Tag: εξωτερική πολιτική

Καμπάνια Μ15 + / Μα αφού δεν είναι ούτε ο αδελφός σου ούτε ο φίλος σου! Γιατί να μην τον φας;

Τρίτη 19 Ιούνη. Γιατί να μην λες τις ανθρωποφάγες παπαριές σου φανερέ ή κρυφέ ατζέντη του ισραηλινού φασισταριού και της αιμοβόρας ελληνο-ισραηλινής συμμαχίας; Ε; Γιατί να μην κάνεις το κουνέλι φλυαρώντας για οποιαδήποτε άλλη μαλακία; Πες τα λοιπόν! Ξέρνα την μαυρίλα του μυαλού και της ψυχής σου! Εμπρός, μίλα! Αυτός εκεί δεν θα σ’ ακούσει…

Ο 22χρονος παλαιστίνιος Sari al-Shubaki μ’ έναν τρόπο μόνο επικοινωνεί πια με τον κόσμο: ανοίγοντας και κλείνοντας τα μάτια του. Ένας ισραηλινός ελεύθερος σκοπευτής τον πυροβόλησε στον σβέρκο στη διάρκεια διαδήλωσης, στην πνιγμένη στο αίμα 14η Μάη. Ο δολοφόνος γύρισε σπίτι του, έκανε το μπάνιο του, χαμουρεύτηκε και παρήγγειλε κάτι απ’ έξω, ή έφαγε το φαγητό που του μαγείρεψε η μάνα του, άραξε, κοιμήθηκε χωρίς εφιάλτες· σίγουρα θα πήρε και τα συγχαρητήρια του διοικητή της μονάδας.

Ο Sari έμεινε παράλυτος συνολικά. Οι γιατροί του νοσοκομείου της Γάζας, με τον όποιο εξοπλισμό διαθέτουν, δεν έχουν καταφέρει καν να βγάλουν όλα τα θραύσματα της σφαίρας· κάποια είναι εκεί. Ανάμεσα στον ώμο και τον σβέρκο του. Γιατί, όλα κι όλα, ο ισραηλινός στρατός επιδιώκει είτε να σκοτώνει είτε να σακατεύει. Δεν κάνει μισοδουλειές: επαγγελματισμός δολοφόνων. Και χρησιμοποιεί τα κατάλληλα πυρομαχικά: σφαίρες ντουμ ντουμ, ή σφαίρες διασποράς.

Ο Sari βρίσκεται από εκείνη την ημέρα στην εντατική του νοσοκομείου al-Shifa· αλλά, “προς θεού”, δεν είναι φίλος μας, δεν είναι συγγενής μας, δεν μας είναι τίποτα. Θεωρητικά θα είχε δύο δυνατότητες. Είτε να μεταφερθεί σε ισραηλινό νοσοκομείο, είτε σε αιγυπτιακό. Θεωρητικά. Το κατοχικό, απαρτχάιντ ισραηλινό καθεστώς απλά δεν δίνει την “άδεια”. Το παλληκάρι που νοσηλευόταν στο διπλανό κρεβάτι της εντατικής πέθανε τελικά – «δεν πήρε άδεια». (Και, προς θεού: Δεν είναι οι δικοί σας, ντάξει; Μην ανησυχείτε, δεν θα σας λείψει κανείς. Ούτε θα τρέχετε σε κηδείες…)

Τα ίδια κάνει, με τον δικό της τρόπο, η χούντα του Καΐρου. Υποσχέθηκε να στείλει ασθενοφόρο για να παραλάβει τον Sari…Όσο το είδατε εσείς (που σας είναι αδιάφορο) άλλο τόσο το είδαν και οι γονείς του. Που και που, είναι αλήθεια, κάποιοι καταφέρνουν να μεταφερθούν σε αιγυπτιακά νοσοκομεία. Ποιος ξέρει; Ίσως να είναι λοταρία…

Για το ισραήλ (και μην τολμήσετε να μουρουρμουρίσετε τίποτα!!! θα σας κάψει η φωτιά των υπηρεσιών σαν «αντισημίτες»!) το πράγμα είναι σαφές. «Υπάρχει απόφαση ότι κάθε αίτηση για είσοδο στο ισραήλ με σκοπό την ιατρική φροντίδα που γίνεται από ενεργούς τρομοκράτες ή διαδηλωτές που συμμετείχαν σε βίαιες πράξεις κοντά στον φράκτη, θα απορρίπτονται αμέσως» απάντησε ο εκπρόσωπος της cogat, του γραφείου τύπου του κατοχικού ισραηλινού στρατού, σε σχετικό ρώτημα του al-Jazzera.

