Tag: αγγλία

Palestine action

Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.18) >> Ως προχτές 4 απ’ τους 8 αιχμαλώτους, οι Kamran Ahmed, Heba Muraisi, Teuta Hoxha και Lewie Chiaramello συνέχιζαν την πολυήμερη απεργία πείνας. Κανένας / καμία δεν έχει καταδικαστεί για οτιδήποτε. Είναι προφυλακισμένοι / ες ως «ύποπτοι τρομοκρατίας», χωρίς δίκη, ξεπερνώντας κατά πολύ τα νόμιμα όρια προφυλάκισης (που στην αγγλία είναι 6 μήνες). Όλοι / ες βρίσκονται σε ημιαπομόνωση, χωρίς ασφυκτικά περιορισμένη επαφή με δικηγόρους, για πάνω από ένα χρόνο∙ με την Qesser Zuhrah να έχει συμπληρώσει ήδη 16 μήνες.

Έτσι, για τον τσαμπουκά.

Ουκρανικό πεδίο μάχης

Δευτέρα 29 Δεκέμβρη (00.06) >> Είναι τόσο παρανοϊκή η επιμονή διάφορων παρακμιακών πρώην «μεγάλων δυνάμεων» στην ευρώπη ότι το 2028 ή το 2029 θα είναι σε θέση «να αντιμετωπίσουν» στρατιωτικά την Μόσχα ώστε θα ήταν φρόνιμο να αναρωτηθεί κανείς για το αν αυτή η επιμονή κρύβει κάτι άλλο, πιο ρεαλιστικό αν και σταθερά βρώμικο.

Ο τρέχων σχολιασμός της εξώφθαλμης ανισορροπίας δυνάμεων μεταξύ της «συμμαχίας των προθύμων» και της Μόσχας ακόμα κι αν οι πρώτοι καταφέρουν να γίνουν … αστακοί υποθέτει πως το ζητούμενο είναι να συρθεί η Ουάσιγκτον στο πλάι αυτών των ευρωσταυροφόρων. Όμως άσχετα με το ποιοι είναι στην αμερικανική διοίκηση το να επιλέξει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός να συγκρουστεί με την Μόσχα ουσιαστικά σε ευρωπαϊκό έδαφος σημαίνει την καταστροφή της ευρώπης. Απλά και καθαρά. Τέτοια είναι η επιδίωξη του Βερολίνου, του Παρισιού και του Λονδίνου;

Αν οι όποιες ερμηνείες (εντός ή εκτός εισαγωγικών) της συγκυρίας βασίζονται αποκλειστικά στην ποιότητα των πολιτικών βιτρινών, τότε παίρνουν οριστικό διαζύγιο με την βασική αρχή ύπαρξης των καπιταλιστικών κρατών, ότι δηλαδή υπάρχουν συμφέροντα (που άλλοτε συγκλίνουν και άλλοτε αποκλίνουν, αλλά υπάρχουν σίγουρα!) που εκπροσωπούνται στην «κορυφή της εξουσίας». Το κράτος είναι το κόμμα των αφεντικών – έπαψε αυτό να ισχύει;

Λέμε πως όχι. Υπάρχει λοιπόν άλλη εξήγηση γι’ αυτό που από πρώτη ματιά φαίνεται σαν ένας παρανοϊκός μιλιταρισμός, σαν μια φαντασιωτική φυγή-προς-το-μέλλον; Ναι – ακόμα κι αν της δοθούν μικρές πιθανότητες υπάρχει. Το ότι έχει «διατυπωθεί» απ’ την Μόσχα ακόμα και το 2022 (αλλά και νωρίτερα…) επιτρέπει σε διάφορους δυτικούς να την έχουν χαρακτηρίσει «θεωρία συνωμοσίας». Βολικό. Και τετριμμένο…

Είτε χαρακτηριστεί «κατάληψη» είτε θεωρηθεί «απελευθέρωση», η ρωσική προσάρτηση των 4 πρώην ουκρανικών επαρχιών γίνεται και νομιμοποιείται στο όνομα της προστασίας των ρώσων σ’ αυτήν την μεγάλη ζώνη της νότιας και ανατολικής ουκρανίας. Το επιχείρημα της συγκεκριμένης προστασίας δεν είναι πλαστό. Αλλά επίσης δεν είναι ρωσική αποκλειστικότητα.

