Tag: εξωτερική πολιτική

Συγχαρίκια

Τρίτη 20 Μάρτη. Στην διπλωματική τυπολογία, όταν κάποιος εκλέγεται με άμεσες εκλογές σαν ενεργή πολιτική βιτρίνα (ανάλογα με το συνταγματικό καθεστώς μπορεί να είναι είτε «πρόεδρος», όπως π.χ. στη γαλλία ή στη νότια κύπρο, είτε «πρωθυπουργός», όπως π.χ. στην ιταλία ή στην ισπανία) είναι στοιχειώδες δείγμα καλών σχέσεων να τον συγχαρούν την επόμενη ημέρα οι αντίστοιχοι «αρχηγοί» άλλων κράτων, κοντινών, φιλικών, ή απλά «συνεργαζόμενων». Ένα «συγχαρητήρια» δεν στοιχίζει τίποτα, έτσι κι αλλιώς.

Προφανώς το ίδιο ισχύει και για τον Πουτινάκο… Μια σειρά «αρχηγοί κρατών» του έστειλαν τα συγχαρίκια χτες. Και κάποιοι άλλοι όχι. Ανάμεσα στους «όχι» ήταν η ακατανόμαστη δημοκρατία της μακεδονίας… Αλλά και η διάσημη ελληνική δημοκρατία…

Και πάλι, με βάση την διπλωματική αργκώ, αυτή η «καθυστέρηση» μεταφράζεται σε «όχι και τόσο φίλοι». Για την Αθήνα τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: σα σύμμαχος της usa και του ισραήλ, είναι αντίπαλος· με προοπτική να γίνει καθαρός εχθρός, αν έτσι το θελήσουν οι σύμμαχοι του αμερικανο-ισραηλινού άξονα…

Αφού, λοιπόν, Σκόπια και Αθήνα βρίσκονται (σ’ αυτή τη φάση) να έχουν τις ίδιες δουλειές και «α, μωρέ, το ξέχασα» απέναντι στο αφεντικό της Μόσχας, γιατί η δεύτερη δεν κάνει την χάρη στην πρώτη να την πει, επιτέλους, με το όνομά της; Για «εσωτερικούς πολιτικούς λόγους» ίσως.

Τα κουκιά…

(Κάτι κουκιά περισσεύουν και στο μακεδονικό κράτος: κάτω απ’ την πίεση του ρεαλισμού και των ευρωπαϊκών προοπτικών, το δεξιό / ακροδεξιό κόμμα του Γκρουέφσκι, αφού άλλαξε αρχηγό, μετατοπίζεται διακριτικά προς το «κέντρο», αφήνοντας ένα «κενό» στα ακροδεξιά του. Όπως είναι εύλογο, έχουν αρχίσει να εμφανίζονται διάφοροι μνηστήρες για το φασιστο-κρέας.

Αν οι φαιορόζ συμφωνούσαν ότι ο ψεκασμένος και το συνεταιρο-κυβερνητικό του κόμμα έχουν καλές προοπτικές εκεί, μήπως να γινόταν μια καλή εξαγωγή; Από άποψη συνθημάτων, το ίδιο θα έλεγε κι εκεί: «το όνομά μας είναι η ψυχή μας»…)

(φωτογραφία: με τέτοιους συμπαίκτες θα ήταν δυνατόν να χάσει;)

Οι προφήτες της Αποκάλυψης…

Δευτέρα 19 Μάρτη. Δεν αξίζει να σχολιάσουμε όλα όσα έχουν ειπωθεί και γραφτεί εδώ και δύο μήνες, όλα αυτά τα “βαριά και σπουδαία”, τα “ξέρω εγώ”, “τα έχω και διδακτορικό – στη γεωπολιτική…”, για την επικείμενη ήττα του τουρκικού στρατού και του fsa πεζικού του στην εισβολή στον θύλακα της Afrin· για το «στρίμωγμα» της τουρκίας (αλλά και της ρωσίας…)· για την επικείμενη διάλυση της τουρκικής επικράτειας· για τον Αρμαγεδώνα που απειλεί τον «σουλτάνο»· για τις χρυσές εποχές που κάποτε θα έρθουν για το ρημαγμένο ελλαδιστάν… Δεν αξίζει: θα βουλιάξουν στον περίγελω της ιστορίας. Εκεί όπου ανήκαν πάντα.

Ο εθνικισμός καταστρέφει τον εγκέφαλο· κι αν είναι παρατεταμένος τον καταστρέφει οριστικά. Υπάρχει και ο αντεστραμμένος εθνικισμός, εθνικισμός που εμφανίζεται σαν κάτι άλλο, μυθολογία που παριστάνει την ανάλυση· γι’ αυτόν κάποια άλλη στιγμή (κι αυτός μαλάκα σε κάνει πάντως!!). Το γεγονός είναι ότι τα εθνικά μεγάφωνα πρέπει τώρα να κρύψουν το μουδιασμά τους: μετά την κατάληψη του μεγαλύτερου μέρους του θύλακα της Afrin και της πόλης της ίδιας (οι ypg, προς έκπληξή μας, την εγκατάλειψαν αμαχητί· και καλά έκαναν…) το καθεστώς Erdogan ισχυροποιείται ακόμα περισσότερο. Όχι μόνο στο εσωτερικό της τουρκίας· αυτό είναι δευτερεύον. Ισχυροποιείται διεθνώς, τόσο σαν τμήμα του «μπλοκ της Αστάνα» (γιατί, αυτή είναι η αλήθεια, χωρίς την υποστήριξη Μόσχας, Τεχεράνης και Δαμασκού δεν θα ήταν έτσι εύκολη αυτή η εκστρατεία…) όσο και έξω απ’ αυτό. Ο οξυνόμενος ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός δεν ασχολείται με «καλούς τρόπους» για να «απομονώσει» τον τραχύ Ερντογάν! Την ισχύ λαμβάνει υπόψη του!!! Ωμό, ζόρικο – αλλά σε ενδοκαπιταλιστικές συγκρούσεις ζούμε διάολε!!! Τα γάντια έχουν βγει, δεν το έχει καταλάβει κανείς;