Ο εντελώς παράλυτος 22χρονος Sari al-Shubaki, σε βάρος του οποίου ξέρουμε πολλούς ντόπιους που διαθέτουν τόσους τόνους κυνισμού, αναισθησίας, υποκρισίας και ελάχιστα κρυμμένου κανιβαλισμού ώστε ακόμα κι αν ήταν 200.000 στη θέση του πάλι τα ίδια κακουργηματικά θα έλεγαν για να τους θάψουν όλους ζωντανούς, αυτό ο νεαρός παλαιστίνιος λοιπόν, αύριο ή μεθαύριο μπορεί να πεθάνει. (Αλλά και πώς να ζήσει;)

Τουλάχιστον, όμως, θα έχει πετύχει μια αναγνώριση, που ασφαλώς την προσπεράσατε στην πιο πάνω κατοχική ανακοίνωση, αν και δεν θα έπρεπε: εκτός απ’ τους «τρομοκράτες» παλαιστίνιους, καταδικασμένοι σε εκτέλεση απ’ τους αγαπημένους ισραηλινούς στρατόμπατσους είναι και «διαδηλωτές που συμμετέχουν σε βίαιες πράξεις»…

Καταλαβαίνει κανείς;

Καμπάνια Μ15 + / Μέση Ανατολή

Τρίτη 19 Ιούνη. Στην προσπάθεια να συγκρατηθεί το ιορδανικό βασίλειο στην τροχιά της «τελικής λύσης» για τους παλαιστίνιους, όπως την μεθοδεύουν Ουάσιγκτον, Τελ Αβίβ, και Ριάντ, ο (θα έπρεπε με σιδερένια μπάλα στο πόδι) ισραηλινός πρωθ. Netanyahu πέταξε χτες ως το Αμμάν. Για ποιον λόγο; Για να «διαβεβαιώσει» τον Abdullah τον B ότι «το ισραήλ θα σεβαστεί το καθεστώς των ιερών τόπων στην Ιερουσαλήμ» – δηλαδή του al-Aqsa….

Παρακολουθούμε το ζήτημα… Αλλά θα δίναμε λιγότερο από 1% πιθανότητες ο εκπρόσωπος του φασιστικού, απαρτχάιντ ισραηλινού καθεστώτος να «υποσχέθηκε» ή να «εγγυήθηκε» οτιδήποτε σε ένα αδύναμο (οικονομικά και στρατιωτικά) καθεστώς σαν το ιορδανικό. Το «απείλησε» ταιριάζει πολύ περισσότερο στις περιστάσεις.

Καμπάνια Μ15 + / Η αναγνώριση του απαρτχάιντ

Δευτέρα 18 Ιούνη. Με τις δάφνες του (προσωρινού…) «ειρηνοποιού» στην κορεατική χερσόνησο, το ψόφιο κουνάβι (οι σωματοφύλακες πίσω του) προωθεί το σχέδιο για «την λύση του παλαιστινιακού προβλήματος». Παρότι το σχέδιο δεν έχει ανακοινωθεί επίσημα, τα βασικά του είναι γνωστά, αφού έχει κάνει μια γύρα στη μέση Ανατολή για να βρει «υποστηρικτές». Να ποια είναι:

Α) Περίπου η μισή απ’ την κατεχόμενη δυτική Όχθη θα αναγνωριστεί σαν «ισραηλινό έδαφος». Πρόκειται για σχεδόν όλες τις περιοχές όπου έχουν κτιστεί οικισμοί εποίκων, δηλαδή για την πιο εύφορη γη…

Β) Θα «αναγνωριστεί» σαν «επικράτεια του παλαιστινιακού κράτους» το υπόλοιπο, το πιο άγονο τμήμα της δυτικής Όχθης – το 11% εκείνου που ήταν η παλαιστίνη πριν δημιουργηθεί το ισραηλινό κράτος…

Γ) Αυτό το «κράτος» δεν θα έχει στρατό, και θα είναι ο ισραηλινός στρατός που θα ελέγχει τα όποια σύνορά του· και, φυσικά, τον αέρα του…

Δ) Οι αιχμάλωτοι της λωρίδας της Γάζας θα «σπρωχτούν» προς την χερσόνησο (εν πολλοίς έρημο) του Σινά. Αυτό απαιτεί την συγκατάθεση της χούντας του Καΐρου, που ως τώρα δυσανασχετεί έντονα. Γίνεται προσπάθεια να «πεισθεί» με υποσχέσεις για «μεγάλα έργα» στο Σινά, στα οποία περιλαμβάνονται η δημιουργία μιας βιομηχανικής ζώνης, ένα εργοστάσιο αφαλάτωσης, και ένας σταθμός παραγωγής ρεύματος. Σ’ αυτά τα «έργα» θα δουλέψουν (φτηνά…) οι παλαιστίνιοι εργάτες. Η ιδέα είναι ότι σιγά σιγά θα μετακομίσουν απ’ τη λωρίδα της Γάζας προς τα εκεί που θα βρίσκουν μεροκάματο. Και, σε κάθε περίπτωση, η «διαχείριση» της μεγαλύτερης ανοικτής φυλακής του κόσμου θα παραχωρηθεί σε μεγάλο βαθμό στην αιγυπτιακή χούντα…

