Tag: ιδεολογία

Το πείραμα!

Δευτέρα 28 Δεκέμβρη. Οι …. γιατροί και οι βοηθοί τους εξανάγκασαν τους … να πάρουν μέρος· αυτοί δεν ήξεραν τι θα γίνει και δεν είχαν συναινέσει… Οι … ήταν διάφορων εθνικοτήτων. Τα πειράματα είχαν σχεδιαστεί για να βοηθήσουν τον …. στρατό, να δημιουργηθούν καινούργια όπλα, να βρεθούν τρόποι θεραπείας των στρατιωτών και να ενισχύσουν την …. ιδεολογία.

Μετά τον … πόλεμο οι συγκεκριμένοι γιατροί δικάστηκαν και καταδικάστηκαν… Το δικαστήριο αποφάσισε τους κανόνες των μελλοντικών πειραμάτων. Πρώτος κανόνας είναι η ελεύθερη συναίνεση των πειραματοζώων. Αυτό σημαίνει ότι τα άτομα θα πρέπει να είναι σε θέση να ασκήσουν ελεύθερα την δύναμη της επιλογής, χωρίς την παρέμβαση οποιασδήποτε μορφής βίας, εξαπάτησης, ψέμματος, εξαναγκασμού, υπερβολής, ή άλλης μορφής κρυμμένης μορφής περιορισμού ή καταναγκασμού· και θα πρέπει να έχουν ικανοποιητική γνώση και αντίληψη των στοιχείων που τα αφορούν, έτσι ώστε να είναι σε θέση να πάρουν μια εύλογη και διαυγή απόφαση. Αυτό το τελευταίο σημαίνει ότι πριν την κατάληξη σε μια θετική απάντηση απ’ την μεριά του, το άτομο θα πρέπει ξέρει τα χαρακτηριστικά, την διάρκεια και τον σκοπό του πειράματος· την μέθοδο και τα μέσα με τα οποία αυτό θα γίνει· όλα τα ανεπιθύμητα αποτελέσματα και τους κινδύνους που θα πρέπει να αναμένονται λογικά· και τις συνέπειες που είναι πιθανό να υπάρξουν στην υγεία του ή σε τρίτους εξαιτίας της συμμετοχής του στο πείραμα.

Το καθήκον και η ευθύνη για την επαλήθευση της ποιότητας της συναίνεσης πέφτει σε κάθε άτομο που ξεκινάει, διευθύνει ή εμπλέκεται στη διενέργεια του πειράματος. Είναι προσωπικό καθήκον και ευθύνη που δεν μπορεί να μετατεθεί σε άλλον χωρίς κάτι τέτοιο να τιμωρηθεί.

Τι είναι τα πιο πάνω; Από που προέρχονται; Θα πούμε στη συνέχεια. Εκείνο που δεν λέγεται είναι το τι σημαίνει αν τα πειραματόζωα δεν ξέρουν ότι συμμετέχουν σε πείραμα· αν νομίζουν ότι απολαμβάνουν ένα «επιστημονικό δώρο» για το καλό της υγείας τους…

Αυτό είναι που ισχύει από χτες στα κράτη μέλη της ε.ε. Χιλιάδες, εκατομύρια υποτελείς καλούνται να συμμετάσχουν «εθελοντικά» σ’ ένα πείραμα αγνοώντας καν και καν ότι αυτό κάνουν. Οι περιβόητες «προσωρινές άδειες έκτακτης ανάγκης» προς τις ακόμα πιο περιβόητες φαρμακο-μαφίες, αυτές που έχουν ήδη δοθεί κι εκείνες που θα δοθούν, δεν είναι παρά ο ευφημισμός της συνέχισης της «φάσης 3» των δοκιμών τους… για τα επόμενα 2 χρόνια… Εξ ού και όλα τα «δεν ξέρουμε», «θα δούμε» και λοιπά και λοιπά.

Το ότι οι φαρμακο-μαφίες συνεχίζουν τα πειράματά τους, αυτή τη φορά πληρωμένες απ’ τα κράτη (που, φυσικά, γνωρίζουν) και σε πλήρη άγνοια των «αντικειμένων» τους, σε συνδυασμό με τη νομική ασυλία που έχουν κατοχυρώσει προκαταβολικά για οτιδήποτε «πάει στραβά» από τώρα και για τα επόμενα χρόνια, θα έπρεπε να είναι αρκετό για να αφήσουμε την χαρά της «απελευθέρωσης μέσω πλατφορμών» για τους πρωθυπουργούς, τις πολιτικές βιτρίνες και περσόνες, τους αρχιπαπάδες, τους στρατηγούς και κάθε δημαγωγό που θέλει να διαφημίσει την πραμάτεια της γενετικής μηχανικής… Κανείς άλλος να μην πατούσε τα ποδάρια του στα εμβολιαστικά κέντρα!

Δυστυχώς ο ψυχολογικός πόλεμος και οι εκβιασμοί θεωρούνται αυτονόητες τακτικές «φροντίδας υγείας», και έχουν πιάσει τόπο – σίγουρα εν μέρει. Γι’ αυτό και θα ενταθούν.

Τώρα: τα πιο πάνω της πρώτης παραγράφου αφορούν τα πειράματα που έκαναν οι ναζί γιατροί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στη διάρκεια του Β παγκόσμιου· και η δεύτερη και τρίτη παράγραφος αφορούν τον «κώδικα ηθικής» (για τα ιατρικά πειράματα) που διαμόρφωσε το δικαστήριο της Νυρεμβέργης, αυτό που δίκασε και καταδίκασε τους ναζί γιατρούς / πειραματιστές.

Αρκετοί θα είπαν τότε, το 1947, «ποτέ ξανά»… Όποιος νομίζει πως ισχύει οτιδήποτε από εκείνον τον «κώδικα ηθικής» σήμερα, με τα τωρινά «αόρατα» πειράματα, ας μείνει ήσυχος… Όλα πάνε καλά…

Κι όποιος νομίζει ότι τα τωρινά «αόρατα» πειράματα δεν γίνονται (και) για να βοηθήσουν τον …. στρατό, να δημιουργηθούν καινούργια όπλα, να βρεθούν τρόποι θεραπείας των στρατιωτών και να ενισχύσουν την …. ιδεολογία, ας ξαπλώσει…

(φωτογραφία: Ποιό ήταν αυτό; Το “πρώτο”; Το “δεύτερο”; Το “τρίτο”; Και ποιοί είπαμε ότι το έχουν καβαλήσει τώρα;)

Δύση εναντίον κίνας και το ανάποδο: η περίπτωση ενός τσαχπίνη (9)

Κυριακή 27 Δεκέμβρη. Ίσως οι παλιότεροι καταλάβετε ποια «τάξη» σωματικότητας ευνοούσε αυτή η προσέγγιση· γνωστή, άλλωστε, σε όλες τις παραδοσιακές θεραπευτικές γνώσεις οπουδήποτε στον κόσμο, που στηρίζονται σε αφεψήματα: τον οισοφάγο, το πεπτικό σύστημα… Αυτό το «παλιό» θεραπευτικό «σώμα γνώσης» αντιστοιχεί και σε μια συγκεκριμένη υλική εννόηση του ανθρώπινου σώματος, άσχετα και πέρα απ’ τις όποιες φυσικές ή/και μετα-φυσικές εννοιολογήσεις του.