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Drones λοξά απ’ την Κρήτη

Οι διαφορετικές γωνίες νυχτερινής λήψης της έκρηξης από ψηλά υποδεικνύουν ότι στην επίθεση συμμετείχαν – μέσα στο σκοτάδι – τουλάχιστον δύο ακόμα drones…

Δευτέρα 22 Δεκέμβρη (00.04) >> Η επίθεση σε ρωσικό τάνκερ καταμεσής της Μεσογείου θορύβησε για το ενδεχόμενο να απογειώθηκε (απογειώθηκαν: ήταν περισσότερα του ενός…) απ’ το έδαφος της λεβεντογέννας. Τσάμπα ανησυχία η συγκεκριμένη: η απόσταση μεταξύ του δυτικότερου άκρου της Κρήτης και της θέσης του τάνκερ ήταν πολλαπλάσια της μεγαλύτερης εμβέλειας που θα μπορούσε να έχει οποιοδήποτε ιπτάμενο uav, αφού αυτή η εμβέλεια / ακτίνα δράσης δεν ξεπερνάει τα 40, οριακά τα 50 χιλιόμετρα. Επιπλέον (ανάλογα με τον τύπο του) μπορεί να απογειωθεί από ένα ή δύο τετραγωνικά μέτρα: οποιοδήποτε πλεούμενο, ακόμα και αναψυχής, προσφέρεται σαν βάση εκτόξευσης.

Το ζήτημα είναι σοβαρό για άλλους λόγους. Σαν κυριότερο κρίνουμε το ότι αποκλείεται οποιαδήποτε «ουκρανικά κομμάντο» να έδρασαν μόνα τους σ’ αυτήν την περιοχή του πλανήτη που λέγεται κεντρική Μεσόγειος, την οποία αγνοούν εντελώς κι απόλυτα. Για να το πάμε μισό βήμα παραπέρα: δεν θα χρειάζονταν καν και καν «κομμάντο» και μάλιστα «ουκρανικά»! Ήταν αρκετό κάποιοι «τρίτοι» να εξυπηρέτησαν τον φασιστοΚίεβο!

Με δεδομένο ότι τέτοιες επιθέσεις χρειάζονται δορυφορική πλοήγηση / καθοδήγηση, το ποιοι θα μπορούσαν να είναι αυτοί οι «τρίτοι» που είναι γνώστες της Μεσογείου και μπορούν να εντοπίσουν ένα άδειο δεξαμενόπλοιο σε ανοικτή θάλασσα ανάμεσα σε άλλα περιορίζεται αισθητά… Στα δάκτυλα του ενός χεριού… Έτσι δεν είναι; (Ίσως μάλιστα το δάκτυλο να είναι μόνο ένα, και το όνομά του να αρχίζει από M…)

Η συνηθισμένη προσέγγιση είναι (προφανώς) η «ταυτότητα» του στόχου. Του τάνκερ. Θα μπορούσε όμως ο στόχος να είναι διαφορετικός: ο έλεγχος (οι απειλές, οι προβοκάτσιες) στη Μεσόγειο! Εδώ, στους «ενδιαφερόμενους», σίγουρα δεν περιλαμβάνεται το φασιστοΚίεβο – έτσι δεν είναι;

Για να το πούμε διαφορετικά: αν «κάποιοι» (μακρυά απ’ την Μεσόγειο…) ήθελαν να επιδείξουν ότι ελέγχουν τις θαλάσσιες μεταφορές σ’ αυτό το κομμάτι του πλανήτη τι θα έκαναν; Θα κυνηγούσαν γλάρους και δελφίνια; Ή θα κτυπούσαν ένα πλεούμενο ανταγωνιστή τους;

Κι αν αυτοί οι «κάποιοι» έχουν περισσότερους ανταγωνιστές απ’ την Μόσχα, ποιο θα ήταν το «μήνυμά» τους με την συγκεκριμένη ενέργεια;

Όσο κι αν επιμένουν τα δυτικά αφεντικά και οι δημαγωγοί τους δεν βρίσκεται σε εξέλιξη πόλεμος «ρωσίας – ουκρανίας». Αλλά πόλεμος του νατο κατά του ευρασιατικού project. Με ήδη 3 + 1 πεδία μάχης: ουκρανία∙ δυτική Ασία / μέση Ανατολή (Παλαιστίνη, ιράν…)∙ λατινική αμερική∙ + ταϊβάν…

(Εννοείται ότι το ελλαδιστάν συμμετέχει «ολόψυχα» σ’ αυτόν τον 4ο παγκόσμιο πόλεμο. Για τα δικά του συμφέροντα, κάνοντας τους δικούς του υπολογισμούς. Οι υπόλοιποι «κάποιοι», «τρίτοι» κλπ είναι σύμμαχοί του…)

