμος». Αλλά περί τίνος πρόκειται; Έχουν καταλάβει οι πληβειακοί πληθυσμοί, οι εργατικές τάξεις, τι σημαίνει αυτό σήμερα; Ή πέφτουν θύματα των «ψυχολογικών επιχειρήσεων», του αποπροσανατολισμού που οργανώνουν τα δυτικά παρακμιακά αφεντικά;

Μια σοβαρή ένδειξη, σχεδόν απόδειξη, ότι συμβαίνει το δεύτερο είναι αυτή:

Οι δυτικοί ανησυχούν για έναν πόλεμο που ΘΑ (που ΜΠΟΡΕΙ να) γίνει … στο μέλλον… Όχι για τον πόλεμο που ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΗΔΗ!!! Κι αυτή η (επιτρέψτε μας: ανιστόρητη) παρ-αίσθηση είναι ήδη καταστροφική: επιτρέπει στα αφεντικά να συσκευάζουν τις (πολεμικές, ιμπεριαλιστικές) τακτικές τους ως ένα μαύρο-σύννεφο-στο-βάθος-του-ορίζοντα ενόσω τις μεθοδεύουν όχι μόνο σήμερα αλλά και χτες, και προχτές∙ εδώ και χρόνια. Τεμαχίζοντας τον ιστορικό χρόνο σ’ ένα χτες «ειρηνικό», σ’ ένα σήμερα «ειρηνικό μεν αλλά κάπως ζορισμένο, προετοιμασίας με σφιγμένα δόντια», ενόψει ενός «πολέμου κάπου στο μέλλον», εξασφαλίζουν (τα αφεντικά) στους εαυτούς τους όλο το περιθώριο να κρύψουν τις πραγματικές αιτίες, τα κίνητρα και τα συμφέροντά τους, και οπωσδήποτε το «είδος του πολέμου» που αντιστοιχεί στην κρίση/αναδιάρθρωση που λέγεται «4η βιομηχανική καπιταλιστική επανάσταση»… Δίνοντας ως δόλιο αντίδωρο στους υποτελείς την δυνατότητα να απωθούν διαρκώς τα «κακά – μελλοντικά – μαντάτα», να τα απωθούν στο χώρο και στο χρόνο, αναβάλοντας την ουσιαστική αντίστασή τους, μένοντας έρμαια σε οποιοδήποτε δημαγωγικό carpet bombing… (π.χ.: «χιλιάδες δολοφονίες αγνών διαδηλωτών στο ιράν»….)

Ένα εύκολο τρικ γι’ αυτόν τον αποπροσανατολισμό: η αντίληψη του πολέμου που «ΘΑ» γίνει (και όχι του πολέμου που γίνεται ΉΔΗ!) ανακαλεί εικόνες … απ’ τον 2ο παγκόσμιο∙ ή, ακόμα πιο σωστά, απ’ την σε αρκετά σημεία παραπλανητική φιλμογραφία / αναπαράσταση του 2ου παγκόσμιου. Ο πόλεμος που «ΘΑ» γίνει (και ανησυχεί το πόπολο) θα είναι… εισβολή χιλιάδων τανκς εδώ ή εκεί (σε πρωτοκοσμικό έδαφος), ναυμαχίες, αερομαχίες, βομβαρδισμοί, καταφύγια… Συνεπώς το υγιεινιστικό πραξικόπημα 2020 – 2022 ΔΕΝ ήταν παγκόσμιος πόλεμος. Όπως δεν ήταν / είναι η σφαγή στη Γάζα ή/και η αντάρτικη αντιστασιακή δράση στη μέση Ανατολή, η ως τις ρίζες των μαλλιών των δυτικών αφεντικών συμμετοχή τους στο Παλαιστινιακό Ολοκαύτωμα, οι «εργολαβικοί» πόλεμοι, οι πειρατείες σε εμπορικά πλοία, οι οικονομικές τιμωρίες, τα σχέδια και οι μεθοδεύσεις επιστρατεύσεων, η με πολλούς τρόπους υποτίμηση της ζωής, της αξιοπρέπειας, της δουλειάς εκατομμυρίων υποτελών (και, αλλά καθόλου μόνο, πρωτοκοσμικών), όλα όσα συνιστούν το παγκόσμιο πόλεμο που γίνεται ΗΔΗ, όλα αυτά λοιπόν ΔΕΝ περιλαμβάνονται στον πόλεμο που «ΘΑ» γίνει… Μελλοντικά… Το 2030 (!!!) ίσως…

Κι αφού όλα αυτά ΔΕΝ περιλαμβάνονται, οι όποιες αντιδράσεις επιτρέπεται να είναι συγκρατημένες, κόσμιες, «ευγενικές», συγκαταβατικές, «λογικές»: να μην-ζητούν-το-αδύνατο, να μην ματώνουν και, κυρίως, να μην απειλούν στα σοβαρά και στ’ αλήθεια τις εξουσίες των πολεμοκάπηλων…

Ενδείκνυται επίσης το «ηρεμιστικό» χαπάκωμα.

Έχουμε χρόνο…

Έχουμε; Αν τα χρονικά ορόσημα κατασκευάζονται απ’ τα αφεντικά για την δική μας πειθαρχημένη κατανάλωση τότε ναι. Ως το … 2030 «έχουμε χρόνο»… Αν, αντίθετα, ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός και η στρατιωτική διαχείριση της δυτικής παρακμής έχουν την δική τους ατσάλινη προέλαση, τότε απ’ το 2001, το 2003, το 2010, το 2020 χάνουμε διαρκώς χρόνο! Η αόρατη κλεψύδρα αδειάζει γρήγορα χωρίς να κοιτάζει την δική μας μελαγχολία….