Οι ανοικτές πληγές της Αφρικής 1

Δευτέρα 13 Νοέμβρη. Ο κλασσικός δυτικός επιχειρηματικός εισβολέας σ’ αυτό το κομμάτι της Σαχάρα είναι ο γαλλικός ενεργειακός κολοσσός που εξορύσσει ουράνιο στο νίγηρα: η Areva. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η Randgold Resources, που εξορύσσει χρυσό στο μάλι, και έχει έδρα στο νησί Jersey (ένα διάσημο φορολογικό παράδεισο), λίγο έξω απ’ τη γαλλία.

Τα αποτυπώματα της γαλλίας βρίσκονται παντού. Στην αλγερία, στη λιβύη. Και, τώρα, εδώ: στην Azawad. Οι ντόπιοι αφρικάνοι αποφάσισαν να αλλάξουν τα σύνορα της μετα-αποικιακής μοίρας τους. Οι Tuareg ξεσηκώθηκαν, τα όπλα και το θάρρος τους, μαζί με την υποστήριξη όλων όσων γύρισαν απ’ την εξορία στη λιβύη το 2011, θα ξανάγραφαν την ιστορία και την δικαιοσύνη στην Azawad. Το Timbuktu αναγεννήθηκε.

Το πρόβλημα ήταν ότι η αναγέννηση του Timbuktu ήταν ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Και «ο λευκός άνθρωπος» θορυβήθηκε. Είχε ένα καινούργιο δηλητήριο απέναντι στους ιθαγενείς: την «ισλαμική τρομοκρατία». Άνοιξε έτσι η πόρτα στην λεγεώνα των ξένων και στους αμερικάνους πεζοναύτες. Η προσθήκη του «τζιχαντισμού» στην πολιτική διαχείρισης αυτής της πλούσιας σε πρώτες ύλες περιοχές της αφρικής ξαναφάρδυνε τον δρόμο που είχε δυσκολέψει κατά την «μετα-αποικιακή» περίοδο.

Ο proxy χαρακτήρας της «ισλαμικής τρομοκρατίας» στην Azawad – ο τρόπος που δουλεύει σε συνεργασία με τα συμφέροντα του «λευκού ανθρώπου» και των αφρικάνων συμμάχων του – έχει υποδειχθεί από δύο παρατηρητές με γνώση του τι συμβαίνει στην Σαχάρα.

Στα δύο του βιλία The Dark Sahara (2009) και The Dying Sahara (2013) ο βρετανός ανθρωπολόγος Jeremy Keenan εντοπίζει τις ρίζες της «ισλαμικής τρομοκρατίας» στην Azawad στις μυστικές υπηρεσίες της αλγερίας (DRS) και στον «παγκόσμιο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» των ηπα. Η τεκμηριωμένη θέση του είναι ότι τα συμφέροντα της αλγερίας και της αμερικής συνδέθηκαν γύρω στο 2002 – 2003. Με μια κουβέντα: μετά την 11η Σεπτέμβρη οι ηπα έψαχναν για εχθρούς, και η αλγερία εφηύρε έναν: την al-Qaeda στο Μάγκρεμπ.

Ήταν ό,τι χρειαζόταν. Η αλγερία αγόρασε αμερικανικά όπλα και την υποστηρίξη των ηπα. Και η Ουάσιγκτον ανακάλυψε ξαφνικά ότι έχει μια καινούργια αποστολή στην ενεργειακά πλούσια αφρική. Φτιάχτηκε η africom (η αμερικανική στρατιωτική διοίκηση αφρικής), και μαζί της διάφορες αμερικανικές πρωτοβουλίες. Για παράδειγμα η «πρωτοβουλία του Sahel» (το 2002) και η «διασαχαριακή αντιτρομοκρατική συνεργασία» (το 2005).

Ο δρόμος για την ενέδρα στο Tongo Tongo (όχι μακριά απ’ το Timbuktu), όπου σκοτώθηκαν 4 αμερικάνοι πεζοναύτες, είχε ανοίξει.