Ισχύει αυτό και για τον τρόπο Β; Υπήρξε / υπάρχει και σ’ αυτόν μια συγκεκριμένη «παράσταση» του σώματος – που – κινδυνεύει; Ασφαλώς ναι!! Για τον τρόπο Β η νοσο-γονική διαδρομή ξεκινάει απ’ τις κοινωνικές σχέσεις (: να τις κάψουμε: ζήτω η γενικευμένη κοινωνική απομόνωση!…)· προχωράει στην είσοδο του αναπνευστικού συστήματος, μύτη και στόμα (: να τα φράξουμε…)· και, χωρίς ενδιάμεσα στάδια, καταλήγει στα πνευμόνια (: διασωλήνωση / τεχνητή αναπνοή) και στις εντατικές. Σ’ αυτήν την δόλια «φονξιοναλιστική» αναπαράσταση του κοινωνικού και του ανθρώπινου σώματος μπροστά στην απειλή του τσαχπίνη, έλειπαν / λείπουν κρίσιμα σημεία: η διαδρομή των αναπνευστικών σωλήνων, και φυσικά το πεπτικό σύστημα σαν διανομέας θεραπευτικών υλικών στο σώμα… Για την ακρίβεια: οι πρώτοι ξαναεμφανίστηκαν στον «οδικό χάρτη», για ελάχιστα δευτερόλεπτα… Για όσο χρειάζεται η μακριά μπαντονέτα να μαζέψει «υλικό για εξέταση» PCR… Ξαφνικά, χωρίς εξηγήσεις, και αστραπιαία (ώστε να μην χρειαστούν τέτοιες!) η δυτική ιατρική αναγνώρισε / αναγνωρίζει ότι εκεί, στον οισοφάγο υπάρχουν (ή δεν υπάρχουν…) «συγκεντρώσεις του ιού»…. Ωστόσο αυτό το εκεί, ο οισοφάγος, είναι απλά ένα θέατρο, ένα πλατώ· εκεί δεν γίνεται ανοσολογική μάχη (λέει η δυτική ιατρική)… Συνεπώς, για παράδειγμα, ένα αρκετά καυτό ρόφημα, ΔΕΝ θα διαλύσει το προστατευτικό «λίπος» του covid αχρηστεύοντάς τον… όχι….

Ήταν, άραγε, παράλειψη, κάποια αβλεψία στη συγκρότηση του τρόπου Β η αιτία που «ξεχάστηκε» στις δυτικές αναπαραστάσεις του απειλούμενου σώματος τόσο η αναπνευστική διαδρομή και το πεπτικό σύστημα όσο και η κινεζική παραδοσιακή ιατρική; Μήπως αυτήν την τελευταία την αγνοούσαν οι δυτικοί «ειδικοί»; Όπως θα δούμε αμέσως μετά καθόλου! Τέτοιες «παραλείψεις» ήταν σκόπιμες. Ήταν κρίσιμες για να «σωματικοποιηθεί» η (προσωρινή) αδυναμία των φαρμακο-μαφιών να πουλήσουν την γενετική τους πραμάτεια σαν θεραπεία. Το κάθε ανθρώπινο σώμα έπρεπε να νοιώθει απόλυτα αδύναμο και απροστάτευτο έξω απ’ το καταστατικό των απαγορεύσεων (άρα έξω απ’ το κρατικό «σώμα προστασίας»…) μέχρις ότου φτάσει η συνθετική βιολογία… Μια μηχανή νέου τύπου για την οποία μιλήσαμε νωρίτερα, στην περί ταιηλορισμού αναφορά.

Μήπως, έστω, η κινεζική παραδοσιακή ιατρική είναι άγνωστη στους δυτικούς; Καθόλου. Είναι γνωστή – και απορριπτέα μετά βδελυγμίας! Διεθνώς, σίγουρα απ’ το 2019, έχοντας μπροστά τους τις δυτικές φαρμακο-μαφίες, την «τιμολογιακή πολιτική» τους, τα πειράματά τους και τις δολοφονικές παρενέργειες, μια σειρά κρατών (κυρίως αφρικανικών) ενισχυόμενα απ’ το Πεκίνο, κατάφεραν να φέρουν τις παραδοσιακές ιατρικές μεθόδους στο τραπέζι του Π.Ο.Υ. Ο γ.γ. του οργανσιμού Tedros Ghebreyesus, αφρικανικής / αιθιοπικής καταγωγής (αλλά άσχετος με την ιατρική…), περιέλαβε (το 2019) αυτές τις θεραπείες σ’ ένα ειδικό κεφάλαιο της «11ης διεθνούς ταξινόμησης των ασθενειών» που λειτουργεί σαν σετ κατευθυντήριων οδηγιών για παγκόσμια χρήση. Στα μέσα του 2020, στις 22 Ιούλη, κάποια υπηρεσία του Π.Ο.Υ. και τα αφρικανικά CDC δημιούργησαν μια επιτροπή ειδικών για την ανεξάρτητη επιστημονική αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας και της ποιότητας παραδοσιακών θεραπειών απ’ οπουδήποτε στον κόσμο.

Η σχέση μεταξύ Πεκίνου και διάφορων αφρικανικών κρατών ειδικά σ’ αυτόν τον τομέα κρατάει ήδη απ’ την δεκαετία του ’60. Είναι σχέση συνεργασίας αλλά και ανταγωνισμού, αφού σε διάφορες φάσεις τα αφρικανικά κράτη προωθούν την δική τους παραδοσιακή ιατρική. (Το ζήτημα, ειδικά σε σχέση με την αφρική και τα ιαματικά της βότανα έχει κι άλλη ενδιαφέρουσα πλευρά, που μόνο σαν τίτλο μπορούμε να θίξουμε εδώ: την συστηματική κατασκοπεία που κάνουν οι δυτικές big pharma σε βάρος της αφρικανικής χλωρίδας και των χρήσεών της, για να απομονώνουν τις «δραστικές» ουσίες, να τις πατεντάρουν και να τις πουλάνε σε χάπια… Πράγμα που έχει οδηγήσει σε κινηματικές αλλά και σε δικαστικές συγκρούσεις).

Σε κάθε περίπτωση, και σε σχέση με τον covid, η αποτελεσματικότητα ήπιων, δοκιμασμένων, και με ιστορία θεραπευτικών μεθόδων (συστατικών του τρόπου Α…) ήταν γνωστή στη δύση έγκαιρα.

Αλλά θα χαλούσε το κόλπο, ο τρόπος Β, από πολλές απόψεις.

Τα αιχμάλωτα κύτταρα (η αρχαιολογία)

Δευτέρα 21 Δεκέμβρη. …Ξεκαθαρίσαμε από την αρχή πως στο κέντρο της βιοτεχνολογικής προόδου ο φάρος που φωτίζει ως την άκρη τα επιτεύγματά της και προσανατολίζει τις έρευνες είναι ένα θεώρημα. Aυτό του γονιδιακού πλούτου. Kαι συνακόλουθα το άλλο του μισό. Aυτό της γονιδιακής φτώχειας.

Στη βάση αυτής της πεποίθησης ο κόσμος ξαναχωρίζεται στα δύο. Ένα άρωμα αθανασίας πλανιέται πάνω από την μισή ατμόσφαιρα. Tα σύνορα είναι διαγώνια: θα χωρίσουν πληθυσμούς, συλλογικές “γονιδιακές περιουσίες”, θα χωρίσουν επίσης και τα μεμονωμένα άτομα. Θα διαπεράσουν μονοκοντυλιά το ανθώπιινο είδος και κάθε άλλο. Ένας γονιδιακός βορράς και ένας αντίστοιχος νότος βρίσκονται κι όλας υπό διαμόρφωση, όχι μόνο στο σχήμα της γήινης γεωγραφίας, αλλά και στις ιδιωτικές “σφαίρες”.