Ε) Η Ιερουσαλήμ θα μείνει για αποκλειστική ισραηλινή χρήση (σαν πρωτεύουσα). Ήδη το ισραηλινό καθεστώς κινείται για τα «τετελεσμένα». Ένας νόμος (ο «νόμος της ευρύτερης Ιερουσαλήμ») πρόκειται να εντάξει περίπου 150.000 (παράνομους) εποίκους της δυτικής Όχθης, σε συγκροτήματα που βρίσκονται κοντά στην πόλη, στη διοικητική ευθύνη της “πρωτεύουσας”. Ένας άλλος νόμος θα αφαιρέσει την άδεια παραμονής στην Ιερουσαλήμ από 100.000 παλαιστίνιους· θα απαραγορευτεί η κατοίκησή τους εκεί. Αυτά θα συμπληρώνονται απ’ αυτά που συμβαίνουν ήδη στην Ιερουσαλήμ: νυκτερινές επιθέσεις της ισραηλινής αστυνομίας σε σπίτια παλαιστινίων, συλλήψεις, κατεδαφίσεις, δημιουργία «εθνικών πάρκων» πάνω σε παλαιστινιακές γειτονιές και νεκροταφεία, κλπ…

ΣΤ) Σε αντάλλαγμα για την οριστική κατάληψη του συνόλου της Ιερουσαλήμ θα προταθεί στους παλαιστίνιους να φτιάξουν άλλη «πρωτεύουσα» (που θα μπορούν να την ονομάσουν «al Quds» ή «νέα al Quds», ή όπως αλλιώς γουστάρουν) σε μια κωμόπολη, ονόματι Abu Dis, μερικά χιλιόμετρα ανατολικά της Ιερουσαλήμ. Η Abu Dis είναι εδώ και μια δεκαετία αποκλεισμένη απ’ την Ιερουσαλήμ με τείχος· ενώ το σχέδιο για την μετατροπή της σε «παλαιστινιακή πρωτεύουσα» είναι παλιό, απ’ τις αρχές της δεκαετίας του ’90…

Ζ) Τα κατεχόμενα από το 1967 «υψώματα του Golan», που είναι διεθνώς αναγνωρισμένη συριακή επικράτεια, επίσης θα γίνουν ισραηλινό έδαφος…

Η) Απομένει μια «λεπτομέρεια»: το τζαμί al-Aqsa, στην Ιερουσαλήμ. Όπως είναι γνωστό το Τελ Αβίβ σκοπεύει να το ισοπεδώσει / εξαφανίσει, και στη θέση του να κτίσει τον «3ο ναό». Μέχρι να γίνει αυτό, θα «προσφέρει» στους παλαιστίνιους μουσουλμάνους (αλλά και στους παλαιστίνιους χριστιανούς, για την εκκλησία της ανάστασης) ένα στενό, τσιμεντένιο διάδρομο, επιτηρούμενο απ’ τον ισραηλινό στρατό…

Ποιος θα μπορούσε να δεχτεί την πιο ελεεινή επικύρωση μιας πρωτοκοσμικής φασιστικής, ρατσιστικής επιδρομής στην παλαιστίνη, που κρατάει ήδη 70 χρόνια; Η Ουάσιγκτον, το Τελ Αβίβ, και το Ριάντ (υποθέτουμε σιωπηλά και η Αθήνα..). Αναζητούνται κι άλλοι, ειδικά απ’ τα αραβικά καθεστώτα.

(φωτογραφία: ο ακροδεξιός αμερικάνος πρεσβευτής στο ισραήλ David Friedman φωτογραφήθηκε πρόσφατα με ισραηλινούς ακροδεξιούς, και μια photoshop αεροφωγραφία του κέντρου της Ιερουσαλήμ, όπου το al-Aqsa έχει κατεδαφιστεί και στη θέση του έχει κτιστεί ο «3ος ναός».

