Δευτέρα 12 Γενάρη >> Ξέρει αρκετά και καταλαβαίνει περισσότερα ο Max. Αλλά δεν τα ξέρει όλα σε ότι έχει σχέση με την συμμαχία του ελλαδιστάν με το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς:
Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…
Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.
Haaretz 3 Οκτώβρη 2025
(Μήπως, με αντεστραμμένη χρήση της τεχνολογίας γρήγορης απαγωγής ενός προέδρου γίνεται να φυτευτεί ένα βασιλόπουλο κάπου αλλού;)
Δευτέρα 12 Γενάρη (00.09) >> Οι λεγόμενες «χρωματιστές επαναστάσεις», το playbook του soft (;) δυτικού ιμπεριαλισμού, έχει μουχλιάσει. Και αν υπάρχει ένα μέρος όπου το ξέρουν καλά, αυτό είναι στην Τεχεράνη. Κι όμως…
Η αφορμή των διαδηλώσεων ήταν εύλογη.
Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…
Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.
Δευτέρα 5 Γενάρη (00.15) >> Μοιάζει το Καράκας εύκολη λεία για το ψοφιοκουναβιστάν; Το παίρνει με «βόλτα στην εξοχή»;
Όχι δα!
Αντίθετα με τις φήμες (και τις προσδοκίες και τα πανηγύρια πολλών και διάφορων σφουγγοκωλάριων του παρακμιακού ψοφιοκουναβιστάν), με το ξημέρωμα, τα εκατομμύρια των «τσαβίστας» ήταν στη θέση τους. Ο Diosdado Cabello, υπουργός εσωτερικών, «βετεράνος» τσαβίστας και ισχυρός παράγοντας του καθεστώτος, κάλεσε τις ένοπλες λαϊκές επιτροπές (υπολογίζονται γύρω στα 4 εκατομμύρια πληβείων) να κινητοποιηθούν – προφανώς για να μην διανοηθούν κάποιοι μέσα στη βενεζουέλα ότι «να η ευκαιρία»:
Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…
Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.
Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.18) >> Ως προχτές 4 απ’ τους 8 αιχμαλώτους, οι Kamran Ahmed, Heba Muraisi, Teuta Hoxha και Lewie Chiaramello συνέχιζαν την πολυήμερη απεργία πείνας. Κανένας / καμία δεν έχει καταδικαστεί για οτιδήποτε. Είναι προφυλακισμένοι / ες ως «ύποπτοι τρομοκρατίας», χωρίς δίκη, ξεπερνώντας κατά πολύ τα νόμιμα όρια προφυλάκισης (που στην αγγλία είναι 6 μήνες). Όλοι / ες βρίσκονται σε ημιαπομόνωση, χωρίς ασφυκτικά περιορισμένη επαφή με δικηγόρους, για πάνω από ένα χρόνο∙ με την Qesser Zuhrah να έχει συμπληρώσει ήδη 16 μήνες.
Έτσι, για τον τσαμπουκά.
[για αναγνώστες / στριες στο wordpress: οι σημερινές αναφορές συνεχίζονται στην επόμενη σελίδα]
Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.15) >> Πως σας φαίνεται η πιο κάτω είδηση;
Πρόσφατη; Δεν είναι! Πρόκειται για εθνικόφρονα πανηγυρισμό στις 1 Δεκέμβρη του 2019 – διακρίνεται άλλωστε αριστερά ο Αναστασιάδης… Ας το θυμίσουμε: στα τέλη του 2019 δεν είχε ξεκινήσει ο πόλεμος στο ουκρανικό πεδίο μάχης, ούτε είχε γίνει η σφαγή στην Παλαιστίνη (το «δικαίωμα αυτοάμυνας» των κανίβαλων). Ούτε καν ο τσαχπίνης ιός δεν είχε απειλήσει, ως «αόρατος εχθρός»…
Όμως στα τέλη του 2019 υπήρχαν οι «σταθερές» της λεγόμενης «εθνικής εξωτερικής πολιτικής»: η αντιτουρκική συμμαχία με το θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώς.
Πρόσφατα είναι αυτά:
Ο εθνικόφρων αντιτουρκισμός είναι πάγιος στα μέρη μας, σ’ όλο το «πολιτικό / ιδεολογικό φάσμα». Μόνο που τώρα, στις αρχές του 2026, οι αριστεροί ψάλτες του έχουν ένα παλούκι στα οπίσθιά τους. Έχουν ένα πρόβλημα,
Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…
Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.
Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.09) >> Το κέρας-της-Αφρικής είναι ένα εξωτικό μέρος… Μ’ έναν καλό μισθό δεν θα μπορούσαν να κάνουν καριέρα εκεί, ως μισθοφόροι, οι 1000 γενναίοι ντόπιοι φίλοι των θεοναζί (και οι 500 γενναίοι νοτιοκύπριοι);
Αν δεν κάνει το ελλαδιστάν εξαγωγή ανθρωπισμού, ποιος θα κάνει; Υπάρχει άλλωστε εμπειρία απ’ την περιοχή και προηγούμενο: η «αντιμετώπιση των πειρατών» (της σομαλίας)…
Δευτέρα 22 Δεκέμβρη (00.32) >>
Καθόμουν στην κλινική το πρώτο πρωί του κύματος κρύου, κρύο εκείνου του είδους που δεν αγγίζει απλώς το σώμα αλλά ροκανίζει και την ψυχή. Ένας δημοσιογράφος μου είχε γράψει νωρίτερα, ρωτώντας για τον καιρό και τις επιπτώσεις του στους ασθενείς. Διάβασα το μήνυμα και σκέφτηκα να απαντήσω αργότερα. Πίστευα, ανόητα, ότι κάποιος μπορούσε ακόμα να σκεφτεί ήρεμα σε έναν κόσμο σαν κι αυτόν.
Σήκωσα τα μάτια μου.
Μπροστά μου καθόταν μια γυναίκα, σιωπηλή και εξαντλημένη, με δυο μικρά κορίτσια γατζωμένα πάνω της. Ήταν ντυμένα με λεπτά ρούχα, του είδους που θα φορούσε κάποιος μια γλυκειά ανοιξιάτικη μέρα, όχι στη σκληρότητα του χειμώνα. Πάνω τους ήταν ριγμένο ένα σακάκι φθαρμένο και σκισμένο τόσο πολύ που χλεύαζε την ίδια την ιδέα της προστασίας. Στα πόδια τους φορούσαν φτηνές πλαστικές παντόφλες, απ’ αυτές που είναι για τα πλακάκια στο μπάνιο∙ παντόφλες με τις οποίες έπρεπε τα πόδια τους να αντέξουν στη λάσπη και στο κρύο. Ντράπηκα που φορούσα παπούτσια.
Πήρα το χέρι του ενός απ’ τα κορίτσια και το έβαλα στο τραπέζι. Τα δάκτυλά της ήταν μικρά κι ευαίσθητα, δάκτυλα χεριού ενός παιδιού που θα έπρεπε να ζωγραφίζουν ή να γράφουν τ’ όνομά του.
Αλλά όχι, ήταν τραυματισμένα. Το δέρμα ήταν ανοιγμένο. Τα τραύματα ήταν μικρά αλλά βαθιά, και βρώμικα παρ’ ότι φαίνονταν απλά. Έμοιαζαν σα να είναι από κάποια αρρώστια που δεν την ήξερα, δεν ήξερα ένα λατινικό όνομα που θα την εξηγούσε.
Καθώς εξέταζα το χέρι του το κορίτσι μίλησε.
Είπε ότι καθώς κοιμόταν στη σκηνή το προηγούμενο βράδυ ποντίκια της είχαν φάει τα δάκτυλα.
Δεν έκλαψε. Δεν το δραματοποίησε. Απλά το είπε, όπως κάποιος θα έλεγε ότι έβρεξε χτες ή ότι έκανε κρύο.
Και επειδή το μυαλό επαναστατεί όταν βρεθεί αντιμέτωπο με την απόλυτη αισχρότητα, την ρώτησα ξανά, σχεδόν θυμωμένα, σχεδόν σα να την παρακαλούσα να πει κάτι άλλο:
«Ποντίκια»;
«Ναι» απάντησε αμέσως, έκπληκτη που είχα εκπλαγεί.
Ακαριαία κάτι μέσα μου κατέρρευσε. Όχι αργά, όχι φιλοσοφικά, αλλά βίαια. Ο κόσμος συρρικνώθηκε κι έγινε στενός, χωρίς αέρα, λες κι ο θεός ο ίδιος να είχε κάνει ένα βήμα πίσω για να μην δει τι έγινε το δημιούργημά του.