Οι ανοικτές πληγές της Αφρικής 2

Δευτέρα 13 Νοέμβρη. Ένας άλλος βρετανός φίλος της Azawad, o Andy Morgan (μάνατζερ των Tinariwen, αυτής της σπουδαίας μπάντας των Tuareg) έδειξε κι αυτός τα βρώμικα κόλπα μιας άλλης κυβέρνησης της περιοχής, μια ακόμα αποτυχημένης μετα-αποικιακής κυβέρνησης: του μάλι. Έγραψε σχετικά το 2012, μεταφέροντας τα λόγια ενός απ’ τους ηγέτες των Tuareg και εκπροσώπους της Azawad, του Hama Ag Sid’ Ahmed:

Η al-Qaeda εξοπλίστηκε και φυτεύτηκε στην περιοχή μας απ’ την κυβέρνηση του μάλι, την δεκαετία πριν το 2012… Τους έφεραν στην περιοχή του Timbuktu και μετά στο Kidal… Όλες οι επιχειρήσεις τους ξεκινούσαν απ’ το μάλι και πάντα γυρνούσαν εκεί. Στο μάλι είναι το καταφύγιό τους. Όλοι ξέρουν ότι οι τρομοκράτες είναι σε επαφή με αξιωματικούς του στρατού, και ότι οι πολιτικοί του Bamako συναντούν τους εμίρηδες των τρομοκρατών τακτικά.

Το εθνικό κίνημα για την απελευθέρωση της Azawad στην εξέγερση του 2012 προσπάθησε να τα βάλει με την «ισλαμική τρομοκρατία», αλλά μέσα σε λίγους μήνες ηττήθηκε απ’ το «ισλαμιστικό» πρόγραμμα. Εκεί που ήταν ένα μικρής αξίας δίκτυο τρομοκρατών οι «ισλαμιστές» ξαφνικά και μυστηριωδώς διακήρυξαν την απόφασή τους να καταλάβουν όλο το μάλι· αν όχι τον κόσμο ολόκληρο.

Τα αφεντικά των «ισλαμιστών» (οι αλγερίνοι; οι μαλινέζοι;) και τα αφεντικά των αφεντικών τους (οι γάλλοι; οι αμερικάνοι;) έπρεπε να κτυπήσουν τον κώδωνα κινδύνου· για να αντιμετωπίσουν την απελευθέρωση της Azawad. Οπότε έγινε ένα πραξικόπημα στην πρωτεύουσα του μάλι, τον Μάρτη του 2012. Μέσα σε λίγους μήνες εισέβαλαν οι γάλλοι. Και με μαγικό τρόπο οι «ισλαμιστές τρομοκράτες» εξαφανίστηκαν λίγο πολύ.

Το πρόβλημα λύθηκε: η απειλή μιας ανεξάρτητης Σαχάρας – της Azawad – αντιμετωπίστηκε. Και ο «λευκός άνθρωπος» ξαναπήρε τον έλεγχο. Σήμερα, πέντε χρόνια μετά, έτσι συνεχίζουν τα πράγματα. Οι πραξικοπηματίες, η γαλλική λεγεώνα των ξένων και οι αμερικάνοι πεζοναύτες, παραμένουν. Και ίσως αυξηθούν.

Γιατί οι Tuareg δεν πρόκειται να φύγουν. Δεν πρόκειται να πάνε πουθενά. Και συνεχίζουν να ονειρεύονται την ανεξαρτησία τους.

Θα ξεγελαστούν με την διεθνή επιτυχία της μουσικής τους; Με το πολιτιστικό εμπόρευμα; Ελπίζουμε πως όχι…

Οι ανοικτές πληγές της Αφρικής 3

Δευτέρα 13 Νοέμβρη. Υπάρχει όμως κάτι ακόμα: μπορεί να το καταλαβαίνουν και να μην το λένε, μπορεί και όχι. Αν η ανεξαρτησία της Azawad θεωρείται επικίνδυνη απ’ το Παρίσι ή την Ουάσιγκτον δεν είναι επειδή οι Tuareg θα αξιοποιούσαν μόνοι τους τις πρώτες ύλες της περιοχής. Αλλά επειδή θα μπορούσαν να διαπραγματευτούν την αξιοποίησή τους με αντίπαλους του γαλλικού ή του αμερικανικού κεφάλαιου. Κινέζικες, ρώσικες, ή γερμανικές εταιρείες.