Φυσικά, είναι γνωστό (άλλο αν τα εθνικά μεγάφωνα ζουν για να το διαστρέφουν…) ότι η Άγκυρα ΔΕΝ σκοπεύει «να κάνει πόλεμο κατά της ελλάδας»!!! Εκείνο που θέλει το τουρκικό καθεστώς, άσχετα από κυβέρνηση, διαχρονικά, είναι να κόψουν οι έλληνες την μεγαλοϊδεατική τους αναίδεια, και να σταματήσουν να τo ζαλίζουν με τις παπαριές τους… «Η τουρκία δεν έχει αοζ στη Μεσόγειο», «η τουρκία δεν πρέπει να έχει πρόσβαση στο Αιγαίο», «η τουρκία κλέβει παλληκάρια…», «η τουρκία το ένα… η τουρκία το άλλο…»: το ελληνικό εθνικό κόμπλεξ, άλλοτε σαν ιμπεριαλιστική επιθετικότητα και άλλοτε σαν «παριστάνω το θύμα της τουρκικής βαρβαρότητας» έχει σπάσει παγκόσμια ρεκόρ.

Οι ιμπεριαλιστικοί προσανατολισμοί της τουρκίας βρίσκονται αλλού κι αλλιώς. Για την ακρίβεια ο τουρκικός καπιταλισμός έχει τέτοια δυναμική ώστε θα μπορούσε εύκολα να ηγεμονεύει ευρύτερα χωρίς «αρβύλες στο έδαφος» εκτός συνόρων: τα υπό εξέλιξη «επενδυτικά σχέδια» σε διάφορα κράτη της αφρικής είναι μια καλή ένδειξη γι’ αυτό. (Ας το επαναλάβουμε: δεν έβαλε «μέσο» ο Ερντογάν για να συμπεριληφθεί ο τουρκικός καπιταλισμός στην top εικοσάδα του πλανήτη, στους g20… Ο ελληνικός σε ποια θέση βρίσκεται είπαμε;)

Αν η στρατηγική των “μηδενικών προβλημάτων” του πρώην υπ.εξ. και διανοούμενου Νταβούτογλου (η οποία, παρεπιπτόντως, επίσης “βρώμαγε” στους έλληνες – με τίποτα δεν είναι ευχαριστημένοι!!!) που ακολουθήθηκε για σχεδόν 10 χρόνια απ’ τους τούρκους ισλαμοδημοκράτες εγκαταλείφθηκε απ’ το 2011 και μετά, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η Άγκυρα βεβαιώθηκε πως η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ θα κάνουν κομμάτια την συριακή επικράτεια (με την οποία η τουρκία έχει ένα τεράστιο σύνορο) έτσι κι αλλιώς. Θεώρησε, λοιπόν, ότι ο isis ή κάτι παρόμοιο θα εξασφάλιζε τα νότια τουρκικά σύνορα απ’ το συρο-κουρδικό pkk.

Όταν, μετά την ρωσική επέμβαση, η Άγκυρα κατάλαβε ότι το αμερικανο-ισραηλινό σχέδιο έχει σοβαρούς και αποφασισμένους αντιπάλους και ότι δεν θα δουλέψει, όχι μόνο άλλαξε τακτική, όχι μόνο πρόσθεσε το δικό της βάρος ώστε να αποτύχει, αλλά επιπλέον άρχισε να προσανατολίζεται στο να αναλάβει «αυτοπροσώπως» την εκκαθάριση τμημάτων της βορειοσυριακής επικράτειας. Το πραξικόπημα του 2016 επιβεβαίωσε στον Ερντογάν αυτό που φοβόταν: ότι η Ουάσιγκτον είναι αδίστακτη στους σχεδιασμούς της… (Λογικό!!). Απο εκείνο το σημείο και μετά η Άγκυρα πείστηκε οριστικά ότι δεν πρέπει να εμπιστεύεται τις ηπα, και ότι πρέπει να δράσει στρατιωτικά – μέσα σε άλλη συμμαχία.