Μετά την διεθνή κατακραυγή τραύλισε κάτι δικαιολογίες του είδους «α, δεν ήξερα», «α, δεν το πρόσεξα»… Οι πάντες όμως ξέρουν τα ισραηλινά σχέδια…)

Καμπάνια Μ15 + / Τεχεράνη – al Quds

Δευτέρα 18 Ιούνη. Το «σχέδιο του αιώνα» που έχει φτιάξει ο σώγαμπρος του ψόφιου κουναβιού και οι φίλοι του θα απορριφθεί (όταν και όποτε δημοσιοποιηθεί), αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει ιδιαίτερα ούτε την Ουάσιγκτον ούτε το Τελ Αβίβ. Θα προχωρήσουν στην εφαρμογή του δια της βίας, όπως κάνουν ήδη.

Εκείνο που τους ανησυχεί έντονα είναι ότι οι στρατιωτικοί τους αντίπαλοι σ’ αυτόν τον σχεδιασμό δεν είναι αμελητέοι. Τεχεράνη, Βαγδάτη, Δαμασκός, Βηρυττός – και στο βάθος Άγκυρα. Κάπου ακόμα πιο πίσω Μόσχα και Πεκίνο…

Γι’ αυτό το μιλιταριστικό καθεστώς του ισραήλ θέλει, οπωσδήποτε, να «τσακίσει» τόσο το ιράν όσο και την Χεζμπ’ αλλάχ. Γι’ αυτό κάνει αεροπορικές ασκήσεις πολλαπλών στόχων, σε «κοντινές» και «μακρινές» αποστάσεις, στο ελλαδιστάν. Γι’ αυτό κάνει εδώ ασκήσεις carpet bombing με στόχο τη Γάζα και το νότιο Λίβανο.

Σ’ αυτό είναι που ο έλληνας σύμμαχος προσφέρει κάθε βοήθεια στο Τελ Αβίβ. Γι’ αυτό ο άξονας Ουάσιγκτον – Αθήνας – Λευκωσίας – Τελ Αβίβ είναι τυπική εγκληματική οργάνωση. Δεν είναι η Τεχεράνη ή η Χεζμπ’ αλλάχ που «τρώγονται» για καυγά! Το ανάποδο ισχύει: προκειμένου να επιταχύνει και να εξασφαλίσει την ιμπεριαλιστική του επέκταση στη μέση Ανατολή, το ισραηλινό απαρτχάιντ είναι υποχρεωμένο να κλιμακώσει «άγρια» τις πολεμικές του επιχειρήσεις…

Και το ελληνικό κράτος / παρακράτος / κεφάλαιο έχει αποφασίσει: βοηθάει όσο μπορεί…

Η ειρηνοφιλία των γρεκών

Δευτέρα 18 Ιούνη. Απ’ την στιγμή που η ε.ε. (η κεντρική ευρώπη κυρίως) αποφάσισε να αλλάξει γραμμή σε σχέση με τα δυτικά βαλκάνια, και έκρινε ότι πρέπει να δέσει κάποια «επιρρεπή στην αστάθεια» κράτη με «ενταξιακές διαπραγματεύσεις» η Αθήνα, όποια κυβέρνηση κι αν είχε, δεν θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο. Το ίδιο (για τους ανάποδους, αντι ε.ε., λόγους) ισχύει για την ένταξη της δημοκρατίας της (βόρειας) μακεδονίας στο νατο. Είναι μύθος ότι το 2008 η Αθήνα εμπόδισε την ένταξη· τα έχουμε πει αλλού. Τίποτα δεν εμπόδισε μόνη της, γιατί τίποτα δεν μπορούσε να εμποδίσει, ούτε τότε. Επωφελήθηκε απ’ το γεγονός ότι τα ευρωπαϊκά κράτη μέλη του νατο δεν ήθελαν καμία διεύρυνση του νατο σε ευρωπαϊκό έδαφος, όπως αυτή που επεδίωκε τότε το καθεστώς Μπους του Β: ουκρανία, γεωργία… μακεδονία.

Αν δεν κατάφερνε στις τωρινές συνθήκες ένα «πειστικό» αυτοί φταίνε, οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση θα αναγκαζόταν να υπογράψει μια κάποια «συμφωνία». Έτσι, τώρα, αυτή η συμφωνία επιτρέπει να μοιραστούν οι προσκλήσεις στα Σκόπια· όμως πρακτικά απλά «αλλάζει φάση» στην 25χρονη «εκκρεμότητα». Κι αυτό το έχουν πλήρη επίγνωση οι πάντες.

Οι ροζ παριστάνουν πως «έλυσαν ένα πρόβλημα». Κοροϊδεύουν. Αυτό που έκαναν ήταν ότι δεν τράβηξαν κι άλλο το σκοινί – το ελληνικό κράτος / παρακράτος / κεφάλαιο δεν έχει κάποια σοβαρή ισχύ για να κάνει τέτοιους τσαμπουκάδες. Έκαναν, επίσης, κι αυτό – πιστοί στην «εθνική γραμμή»: παραδίδουν στην κυβέρνηση που θα τους διαδεχτεί τα εργαλεία να εκβιάζει την δημοκρατία της (βόρειας) μακεδονίας. Για τα επόμενα χρόνια.