Όπως συνέβαινε τις ηρωϊκές εποχές της πρωτοκοσμικής αποικιοκρατίας, η κατάληψη εδαφών (και η εξόντωση, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, των πληθυσμών και, κυρίως, της θέλησής τους για αυτοδιάθεση) δεν ωθείται μόνο απ’ την ακόρεστη δίψα για κατάκτηση πρώτων υλών ή γεωπολιτικών θέσεων. Αυτή θα μπορούσε να χορτάσει και με εμπορικές συμφωνίες· χάντρες και καθρεφτάκια έναντι ουρανίου ή χρυσού… Ωθείται, επιπλέον, απ’ τον φόβο ότι οι αντίπαλοι θα προτείνουν καλύτερες εμπορικές συμφωνίες· και θα κερδίσουν. Οπότε η κατάκτηση, αδιάφορο αν είναι επίσημη ή ανεπίσημη, ρητή ή άρρητη, είναι μονόδρομος.

Σα να λέμε: και η υποσαχάρια αφρική είναι ένα απ’ τα πεδία του 4ου παγκόσμιου πολέμου. Αυτό μπορεί να μην κάνει τα πράγματα πιο εύκολα. Όμως μας συνδέει: αυτούς και αυτές εκεί, εμάς εδώ, άλλους κι άλλες πιο πέρα…

(φωτογραφία: απ’ την εξέγερση των Tuareg το ’12)

Ανταγωνιστές

Κυριακή 12 Νοέμβρη. Ο «κλασσικός» μαραθώνιος, δεν είναι ο μοναδικός· αυτό είναι γνωστό. Λιγότερο γνωστό είναι ίσως ότι σήμερα, εκτός εκείνου στην Αττική, γίνεται στην Istanbul ένας αγώνας δρόμου με διπλάσια συμμετοχή. Είναι ο 39ος στη σειρά, και περιλαμβάνει στη διαδρομή του μια απ’ τις γέφυρες της πόλης· την σύνδεση ευρώπης – ασίας.

Εκτός απ’ τις πάμπολλες διεθνείς συμμετοχές, ο αυριανός μαραθώνιος στην Istanbul έχει κι αυτό το χαρακτηριστικό: θα τρέξουν πολλοί απ’ τους πρόσφυγες πολέμου (4 εκατομύρια…) που ζουν στην τουρκική επικράτεια.

Βηρυττός 1

Κυριακή 12 Νοέμβρη. Η ιδέα να “παραιτηθεί” ο πρωθυπουργός του λιβάνου Hariri απ’ το Ριάντ, με ανακοίνωση μέσα από σαουδαραβικό κανάλι, είναι σίγουρο ότι ξεπήδησε απ’ το κεφάλι του τοξικού πρίγκηπα. Τρομερά σχέδια δουλεύονται εκεί μέσα! Κι αμέσως οι καλοθελητές βιάστηκαν να εκτιμήσουν ότι είναι «κίνηση ματ» που θα διαλύσει τον λίβανο.

Ο λίβανος δεν έχει διαλυθεί ακόμα, κι όλα επιβεβαιώνουν την γνώμη του γνωστού δημοσιογράφου Robert Fisk (που είναι παλιά καραβάνα στη μέση ανατολή, με πάμπολλες «άκρες»). Ότι, δηλαδή, οι λιβανέζοι μπορεί να μην είναι τόσο πλούσιοι όπως οι σαουδάραβες, είναι όμως εξυπνότεροι.