Kι όλα τα παλιά (;) ή ελαφρά κουκουλωμένα αξιώματα, της ανωτερότητας (και της κατωτερότητας), της εξυπνάδας (και της ανοησίας), της υγείας (και της αρρώστιας), της ομορφιάς (και της ασχήμιας) ξαναγράφονται με έναν και τον αυτό τρόπο. Aναδιατάσσονται ελκόμενα από τον μαγνητισμό του γενετικού βορρά. H πόλωση, και μόνο η πόλωση, ανάμεσα σε γονιδιακό πλούτο και γονιδιακή ανεπάρκεια μπορεί να δημιουργήσει τα κέρδη που ονειρεύονται τόσοι πολλοί. Πιο σωστά: την πόλωση αυτή θα την οργανώσουν (την οργανώνουν κιόλας), θα την συντηρήσουν, θα την μεγαλώσουν τόσο όσο χρειάζεται να διασφαλιστούν οι ροές προσταγών, προτύπων, κανονισμών, επεμβάσεων, δοξασιών, ρυθμίσεων, εκπτώσεων.

Πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε. Δεν πρόκειται απλά για ένα τεχνολογικό θαύμα. Oύτε για τα συμφέροντα ενός ή δύο κλάδων του καπιταλισμού. Πρόκειται για γενικό υπόδειγμα “ανάπτυξης”. Δεν ζήσαμε κάτι ανάλογο ως τώρα. Oύτε οι προηγούμενοι. Oύτε οι πιο προηγούμενοι.

Aυτό που μας ζητιέται, για να πάρουμε μέρος στο πανηγύρι με την αξία μας, είναι κατ’ αρχήν να γυαλίσουμε όλες τις παλιές ιεραρχήσεις, όλες τις συσσωρευμένες προκαταλήψεις. Kι ύστερα με μια επιδέξια αλλά ειλικρινή προσήλωση να τις ακουμπήσουμε πάνω στα κύτταρά μας. Nα γίνουμε χιλιοστό το χιλιοστό ο χάρτης των πιθανών διορθώσεων μας. Tα υπόλοιπα, τους θριάμβους και τα θυσιαστήρια, θα τα αναλάβει η επιστήμη. Άλλωστε αυτοί οι μικροσκοπικοί είλωτες, οι κυτταρικοί εντολοδόχοι, είναι αληθινά παραγωγικοί. Tυφλοί απέναντι στις μελαγχολίες, τις ανησυχίες και τις ενστάσεις μας, φτιάχνουν κάθε χίμαιρα που μπορούν.

Aν δεν δεχτούμε θα αποκλειστούμε. O αποκλεισμός σημαίνει θάνατο – είναι το ίδιο σαν τις αιρέσεις που αρνούνται μεταγγίσεις αίματος. Mπορούμε λοιπόν να αρνηθούμε οτιδήποτε ουσιαστικά;
Στο χείλος αυτής της ερώτησης αιωρούνται δύο διαφορετικά θέματα. Πρώτον: υπάρχει περίπτωση οι βιοτεχνολόγοι να έχουν “δίκιο”; Tο δεύτερο είναι σημαντικότερο: υπάρχει πλευρά της ζωής που να μην μπορεί να “βιοτεχνολογικοποιηθεί”;

Όταν γράφαμε μεταξύ άλλων και τα πιο πάνω, σε μια σειρά κειμένων με τίτλο «τα αιχμάλωτα κύτταρα», μέρος των «σημειώσεων για έναν αιώνα» (στο περιοδικό 3η γενιά) ήταν ανάμεσα στο φθινόπωρο του 2000 και το καλοκαίρι του 2001. Η συστηματική εμπλοκή με τις βιοτεχνολογίες και η μελέτη / διάβασμα / παρακολούθηση των σχετικών εξελίξεων έμοιαζε τότε αυτονόητο εργατικό καθήκον, ακόμα κι αν ήταν μοναχικό… Μόλις που είχε ανακοινωθεί η «χαρτογράφηση του ανθρώπινου dna» (την πραγματικότητα μόλις του 3% – το υπόλοιπο είχε θεωρηθεί σκουπίδια…) και οι αναγγελίες για έναν θαυμαστό, καινούργιο βιοτεχνολογικό κόσμο έπεφταν σαν χρυσή βροχή.

Καταλαβαίναμε πως τότε ήταν μια καινούργια, επιθετική, γεμάτη τεχνολογική έπαρση «αρχή»· η υπόδειξη ενός καπιταλιστικού μέλλοντος που δεν μας άρεσε καθόλου! Υπήρχαν και πράγματα που δεν θέλαμε ή δεν μπορούσαμε να τα φανταστούμε. Όπως, για παράδειγμα, ότι μετά από 20 χρόνια, οι «νεο-ηλίθιοι», εκείνοι δηλαδή που είναι εξοπλισμένοι με ένα μίγμα άγνοιας και θράσους, θα είναι υπολογίσιμη μάζα στις δυτικές καπιταλιστικές κοινωνίες. Δεν υπολογίζαμε ότι μετά από 20 χρόνια, θα υπήρχαν τόσοι αφελείς που θα πιστεύουν ότι η γενετική μηχανική είναι …. «θεωρία συνωμοσίας»! Ή, έστω, μια απ’ τις συνηθισμένες διαφημιστικές τακτικές για τις οποίες το υπουργείο εμπορίου και οι ενώσεις καταναλωτών πρέπει ευγενικά να ζητήσουν διευκρινίσεις… Δεν υπολογίζαμε, απ’ την άλλη, πως η ανάπτυξη της γενετικής μηχανικής θα γίνει τόσο απρόσκοπτα, όχι επειδή κρυβόταν σε κάποια υπόγεια (το αντίθετο) αλλά επειδή οι «αναπτυγμένες» δυτικές καπιταλιστικές κοινωνίες θα προχωρούσαν κοιτώντας όλο και πιο απελπισμένα στο κενό… Ως το σημείο που πρωτοβουλίες, δράσεις, εγχειρήματα, αναλύσεις και αντιπληροφόρηση ενάντια στις βιοτεχνολογίες, κινηματικές πρακτικές δηλαδή που ήταν ρωμαλέες στα ’80s, θα «εξαφανιστούν» ως δια μαγείας με τον καιρό, έτσι ώστε διάφοροι “νεο-ηλίθιοι” θαυμαστές της κάθε pfizer να βγάζουν τώρα γλώσσα χωρίς συνέπειες.

Θα ήταν πολύ βολικό για τους νεο-ηλίθιους, είτε είναι caradinieri είτε όχι, η κριτική, και μάλιστα η εργατική κριτική στην βιο-πληροφορική Αλλαγή Καπιταλιστικού Παραδείγματος, να ξεκίνησε την ημέρα που εκείνοι ανακάλυψαν το Bergamo σα νεκροταφείο… Δυστυχώς γι’ αυτούς έχει μακρύ παρελθόν· έτσι ώστε να πατάει τόσο γερά που δεν μπορούν να το φανταστούν ούτε και στους χειρότερους εφιάλτες τους. Δεν πρόκειται για «λόγια του αέρα» σαν αυτά που φτιάχνουν το αποπνικτικό περιβάλλον των antisocial media και σια. Είναι Ιστορία. Είναι η ασυνεχής, γεμάτη διακοπές (πράγματι!) ανταγωνιστική ιστορία που κρατάει απ’ την δεκαετία του ’70 – ενάντια στη γενετική μηχανική σαν τμήμα (ήδη από τότε) των κρατικών και καπιταλιστικών διαδικασιών αναβάθμισης της εκμετάλλευσης των σωμάτων…

Δεν θα πούμε περισσότερα για την Ιστορία (μας / σας)· θα ήταν άχρηστο στην τωρινή φάση. Μιλάει η πραγματικότητα· για όσους αντέχουν να την καταλάβουν.