Επειδή αυτό είναι το τίμημα που πλήρωσε το μακεδονικό κράτος και τα αφεντικά του, πέτυχε και κάποια οφέλη, που ωστόσο ήταν / είναι αυτονόητα. Ειδικά σε ότι αφορά την γλώσσα και την εθνικότητα του 70% του πληθυσμού. Ας θυμίσουμε ότι η δημοκρατία της (βόρειας) μακεδονίας είναι επίσημα και με συνταγματική εγγύηση διεθνική – δίγλωσση. Ζει εκεί και μια σημαντική και αναγνωρισμένη σαν τέτοια (εθνικά και γλωσσικά) αλβανική μειονότητα.

Αυτό κάνει εντελώς ηλίθια την δεξιά / ακροδεξιά εθνικιστική σοφιστεία ότι αφού το κράτος λέγεται «βόρεια μακεδονία» θα έπρεπε και η εθνικότητα / γλώσσα να λέγεται «βορειομακεδονική»: στο κράτος αυτό υπάρχουν δύο εθνότητες (αλβανοί και μακεδόνες) με δύο γλώσσες. Ο «αυστηρά γεωγραφικός προσδιορισμός» («βόρεια») που τόσο απαιτούσε η ελληνική εθνική γραμμή δεν μπορεί μετά να μετατραπεί σε «εθνοτικό» και μάλιστα για το σύνολο του πληθυσμού – απλό δεν είναι;

Επιπλέον, αν δεν κάνουμε λάθος, στην ελλάδα δεν υπάρχει «μακεδονική εθνότητα», όπως ούτε «ηπειρωτική», «πελοποννησιακή» ή «κρητική». Συνεπώς δεν υπάρχει θέμα «αλληλοκάλυψης».

Α, και κάτι ακόμα. Το «βόρεια Ήπειρος» είναι γεωγραφικός προσδιορισμός; Ή εθνοτικός;

Η νεκροφιλία των υπουργών

Δευτέρα 18 Ιούνη. Η παρατήρηση του ογκόλιθου ότι «ξεκίνησαν από 1.000.000, έπεσαν στις 100.000, και τώρα είναι 4.000» (για τις εθνικιστικές συγκεντρώσεις του λαού-θεία Λίτσα) είναι επιεικώς βλακώδης. Αντάξια του πολιτικού βεληνεκούς ενός κρατικού στελέχους που όταν δεν παίρνει λεπτομερείς οδηγίες απ’ τους καθοδηγητές του δεν ξέρει τι του γίνεται.

Όταν οι «αγανακτισμένοι» αποσύρονται απ’ το πεζοδρόμιο ετοιμάζονται να οχυρωθούν στα παραβάν – ογκόλιθε. Και, παρότι εσύ, σαν εργαλείο του βαθέος κράτους, έκανες αυτό που έπρεπε (στο κάτω κάτω «εξωκοινοβουλευτικός» είσαι), το ροζ γκουβέρνο θα πρέπει να ετοιμάζεται. Όχι για το κόστος της «τόλμης» του – δεν υπάρχει τέτοια! Αλλά για το τίμημα του ότι σκόπιμα έκανε το φασισταριό κυβερνητικό συνεταίρο του. Είτε σαν ψεκασμένο, είτε σαν αρχιτραγότατο, είτε σαν assets, είτε σε οποιονδήποτε συνδυασμό των προηγούμενων.

Το ανέκδοτο με τον βάτραχο και τον σκορπιό το ξέρουν στην Κουμουνδούρου;

Καμπάνια Μ15 + / Οι ειρηνιστές απ’ την Ουάσιγκτον

Κυριακή 17 Ιούνη. Κανείς δεν περιμένει την επίσημη ανακοίνωση του (θρυλούμενου) «αμερικανικού σχεδίου για την επίλυση του παλαιστινιακού προβληματος», επειδή όλοι το ξέρουν: έχει καταστρωθεί στο Τελ Αβίβ, κι αν περιέχει κάτι «ψιλά» που θα μπορούσαν να το δυσαρεστούν, είναι μόνο για το ξεκάρφωμα.