Ούτε καν το ίδιο του κόμμα (πόσο μάλλον η Χεζμπ’ αλλάχ ή ο χριστιανός πρόεδρος Aoun) δεν έχει αναγνωρίσει αυτήν την «παραίτηση». Όλοι στο λίβανο ζητούν να γυρίσει ο Hariri στη Βηρυττό, κι αν επιμένει να παραιτηθεί να το κάνει εκεί, σύμφωνα με τις προβλεπόμενες διαδικασίες. Συμβαίνει, λοιπόν, η εξής φάρσα: ο τοξικός πρίγκηπας διέταξε τον Hariri να παραιτηθεί (απειλώντας τον με διάφορους τρόπους που δεν είναι του παρόντος να αναφέρουμε) επειδή είχε την φαεινή ιδέα ότι έτσι θα προκαλέσει πολιτική κρίση στο λίβανο… Αλλά το αποτέλεσμα ως τώρα είναι το ακριβώς αντίθετο: οπαδοί και πολιτικοί αντίπαλοι του Hariri ζητούν την επιστροφή του θεωρώντας τον ακόμα πρωθυπουργό!

Το ενδιαφέρον είναι ότι και η Ουάσιγκτον ζητάει το ίδιο. Ο υπ.εξ. Tillerson δεν φαίνεται να συμπαθεί το κόλπο του τοξικού πρίγκηπα. Δήλωσε προχτές ότι αναγνωρίζει τον Hariri σαν πρωθυπουργό του λιβάνου. Και προειδοποίησε ότι είναι αντίθετος στο να μετατραπεί ο λίβανος σε πεδίο πολέμου «εξωτερικών δυνάμεων». Διευκρίνισε πως αν ο Hariri επιμένει να παραιτηθεί θα πρέπει να το κάνει στη Βηρυττό, με επίσημο τρόπο, επιτρέποντας στην κυβέρνηση του λιβάνου να λειτουργήσει κανονικά. Εν τέλει, η δήλωση του εναντίον της εμπλοκής τρίτων στα εσωτερικά του λιβάνου σημαδεύει και το Ριάντ: η παραίτηση του Hariri έτσι όπως έγινε βρωμάει διαταγή ή εκβιασμό απ’ τον τοξικό πρίγκηπα.

Είναι ο Tillerson «εκτός γραμμής» κάποιων μηχανισμών του αμερικανικού βαθέος κράτους; Ίσως. Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που ενώ η Ουάσιγκτον κατηγορεί το ιράν σαν «κέντρο της παγκόσμιας τρομοκρατίας» δεν εγκρίνει τις proxy μεθοδεύσεις εναντίον του που κατεβάζει η κούτρα του τοξικού πρίγκηπα: το ίδιο έγινε και με τον σχεδόν πόλεμο που κήρυξε κατά του κατάρ.

Θα γυρίσει ο Hariri για να παραιτηθεί κανονικά; Ίσως. Έτσι κι αλλιώς η οικογένειά του ζει στη σαουδική αραβία, και άνετα μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν όμηρος απ’ τον τοξικό και τον κύκλο του – για την περίπτωση που ο Hariri άλλαζε γνώμη μόλις έμπαινε στο λιβανέζικο εναέριο χώρο. Όμως αν το Ριάντ ήλπιζε σε «ταραχές λίγω αιφνιδιασμού» έχει χάσει. Οκτώ μέρες μετά, και με τις διάφορες διεθνείς δηλώσεις «υπέρ της σταθερότητας» του λιβάνου (βασικός παράγοντας της οποίας είναι και η Χεζμπ’ αλλάχ), οι «παράγοντες» της λιβανέζικης εξουσίας θα πρέπει να έχουν βρει ακόμα και τον διάδοχό του.

Έχουν διαμορφώσει και την τακτική τους: όσο αργεί να γυρίσει στη Βηρυττό ο Hariri τόσο μεγαλώνει η πιθανότητα να απευθυνθεί το λιβανέζικο καθεστώς στο συμβούλιο ασφαλείας του οηε: θέλουμε πίσω την πρωθυπουργάρα μας!!!