Τowards engineering (προς την μηχανοποίηση)…

Τετάρτη 16 Δεκέμβρη. Με εμπειρίστικη εννόηση της πραγματικότητας «α λα 20ος αιώνας» όλα όσα έχουν συμβεί τους τελευταίους σχεδόν 12 μήνες (και θα συνεχιστούν) μπορούν να αποτιμηθούν υποχρεωτικά με δύο μόνο τρόπους. Είτε όπως σερβίρονται (απ’ τα κράτη, τ’ αφεντικά του βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος και τους κάθε είδους λακέδες και δημαγωγούς)· είτε σαν κάτι απρόοπτο και ανεξήγητο που (δεν μπορεί παρά να) οφείλεται σε «κρυφές» και «μυστηριώδεις» αιτίες. Οι caradinieri ανήκουν στην πρώτη κατηγορία· οι «τερατολόγοι» στη δεύτερη. Πρόκειται για τις δύο όψεις του ίδιου ακριβώς νομίσματος: της απόλυτης ιστορικής άγνοιας.

Καμμία εξέλιξη στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής (και, μιλώντας πια στον 21ο αιώνα, στον καπιταλιστικό τρόπο «ύπαρξης» – χρωστάμε τις θεωρητικές / αναλυτικές εξηγήσεις επ’ αυτού) δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα είναι μελλοντικά «κρυφή» ή «μυστηριώδης»! Γι’ αυτό άλλωστε στάθηκε δυνατό σε δυνατά μυαλά του 19ου και του 20ου αιώνα να τον αναλύσουν διαβάζοντας σωστά τις τάσεις της εξέλιξής του· προβλέποντας άρα, όχι σαν science fiction αλλά σαν κριτική της πολιτικής οικονομίας, τα επόμενα βήματα.

Σήμερα βέβαια, όπως έγινε ήδη με τον Αgaben ή τον Foucault, άνετα ο Marx, η Luxemburg, ο Lenin, ο Lukacs, η σχολή της Φραγκφούρτης, οι Καταστασιακοί ή/και η εργατική αυτονομία θα ρίχνονταν στο λάκο των «συνωμοσιολόγων» ΑΝ τολμούσαν να «ξεμαγέψουν» την υγιεινιστική τρομοεκστρατεία υποδεικνύοντας τις ουσιαστικές κρατικο-καπιταλιστικές τάσεις και εξελίξεις που την γέννησαν και την αξιοποιούν. Σήμερα η μηχανοποίηση της σκέψης έχει κάνει ήδη τόσα βήματα (και θα κάνει περισσότερα, ακόμα και άλματα!) ώστε όχι μόνο είναι εξαιρετικά πιθανό «πετυχημένα» μυθιστορήματα να «γραφτούν» από μηχανές αλλά, επίσης, «έξυπνοι αλγόριθμοι» να επιδείξουν μεγαλύτερη δια-κριτική ικανότητα απ’ αυτήν των επώνυμων κι ανώνυμων εγωπαθών ινστρουκτόρων της πιάτσας!

(video, απ’ το κυπριακο capital tv – χωρίς σχόλια… – Ευχαριστούμε τον Σ…)

Τowards engineering οf everything

Τετάρτη 16 Δεκέμβρη. Έχουμε ξανα-αναφερθεί στις παρακάτω τις κουβέντες· έχουμε τους σοβαρούς λόγους μας να μην τις ξεχνάμε. Πριν 17 χρόνια ένας τύπος είπε τα εξής:

…Είμαστε μια αυτοκρατορία πλέον, και όταν δρούμε δημιουργούμε την δική μας πραγματικότητα. Κι ενόσω εσείς θα μελετάτε αυτήν την πραγματικότητα – με ζήλεια – εμείς θα δρούμε ξανά, δημιουργώντας άλλες νέες πραγματικότητες, τις οποίες θα μπορείτε να μελετήσετε επίσης, κι έτσι θα πηγαίνουν τα πράγματα. Είμαστε πρωταγωνιστές της ιστορίας … και εσείς, όλοι εσείς, θα μείνετε πίσω και απλά θα μελετάτε τι κάνουμε…

Ο “τύπος” αυτός λεγόταν Karl Rove και τότε ήταν “ειδικός σύμβουλος ασφαλείας” του αμερικάνου προέδρου Βuch τoυ Β… Αναφερόταν στην εισβολή στο ιράκ· η «αυτοκρατορία» ήταν οι ηπα… Και ο Rove αποστόμωνε έτσι όσους αμφέβαλαν για το αν η αμερικανική εισβολή είναι «νόμιμη» ή όχι… Σκεφτείτε για λίγο τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόταν την αμερικανική ισχύ: σαν ισχύ των εντυπώσεων… Τελικά οι εντυπώσεις είναι Η αυτοκρατορία!…

Δεκατέσσερα χρόνια μετά, στις αρχές του 2017, το ψόφιο κουνάβι μετά την προεδρική ορκωμοσία του δήλωσε ότι «η συγκέντρωση του πλήθους ήταν η μεγαλύτερη στην ιστορία του θεσμού». Διάφορα καθεστωτικά αμερικανικά μήντια (που δεν τους άρεσε το ψόφιο κουνάβι) δημοσίευσαν φωτογραφίες κάνοντας σύγκριση της ορκωμοσίας του Οbama με εκείνη του ψόφιου κουναβιού· στην πρώτη το πλήθος μπροστά στο άσπρο σπίτι ήταν εμφανώς μεγαλύτερο. Αλλά οι παρατρεχάμενοι του καινούργιου ενοίκου (του ψόφιου κουναβιού) απάντησαν το εξής καταπληκτικό: Δεν έχουν σημασία οι φωτογραφίες… Η πραγματικότητα δεν είναι μία… Υπάρχουν πολλές παράλληλες πραγματικότητες!!!

Χαριτωμένα ανέκδοτα της αμερικανικής ιστορίας; Ναι – εκτός αν ασχολείται κάποιος με την τεχνολογική βάση της καπιταλιστικής κυριαρχίας και την εξέλιξή της. Όποιος κάνει αυτή την περιθωριακή δουλειά μπορεί να το ξέρει κιόλας: οι παράλληλες πραγματικότητες είναι ήδη κοινωνικό γεγονός (σίγουρα στον δυτικό κόσμο) τρεφόμενο και ενισχυόμενο από τεχνολογικές εφαρμογές ευρείας χρήσης / κατανάλωσης! Χάρη σ’ αυτό το γεγονός έχει σταθεί εφικτό ένα τερατώδες ψέμα που ονομάστηκε «πόλεμος σ’ έναν αόρατο εχθρό» και απαρτίζεται από μικρότερα εξίσου τερατώδη ψέμματα, οπλισμένο με την ισχύ της κεντρικής δημαγωγίας και την εγγύηση των καπιταλιστικών κρατών, να συνεχίζει την διαδρομή του (σχεδόν) απτόητο· όπως απτόητη συνεχίζεται η στρατιωτική κατοχή του ιράκ και της συρίας απ’ τον αμερικανικό στρατό και τους συμμάχους του (αλλά εμείς δεν είμαστε ούτε ιρακινοί ούτε σύριοι, οπότε δεν ζούμε σ’ αυτήν την πραγματικότητα…)· όπως απτόητος συνεχίζεται ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», παρότι ήταν απ’ την αρχή ξεκάθαρη η μεγα-προβοκάτσια της 11ης Σεπτέμβρη.