Είχα διαβάσει για τον πόνο. Τον είχα σπουδάσει. Είχα θαυμάσει τις περιγραφές του στα βιβλία. Αλλά αυτό δεν ήταν πόνος. Ήταν η ταπείνωση υψωμένη σε βασική αρχή της ύπαρξης.
Ένας αρουραίος. Ένα ζωντανό πλάσμα που σπρώχνεται απ’ την πείνα και την βρωμιά και ροκανίζει τα δάχτυλα ενός παιδιού που κοιμάται. Μα η μεγαλύτερη φρίκη δεν ήταν ο αρουραίος. Ήταν ότι αυτό ήταν ένα γεγονός που έγινε συνηθισμένο. Το ότι το κοριτσάκι έβρισκε την δυσπιστία μου παράξενη. Το ότι το σύμπαν την είχε μάθει να συμβιβαστεί με το αδιανόητο.
Ήθελα να ουρλιάξω. Ήθελα να κατηγορήσω κάποιον, οποιονδήποτε. Την ανθρωπότητα, τις κυβερνήσεις, την ιστορία, τον θεό. Αλλά δεν υπήρχε κανείς να κατηγορήσω. Υπήρχε μόνο το χέρι του παιδιού που ήταν ήσυχα ακουμπισμένο στο τραπέζι.
Συνειδητοποίησα ότι δεν ήξερα τι να κάνω. Κανένα εγχειρίδιο ιατρικής δεν με είχε προετοιμάσει γι’ αυτό. Καμιά διάλεξη, καμιά εξέταση, κανένας λαμπρός καθηγητής δεν είχε μιλήσει ποτέ για ποντίκια που τρώνε ζωντανά τα παιδιά ενώ αυτά κοιμούνται. Κι ακόμα κι αν υπήρχε κάπου ένα τέτοιο κεφάλαιο είμαι σίγουρος ότι θα το είχα παραλείψει. Ποιος θα μπορούσε ποτέ να διαβάσει κάτι τέτοιο και να πιστεύει ότι ζει ακόμα σ’ έναν πολιτισμένο κόσμο;
Αυτό δεν ήταν φτώχια. Αυτό δεν ήταν πόλεμος. Αυτό ήταν ηθική κατάρρευση.
Αργότερα, όταν θυμήθηκα την ερώτηση του δημοσιογράφου για το κρύο και τις επιπτώσεις του, σχεδόν γέλασα. Για να απαντήσει κανείς σε κάτι τέτοιο δεν χρειάζεται ευφυία, ούτε στατιστικά στοιχεία, ούτε το σχόλιο κάποιου ειδικού. Αρκεί απλά να περπατήσει στους δρόμους της Γάζα για μια ώρα. Αρκεί να κοιτάξει προσεκτικά και τίμια, χωρίς να αποστρέψει το βλέμμα του.
Η απάντηση είναι εκεί, αναπνέοντας, αιμορραγώντας, περιμένοντας σιωπηλά κάποιον να παραδεχτεί επιτέλους τι επέτρεψε στον εαυτό του να γίνει αυτός ο κόσμος.
δρ. Ezzideen, 13 Δεκέμβρη 2025, κάπου στη Γάζα
Δευτέρα 22 Δεκέμβρη (00.31) >> Πριν 2 βδομάδες το καινούργιο καθεστώς στη Δαμασκό γιόρτασε την επέτειο της «πτώσης» του Άσσαντ. Πολλά και διάφορα έχουν ακουστεί από «ειδικούς» και μη στη δύση γι’ αυτό το νέο καθεστώς: οκνηροί και ψωνισμένοι δεν ασχολούνται με το τι γράφουν και λένε σχετικά τα αραβικά μήντια, καθεστωτικά και μη.
Έτσι έχουν μεσάνυχτα. Και προσεχώς θα υπάρξουν εκπλήξεις σχετικά. (Κάποια στιγμή θα βρούμε ένα περιθώριο να αραδιάσουμε μερικά πράγματα που – κακώς – αγνοούνται…)
Σε κάθε περίπτωση έγινε παρέλαση στην επέτειο. Στη Δαμασκό. Και ο στρατός του νέου καθεστώτος φώναζε ένα σύνθημα:
Γάζα, Γάζα, το φωνάζουμε δυνατά,
Νίκη και αποφασιστικότητα μέρα νύχτα.