(Φαίνεται ότι ένας κίνδυνος που απειλεί τον λίβανο σ’ αυτή τη φάση, όχι ασήμαντος, είναι κάποιες μυστικές υπηρεσίες. Η τρομοκρατία για να πούμε το όνομα της απειλής… Υπάρχει πάντα, φυσικά, και το ισραήλ…)

Βηρυττός 2

Κυριακή 12 Νοέμβρη. Επειδή είναι στη «γειτονιά» καλό θα είναι να ξέρουμε. Κατά τον καλά πληροφορημένο Fisk, στην αγγλική καθεστωτική independent:

Όταν το αεροπλάνο του Saad Hariri προσγειώθηκε στο Ριάντ το βράδυ της 3ης Νοέμβρη, το πρώτο πράγμα που είδε ήταν μια ομάδα σαουδαράβων αστυνομικών να κυκλώνουν το αεροπλάνο. Όταν αποβιβάστηκε του κατάσχεσαν το κινητό του, όπως κι εκείνα των σωματοφυλάκων του. Έτσι ο πρωθυπουργός του λιβάνου φιμώθηκε.

Ο Hariri ήταν σε υπουργικό συμβούλιο την Παρασκευή 3 Νοέμβρη. Τότε πήρε ένα τηλέφωνο, που του ζητούσε να πάει στον βασιλιά της σαουδικής αραβίας Salman [σ.σ.: τον πατέρα του τοξικού πρίγκηπα]. O Hariri, που εκτός από λιβανέζικη έχει και σαουδαραβική υπηκοότητα, έφυγε αμέσως. Δεν λες όχι σε έναν βασιλιά, ακόμα κι αν τον είχες δει πριν λίγες μόνο μέρες. Ειδικά αν το βασίλειο χρωστάει στην Oger, εταιρεία του Hariri, 9 δις δολάρια. [σ.σ.: υπάρχει και η αντίθετη άποψη, ότι η εταιρεία του Hariri είναι που χρωστάει…] Γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα γι’ αυτό που λέγεται τον τελευταίο καιρό «η σαουδική αραβία έχει ξεμείνει από ρευστό».

… Δεν περίμενε να του συμβεί κάτι τέτοιο. Πράγματι, ο Hariri είχε κλείσει συναντήσεις στη Βηρυττό την επόμενη Δευτέρα [6 Νοέμβρη] με το δντ, την παγκόσμια τράπεζα και διάφορα ραντεβού για το ζήτημα της ποιότητας της ύδρευσης στο λίβανο· δεν είναι αυτά που θα έκανε κάποιος που σκέφτεται να παραιτηθεί απ’ το πόστο του. Ωστόσο οι λέξεις που διάβαζε – άλλοι τις είχαν γράψει – στην τηλεοπτική παραίτησή του βρίσκονταν απόλυτα στη γραμμή των λόγων του πρίγκηπα Mohamed bin Salman και του τρελού προέδρου των ηπα που μιλάει εναντίον του ιράν με την ίδια οργή, όπως και ο αμερικάνος υπουργός άμυνας…

Όταν τέτοια γράφονται και κυκλοφορούν ακόμα και στη γενικά σύμμαχο προς το Ριάντ αγγλία, είναι πολύ δύσκολο να πιάσουν τα κόλπα αυτής της σαουδαραβικής δυναστικής φράξιας που προσπαθεί να πιαστεί απ’ τα μαλλιά της. Κάνει έναν καταστροφικό πόλεμο κατά της υεμένης τον οποίο δεν μπορεί να κερδίσει, αντίθετα μπορεί να της στοιχίσει περισσότερους βαλιστικούς πυραύλους στο κεφάλι· άνοιξε καυγά με το κατάρ, που όχι μόνο δεν τον κέρδισε, αλλά έδωσε την ευκαιρία στην ανταγωνίστρια Άγκυρα να κατέβει στρατιωτικά νοτιότερα και στην Τεχεράνη να κάνει ακόμα πιο χειροπιαστή την σχέση της με την Ντόχα· και τώρα ανοίγει καυγά με το λιβανέζικο καθεστώς, που όχι μόνο δεν τον κερδίζει αλλά κινδυνεύει να θεωρηθεί αναξιόπιστη και να χάσει τις επιρροές της (στο λίβανο) – ενώ βρίσκεται ήδη κατηγορούμενη.