Ως εδώ το πράγμα θα μπορούσε να απωθηθεί σαν «προσωρινή κατάσταση», σαν μια «παρένθεση της Ιστορίας», όπου αργά ή γρήγορα η πραγματικότητα θα γίνει μία και κοινά αποδεκτή. Αλλά όχι: στον πυρήνα της 4ης βιομηχανικής επανάστασης δεν βρίσκονται μόνο οι βιοτεχνολογίες, ο έλεγχος των κυττάρων, ή οι νευροεπιστήμες και η «επιστημονική διαχείριση της συνείδησης», ή τα νέα υλικά… Βρίσκεται επίσης το εμπόριο διαφορετικών πραγματικοτήτων, το εμπόριο έντονων (ευχάριστων ή δυσάρεστων) «εμπειριών» μέσα σ’ αυτές! Με άλλα λόγια ο καπιταλισμός έχει φτάσει στο σημείο να κατασκευάζει όχι μόνο εμπορεύματα αλλά και όλο το πλαίσιο των αισθητηριακών ερεθισμάτων και εννοήσεων που συγκροτούν αυτό που λέμε “κοινωνικό περιβάλλον” – ή, έστω, αντίληψή του.

Εκείνο που τώρα μπορεί να θεωρείται σαν «σκάνδαλο», σαν «εξαίρεση» με αφορμή τον covid είναι ήδη το μέλλον στις τωρινές εκφάνσεις του! Εννοούμε: το μέλλον όπως κατασκευάζεται απ’ τα πιο δυναμικά καπιταλιστικά αφεντικά. Σε συνθήκες «πολλαπλών πραγματικοτήτων» εκείνη που κερδίζει, εκείνη που επιβάλλεται (αφήνοντας τις υπόλοιπες να φυτοζωούν τόσο όσο οι πελάτες τους να βρίσκονται σε μόνιμη κατάσταση παραγωγικής και καταναλωτικής υπνοβασίας ως χειριστές μηχανών) είναι η πιο βίαιη. Σε συνθήκες «πολλαπλών πραγματικοτήτων» το ζήτημα της εξουσίας ξανατίθεται, κι όχι απλά σαν φιλοσοφικό θέμα, ούτε όμως με τους όρους του 20ου αιώνα!

Καταλαβαίνουμε βέβαια. Οι ανόητοι τα κοροϊδεύουν όλα αυτά. Ο.Κ….

(φωτογραφία:

– Θα κάνεις το εμβόλιο;

– Τρελάθηκες; Δεν έχουν τελειώσει ακόμα τα πειράματα στους ανθρώπους!)

Τι ωραία που είναι η «κατάσταση έκτακτης ανάγκης»!

Κυριακή 13 Δεκέμβρη. Βρήκαν παπά, θα θάψουν πεντέξι! Τα υγιεινιστικά πραξικοπήματα θεωρούνται (φαίνεται) πετυχημένα. Τόσο ώστε ο γ.γ. του οηε Antonio Guterres, διακοσμητικός όσο και καλοπληρωμένος, να ζητάει απ’ τα κράτη / μέλη του οργανισμού να κηρύξουν «κατάσταση κλιματικής έκτακτης ανάγκης»…

Ο μελοδραματισμός δεν λείπει απ’ την έκκλησή του. Αν ο covid είχε καθυστερήσει κανά χρόνο, η Μεγάλη Απειλή και το Τέλος του Κόσμου θα ήταν η άνοδος της θερμοκρασίας, το λιώσιμο το πάγων, η άνοδος της στάθμης της θάλασσας, η εξαφάνιση όλων των παραλιακών πόλεων του πλανήτη – επί χίλια!…. Υπάρχουν πολλά κοινά μεταξύ του τσαχπίνη και του διοξειδίου του άνθρακα, μεταξύ των οποίων το πρώτο και χειρότερο είναι αυτό: ό,τι και νάσαι, έμβιος οργανισμός ή χημικό στοιχείο, πρόσεχε να μην πέσεις στα νύχια της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης!

Το παράσιτο Guterres καλεί σε κήρυξη «κατάστασης κλιματικής έκτακτης ανάγκης» μέχρι ότου τα κράτη φτάσουν στο σημείο της «ουδετερότητας στις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα». Ακόμα κι αν εξαφανιστεί εντελώς η πετροχημική τεχνολογία του 20ου αιώνα, ακόμα και τότε θα μένουν πολλά ως το σημείο «επιστροφής στη νέα κλιματική κανονικότητα». (Η λογική αντινομία ανάμεσα στην «επιτροφή» και στους «νεωτερισμούς» ας προσεχθεί ιδιαίτερα παρακαλούμε… Έχει ιδεολογικό ψωμί!)

Η βιομηχανική εκτροφή βοοειδών έχει ήδη κατηγορηθεί για το φαινόμενο του θερμοκηπίου (τα μοσχάρια κλάνουν και οι πορδές τους είναι τίγκα στο μεθάνιο!) – πράγμα που σημαίνει αυτό που συζητιέται ήδη «για χάρη» του covid: αφού οι εργάτες στις βιομηχανίες κρέατος πέφτουν θύματα της covid-μόλυνσης, καιρός να καταργηθούν· και να περάσει η ανθρωπότητα στην eco-friendly παραγωγή πρωτεϊνών από βακτηρίδια. Κι αυτά κλάνουν διοξείδιο βέβαια, αλλά σ’ αυτή τη φάση η τεχνοεπιστήμη θα παραστήσει ότι δεν το ξέρει…

Όταν κι αυτό θα έχει γίνει θα διαπιστωθεί ότι η αναπνοή / εκπνοή 8 ή 9 δισεκατομυρίων ψυχών του είδους μας παράγει ανεπίτρεπτα μεγάλες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα. Για την ακρίβεια αυτή η διαπίστωση θα είναι απ’ τις αρχικές φάσεις «κοινωνικής ευθύνης» στην όποια «κατάσταση κλιματικής έκτακτης ανάγκης»! Το «μη δηλητηριάζεις τον διπλανό σου» είναι ώριμο πια, μετά το «μην μολύνεις τον διπλανό σου». Οι μάσκες θα γίνουν αρχικά απόδειξη υπευθυνότητας και οικολογικής συνείδησης, και λίγο μετά θα γίνουν υποχρεωτικές. Δεν θα είναι, βέβαια, χειρουργικές. Θα έχουν φίλτρα για να συγκρατούν το διοξείδιο του άνθρακα της εκπνοής… Αντίθετα απ’ τις ελπίδες του Agaben, το είδος μας δεν θα έχει πια πρόσωπο. Θα έχει μουσούδα…

Όλα αυτά φαίνονται δυστοπικά (και είναι). Όμως κανείς δεν μπορεί να τα αποκλείσει – αν δεν κόψουμε από τώρα τον «βήχα» των αφεντικών της 4ης καπιταλιστικής βιομηχανικής επανάστασης…

Γιατί και όρεξη έχουν, και μέσα, και ιδέες… Κυρίως: έχουν σκοπούς.