Δεν υπάρχει κάτι να περιμένει κανείς. Η Ουάσιγκτον απλά θα επικυρώσει τις απαρτχάιντ ισραηλινές κατακτήσεις στη δυτική Όχθη. Και, επιτέλους, «για να τελειώνουμε μ’ αυτές τις αντι-σημιτικές κατηγορίες περί ρατσιστικού καθεστώτος», αυτές οι κτήσεις θα εκκενωθούν απ’ τους παλαιστίνιους / άραβες. Κι «ας πάνε όπου θέλουν» όπως έλεγε κάποτε (το 1993 δηλαδή) ο τότε αμερικάνος υπ.εξ., Lawrence Eagleburger για την εξελισσόμενη ήδη τότε εθνοκάθαρση / σφαγή στη βοσνία.

Εντός ισραήλ «κουβεντιάζονται» (ή, απλά ανακοινώνονται, προς τέρψη του κοινού) εφιαλτικά πράγματα σε βάρος των παλαιστίνιων. Εκτός… όλα πάνε καλά…

Και το συμμαχικό ελληνικό κράτος / παρακράτος / κεφάλαιο, δεν έχει να αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα: «νίκη στον ισραηλινό στρατό!» – σα να το έχουμε καταλάβει. Από διάφορες μεριές….

Τα καθάρματα νοιώθουν ότι έχουν τον κόσμο κάτω απ’ τις αρβύλες τους. Πότε, άραγε, όχι μόνο θα τους ξεγυμνώσουμε, αλλά θα τους αναγκάσουμε να τρέχουν ξυπόλητοι; Πότε;

Καμπάνια Μ15 + / Pinkwash

Κυριακή 17 Ιούνη. Είναι γνωστό ότι το ισραηλινό ρατσιστικό, απαρτχάιντ κράτος, προσπαθεί να αξιοποιήσει υπέρ του οτιδήποτε. Μέσα στα «οτιδήποτε» είναι η ανοχή του απέναντι στις lgbtq κοινότητες. Όχι μόνο εντός αλλά και εκτός συνόρων. Ο μεταμοντέρνος ισραηλινός φασισμός είναι απόλυτα πρωτοκοσμικός: απ’ την μια παίζει με τα «δικαίωματα στη διαφορά» των εξασφαλισμένων, και απ’ την άλλη εξοντώνει τους Άλλους.

Διεθνώς αυτό λέγεται “pinkwash”. Ροζ πλυντήριο. Και, εννοείται, δεν έχει διαφύγει της προσοχής των σοβαρών ατόμων σε διάφορες lgbtq κοινότητες στον πρώτο κόσμο.

Έτσι, με διαδοχικές απορρίψεις, πάνω από μια δεκάδα κινηματογραφιστών έχουν ακυρώσει ως τώρα την συμμετοχή τους στο διεθνές κινηματογραφικό lgbt φεστιβάλ στο Τελ Αβίβ. Ο καναδός Marc-Antoine Lemire και ο γάλλος Antoine Heraly είναι οι πιο πρόσφατες περιπτώσεις. Καταγγέλουν τις προσπάθειες του ισραηλινού μιλιταρισμού να «ξεπλυθεί» μέσω τέτοιων δήθεν «κοινωνικών ευαισθησιών».

Υπάρχει πολύ δουλειά να γίνει ακόμα σε σχέση με το pinkwash. Όχι στα μέρη μας, αλλοίμονο! Εδώ η «εθνική γραμμή» είναι πάνω απ’ όλα – ή κάνουμε λάθος; Κι άλλωστε «αυτοί εκεί δέρνουν τις γυναίκες»…

(φωτογραφία: η Razan al-Najjar όταν ζούσε…)

H θεία Λίτσα στα κρεμμύδια (ουπς! λάθος… κεραμίδια…)

Κυριακή 17 Ιούνη. Όλα ξεκίνησαν (έτσι νόμιζε το επιτελείο του αντ’ αυτού) σαν έναν μεγαλοφυής «ελιγμός του Sedan»: οι λυμένες εθνικιστικές ταξιαρχίες του ψεκασμένου βγήκαν αιφνιδιαστικά απ’ την χειμωνιάτικη παγωνιά του «βγαίνουμε απ’ το τούνελ» δάσους, στις αρχές της χρονιάς, για να δηλώσουν «εμείς ‘μακεδονία’; ούτε με σφαίρες!» και να πλαγιοκοπήσουν απ’ τα ακροδεξιά το κυρίως σώμα της δεξιάς αντιπολίτευσης.

Κι όλα τέλειωσαν ανάποδα. Η καθαρμαΚουλική νέα δημοκρατία έγινε αρκούντως ακροδεξιά (χωρίς να τσινίσουν τα υποτιθέμενα «κεντρώα στελέχη» της) ώστε όχι μόνο να αντέξει τον κυκλωτικό ελιγμό, αλλά να αντεπιτεθεί με μια «πρόταση μομφής».