Όχι άσχημα για μια παρακμιακή κλίκα, δεν συμφωνείτε;

Ο μεσίτης

Κυριακή 12 Νοέμβρη. Αφού το ελληνικό βαθύ κράτος ήθελε να σπρώξει 200.000 βλήματα πυροβολικού «κάπου», χωρίς να φαίνεται που, ΔΕΝ μπορούσε να υπογράψει απευθείας διακρατική συμφωνία με το Ριάντ. Αυτό το τελευταίο ήθελε μόνο 100.000, του φτάνανε· όχι 300.000.

Ο μόνος τρόπος να γίνει η «μαύρη» δουλειά ήταν να υπογραφτεί deal με κάποιον μεσίτη. Για 300.000. Στη συνέχεια, αυτός θα έστελνε τις 100.000 στο Ριάντ και τις 200.000 «κάπου αλλού» – χωρίς να φαίνεται το ελληνικό κράτος…

Εκεί ήταν που χάλασε την δουλειά ο έλληνας ταξίαρχος (διευθυντής αμυντικών προγραμμάτων και κυρίων συμβάσεων) κάνοντας έξαλλο τον ψεκασμένο (πολιτικό εκπρόσωπο του βαθεος κράτους και, κατά συνέπεια, υπεύθυνο της “μαύρης” αποστολής των 200.000 οβίδων “κάπου”). Τι έκανε ο ταξίαρχος, πιθανόν εν αγνοία του για το τι παίζει; Έδωσε στον επίσημο εκπρόσωπο της σαουδαραβικής χούντας τηλέφωνα πιστοποιημένων ελληνικών μεταφορικών εταιρειών για την μεταφορά των 100.000 οβίδων στο λιμάνι. Αν, όμως, οι σαουδάραβες έπαιρναν οι ίδιοι το φορτίο που τους ενδιέφερε, ποιος και πως θα “έστελνε” (μαϊμουδένια) τις υπόλοιπες 200.000 (με προορισμό “κάπου αλλού”) μαζί με τις 100.000, δήθεν προς σαουδική αραβία; Η αυτοτελής και με σαουδαραβικό διακανονισμό μεταφορά μόνο 100.000 βλημάτων χάλαγε την δουλειά της μεταφοράς των 300.000 πακέτο!

Έγιναν τόσο έξαλλοι ο ψεκασμένος και το ελληνικό πεντάγωνο, που ήθελαν να κρεμάσουν τον ταξίαρχο!!! Μετά το σκέφτηκαν λίγο πιο ψύχραιμα, και αποφάσισαν να τον μεταθέσουν. Μια μέρα πριν είχε προλάβει ο μεσίτης να τηλεφωνήσει στον ταξίαρχο, για να του πει (όχι μ’ αυτά τα λόγια…): μαλακία έκανες, τώρα την γ…ες!

Αυτά έγιναν το περασμένο καλοκαίρι. Η δουλειά “χάλασε” και φαίνεται ότι την χάλασε ο ταξίαρχος που “αναγνώρισε” ουσιαστικά τον απεσταλμένο του σαουδαραβικού καθεστώτος βγάζοντας στην άκρη τον μεσίτη· χαλώντας άρα όλο το κόλπο που μόνο μέσω του μεσίτη μπορούσε να ευοδωθεί. Αλλά ο παλιοταξίαρχος έκανε και αναφορές, αφού (φαίνεται ότι) τα πήρε στο κρανίο για την μεταχείρισή του απ’ τον πολιτικό του προϊστάμενο.