Ιμπεριαλιστικά δόγματα 4

Δευτέρα 8 Δεκέμβρη (00.07) >> Με βάση το «νέο δόγμα» θα διαλυθούν άραγε οι αμερικανικές «στρατιωτικές διοικήσεις» που έχουν χωρίσει τον πλανήτη σε διάφορες ζώνες αναλαμβάνοντας τον έλεγχό του; Μήπως ακόμα θα διαλυθούν οι επίσημες αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις και οι «κρυφές» βάσεις της cia που είναι σπαρμένες κατά εκατοντάδες παντού; Ακόμα κι αν (a big ‘if’) κάποιοι στην ψοφιοκουναβική διοίκηση θεωρούν ότι κάποια απ’ αυτά είναι πλέον περιττά έξοδα, υπάρχουν πολλοί περισσότεροι τόσο εντός όσο και εκτός us για τους οποίους η υπερέκταση της πρώην υπερδύναμης ήταν (και παραμένει) πηγή εσόδων. Σε διάφορες μορφές. Από χρηματικές ως καριερίστικες. Αυτοί οι «πολλοί περισσότεροι» έχουν συμφέροντα σ’ αυτήν την υπερέκταση, και έχουν την δύναμη να την υπερασπιστούν ελπίζοντας (οι καϋμένοι…) ότι δεν θα πέσει να τους πλακώσει.

Το πιο κτυπητό και «ανάγλυφο» παράδειγμα είναι ο αμερικανικός ρόλος στο ουκρανικό πεδίο μάχης: δεν δόθηκε από επιπολαιότητα η απλόχερη αμερικανική υποστήριξη στο πραξικόπημα του 2014 στο Κίεβο (επί Obama). Όπως έχουν πει και ξαναπεί διάφορα όρνεα στην Ουάσιγκτον, απ’ την Clinton και την fuck EU Nuland ως τον ύαινα καλολαδωμένο γερουσιαστή Graham «έχει γίνει τεράστια επένδυση στην ουκρανία». Και το αποτέλεσμα είναι ότι το ψοφιοκουναβιστάν δεν μπορεί ακόμα πάρει το «Χ» που επιδιώκει μετά την δυτική ήττα εκεί: οι σαμποτέρ της εύσχημης υποχώρησής του περνούν απ’ την Ουάσιγκτον στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στο Βερολίνο, στην Αθήνα, στο Τελ Αβίβ για να φτάσουν στο Κίεβο – και να γυρίσουν πίσω.

Οι ευρωπαίοι «πρόθυμοι» ζουν πάντα τα δικά τους δράματα, όλοι μαζί και ο καθένας χώρια. Το ψόφιο κουνάβι μονότονα επαναλαμβάνει ότι «ο πόλεμος στην ουκρανία είναι του Biden κι όχι δικός του», και δεν έχει πει ακόμα «… του Biden και των ευρωπαίων». Δείχνει ωστόσο να το εννοεί καθώς τώρα θέλει να ασχοληθεί με την επιχρύσωση (επικουνάβωση δηλαδή) του δόγματος Monroe. Επιπλέον (το «νέο δόγμα» λέει) θέλει να διαδώσει την ιδεολογία του στην ευρώπη∙ δεν ξεκαθαρίζει αν θα είναι ενέσιμη ή σε χάπι: make america great again παντού! (Στο ελλαδιστάν έκαναν ήδη παραγγελία μια καλή ποσότητα του γιατρικού με γεύση αμερικανικό lng…)

Το παρακάτω δεν είναι η πιο σοβαρή επίδειξη αυτών των δραμάτων, είναι ωστόσο χαριτωμένη με τον τρόπο της.

H αγγλική συντηρητική καθεστωτική the telegraph πανηγύριζε στις 22 Μάη του 2022:

Τις προάλλες, στις 2 Δεκέμβρη 2025, ήταν με μαύρες πλερέζες:

Το είπαμε έγκαιρα, αλλά που να ακουστούμε οι περιθωριακοί; Πήγαν κι έκατσαν όλοι μαζί στην ίδια μεριά, στη «σωστή πλευρά της ιστορίας», και η ιστορία (τους) μπάταρε:

Ας το έχουν υπόψη τους και οι ντόπιοι σωστομερίτες, ειδικά κάτι φιλόδοξοι με “πυξίδες” κλπ. Ως γνωστόν ο Οδυσσέας δεν έφτασε μόνος του στο βασίλειό του – τον πήγαν οι κερκυραίοι. Και έφτασε μπατίρης…