Εξ οικείων τα βέλη

Τρίτη 8 Δεκέμβρη. Το ρημαδογκουβέρνο πουλάει στους υπηκόους του μια «ιδέα» που μυρίζει έντονα αντιγερμανισμό. Θα ζητήσει (λέει) από το Βερολίνο να σταματήσει η Howaldtswerke-Deutsche Werft (HDW) GmbH, μια θυγατρική της ThyssenKrupp, την τεχνολογική υποστήριξη της ναυπήγησης 6 υποβρυχίων τύπου 214 για λογαριασμό της Άγκυρας. Τα υποβρύχια “κτίζονται” στα μεγάλα τουρκικά στρατιωτικά ναυπηγεία Golcuk, στη θάλασσα του Μαρμαρά. Το ελλαδιστάν έχει 4 τέτοια, φτιαγμένα απ’ την ίδια γερμανική εταιρεία, και είναι περήφανο για τα προσόντά τους… Και (προφανώς) δεν θέλει να τα έχει και ο «αιώνιος εχθρός» του· τα κίνητρα της Αθήνας είναι αυτονόητα…

Το Βερολίνο έχει ήδη απορρίψει αυτήν την απαίτηση τον περασμένο Οκτώβρη (ο ρημαδοΓου(αϊ)δοΝικόλας είναι γνωστός συλλέκτης αποτυχιών…). Και θα την ξανα-απορρίψει, για περισσότερο (οικονομικούς) ή λιγότερο (γεωπολιτικούς) προφανείς λόγους. Αλλά ο ελληνικός μιλιταρισμός ανησυχεί για κάτι επιπλέον (που δεν το φωνάζει αφού ούτε κατά διάνοια μπορεί να εμποδίσει): κτίζοντας εδώ και 35 χρόνια υποβρύχια στα συγκεκριμένα ναυπηγεία, και αποκτώντας know how απ’ την κατασκευή των γερμανικού σχεδιασμού και εξοπλισμού 214, το τουρκικό στρατο-βιομηχανικό σύμπλεγμα σχεδιάζει και μεθοδεύει την κατασκευή των δικών του advanced υποβρυχίων απ’ το 2017, ελπίζοντας ότι θα φτιάξει το πρώτο «εντελώς τουρκικό» μέσα στην επόμενη δεκαετία. Σ’ αυτό το σχέδιο εμπλέκονται φυσικά δεκάδες άλλες (τουρκικές) εταιρείες, για επιμέρους συστήματα, όπλα, κλπ. (Μέσα σ’ αυτόν τον σχεδιασμό περιλαμβάνεται και η επίλυση 5 βασικών σχεδιαστικών λαθών που τα τουρκικά ναυπηγεία βρήκαν στα γερμανικά πρωτότυπα των 214…)

Όμως πριν απορρίψει το Βερολίνο την ελληνική απαίτηση, την απέρριψε έμμεσα μεν καθαρά δε ένας σύμμαχος, ένας «φίλος και αδελφός»: ο βασιλιάς γαλλίας και πάσης ευρώπης Macron. Μιλώντας χτες σε κοινή συνέντευξη τύπου με τον χασάπη του Καΐρου Sisi (κι αυτός φίλος κι αδελφός του ελλαδιστάν…) ξεκαθάρισε ότι δεν θα σταματήσει να πουλάει όπλα στον καραβανοφασίστα εξαιτίας της «κατάστασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» γιατί δεν θέλει να αδυνατίσει η αιγυπτιακή χούντα στον αντιτρομοκρατικό της αγώνα στην ευρύτερη περιοχή. «Δεν πρόκειται να μπλέξω ζητήματα αμυντικής και οικονομικής συνεργασίας με τέτοιες διαφωνίες [εννοεί τις σφαγές και την καταστολή της χούντας]. Είναι προτιμότερο και αποτελεσματικότερο να έχουμε μια πολιτική διαλόγου παρά ένα μποϋκοτάρισμα που το μόνο που θα πετύχει θα είναι να μειώσει την αποτελσματικότητα ενός απ’ τους εταίρους μας στη μάχη κατά της τρομοκρατίας» δήλωσε, φτύνοντας έτσι στα μούτρα 17 γαλλικές και διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που τον κατηγόρησαν ότι κάνει το κορόιδο απέναντι σε μια απ’ τις χειρότερες χούντες του πλανήτη. (Τα ίδια και χειρότερα υποστηρίζε ο ροζ ογκόλιθος Nick the Greak, όταν ήταν στο πόστο του, σαμποτάροντας προσπάθειες άλλων ευρωπαϊκών κρατών υπέρ των πολιτικών κρατουμένων στην αίγυπτο…)

Υποθέτουμε ότι το ελλαδιστάν χάρηκε με την απόφαση του βασιλιά Macron, και δεν θα τον καταγγείλει!!! Πώς όμως θα απαιτήσει το αντίθετο απ’ το Βερολίνο, όταν μάλιστα το τουρκικό καθεστώς είναι μεν «συνταγματική απολυταρχία» αλλά πάντως όχι στρατιωτική χούντα; Και πως ελπίζει το ελλαδιστάν οτι ο σύμμαχος βασιλιάς να βάλει πλάτη σε τέτοια απαίτηση όταν και των δύο «ελλάς-γαλλία-συμμαχία» οι φωλιές δεν είναι απλά λερωμένες αλλά κολυμπούν μέσα στο αίμα και στον πόνο των 60.000 πολιτικών αιχμάλωτων της αιγυπτιακής χούντας;

Δεν υπάρχει θέμα… Για εσωτερική κατανάλωση προορίζονται αυτά τα κόλπα: για να ενισχύσουν την πεποίθηση των υπηκόων ότι το Βερολίνο είναι εχθρός· και ότι ο επερχόμενος νυσταλέος Jo είναι ο Αναμενόμενος μεγάλος φίλος κι αδελφός…

(φωτογραφία: Είναι κι αυτό! Η αιγυπτιακή χούντα πρόταξε τα στήθια της στον Erdogan και σε πολλούς άλλους ακόμα, προστατεύοντας το γαλλικό βασίλειο απ’ την “εκστρατεία μίσους”… Τι τραβάει αυτό το καϋμένο το βασίλειο, ε;)

Η ιστορία του ταχυδρόμου (8)

Δευτέρα 7 Δεκέμβρη. Όποιοι (όσοι υπάρχουν, δηλαδή ελάχιστοι…) έχουν φροντίσει να παρακολουθούν έστω και στοιχειωδώς τόσο την “καπιταλιστική ανάπτυξη” όσο και τις κρισιακές ταλαντώσεις αυτής της ανάπτυξης, βρίσκονται μαζί με όλους τους υπόλοιπους, στον ίδιο λάκο. Στην “κοινή δεξαμενή” των “αρνητών”, που στην πράξη είναι η ταράτσα – κι – απομόνωση των οικοδομημάτων όπου οι μάζες (το μυαλό, η ηθική, τα συναισθήματα, η λογική τους) γίνονται πρώτη ύλη για το λάδωμα των γραναζιών της γενικής καπιταλιστικής κρίσης / αναδιάρθρωσης. Εν προκειμένω του άλματος στις προδιαγραφές της 4ης βιομηχανικής επανάστασης. Η διαφορά τους; Ότι καταλαβαίνουν!