Πράγμα που κάνει εδώ και καιρό· ξεκινώντας απ’ την “ασπίδα του Ευφράτη”…

(φωτογραφία: τα τουρκικά τανκς κάνουν παρέλαση στο κέντρο της Afrin… Και η “κεντρική επιτροπή” του pkk, κάμποσα χιλιόμετρα ανατολικότερα, στην άλλη όχθη του Ευφράτη, κάνει την ζωή της κάτω απ’ την αμερικανική ομπρέλλα… Δεν έχει άδικο: οι κομματικές γραφειοκρατείες πάντα είχαν τον τρόπο τους…)

Οι ζητιάνοι

Δευτέρα 19 Μάρτη. Τώρα οι έλληνες πελάτες του ethnocedon ελπίζουν στην απειλή ενός ypg οπλαρχηγού, ότι δηλαδή οι ypg θα ξεκινήσουν «αντάρτικο» στην Afrin… Παρηγοριά στον άρρωστο ώσπου να βγει η ψυχή του: καλύτερα να έριχναν μια ματιά στο τι κάνουν οι ένοπλοι του isis και των υπόλοιπων χρηματοδοτούμενων απ’ το Ριάντ και το Τελ Αβίβ οργανώσεων, πριν χάσουν έδαφος (μια πόλη ας πούμε) και αφού το χάσουν: πολύ πιο σκληροτράχηλοι απ’ τους ypg, «αντάρτικο πόλης» δεν κάνουν!! Και υπάρχει ένας τουλάχιστον απλός λόγος γι’ αυτό: με τέτοιον τρόπο δεν ανακτάς εδάφη! Για ποιον λόγο, άραγε, η Jaush al-Islam, παρότι πολιορκείται και βομβαρδίζεται τόσον καιρό στην ανατολική Ghouta, δεν έφυγε (πράγμα που το επεδίωκαν Άσαντ ‘n’ friends…) ώστε να γυρίσει μετά σαν “αντάρτικο πόλης”; Επειδή ξέρει πως όταν χάνεις έδαφος δεν το παίρνεις πίσω με … “τρομοκρατία”!

Never mind. «Αν η πραγματικότητα δεν ταιριάζει με τις εθνοφαντασιώσεις, τόσο το χειρότερο γι’ αυτήν!». Θα συνεχίσουμε να ακούμε εθνοβλακείες: είναι αστείρευτη εθνική παραγωγή. Ήδη, ξεπηδάνε σαν βατράχια στο βάλτο. “Δυνάμωσε αγάπη εκείνη την κασέτα που είναι μεσ’ το ράδιο και είναι γάμησέ τα”: Αφού η Άγκυρα δεν έγινε κόλαση εδώ και 2 μήνες, θα γίνει από τώρα και μετά (τραγουδάνε οι ζαλισμένοι «πατριώτες») γιατί, τώρα που θα αρχίσουν οι κούρδοι τον ανταρτοπόλεμο, ίσως και τρομοκρατικές ενέργειες εντός τουρκίας («το ευχόμαστε»!) θα στριμωχτεί ο Ερντογάν και τότε θα πρέπει να δούμε προς τα που θα εκτονώσει την πίεση που θα νοιώσει… Εννοούν οι προφέσορες της εθνικής αυτοϊκανοποίησης: «εναντίον της φτωχής πλην τίμιας ελλάδας θα εκτονώσει»… Οιμέ!!! Αλί και τρισαλί!!!

Το κακό είναι πως είναι πολλοί εκείνοι που τ’ “αγοράζουν” όλα αυτά, χωρίς να έχουν το ελάχιστο συμφέρον ή την ελάχιστη συναίσθηση. Από διανοητική οκνηρία, από ευκολία, από βαρεμάρα, καταδέχονται να γίνονται αναπαραγωγοί οποιασδήποτε βλακείας φαίνεται “εθνικά πιασάρικη”…

Εμπόλεμη δημαγωγία

Κυριακή 18 Μάρτη. Το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος / βαθύ κράτος / κεφάλαιο παράγει τον τελευταίο καιρό τεράστιες ποσότητες «αντιτουρκισμού», άλλοτε ψευδολογώντας, άλλοτε διαστρεβλώνοντας και άλλοτε υπερβάλλοντας, δεν πρέπει να εννοηθεί σαν κάτι ξεκομένο απ’ την συμμαχία της Αθήνας με την Ουάσιγκτον, το Τελ Αβίβ και το Κάιρο. Μπορεί, μεν, ο ελληνικός ιμπεριαλισμός και οι μηχανές του να μην έχουν πολλά να προσφέρουν στην αντιμετώπιση …. της «ρωσικής και της ιρανικής απειλής στην ανατολική Μεσόγειο»· μήπως, όμως, προσέφεραν κάτι στον Α ή και στον Β παγκόσμιο πόλεμο; Όχι. Το ελληνικό κράτος / βαθύ κράτος / κεφάλαιο ουρλιάζει δημαγωγικά για να κρατάει μπετοναρισμένο το εσωτερικό, το κοπάδι των υπηκόων· «και βλέπουμε»…

Το Τελ Αβίβ, ο σύμμαχος της Αθήνας, κατηγορεί επίσης την Άγκυρα… Όχι για τα νοτιοκυπριακά «οικόπεδα», ούτε για τα «δυο παληκάρια» (που πιάστηκαν «όμηροι» στα σύνορα..). Την κατηγορεί ότι έχει στήσει μηχανισμό ώστε η παλαιστινιακή Χαμάς να συγκεντρώνει και μεταφέρει μεγάλα ποσά χρημάτων στη λωρίδα της Γάζας και τη δυτική Όχθη. Όχι μόνο ότι κάνει «τα στραβά μάτια» αλλά ότι ενισχύει τουλάχιστον οικονομικά την οργάνωσηπου (κατά τους ισραηλινούς καθεστωτικούς) προσπαθεί να ενισχύσει τους μηχανισμούς της στη δυτικη Όχθη.