Τι σκοπό είχε; Έναν και μοναδικό. Να αποδείξει ότι η ακροδεξιά πτέρυγα του φαιορόζ γκουβέρνου (αυτή που ξεκίνησε την πλαγιοκόπηση) είναι μούφα. Και το πέτυχε, επειδή ήταν εύκολο. Ο ψεκασμένος στριμώχτηκε στα σκοινιά του «ναι μεν διαφωνώ – για το όνομά της – αλλά θα την ρίξω την κυβέρνηση άλλη φορά». Τώρα είναι προδότης. Αυτή είναι μια ρετσινιά που δεν πρόκειται να ξεφορτωθεί. Εν ολίγοις: το σατανικό σχέδιο του ροζ επιτελείου για την κοινοβουλευτική επιβίωση των φαιών συνεταίρων του στις επόμενες εκλογές αποδείχθηκε παροιμιώδες: πήγαν για μαλλί και βγήκαν κουρεμένοι.

Αυτό είναι για «εσωτερική χρήση»: μην το λουστείτε… Κατά τα υπόλοιπα επιβεβαιώθηκε πόσο γνήσια «πατριωτική» είναι η συμφωνία με την δημοκρατία της (βόρειας) μακεδονίας. Οπότε το πρόβλημα είναι πως θα καλμάρει η θεία Λίτσα (σαν λαός).

Η απάντηση είναι εύκολη: ραντεβού στις Πρέσπες!!! Δηλαδή; Αποτυχία! Παρότι η θεία Λίτσα σαν εθνικός ψυχισμός νοιώθει «προδομένη», σαν μικροαστικός τέτοιος μπορεί να κρατηθεί. Για τις επόμενες εκλογές.

Δεν πρέπει να ξεχνάτε ότι πριν κάτι χρόνια εκείνοι που έχασαν τις περιουσίες τους στο χρηματιστήριο ήταν πολλοί. Πάρα πολλοί… Δεν έκαναν όμως το ίδιο με τους «brutal» αλβανούς, όταν βούλιαξε η δική τους χρηματιστηριακή πυραμίδα (: έσπασαν τις στρατιωτικές αποθήκες και βγήκαν στους δρόμους με όπλα). Γκρίνιαξαν οι έλληνες για την «προδοσία των δηλώσεων του Σημίτη» (που τις είχαν θεωρήσει εγγύηση αέναης κερδοφορίας), τον μίσησαν· και περίμεναν τις επόμενες εκλογές.

Κάπως έτσι και τώρα. Το επιτελείο των αντ’ αυτού, στις αρχές του χρόνου, είχε στο στόχαστρό του να «κόψει τα πόδια» της αξιωματικής αντιπολίτευσης αξιοποιώντας είτε την όποια συμφωνία, είτε την όποια μη συμφωνία με την κυβέρνηση της δημοκρατίας της μακεδονίας. Το «εθνικό φωτοστέφανο» έλειπε απ’ την συλλογή της Κουμουνδούρου· και το ήθελε επειγόντως, απελευθερώνοντας τους ψεκασμένους εταίρους της να κάνουν το δικό τους κουμάντο.

Θα το δικαιούνταν αν ο λαός-θεία Λίτσα είχε όρεξη ν’ ακούσει τον ογκόλιθο χτες στο κοινοβούλιο. Ήταν καταπέλτης: απέδειξε ότι η διαπραγματευτική του δεινότητα ήταν τόσο μέσα στην «εθνική γραμμή», ώστε θα πρέπει να τον παρασημοφορήσουν ο παντραγώτατος και ο Παύλος Μελάς (τον οποίο οι ροζ έχουν υιοθετήσει τόσο ώστε στο τέλος θα πουν ότι ήταν και συριζαίος…).

Ωστόσο, χωρίς την κατάλληλη προετοιμασία, αυτό το «ολίγον μακ» του εθνικού ρεαλισμού δεν μπορεί να χορτάσει (ή να πείσει) τον μαζικό σωβινισμό – που οι ίδιοι οι ροζ προσκάλεσαν στο τραπέζι τους. Με απλά λόγια ο λαός-θεία Λίτσα δεν καταλαβαίνει ούτε από ιστορία ούτε από γλωσσολογία. Ούτε από επιτόπιες τρίπλες έξω απ’ την μεγάλη περιοχή – κι ας παίζει μουντιάλ.

Το μόνο που καταλαβαίνει είναι ότι «έκλεισε η προδοσία, δεν μας παίρνει τώρα». Καταλαβαίνει, δηλαδή, από σχέσεις δύναμης. Γι’ αυτό και θα παραφυλάξει μπροστά στις κάλπες.