Οι αντιδράσεις σ’ αυτήν την συστημική βία είναι υπαρκτές και πολύμορφες! Απέναντι σ’ αυτό το είδος άγριας πρωταρχικής συσσώρευσης του βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος έχει εκδηλωθεί μια πρωταρχική απόρριψη, που ούτε συνοχή έχει, ούτε ευστοχία στο μεγαλύτερος μέρος της. Όποιος όμως έχει το κουράγιο να ανατρέξει στην ιστορία θα μάθει πως αυτό δεν είναι τόσο παράξενο· πως δεν συμβαίνει πρώτη φορά· και πως αυτή η άγουρη, ανεπεξέργαστη, συχνά ανορθολογική αντίδραση, που επιτρέπει σε διάφορες “5ες φάλαγγες” του συστήματος να εντείνουν την διάβρωση (οδηγώντας σε παράλυση από άλλους δρόμους) είναι ένα είδος ευρείας και πραγματικής πολιτικής χαρτογραφίας της εποχής, πέρα ακόμα και από τα ζητήματα της υγείας / αρρώστιας.

Ξέρουμε τι συμβαίνει τώρα (θα έπρεπε να το ξέρουν και πολλοί άλλοι). Η σύγχρονη τεχνολογία είναι μυστικοποιημένη / φετιχοποιημένη ενόσω έχει γίνει (και θα γίνει ακόμα εντονότερα) η κυρίαρχη πλευρά της καθημερινής ζωής. Το τεχνολογικό υπόστρωμα του καπιταλισμού γίνεται όλο και πιο πολιτικό, όχι επειδή το υιοθέτησε κάποιο κόμμα αλλά επειδή εξελίσσεται σε πρώτη και τελευταία ανάλυση σαν καθοριστικό ακόμα και για τις λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής. Είναι πολιτικό ως τεχνικές της εξουσίας.

Οι υποτελείς αντιλαμβάνονται τόσο τις τεχνολογικές εφαρμογές όσο και την υπερ-κωδίκωση που αυτές επιβάλλουν στις κοινωνικές σχέσεις σαν έναν ανεξάρτητο, μυστηριώδη αλλά και “φιλικό” παράγοντα, ένα καλό τζίνι, ανεξάρτητο απ’ τις γενικές καπιταλιστικές τάσεις και εξελίξεις, τις οποίες άλλωστε αγνοούν σαν τέτοιες. Ζουν μέσα στο κοινωνικό εργοστάσιο αλλά δεν έχουν την κριτική του αντίληψη σαν ένα κάτεργο παραγωγής, κατανάλωσης, συναισθημάτων, ηθικών, αισθητικών. Αγνοούν το συνεχές της οργάνωσής του απ’ τα πάνω· νομίζουν (αυτά τα υπερφίαλα Εγώ νομίζουν…) ότι είναι οι αποκλειστικοί ή έστω οι βασικοί πρωταγωνιστές της ζωής τους. Συνεπώς, κάθε “στραβή” ωθεί αυτές τις σε μεγάλο βαθμό παλαιο- και νεο-μικροαστικές μάζες – των – Εγώ στο άλλο άκρο της μυστικοποίησης / φετιχοποίησης, στην αναζήτηση δηλαδή κάποιου παντοδύναμου “σατανικού” σχεδίου ή παράγοντα, του οποίου την “αποκάλυψη” θεωρούν “απελευθερωτική” σαν τέτοια…

Μπροστά σε μια βία που ξεχυλίζει psyop και είναι απροσδόκητη, σε ένα περιβάλλον μακρόχρονης χρεωκοπίας / εγκατάλειψης της εργατικής κριτικής (λόγω και έργω), τι διαφορετικό θα περίμενε κανείς να συμβεί; Ακόμα περισσότερο που οι διάφορων ειδών τερατολόγοι τυγχάνουν ιδιαίτερης δημαγωγικής / καθεστωτικής («αρνητικής»…) προβολής, επειδή τελικά βολεύουν! Μπορεί, για παράδειγμα, μέσα σε μια διαδήλωση κάμποσων δεκάδων χιλιάδων να υπάρχουν 500 ή 1000 φασίστες και 10 πλακάτ που χρεώνουν τις 5G κεραίες για τον covid: αυτά θα είναι που θα υποδειχθούν, που θα προβληθούν μηντιακά, και τίποτα άλλο… Εντελώς τυχαία…

Ενώ ο αιφνιδιασμός της υγιεινιστικής τρομοεκστρατείας την περασμένη άνοιξη ήταν απόλυτος και παραλυτικός / διαλυτικός, κι ενώ τα καθεστωτικά πραξικοπήματα σε μια πρώτη φάση πέτυχαν (δηλαδή επιβλήθηκαν) σχεδόν απόλυτα χωρίς τις μαζικές και εύλογες αρνήσεις που τους αντιστοιχούσαν, σε μεταγενέστερο χρόνο, απ’ το καλοκαίρι και μετά, σ’ όλο τον δυτικό κόσμο, η πανούργα Ιστορική Διαλεκτική γέννησε αυτήν την ανατροπή: ο (συχνά υποχόνδριος) υγιεινισμός των πρωτοκοσμικών που πάνω του καλοπάτησε αρχικά η τρομοεκστρατεία στρέφεται τώρα εναντίον του κύριου σκοπού της, εναντίον των σανεμβολίων! Κι έτσι προκύπτει το από πρώτη ματιά παράδοξο εύρημα των κοινωνικών δειγματοληψιών: ενώ οι πλειοψηφίες εξακολουθούν να αποδέχονται τις απαγορεύσεις που θεμελειώθηκαν στην πρώτη φάση των πραξικοπημάτων, τώρα (αλλά μην πολυφανεί αυτό!) ένα μεγάλο μέρος τους, την στιγμή 0 απ’ την άποψη των βιοτεχνολογικών στόχων που είχαν αυτά τα πραξικοπήματατα, απορρίπτουν την γενετική πειρατεία που λανσάρεται σαν «έξοδος», σαν «σωτήρια» μέσω των σανεμβολίων!

Είναι η ιστορική στιγμή που πρέπει να ξηλωθεί όλη η «αφήγηση» του υγιεινιστικού τρόμου – αυτής της εκβιαστικής «εμπέδωσης» της βιοπολιτικής της κυριαρχίας! Αναδρομικά, πηγαίνοντας προς τα πίσω, και εξηγώντας (μαζί με τα υπόλοιπα) το γιατί στον καπιταλισμό του 21ου αιώνα η κατασκευή μεγαφόβων και μεγα-απειλών είναι (ως τώρα) παιχνιδάκι για τους ψυχολόγους, τους κοινωνιολόγους, τους διαφημιστές και τους μπηχαβιοριστές του Θεάματος – και σε καμμία περίπτωση «απόδειξη» της αλήθειας της όποιας απειλής!! Και προοπτικά, προεκτείνοντας κατ’ αρχήν την εμπειρική γνώση του σκοτεινού σήμερα στο μέλλον, «εκπαιδεύοντας» όσους είναι διατεθειμένοι να ζήσουν πράγματι σ’ αυτόν τον αιώνα πάνω στο τι ακριβώς είναι η καπιταλιστική 4η βιομηχανική επανάσταση και τις καινούργιες νόρμες έχει.

Οι κάθε είδους λακέδες όλων των μαχαραγιάδων θα κτυπιούνται: η εργατική κριτική είναι «ψυχική αρρώστια» θα λένε! Το έχουν ξανακάνει άλλοι όμοιοί τους, στο παρελθόν… Από ένα σημείο και μετά δεν χρειάζεται καν να απαντάμε· χρειάζεται κατ’ αρχήν να τους παρακάμψουμε. Έχουμε τελειώς αντίθετες αναφορές και σκοπούς, είμαστε εχθροί τους – και το εννοούμε!

Όπως το εννοούν κι αυτοί.