Στα μέσα Γενάρη οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες έδεσαν (και αργότερα απέλασαν μετά τις ανακρίσεις) έναν τούρκο δικηγόρο, τον Kamil Tekeli – με την κατηγορία της συμμετοχής του σ’ αυτό το κύκλωμα “λαθραίας μεταφοράς χρημάτων”. Κατά το Τελ Αβίβ ο Tekeli «δούλευε» για τον Zahar Jabareen, ένα στέλεχος της Χαμάς, που βρίσκεται στην τουρκία.

Πριν 35 ή 40 χρόνια τα κανάλια της οικονομικής ενίσχυσης της παλαιστινιακής αντίστασης θα περνούσαν απ’ την Αθήνα. Όχι πια, εδώ και πολλά χρόνια. Οι εθνικές δημαγωγικές κραυγές μπορεί να «σημαδεύουν τον σουλτάνο», αλλά έχουν το άλλο μάτι τους εκεί που βασιλεύουν οι «πατριωτικές σιωπές»: στη δράση του ισραηλινού μιλιταρισμού / απαρτχάιντ…

Στο στάβλο

Κυριακή 18 Μάρτη. Εν έτει 2018, υπό φαιορόζ γκουβέρνο, το ελλαδιστάν είναι πολύ περισσότερο δεμένο στο «αμερικανικό άρμα» απ’ ότι ήταν το 1978, υπό τον Καραμανλή τον Α, τον δεξιό και «εθνάρχη»…. Αναμφίβολα πρόκειται για κατόρθωμα!

(φωτογραφία: το πιο «πλήρες» φιλοαμερικανικό / φιλοαγγλικό δίδυμο των τελευταίων χρόνων – αλλά φαίνεται ότι οι δρόμοι τους χωρίζουν…)

Τα πρότυπα και το αντίγραφο

Σάββατο 17 Μάρτη. Μια ασυνήθιστη προειδοποίηση στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο απηύθυνε ο Πάνος Καμμένος, λέγοντας ότι οι «συνεχείς προσπάθειες» από ευρωπαίους αξιωματούχους να διαλύσουν τον κυβερνητικό συνασπισμό στην Ελλάδα ενδέχεται να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα, με αποτέλεσμα να μην είναι σε θέση να ελέγξει τα σύνορά της και να κρατήσει έξω τους τζιχαντιστές που επιχειρούν να διεισδύσουν στην Ευρώπη.

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στη βρετανική εφημερίδα The Times ο υπουργός Αμυνας έκανε λόγο για «bullying» από τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο με σκοπό να αναγκάσουν την Ελλάδα σε «μια πλήρη και ολοκληρωτική οικονομική παράδοση».

«Αυτή η χυδαία ανάμιξη στις ελληνικές εσωτερικές υποθέσεις δεν είναι απλά ανήκουστη για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, αλλά είναι ανήθικη και επικίνδυνη. Αν η Ελλάδα φύγει, τότε θα τεθούν σε κίνδυνο πολλά περισσότερα από τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα και το ευρώ», δήλωσε στη βρετανική εφημερίδα ο Πάνος Καμμένος.

«Η Ευρώπη πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι διατηρώντας την Ελλάδα σταθερή, το μέτωπο της Δύσης κατά του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) είναι ασφαλές. Αλλά αν εκδιωχθεί ή αναγκαστεί να βγει από την ευρωζώνη, κύματα μεταναστών χωρίς χαρτιά, συμπεριλαμβανομένων ριζοσπαστικών στοιχείων, θα ξεχυθούν από την Τουρκία, οδεύοντας προς την καρδιά της Δύσης» πρόσθεσε ο κ. Καμμένος.

«Αν αυτά τα κύματα μεταναστών αυξηθούν, τότε η απειλή των εισερχόμενων εξτρεμιστικών στοιχείων δεν θα αυξηθεί μόνο για την Ελλάδα αλλά και για το σύνολο της Δύσης», προειδοποίησε ο κ. Καμμένος.

Αυτό πριν σχεδόν 3 χρόνια, τον Απρίλη του 2015. Ένα μήνα μετά, η «αδελφή ψυχή» του ψεκασμένου, ο ογκόλιθος, έδινε μαθήματα “good diplomacy, e?”:

Εάν καταρρεύσει η Ελλάδα, τότε η Ευρώπη θα γεμίσει παράνομους μετανάστες και τζιχαντιστές, δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς.
Η δήλωσή του έγινε πρώτο θέμα στη γερμανική TV και σε διεθνή ειδησεογραφικά δίκτυα.

Μιλώντας με δημοσιογράφους μετά το άτυπο συμβούλιο υπουργών Εξωτερικών στη Ρίγα της Λετονίας, ο κ. Κοτζιάς, όπως ανέφερε ο Σκάϊ, προειδοποίησε ότι «θα υπάρξουν εκατομμύρια μετανάστες και χιλιάδες τζιχαντιστές που θα έρθουν στην Ευρώπη αν καταρρεύσει οικονομικά η Ελλάδα».