 

Ουκρανικό πεδίο μάχης

Δευτέρα 1 Δεκέμβρη >> Από νίκη σε νίκη λοιπόν οι σωστομερίτες (της ιστορίας), μεθυσμένοι καθώς είναι απ’ τις αλλεπάλληλες νίκες τους και αρνούμενοι (οι ευρωπαίοι) να τελειώσει αυτό το hype, έχουν φτάσει στο σημείο όπου κάθε αναιδής μπορεί να υποστηρίξει κάτι σαν το παρακάτω:

… Οι Βρυξέλλες υποστήριξαν τον Ζελένσκι άνευ όρων, όχι από πεποίθηση, αλλά από καθαρή αυτοσυντήρηση. Αν τελειώσει ο πόλεμος, θα πρέπει να λογοδοτήσουν για την καταστροφή που προκάλεσαν στους δικούς τους πληθυσμούς. Η Ευρώπη χρειάζεται διαρκή σύγκρουση για να αναβάλει την πολιτική αναμέτρηση. Η Ουάσιγκτον, αντίθετα, θέλει ένα πλαίσιο που θα σώσει το κύρος της. Αυτή είναι η πραγματική διαίρεση ΕΕ-ΗΠΑ: Οι Βρυξέλλες θέλουν να καθυστερήσουν το αναπόφευκτο, η Ουάσιγκτον θέλει να το διαχειριστεί και το Κίεβο θέλει να το αρνηθεί. Μόνο ένας από αυτούς έχει τη δύναμη να υπαγορεύσει το χρονοδιάγραμμα, και αυτή δεν είναι η Ευρώπη.

Για τη Ρωσία, και οι δύο δρόμοι οδηγούν στη νίκη. Η Ρωσία δεν έχει κανένα λόγο να βιαστεί, είναι η Δύση που ξεμένει από χρόνο, όπλα, ενότητα και αξιοπιστία. Και όταν το ευρωπαϊκό κοινό συνειδητοποιήσει τελικά ότι οι ηγέτες του θυσίασαν την ευημερία, τη σταθερότητα, τη βιομηχανία και τη γεωπολιτική αυτονομία για έναν πόλεμο που έληξε ακριβώς εκεί που προέβλεψε η Μόσχα, η πολιτική αναμέτρηση θα είναι σεισμική. Η πτώση του Γερμάκ δεν είναι το τέλος μιας εποχής, σηματοδοτεί την αρχή της κατάρρευσης για την ΕΕ…

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ουκρανικό πεδίο μάχης

Δευτέρα 24 Νοέμβρη (00.14) >> Στην αρχή μας πέρασε απ’ το μυαλό μήπως το περιβόητο «σχέδιο 28 σημείων» (για το αμερικανικό «Χ») το έφτιαξε κάποιο χαλασμένο μηχάνημα «τεχνητής νοημοσύνης». Κάποια δοκιμαστική εκδοχή του ChatGPT, ας πούμε η νο -5.  Ύστερα καταλάβαμε. Το έφτιαξε ένα «έξυπνο blender», απ’ αυτά που χρησιμοποιούνται για τα … smoothies. (Δεν μπορεί! Εκεί στο άσπρο σπίτι πρέπει να έχουν κάποιο μηχάνημα πανέξυπνο που του ρίχνουν μέσα ό,τι νάναι και πάντα 80% ψοφιοκουναβίνη για να φτιάχνει «ειρήνη»!)

Μιας που την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές οι γνωστοί ευρωπαίοι φίλοι της άσπρης σκόνης ρίχνουν μέσα στο blender τα δικά τους συστατικά, κυρίως αίμα των υπηκόων τους, δεν ξέρουμε τι θα βγει. (Ξέρουμε ότι δεν θα τρώγεται με τίποτα!)

Macron: ελάτε παιδιά, σπρώχνουμε όλοι μαζί!