(φωτογραφία: Θυμάται κανείς τον “ιό της χιλιετίας”; Τότε, πάντως, δεν υπήρχαν ούτε τηλεχειριστήρια της καθημερινής ζωής ουτε antisocial media…)

Περασμένα μεγαλεία

Πέμπτη 26 Νοέμβρη. … Η αυταρέσκεια και η νοσταλγία είναι δρόμος για την εθνική παρακμή. Οπότε υποστηρίζω τον ρεαλισμό και την αισιοδοξία – αλλά με την προειδοποίηση ότι η λαθεμένη αισιοδοξία είναι ένα άλλο όνομα για την εξαπάτηση.

Δεν είμαστε πια μεγάλη δύναμη. Δεν θα ξαναγίνουμε ποτέ μεγάλη δύναμη. Σ’ έναν κόσμο σχεδόν 8 δισεκατομμυρίων ανθρώπων, ούτε ο ένας στους εκατό δεν είναι βρετανός.

Είμαστε μια κορυφαία δύναμη δεύτερης κατηγορίας αλλά, στον επόμενο μισό αιώνα – όσο καλά κι αν τα καταφέρουμε – το μικρό μέγεθος της χώρας και του πληθυσμού μας κάνει πιθανό ότι θα μας ξεπεράσουν σε ανάπτυξη άλλες, αρκετά μεγαλύτερες χώρες.

Στις προηγούμενες δεκαετίες πείσαμε τους εαυτούς μας ότι «κτυπάμε παραπάνω απ’ τα κυβικά μας» στις διεθνείς υποθέσεις. Νομίζω πως αυτό ήταν αλήθεια· αλλά αυτό γινόταν τότε ενώ βρισκόμαστε τώρα.

… Ξαφνικά, δεν είμαστε πια η αναντικατάστατη γέφυρα μεταξύ ευρώπης και αμερικής. Είμαστε πια λιγότερο απαραίτητοι και για τους δύο…

Ποιός έπαθε τέτοια κρίση ειλικρίνειας πριν πάνω από 2 εβδομάδες; Ο πρώην πρωθυπουργός της αυτού μεγαλειότητας (διάδοχος της Θάτσερ) συντηρητικός sir John Major. Συνομίληκος του νυσταλέου Jo, πρωθυπουργός για μια εφταετία στα ‘90s, σήμερα σκέτος βουλευτής, ίσως έχει την απόσταση απ’ την «τρέχουσα πολιτική εξουσία» για να αναγνωρίσει φωναχτά εκείνο που οι πάντες ξέρουν: απ’ την στιγμή που το κέντρο του καπιταλιστικού κόσμου μετακόμισε ανατολικά, πολλά δυτικά μεγαλεία, αυταρέσκειες και νοσταλγίες ξεφτίζουν με μεγάλη ιστορική ταχύτητα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα δοθούν λυσσασμένοι (και φονικοί) «εθνικοί αγώνες» για μια ή δυο θέσεις ψηλότερα στους διεθνείς συσχετισμούς. Και σ’ αυτούς (τους πολέμους) το πόπολο θα είναι πιο πειθαρχημένο (αν και όχι υποχρεωτικά πιο αξιόμαχο) αν είναι φοβισμένο (γίνονται διδακτικές τρομοεκστρατείες στις μέρες μας;) και νοσταλγικό.

Κατά τα λοιπά η ανερχόμενη παγκόσμια δύναμη είναι το ελλαδιστάν – ρωτήστε κάθε γνήσιο πατριώτη, κάθε θεία Λίτσα, κάθε δημαγωγό και θα σας το επιβεβαιώσει! Το ως τα ‘90s εθνικό όνειρο (ή μήπως ήταν, τότε, νομοτελειακός ιστορικός προορισμός;) της «ελλάδας των 2 ηπείρων και των 5 θαλασσών» έχει ξεπεραστεί πια κατά πολύ. Τώρα ζούμε την «ελλάδα των 3 ηπείρων και των 9 θαλασσών»! Χάρη στις ευφυείς εθνικές συμμαχίες τόσο των φαιορόζ όσο και του ρημαδογκουβέρνου (αιγυπτιακή χούντα, ισραηλινό απαρτχάιντ και, last but not least, πετροχούντα του Αμπού Ντάμπι) στις δύο ηπείρους (ευρώπη, ασία) έχει προστεθεί άλλη μία (αφρική)· και στις 5 θάλασσες (Εύξεινος, Αιγαίο, Ιόνιο, Αδριατική, ανατολική Μεσόγειος) έχουν προστεθεί άλλες 4: Ερυθρά θάλασσα, Περσικός κόλπος, Αραβική θάλασσα, Ινδικός ωκεανός… Το 1 εθνικό κεφάλαιο (οι εφοπλιστές) “σκίζει”!

Ευτυχώς που αυτός ο Major είναι άγγλος. Το ελλαδιστάν δεν έχει τέτοιους δειλούς ρεαλιστές…

Οπότε;

Τετάρτη 25 Νοέμβρη. Υπάρχει ακόμα χρόνος. Όχι πολύς, αλλά υπάρχει. Η καπιταλιστική / κρατική / παρακρατική αναδιάρθρωση επιταχύνεται και η βία της θα παροξυνθεί. Αλλά η εμπειρία των προηγούμενων μηνών δείχνει ότι ενώ οι σχεδιασμένοι των αφεντικών του βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος έχουν σαφή κατεύθυνση, υστερούν σε τακτική συνοχή· γι’ αυτό και εμφανίζονται σ’ αυτή τη φάση να κάνουν “βλακείες” ακόμα και με τα δικά τους κριτήρια!

Υπάρχει ακόμα χρόνος οργανωμένης αντίστασης, αλλά δεν είναι πολύς. Δεν πρέπει να σπαταληθεί σε δευτερεύοντα ζητήματα, ούτε στις ατομικίστικες συνήθειες και πόζες των αλαζονικών Εγώ που έφτιαξε η νεοφιλελεύθερη κουλτούρα 3 ή 4 δεκαετιών. Ξεκινώντας απ’ την προσωπική κλίμακα και προχωρώντας στην επαναθεμελείωση του ενήλικου συλλογικού, αυτός ο χρόνος πρέπει να αξιοποιηθεί έξυπνα, με τρόπους που θα είναι καινοτόμοι ως προς την αφοσίωση, την ετοιμότητα, την αυτοπειθαρχία και την αναβάθμιση της κριτικής σκέψης του καθενός και της καθεμιάς· πράγματα που ως χτες έμοιαζαν περιττά ή αδιανόητα. Οι big pharma και η συμμαχία τους με τις big tech έγιναν απρόοπτα ένας επικίνδυνος εχθρός· αλλά δεν πρέπει να αδρανήσουμε.

Μην πει κανένας “δεν προλαβαίνω”! Πρέπει να αφιερώσει χρόνο, ενδιαφέρον και προσοχή, όχι μόνο στην αντι-πληροφόρηση αλλά και στην αποκατάσταση της θεωρητικής / αναλυτικής συνοχής. Ασφαλώς θα υπάρξουν καλόπιστοι που, ποτισμένοι με τις ευκολίες του παρελθόντος, θα θέλουν “έτοιμες απαντήσεις”… Θα υπάρξουν και άλλοι, πολλοί, που έχοντας μεγάλη ιδέα για τους εαυτούς τους, θα φαντασιώνονται σαν “στρατηγοί στη μεγάλη πορεία” – τίποτα λιγότερο…

Όλα αυτά θα τα τσακίσει η πραγματικότητα· με οικτρό τρόπο. Τα τσακίζει ήδη.