Ερχόμαστε εναντίον σου εχθρέ, ερχόμαστε,
με βουνά φωτιάς θα ανοίξουμε τον δρόμο μας.
Με το αίμα μας θα φτιάξουμε πυρομαχικά,
με το δικό σου αίμα ποτάμια θα γεμίσουν.
Είναι σίγουρο πως όλοι αυτοί οι «ειδικοί» και μη δεν θα περίμεναν ο στρατός του al-Sharaa να φωνάζει κάτι που ούτε κατά διάνοια θα φώναζε ο στρατός του Άσσαντ – έτσι δεν είναι; Και δεν πρόκειται για οποιοδήποτε σύνθημα… Πρόκειται για σύνθημα που φωνάζει η Hamas και η Hezb’ Allah….
Χρειάζεται να πούμε ποιά ήταν η αντίδραση του θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώτος;
(Χμμμ… Σε μια εποχή γενικευμένων αντιπερισπασμών…)
Οι διαφορετικές γωνίες νυχτερινής λήψης της έκρηξης από ψηλά υποδεικνύουν ότι στην επίθεση συμμετείχαν – μέσα στο σκοτάδι – τουλάχιστον δύο ακόμα drones…
Δευτέρα 22 Δεκέμβρη (00.04) >> Η επίθεση σε ρωσικό τάνκερ καταμεσής της Μεσογείου θορύβησε για το ενδεχόμενο να απογειώθηκε (απογειώθηκαν: ήταν περισσότερα του ενός…) απ’ το έδαφος της λεβεντογέννας. Τσάμπα ανησυχία η συγκεκριμένη: η απόσταση μεταξύ του δυτικότερου άκρου της Κρήτης και της θέσης του τάνκερ ήταν πολλαπλάσια της μεγαλύτερης εμβέλειας που θα μπορούσε να έχει οποιοδήποτε ιπτάμενο uav, αφού αυτή η εμβέλεια / ακτίνα δράσης δεν ξεπερνάει τα 40, οριακά τα 50 χιλιόμετρα. Επιπλέον (ανάλογα με τον τύπο του) μπορεί να απογειωθεί από ένα ή δύο τετραγωνικά μέτρα: οποιοδήποτε πλεούμενο, ακόμα και αναψυχής, προσφέρεται σαν βάση εκτόξευσης.
Το ζήτημα είναι σοβαρό για άλλους λόγους. Σαν κυριότερο κρίνουμε το ότι αποκλείεται οποιαδήποτε «ουκρανικά κομμάντο» να έδρασαν μόνα τους σ’ αυτήν την περιοχή του πλανήτη που λέγεται κεντρική Μεσόγειος, την οποία αγνοούν εντελώς κι απόλυτα. Για να το πάμε μισό βήμα παραπέρα: δεν θα χρειάζονταν καν και καν «κομμάντο» και μάλιστα «ουκρανικά»! Ήταν αρκετό κάποιοι «τρίτοι» να εξυπηρέτησαν τον φασιστοΚίεβο!
Με δεδομένο ότι τέτοιες επιθέσεις χρειάζονται δορυφορική πλοήγηση / καθοδήγηση, το ποιοι θα μπορούσαν να είναι αυτοί οι «τρίτοι» που είναι γνώστες της Μεσογείου και μπορούν να εντοπίσουν ένα άδειο δεξαμενόπλοιο σε ανοικτή θάλασσα ανάμεσα σε άλλα περιορίζεται αισθητά… Στα δάκτυλα του ενός χεριού… Έτσι δεν είναι; (Ίσως μάλιστα το δάκτυλο να είναι μόνο ένα, και το όνομά του να αρχίζει από M…)
Η συνηθισμένη προσέγγιση είναι (προφανώς) η «ταυτότητα» του στόχου. Του τάνκερ. Θα μπορούσε όμως ο στόχος να είναι διαφορετικός: ο έλεγχος (οι απειλές, οι προβοκάτσιες) στη Μεσόγειο! Εδώ, στους «ενδιαφερόμενους», σίγουρα δεν περιλαμβάνεται το φασιστοΚίεβο – έτσι δεν είναι;
Για να το πούμε διαφορετικά: αν «κάποιοι» (μακρυά απ’ την Μεσόγειο…) ήθελαν να επιδείξουν ότι ελέγχουν τις θαλάσσιες μεταφορές σ’ αυτό το κομμάτι του πλανήτη τι θα έκαναν; Θα κυνηγούσαν γλάρους και δελφίνια; Ή θα κτυπούσαν ένα πλεούμενο ανταγωνιστή τους;