Παράλληλα πρόσθεσε ότι «Τα δυτικά Βαλκάνια είναι αποσταθεροποιημένα. Ουκρανία, Συρία, Ιράκ και Βόρεια Αφρική δημιουργούν ένα δρεπάνι»

Το ότι ο Ερντογάν έκανε 3 ολόκληρα χρόνια για να πει τα ίδια, δείχνει ότι είναι αργόστροφος. Το ότι δεν αναγνωρίζει, όμως, το ελληνικό copyright, αυτό ναι: είναι θέμα τουλάχιστον για ξεγυρισμένη μήνυση!!…

Ζήτημα φαντασίας;

Σάββατο 17 Μάρτη. Στην κορεατική χερσόνησο δύο κράτη (με την ίδια εθνική σύνθεση) που έχουν πολύ σοβαρές διαφορές “μοτέλου”, μια πρόσφατη ιστορία πολέμου μεταξύ τους και, βρίσκονται, ακόμα σε τυπικά εμπόλεμη κατάσταση, μπορούν και θέλουν να συνεννοηθούν μεταξύ τους, για να κρατήσουν όσο πιοοο μακρυά γίνεται τον αμερικανικό στρατό / ιμπεριαλισμό. Όχι χωρίς εσωτερικές αντιδράσεις, σίγουρα στο νότο: για το νοτιοκορεατικό φασισταριό το βορειοκορεατικό καθεστώς είναι ο “αιώνιος εχθρός”…

Υπάρχει, ταυτόχρονα, ένα άλλο μέρος του κόσμου, το ελλαδιστάν, όπου διάφοροι δηλώνουν φανατικά και ορκισμένα “αντιαμερικάνοι”, αλλά ΔΕΝ απαιτούν την συνεννόηση με τον “αιώνιο εχθρό”, την τουρκία, και την έντιμη λύση όλων των “διαφορών”… ΌΧΙ: ενισχύουν με κάθε μέσο που διαθέτουν τον ελληνικό εθνικισμό / ιμπεριαλισμό, που είναι νοητός και βιώσιμος ΜΟΝΟ σαν εργαλείο ή σαν συμπλήρωμα ή σαν βαστάζος του αμερικανικού…

Συνεπώς κάνουν στην πράξη το αντίθετο απ’ αυτό που διακηρρύσουν. Υπάρχει κι αλλού στον κόσμο μέρος που “είσαι ό,τι δηλώσεις” ή πρόκειται για ένα μοναδικό ελληνικό προνόμιο που θα μπορούσε να γίνει τουριστική ατραξιόν;

(φωτογραφία πάνω: Εκλεκτοί πατριώτες. Το ότι ο αριστερά βρίσκεται κοντά στον μεγαλοδύναμο δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεχαστεί η πολύμορφη συνεισφορά του στον τόπο.

Κάτω: θέλουμε να ελπίζουμε ότι ο συγκεκριμένος πατριώτης δεν σηκώθηκε κι έφυγε ξεπουλώντας… Κι αν οι βουλευτές του βορρά, ιδιοκτησίας του υποθέτουμε, απαιτούν να ζητηθεί συγγνώμη απ’ τον κυρ Ιβάν, ας ελπίσουμε ότι δεν θα τους πουλήσει κι αυτούς σε καμιά εταιρεία της γιαγκούζα…)

Ελληνικά προβλήματα;

Τετάρτη 14 Μάρτη. Η απόλυση του Tillerson μπορεί να προκαλεί (ανομολόγητους) πονοκέφαλους και στο ελλαδιστάν. Με την φτηνή, εμπορική λογική τους, οι ντόποιοι διαχειριστές των ελπίδων γεωπολιτικών προσόδων έκαναν την προσευχή τους, πρωΐ και βράδυ, ότι ο Tillerson, σαν πρώην ceo της exxonmobil, θα άπλωνε τις φτερούγες του πάνω απ’ το γεωτρύπανο της εταιρείας όταν το πλήρωμα του χρόνου (το φθινόπωρο) θα το έφερνε στο οικόπεδο 10 της ελληνοκυπριακής αοζ-ικής θαλασσοταξίας.

Αλλά ο Rex (Tillerson) εξατμίστηκε. Φυσικά μπορεί κανείς να ελπίζει (όχι άδικα) στη «συνέχεια της πολιτικής του αμερικανικού ιμπεριαλισμού» – χωρίς, όμως, παράπλευρα σωσίβια. Και χωρίς να είναι σίγουρος για το ποια είναι αυτή η πολιτική για την ανατολική Μεσόγειο. Θα χρειαστεί ενεργούς συμπαίκτες, άρα υπάρχει ελπίδα για την ελληνική γεωπολιτική αναβάθμιση; Ή “μας θέλει” μόνο για back up, δηλαδή μπουρδέλα, catering και ξυδάδικα;

Το πρόβλημα του ελληνικού ιμπεριαλισμού και της αμερικανικής συμμαχίας του μπορεί να είναι ακόμα χειρότερο. Απ’ τις κινήσεις του ελληνικού πολιτικού προσωπικού (με αρχή τον ογκόλιθο πέρυσι) δεν θα ήταν άδικο να εκτιμήσουμε ότι επειδή η ελληνική «διανοητική» παραγωγή υπέρ του ντόπιου ιμπεριαλισμού είναι, επιεικώς, για τα μπάζα (δηλαδή: για εσωτερική κατανάλωση), εκτός συνόρων πολλά, μπορεί και τα πάντα, βασίζονται στις ελπίδες «προσωπικών σχέσεων», «προσωπικών γνωριμιών» και «προσωπικής χημείας» – άσχετα αν ισχύουν τέτοια διεθνώς. Είναι η κουλτούρα του μεταπράτη που κλείνει το μάτι λέγοντας (ή υπονοώντας) «έχω άκρη». Αυτό, και τίποτα άλλο. Και παρακαλούμε μην σοκάρεστε. Δεν είναι τα αφεντικά και οι λακέδες τους διαλεκτικοί υλιστές!!! Ούτε πορεύονται με αντικαπιταλιστικές αναλύσεις – το αντίθετο!!!