Έτσι μάθαμε κι εμείς ότι περισσεύουν πολλά βλήματα, που το ελληνικό βαθύ κράτος θα ήθελε “να επενδύσει κάπου”…

Κάθε εμπόριο για καλό 1

Σάββατο 11 Νοέμβρη. Ο υπουργός εξωτερικών της κύπρου δήλωσε ότι η χώρα του θα στείλει περισσότερα ελαφρά όπλα και πυρομαχικά που δεν χρειάζεται πια στους κούρδους του ιράκ σαν υποστήριξη του αγώνα τους κατά του ισλαμικού κράτους.

Ο Ιωάνης Κασουλίδης δήλωσε την Παρασκευή ότι η κύπρος έχει στείλει ήδη δύο φορτία επιθετικών όπλων σερβικής κατασκευής τύπου zastava και πυρομαχικά στους κούρδους μαχητές, τα οποία παραλήφθηκαν απ’ τις αρχές των ηπα…

Αυτό είναι απόσπασμα (περίπου το μισό) από χθεσινό τηλεγράφημα του διεθνούς ειδησειογραφικού πρακτορείου associated press. Θα αναφωνήσουμε «πάνω στην ώρα»: γράφαμε προχτές (πολυπλόκαμη – αλλά σουπιά!):

…η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ έχουν ακολουθήσει συστηματικά αυτήν την τακτική, την αγορά, δηλαδή, φορητών όπλων (αυτομάτων) και πυρομαχικών απ’ την «βαλκανική αγορά» (κυρίως την σερβία…) μέσω εικονικών εταιρειών και φυτευτών «αντιπροσώπων» / μεσολαβητών, με πλαστά πιστοποιητικά «τελικού χρήστη», προκειμένου να εξοπλίζουν στη συρία «συμμάχους» τους, είτε τμήματα του isis είτε της al-Nusra… … Οι “εξαιρετικά λίγοι” ενδιαφερόμενοι για 200.000 βλήματα πυροβολικού μπορεί να είναι, τελικά, ένας: ακολουθώντας τον ποιον θέλει η Ουάσιγκτον να κρατήσει καλά εξοπλισμένο στο συριακό πεδίο μάχης είναι εύκολο να τον βρείτε…

Κάθε εμπόριο για καλό 2

Σάββατο 11 Νοέμβρη. Δώστε, τώρα, σημασία στα ψέμματα του τηλεγραφήματος που είναι ψέμματα του υπ.εξ. της νότιας κύπρου. Πρώτον, δεν υπάρχει εδώ και πάρα πολλούς μήνες isis στο ιράκ τον οποίο να πολεμούν οι εκεί κούρδοι!!! Η τελευταία μεγάλη μάχη ήταν η ανακατάληψη της Μοσούλης μετά από πολιορκία και καταστροφή πολλών μηνών (στις αρχές του καλοκαιριού). Αλλά εκεί δεν συμμετείχαν οι pesmerga! Ακόμα περισσότερο: τις ελάχιστες περιοχές που ελέγχει ακόμα ο isis τις πολιορκεί ο ιρακινός στρατός και οι pmu! Κανένας ιρακινός κούρδος δεν βρίσκεται σε αναμέτρηση με τον isis εδώ και πολύ πολύ καιρό…

Δύο τινά συμβαίνουν λοιπόν: είτε οι αμερικάνοι εξοπλίζουν τους κούρδους του ιράκ για να επιτεθούν κατά του συριακού στρατού (πράγμα που δεν μπορούμε να το αποκλείσουμε αλλά το θεωρούμε ελάχιστα πιθανό)· είτε τα όπλα δεν πηγαίνουν εκεί, αλλά στις ypg. Στη συρία…

Δεύτερον, τα «σερβικής κατασκευής zastava με τα πυρομαχικά τους», που δεν τα χρειάζεται άλλο η νότια κύπρος…. Αν δεν κάνουμε λάθος η νότια κύπρος έχει έναν ολιγάριθμο «στρατό», την αποκαλούμενη «εθνική φρουρά». Και δεν έχει φορητά επιθετικά όπλα «σερβικής κατασκευής» – ψωνίζει απ’ αλλού. Ναι μεν δεν συμμετέχει στο νατο, αλλά τα στρατιωτικά ψώνια της είναι συμβατά με τις νατοϊκές προδιαγραφές. Ψωνίζει απ’ το ισραήλ (αλλοίμονο!), τις ηπα, την αγγλία, τη γερμανία, την γαλλία, την ελλάδα… Επιπλέον αυτό το «μας περισσεύουν» θα μπορούσε να είναι αστείο: πόσα φορτία όπλων «περισσεύουν ακόμα» στη νότια κύπρο;