Κι αν αυτοί οι «κάποιοι» έχουν περισσότερους ανταγωνιστές απ’ την Μόσχα, ποιο θα ήταν το «μήνυμά» τους με την συγκεκριμένη ενέργεια;
Όσο κι αν επιμένουν τα δυτικά αφεντικά και οι δημαγωγοί τους δεν βρίσκεται σε εξέλιξη πόλεμος «ρωσίας – ουκρανίας». Αλλά πόλεμος του νατο κατά του ευρασιατικού project. Με ήδη 3 + 1 πεδία μάχης: ουκρανία∙ δυτική Ασία / μέση Ανατολή (Παλαιστίνη, ιράν…)∙ λατινική αμερική∙ + ταϊβάν…
(Εννοείται ότι το ελλαδιστάν συμμετέχει «ολόψυχα» σ’ αυτόν τον 4ο παγκόσμιο πόλεμο. Για τα δικά του συμφέροντα, κάνοντας τους δικούς του υπολογισμούς. Οι υπόλοιποι «κάποιοι», «τρίτοι» κλπ είναι σύμμαχοί του…)
Δευτέρα 8 Δεκέμβρη (00.39) >> Ήταν δίκαιο, και έγινε: ένα κάθαρμα, ένας προδότης ονόματι Yasser Abu Shabab, εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο πριν 4 ημέρες – και η Γάζα ξεβρώμισε.
Ο Shabab ήταν ο κυριότερος «οπλαρχηγός» συνεργάτης του θεοναζί, απαρτχάιντ στρατού μέσα στη Γάζα στη διάρκεια αυτών των δύο χρόνων. Είχε φυλακιστεί απ’ την πολιτική διοίκηση της Hamas για εμπόριο ναρκωτικών, αλλά δραπέτευσε επωφελούμενος απ’ τους θεοναζί βομβαρδισμούς μετά την 7η Οκτώβρη. Πολύ σύντομα, στις αρχές του 2024, «δήλωσε πίστη» στον κατοχικό στρατό, και χάρη στα λεφτά που πήρε στρατολόγησε και μια χούφτα λούμπεν ποινικούς ακόμα δημιουργώντας τις «λαϊκές δυνάμεις» – εναντίον της Παλαιστινιακής αντίστασης. Αποστολή του σε πρώτο χρόνο ήταν να ελέγχει την ανατολική Rafah για λογαριασμό των θεοναζί.
Η «αμοιβή» του στη συνέχεια προερχόταν εκτός απ’ το θεοναζί payroll κι απ’ αυτό που ήξερε να κάνει καλά. Πολλά μέλη ανθρωπιστικών οργανώσεων και δημοσιογράφοι επί τόπου στη Γάζα κατήγγειλαν την συμμορία του ότι σε συνεργασία με τον κατοχικό στρατό έκλεβε την όποια ανθρωπιστική βοήθεια έμπαινε απ’ τα περάσματα στη Shalom και στη Rafah, και ύστερα την πούλαγε στη μαύρη αγορά, ειδικά στην περίοδο του οργανωμένου λιμού. Επιπλέον εκβίαζε διάφορες ανθρωπιστικές οργανώσεις για να μην βομβαρδιστούν απ’ την θεοναζί αεροπορία. Ή για να μην τους «κατάσχει» τα υλικά τους…
Στη διάρκεια της σύντομης εκεχειρίας στις αρχές του 2025 το θεοναζί καθεστώς, βλέποντας ότι χάνει τον πόλεμο, έδωσε στη συμμορία του Shabab στολές, βαρύτερα όπλα και οχήματα. To κάθαρμα (όπως θα περίμενε κανείς) έγινε το «αγαπημένο παιδί» της δυτικής δημαγωγίας. «Αξιόπιστη πηγή πληροφοριών» (για την …. κατάρρευση της ‘Hamas’….), αλλά ακόμα και «αρθρογράφος»… Εδώ στην world street journal στις 24 Ιούλη 2025:
Όχι, δεν το έγραψε αυτός – δεν ήξερε γρι αγγλικά… Απλά το «υπέγραψε»…
Αποδείχθηκε τόσο κάθαρμα ώστε ακόμα και το σόι του τον ξαπόστειλε δημόσια καταδικάζοντάς τον ως συνεργάτη και προδότη.