Μ’ αυτά τα δεδομένα, το να αλλάζει η Ουάσιγκτον κυβερνητική σύνθεση κάθε τρεις και λίγο, θα πρέπει να προκαλεί εκνευρισμό τόσο στην Αθήνα όσο και στη Λευκωσία. Και τώρα; Με ποιον μιλάμε; Πως θα μαλαγανέψουμε; Όταν το νατο επιμένει ότι «η τουρκία είναι πολύτιμος σύμμαχος» με ποιον θα μιλάμε γαμώ τον …. (βάλτε ότι θέλετε…)

Η απάντηση στο «με ποιον θα μιλάμε» είναι, ίσως, ωμή: με την cia… και με την mossad…

Άσχημα νέα (μέσα από γκέλες)

Τετάρτη 14 Μάρτη. Το να σας γυρίσουμε πίσω στο 1999, πριν 20 χρόνια, θα ήταν δύσκολο για πολλούς / πολλές (λόγω νεαρής ηλικίας), και μάλλον βαρετό για τους υπόλοιπους. Κι όμως (για την δεύτερη ομάδα): ένας τύπος μπορεί να λέει κάτι που σας ενδιαφέρει.

Ο τύπος αυτός είναι ο τούρκος πρώην αρχηγός στρατού Ilker Basbug. Και τα λεγόμενά του αφορούν το δέσιμο του Οτσαλάν – ένα θέμα που παραμένει ακόμα κάπως ευαίσθητο για το ελληνικό βαθύ κράτος.

Να θυμίσουμε επί τροχάδην: στη βάση ενός σχεδιασμού στα ‘90s για την διάλυση της τουρκικής επικράτειας και την δημιουργία τριών ή τεσσάρων κρατών στη θέση της (οπωσδήποτε ενός κουρδικού και ενός αρμενικού), το κουρδικό pkk ήταν (στα ‘90s) το αγαπημένο παιδί των πάντων: της ρωσίας (του Γιέλτσιν), της ευρώπης (του «επεκτείνομαι προς ανατολάς») και των ηπα (του πιάνω πόστα στη μέση Ανατολή). Το ελλαδιστάν ήλπιζε να χωθεί κατάλληλα στη διάλυση και έκανε ό,τι μπορούσε για να έχει καλή θέση στη μοιρασιά – δεν θα μπούμε εδώ σε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες… Το συριακό κράτος (υπό την απολυταρχία του Άσαντ, πατέρα του τωρινού) έκανε περισσότερα. Η σημασία του συριακού καθεστώτος και της υποστηριξής του προς το pkk για τον πόλεμο που έκανε στην τουρκική επικράτεια ήταν κεφαλαιώδης (και πάντως μακράν πιο σημαντική απ’ την όποια ελληνική υποστηρίξη): στη βόρεια συρία – ένα μέρος της, τώρα, είναι ypgκρατούμενο – ήταν που το pkk είχε τα στρατόπεδα εκπαίδευσης των νέων μελών του, τις επιμελητειακές δομές του (νοσοκομεία, κλπ), και από εκεί έπαιρνε την κρίσιμη διεθνή «βοήθεια» σε όπλα και πυρομαχικά…

Κάποια στιγμή, προς τα τέλη των ‘90s, το κόλπο άλλαξε (δεν γίνεται να πούμε περισσότερα εδώ για τις αιτίες…) και αφού εγκατελείφθηκε διεθνώς το σχέδιο διάλυσης της τουρκικής επικράτειας, «απ’ την μια στιγμή στην άλλη» το pkk και ο Οτσαλάν έγιναν απόβλητοι… (Δυστυχώς οι ενδοκαπιταλιστικοί ανταγωνισμοί δεν έχουν σαβουάρ βίβρ…)

Ο Άσαντ είπε στον Οτσαλάν να ξεκουμπιστεί απ’ τη συρία. Αυτός προσπάθησε στα τέλη του 1998 να βρει άσυλο στην μέχρι πριν λίγο φίλη Μόσχα: δεν τον άφησαν να βγει καν απ’ το αεροδρόμιο!! Τον έβαλαν στο επόμενο αεροπλάνο, και το έστειλαν «στην ευχή του θεού»! Ο επόμενος σταθμός του ήταν στην ιταλία αφού πρώτα του απαγόρευσαν να προσγειωθεί στα κράτη της κεντρικής ευρώπης (κι αυτά πρώην φιλικά, εν όψει της διάλυσης της τουρκίας / κάτι σαν το ιράκ και την συρία τώρα, δηλαδή…).

Στη Ρώμη η σοσιαλιστική κυβέρνηση (Μάσσιμο ντ’ Αλέμα) θα του πει πρακτικά «κάτσε για λίγο το ξενοδοχείο του αεροδρομίου, αλλά αν το παρακάνεις σε εκδίσουμε στην τουρκία όπως είσαι». Κάπου εκεί θα το μαζέψουν οι ελληνικές πατριωτικές μυστικές υπηρεσίες που είχαν μείνει κάτι κλικ πίσω (ο νατοκαραβανάς Ναξάκης θα “αναλάβει την ευθύνη” αφού, σε τέτοιες δουλειές, ο μηχανισμός πρέπει να μείνει κρυφός…), και θα τον φερουν «κρυφά» στην Αθήνα για να τον σώσουν… Καραγκιζολίκι δηλαδή… Μέχρι να το μάθει η τότε πασοκική κυβέρνηση (πρωθ. Σημίτης), που πριν τον υποστηρίζε αλλά, το είπαμε, το κόλπο είχε αλλάξει (και δεν θα γινόταν το ελλαδιστάν καταφύγιο για wanted!).