Η δική μας εξήγηση είναι ότι η νότια κύπρος χρησιμεύει σαν hub για την μεταφορά όπλων και πυρομαχικών προς το συρο-ιρακινό πεδίο μάχης, πιθανόν σαν «ενδιάμεσος αγοραστής» ή απλά σαν προσωρινό πάρκινγκ. Οι παραλήπτες όμως (θεωρούμε εύλογο) ότι δεν είναι πλέον οι pesmerga· αν ήταν ποτέ ο τελικός προορισμός. Είναι οι ypg.

Το ότι δεν λέγεται είναι επίσης εύλογο…

Κάθε εμπόριο για καλό 3

Σάββατο 11 Νοέμβρη. Μέχρι πριν λίγες βδομάδες οι αμερικάνοι μετέφεραν τακτικά μεγάλα φορτία όπλων απ’ το ιρακινό κουρδιστάν στις ypg – οδικά. Φαίνεται ότι αυτό βόλευε για τεχνικούς λόγους (κατάλληλο αεροδρόμιο για μεταγωγικά στο ιρακινό κουρδιστάν). Μετά την προώθηση, όμως, του ιρακινού στρατού και των pmu σε μεγάλο μήκος των συνόρων ιράκ – συρίας, σχεδόν ως το τριεθνικό με την τουρκία, αυτή η διαδρομή έχει «ζορίσει». Δεν ξέρουμε αν έχει κοπεί εντελώς· αν συνεχίζεται είναι, πάντως, κάτω απ’ τα μάτια τόσο της Βαγδάτης όσο και της Άγκυρας. Καμία απ’ τις δύο δεν θέλει τον συνεχιζόμενο εξοπλισμό είτε των pesmerga είτε των ypg….

Μπορείτε, τώρα, να συνδυάσετε ακόμα καλύτερα τα δεδομένα για τους παραλήπτες της «μαύρης» αποστολής (που ωστόσο έχει στραβώσει ως τώρα) των 200.000 οβίδων πυροβολικού που «περίσσευαν στον ελληνικό στρατό» (πολλά περισσεύματα σε Αθήνα και Λευκωσία, δεν συμφωνείτε;) Στο ερώτημα: «γιατί ήταν ‘μαύρη’ και όχι ‘άσπρη’ σαν τα deal που όλο καμάρι ανακοίνωσε ο νοτιοκύπριος υπ.εξ.» η απάντηση μπορεί να αναζητηθεί είτε σε «μαύρες» πληρωμές, είτε στο ότι η Αθήνα δεν θέλει να «εκτεθεί» χοντρά· απέναντι στην Άγκυρα ας πούμε… Ή, ακόμα, και την Βαγδάτη.

Ενδεχομένως υπάρχει και μια ακόμα εκδοχή, που συνδυάζει τις δύο προηγούμενες. Η «μαύρη» παραγγελία των οβίδων που «περισσεύουν» απ’ την Αθήνα (να) είναι αμερικανικής προέλευσης – όπως και των σερβικών όπλων και πυρομαχικών, που «περίσσεψαν» απ’ τη Λευκωσία.

Δεν ξέρουμε αν ο ελληνοκύπριος υπ.εξ. βγήκε και έκανε τις δηλώσεις του επειδή κινδύνευε να βρεθεί στη θέση του έλληνα φίλου του. Υποθέτουμε πάντως ότι κάποιοι στη φαιορόζ κυβερνητική παρέα (όχι ο ψεκασμένος ή ο ογκόλιθος) δεν θα ήθελαν να χρεωθούν τα παραμύθια που είπε ο κυρ Κασουλίδης.