Παρόλα αυτά υπάρχει ηθικό δίδαγμα. Παλιό και γνωστό: όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες. Απλά ο λαός-θεία Λίτσα (θεωρεί πως) εξαιρείται: είναι στα κεραμίδια…

(Φωτογραφία: η θεία Λίτσα, σα λαός, έκανε το καλύτερο για να καταλάβει το «μπουρδέλο» – και να απελευθέρωσει όλα τα καλομισθοδοτούμενα άτομα αυτού του οίκου απ’ την ταπείνωση της σεξουαλικής κακοποίησής τους.

Απλά οι δυνάμεις των προδοτών ήταν ανώτερες…)

Επί εποίκων

Σάββατο 16 Ιούνη. Αν πιστεύετε ότι οι δύο, ας τις πούμε έτσι, «φράξιες της εθνικής γραμμής», η κυβερνητική και η αντιπολιτευόμενη, διαφωνούν για την «συμφωνία» (για την ακατανόμαστη…) κάνετε λάθος!

Όλο κι όλο το «προβληματικό ζήτημα» είναι αυτό που μετέφερε χτες η ασταμάτητη μηχανή, δηλαδή το άρθρο 1 του 1ου μέρους και η παράγραφος 10 «περί 5ετούς μεταβατικής περιόδου». Η «σύγκρουση γιγάντων» στο κοινοβούλιο, γύρω απ’ την «πρόταση μομφής» υπήρξε απόλυτα διαφωτιστική… Το ζουμί είναι αυτό:

Λένε οι φαιορόζ: Μέσα σε 5 χρόνια το «δημοκρατία της μακεδονίας» θα έχει αντικατασταθεί παντού απ’ το «δημοκρατία της βόρειας μακεδονίας». Αυτή δεν είναι η «εθνική γραμμή» περί «σύνθετης ονομασίας έναντι όλων»;

Απαντούν οι πρασινόμαυροι: Ναι, αλλά μέχρι να γίνει η αντικατάσταση θα ισχύει το προηγούμενο. Το «δημοκρατία της μακεδονίας»…

Λένε οι φαιορόζ: Σωστά, αλλά δεν γίνεται να πατήσεις ένα κουμπί και να γίνει αυτόματα η αλλαγή. Πρόκειται για χιλιάδες «σημεία» που πρέπει να γίνει το σβήσε / γράψε…

Απαντούν οι πρασινόμαυροι: Ο.Κ… Αλλά τότε θα έπρεπε να υπογράψουμε την συμφωνία (που τους επιτρέπει την ένταξη σε νατο και ε.ε.) ΑΦΟΥ θα είχαν ολοκληρώσει τις αλλαγές· όχι τώρα, ΠΡΙΝ…

Λένε οι φαιορόζ: Ναι, αλλά τότε δεν θα μπορούσαμε να ανακατευτούμε και να επιβλέπουμε αυτές τις αλλαγές!!! Ο καλύτερος και αποτελεσματικότερος τρόπος είναι να μασκαρευτούμε σαν «ενταξιακές διαπραγματεύσεις στην ε.ε.», για να είμαστε συνέχεια πάνω απ’ το κεφάλι τους. Ως «ε.ε.». (Και, κλείνοντας το μάτι, αφήνουν σιωπηλά το υπονοούμενο: Άλλωστε, άμα μασκαρεύεσαι έτσι κι ο άλλος είναι πιο αδύναμος όλο και κάτι έξτρα θα βγάλεις…).

Οπότε όλη η «διαφωνία» τελειώνει ως εξής απ’ τους πρασινόμαυρους: πάντως το πήγατε μοναχοφαγικά, μας αφήσατε στην απέξω, οπότε τώρα πρέπει να γαυγίζουμε…

Οι εξυπνάκηδες θα έλεγαν ότι η διαφορά είναι αν το ποτήρι είναι μισογεμάτο ή μισοάδειο. Παραλλαγές «ερμηνειών» πάνω σε μια ουσιαστική εθνική συμφωνία, που απλά δεν μπορεί να μεταφερθεί επίσημα και καθαρά απ’ τους μηχανισμούς–θεία Λίτσα στον λαό–θεία Λίτσα: ο καλύτερος τρόπος για την ελληνική, εθνική «αξιοποίηση του μακεδονικού» είναι να μετατραπεί η δημοκρατία της (βόρειας) μακεδονίας σε αποικία ονόματος!

Αυτοί που κλαίγονταν ότι είχαν μετατραπεί σε «αποικία χρέους» κάτι έμαθαν αυτά τα χρόνια: απέκτησαν ένα καινούργιο θεσμικό know how στον ιμπεριαλισμό τους – όταν βέβαια κινούνται κάτω απ’ την ομπρέλα της ε.ε….