Ήταν εξαιρετικά βρώμικο το ότι το βαθύ κράτος τον έφερε στη ζούλα στην ελλάδα: ήταν το χειρότερο μέρος για να κρυφτεί! Αν κανείς, ούτε η Μόσχα, ούτε η Ρώμη, ούτε κανείς άλλος δεν αναλάμβανε την ευθύνη να τον δεχτεί σαν «πολιτικό πρόσφυγα» ενώ η Άγκυρα είχε πια διεθνή άδεια να τον συλλάβει, τότε, για να τον κρύψει η Αθήνα, θα έπρεπε το ελλαδιστάν να μετακομίσει βόρεια της σκωτίας… Τελικά, μέσω υπουργείου εξωτερικών και ελληνικής πρεσβείας στην Κένυα όπου στάλθηκε προσωρινά, παραδόθηκε στο τουρκικό κράτος… Το πατριωτικό πλήθος, καθοδηγούμενο έντεχνα απ’ τις υπηρεσίες, το θεώρησε «προδοσία». Ανάθεμα κι αν καταλάβαινε τα κερατά του το πλήθος! Τότε, πριν, μετά…

Στην παράδοσή του έπαιξαν πρακτικό (και καθόλου ασήμαντο) ρόλο δύο πρόσωπα. Ένας δηλωμένος πράκτορας της ευπ, ονόματι Σάββας Καλεντερίδης, και ένας νεαρός και φιλόδοξος ακροδεξιός πολιτικός, συνεργάτης των υπηρεσιών (προφανώς, αλλιώς τι δουλειά είχε εκεί;), που τότε αναφερόταν σαν «κύριος Πάνος». Επίσημα λέγεται Πάνος Καμμένος, χαϊδευτικά από εμάς «ψεκασμένος», και είναι – εδώ και τρία χρόνια – «υπουργός άμυνας» της φαιορόζ κυβέρνησης…

Αυτά θα ήταν «παλιά κρασιά» (έχουν περάσει, άλλωστε, σχεδόν 20 χρόνια από τότε) αν δεν έβγαινε χτες αυτός ο Basbug να πει, σε συνέντευξή του, ότι η σύλληψη του Οτζαλάν τον Φλεβάρη του 1999 στο αεροδρόμιο του Ναϊρόμπι, στην Κένυα, έγινε κατόπιν συνεργασίας της τουρκικής mit με την cia…

Ο πρώην «ήρωας» και μετά «απόβλητος» Οτζαλάν (οι κούρδοι θα έπρεπε να έχουν βγάλει κρίσιμα και χρήσιμα συμπεράσματα απ’ αυτήν την περίοδο, αλλά φαίνεται ότι δεν μπορούν…) είχε βρεθεί καθ’ οδόν προς το αεροδρόμιο αφού πρώτα ο κύριος Σάββας και ο κύριος Πάνος τον έπεισαν ότι φεύγοντας απ’ την ελληνική πρεσβεία στο Ναϊρόμπι όπου κρυβόταν υποτίθεται (μετά απ’ την αποτυχία της Αθηναϊκής κρυψώνας…) θα πάει σε ασφαλές καταφύγιο… (Τον κορόιδεψαν, απλά…) Συνεπώς, αν ο Basbug έχει δίκιο (και μετά από τόσα χρόνια γιατί να πει κάτι που κατέβασε απ’ το κεφάλι του;) τότε οι υπάλληλοι / συνεργάτες της ελληνικής ευπ (άρα και οι κυρ Σάββας και κυρ Πάνος) έδρασαν και σε συνεννόηση με την cia… Ή αυτό έκαναν οι προϊστάμενοί τους, πράγμα που δεν αλλάζει σε τίποτα τις σχέσεις μεταξύ των υπηρεσιών και των “συνεργατών” τους…

Αφού σημειώσουμε ότι οι “νέες σχέσεις εργασίας” ισχύουν εδώ και δεκαετίες και για τις υπηρεσίες, που σημαίνει πως άλλο οι μόνιμοι υπάλληλοι και άλλο οι συνεργάτες / “μπλοκάκηδες» / εργολάβοι, ας θυμηθούμε μετά από σχεδόν 2 δεκαετίες ότι ο «κύριος Πάνος» είναι ο αδελφός της Κουμουνδούρου, και πάντα τέτοιος θα είναι, φίλος και αδελφός, άσχετα αν για λόγους κοινοβουλευτικής επιβίωσης πρέπει κάποια στιγμή να χωρίσουν.