Αυτός και η συμμορία του δεν ήταν το μοναδικό πισώπλατο κτύπημα στον πληθυσμό και στην αντίσταση. Οι θεοναζί είχαν φτιάξει κι άλλες παρόμοιες συμμορίες, αισθητά μικρότερες ωστόσο. Και η αντίσταση ξεκίνησε τις εκκαθαρίσεις αμέσως μόλις ο θεοναζί, απαρτχάιντ στρατός που τις προστάτευε αναδιπλώθηκε, πρώτα απ’ τις πιο «αδύναμες». Αλλά ο Shabab ήταν ο κυριότερος στόχος.
Στις 4 Δεκέμβρη εντοπίστηκε και «αμείφθηκε» για πρώτη και τελευταία φορά με τον τρόπο που του άξιζε. (Είναι βέβαια κρίμα που δεν πρόλαβε να μιλήσει στο κοινοβούλιο του ελλαδιστάν για την “δημοκρατία στην Γάζα”… Όπως κάτι άλλοι … για αλλού, βορειότερα…) Ήδη κάμποσα μέλη των άλλων συμμοριών έχουν παραδοθεί ελπίζοντας στο έλεος της αντίστασης. Άλλα είναι στο χώμα. Σειρά έχουν οι δικοί του.
Κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί «πως είναι δυνατόν να υπάρχουν τέτοια καθάρματα εκεί, στη Γάζα». Είναι απλό: δεκαετίες κατοχής και εξοντώσεων απ’ τους θεοναζί έχουν «πείσει» ένα ελάχιστο μεν αλλά υπαρκτό αριθμό ανθρώπων ότι η «σωστή μεριά της ιστορίας» είναι δίπλα στους κυρίαρχους. Έχει την σημασία του το γεγονός ότι σ’ αυτές τις συμμορίες στη Γάζα (αλλά και στη δυτική Όχθη…) συμμετέχουν και πρώην μπάτσοι της «παλαιστινιακής αρχής» που βγάζουν περισσότερα πληρωμένοι κατευθείαν απ’ το Τελ Αβίβ παρά μέσω των κουίσλιγκ της Ραμάλα. Αυτά τα καθάρματα έχουν μίσος για τις αντιστασιακές οργανώσεις, το ίδιο όπως οι πλεόν θεοναζί ανάμεσα στους θεοναζί.
Ένα άλλο παράδειγμα είναι οι «αντιτρομοκρατικές δυνάμεις» (αυτό ήταν το όνομα της χαφιεδο-οργάνωσης / CSF…) που εμφανίστηκαν τον περασμένο Αύγουστο στην Khan Yunis, με επικεφαλής τον Hosam al Astal, πρώην μέλος των «υπηρεσιών ασφαλείας» της «παλαιστινιακής αρχής», με οργανικούς δεσμούς με τις θεοναζί υπηρεσίες. Αυτή η CSF σκότωσε στις αρχές Οκτώβρη τον γυιό ενός διοικητή των ταξιαρχιών al Qassam και στη συνέχεια τον γυιό ενός μέλους του πολιτικού γραφείο της Hamas (και πρώην υπουργού υγείας στη διοίκηση της Γαζα) και τον γνωστό και ιδιαίτερα αγαπητό στη Γάζα δημοσιογράφο Saleh al Ja’frawi αφού πρώτα (αυτόν τον δεύτερο) τον απήγαγαν και τον βασάνισαν. Λίγες ώρες αργότερα η αντίσταση κύκλωσε την γειτονιά όπου κρύβονταν, καθάρισε αρκετούς, έδεσε τους υπόλοιπους, κατέσχεσε τον ισραηλινής προέλευσης οπλισμό τους και μια λίστα «στόχων» που περιελάμβανε ονόματα στελεχών της αντίστασης στη βόρεια Γάζα.
Είναι οδυνηρό σ’ έναν τέτοιο πόλεμο να έχει η αντίσταση στην πλάτη της μια «πέμπτη φάλαγγα»… Αλλά έτσι ακριβώς συμβαίνει∙ και δεν είναι πρωτότυπο.
Όμως όλα εδώ πληρώνονται…