Οπότε ο καταραμένος τούρκος αρχικαραβανάς θα μπορούσε να ξυπνάει εφιάλτες: αν η παράδοση του Οτσαλάν είχε μέσα και cia· αν από ελληνική μεριά ο «κύριος Πάνος» έπαιξε τότε τον ρόλο του· αν ο «κύριος Πάνος» έγινε αργότερα το υπαρκτό στήριγμα της φαιορόζ κυβέρνησης· αν η φαιορόζ κυβέρνηση (σαν εκπρόσωπος του ελληνικού βαθέος κράτους) έκανε ό,τι φιλοαμερικάνικο μπορούσε κατά της ε.ε. και της ευρωζώνης το πρώτο μισό του ’15 (αλλά απέτυχε)· αν ο «κύριος Πάνος» και ο «κύριος Νίκος» (Κοτζιάς) απείλησαν την ευρώπη με εκτόξευση χιλιάδων μεταναστών και εκατοντάδων τζιχαντιστών (αλλά απέτυχαν: η ευρώπη όρισε τα σύνορά της στη δημοκρατία της μακεδονίας…)· αν ο «κύριος Πάνος» σαν υπουργός άμυνας τάζει στους αμερικάνους τα πάντα, περισσότερα απ’ όσα θέλουν· τότε:

Α) Τι ανάγκη ένοιωσε ο κυρ Κώστας (Λαλιώτης) για να θυμίσει το γιατί οφείλουμε να ανήκουμε (σαν «λαός») στην αγγλόσφαιρα; Και

Β) Θα ανάψουν κάποιοι στην Αθήνα πυρσούς που ο υπ.εξ των ηπα διορίστηκε ένας πρώην διευθυντής της cia;

Μην προσπαθήσετε να εκβιάστε τις δικές μας απαντήσεις. Τις έχετε διαβάσει, θα τις ξαναδιαβάσετε. Προς στιγμήν διασκεδάζουμε κάνοντας ερωτήσεις…

(Μαύρη διασκέδαση, δηλαδή…)

Οι φίλοι στα δύσκολα φαίνονται

Τρίτη 13 Μάρτη. Το θυμάστε; Θα έπρεπε: γινόταν πριν μόλις 3 χρόνια. Μόνο που δεν πρέπει να το θυμάστε “αχνά” (αυτό μπορεί να είναι σοβαρό πρόβλημά σας). Πρέπει να το ανακαλέσετε με όλη την δραματικότητα και την ελπίδα που κουβαλούσε.

Πριν, λοιπόν, μόλις 3 χρόνια, το “ξανθό γένος” των ρώσων και ο Πούτιν προσωπικά ήταν “η μεγάλη ελπίδα του έθνους”, την ώρα που ετοιμαζόταν να τινάξει την ευρωζώνη στον αέρα, με “μπουρλοτιέρη” τον κυρ Γιάνη. Ήταν η εποχή που ο κυρ Παναγιώτης ο ελευθερωτής έλεγε ότι έχει κλείσει το deal του αιώνα: να φτιάξει η gazprom αγωγό φυσικού αερίου που να διατρέχει την βόρεια ελλάδα, πληρώνοντας μια γερή προκαταβολή για το έργο πριν πιάσει δουλειά ο πρώτος τοπογράφος… Λεφτά που θα τα έτριβε στη συνέχεια ο κυρ Παναγιώτης στα μούτρα των καταραμένων δανειστών, για να καταλάβουν ότι για τη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια!

Κι αν χαζογελάτε τώρα που θυμηθήκατε αυτό το κατόρθωμα, υπάρχει κι άλλο, που ήταν δουλειά του ίδιου του ψόφιου κοριού (του πολυχρονεμένου πρωθυπουργού): η ένταξη στις θρυλικές BRICS! Χάρη στην προσωπική γοητεία που άσκησε στον ρώσο πρόεδρο (Πούτιν) αλλά και στις καλές γνωριμίες του άλλου “άσσου στο μανίκι” του ελληνικού βαθέος κράτους, του ογκόλιθου Nick the greek, και του σταλινομουλαρέ πολιτικού παρελθόντος του.

Σ’ εκείνον τον όχι-και-τόσο-παλιό ελληνορωσικό έρωτα δεν ήταν πρωταγωνιστής μόνο ο παροπλισμένος πια από κοινοβουλευτική άποψη κυρ Παναγιώτης. Αλλά και οι ακμαίοι νυν πρωθ και υπ.εξ. Σύμφωνα, λοιπόν, με την ελληνική εκδίκηση (απέναντι στους πάνκακους) που κάλπαζε τότε στις ρωσικές στέπες, οι BRICS θα δέχονταν το ελλαδιστάν σαν ισότιμο μέλος στην τράπεζά τους χωρίς να βάλει λεφτά αλλά, αντίθετα, για να το δανείσουν σα συνεταίρο! Μάλιστα ο ίδιος ο ψόφιος κοριός είχε ενημερώσει για τον επερχόμενο «σεισμό» στον παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό γαλαξία (κάποιος γίνεται συνεταίρος στην τράπεζα χωρίς να βάλει λεφτά και μετά η τράπεζα στην οποία είναι συνιδιοκτήτης τον δανείζει… Κάτι σαν «σκάνδαλο Κοσκωτά / τράπεζα Κρήτης» αλλά στο global του!!..), μετά απ’ την θερμή υποδοχή που του έγινε σε μια συνάντηση των brics στην αγία Πετρούπολη (αν δεν κάνουμε λάθος)…

Αααααάχ… Τι ωραία εποχή; Σαν χτες φαίνεται….

(Η φωτογραφία είναι πρόσφατη. Μόλις τον περσινό Μάη: ο δεξιά λέει στον αριστερά ένα απ’ τα αγαπημένα του ανέκδοτα. “Ξέρεις τι είναι πολυ-διάστατη πολιτική; Μια καμήλα με πολλές ουρές! Χο χο χο!!!”

… Για “να σπάσει τον πάγο” που θάλεγε κι ο θρυλικός Γκουσγκούνης… Δεν πρέπει να έπιασε· ο αριστερά ξέρει από πάγους…)