(Ξέρουμε κι αυτό: για όσες ώρες ή μέρες κρατήσουν αυτές οι δυτικές «ζυμώσεις» γύρω απ’ το blender ο ουκρανικός στρατός θα έχει απελευθερώσει σχεδόν τα πάντα και θα προελαύνει προς την Μόσχα. Αυτό μόνο για όσες ώρες ή μέρες χρειαστεί να ενισχυθεί το φρόνημα των όπου-νάναι-νικάμε «προθύμων». Διότι όλος ο νταλκάς τους είναι, ξέρετε, ότι «νικούν» όπου νάναι και δεν πρέπει να χάσουν την ευκαιρία… Μόλις σβήσουν τα φώτα ξανά «ο Putin έχει πάρει φόρα»…)

Αντί για οτιδήποτε άλλο θα σας κεράσουμε με μια έκκληση για ανταρσία στον αμερικανικό στρατό, made in usa∙ και μάλιστα όχι από τίποτα «αναρχοκομμουνιστές» αλλά από καθώς πρέπει στελέχη του establishment. Η έκκληση έγινε στις 18 Νοέμβρη και πιθανόν η «ελευθερία του Χ» να τέλειωσε στην περίπτωση αυτή…

Ως γνωστόν το ψόφιο κουνάβι και οι γύρω του στο γκουβέρνο μία νομιμότητα αναγνωρίζουν μόνο: αυτήν την βασιλικών διαταγμάτων! Οι πιο πάνω νομιμόφρονες παλαιού τύπου που έχουν υπόψη τους το σύνταγμα (σύνταγμα; πφφφφ! πάει αυτό: το έφαγε η υγιεινιστική τρομοεκστρατεία!) δεν ζητούν μεν απ’ τον us army να στρέψει τα όπλα του κατά εκείνων που εκδίδουν παράνομες διαταγές (όπως ίσως θα έπρεπε…)∙ τους καλούν όμως σε ανυπακοή.

Τέλεια! Είναι μια καλή αρχή. Περιμένουμε πολλούς να ακολουθήσουν αυτήν την αγωνιώδη προτροπή. (Κι ύστερα θα δούμε αν και πως θα δουλεύει αυτό το έξυπνο βασιλικό blender για την …. «επί γης ειρήνη»….)

Σα να ταράχτηκε λίγο το ψόφιο κουνάβι. Γιατί δεν προτείνει ένα «σχέδιο 35 σημείων» να λυθεί το πρόβλημα;

Εν τω μεταξύ η μιλιταριστική προστυχιά στις ευρωπαϊκές ολιγαρχίες έχει γίνει «πανδημία»! Ο ένας μετά τον άλλον κάθε λακές ζητάει το ίδιο πράγμα: θυσίες (των υποτελών), φέρετρα, πολλά φέρετρα με πολλές σημαίες.

Εδώ ο γάλλος αρχικαραβανάς Fabien Mandon, μιλώντας προχτές στο συνέδριο των γάλλων δημάρχων:

 

 

Πόλεμος, πόλεμος, πόλεμος (1)

Δευτέρα 6 Οκτώβρη (00.21) >> Οι ύαινες βρυχώνται (Μην πει κανείς «δεν ήξερα, δεν άκουσα…»)

Λοιπόν, αυτός (τον ξέρετε) τον Απρίλη του 2024 ήταν ελαφρώς χεσ…νος:

Υπάρχουν όμως κι αυτές οι (διανοητικές) «διαταραχές» των πολιτικών βιτρινών, που γίνονται όλο και πιο βαριές με το πέρασμα του χρόνου. Ο ίδιος τύπος λοιπόν, τον Δεκέμβρη του 2024 παραδεχόταν αυτό:

«Κάνουμε proxy πόλεμο – με την ρωσία»…

Δεν έχει σημασία!!! Ο πόλεμος είναι η υγεία της μηχανής! Και μια χαλασμένη μηχανή, οι ευρωπαϊκοί καπιταλισμοί, θέλει οπωσδήποτε πόλεμο – πόλεμο – πόλεμο! Για την ακρίβεια: προς το παρόν γαυγίζει:

Τον αναγνωρίσατε: είναι ο πολωνός πρωθυπουργός: Τι είναι η ειρήνη; (λέει) Το μεσοδιάστημα των πολέμων… (Α, εντάξει. Γιατί εμείς νομίζαμε ότι…)

Αυτά τον περασμένο Σεπτέμβρη.

Και νάτον πάλι, πριν 4 ημέρες – πιο κατατοπιστικός:

Παρέα με τους κοκάκηδες του Λονδίνου και του Παρισιού και την ξαναεκλεγμένη της μολδαβίας (που παρά τα νατοϊκά αισθήματά της δεν δείχνει ιδιαίτερο ενθουσιασμό…) ο κύριος Tusk υπενθυμίζει ότι οι σκέψεις των ευρωπαϊκών πληθυσμών πρέπει να γίνουν πολεμοκάπηλες – αλλιώς…

Θα «χρειαστούν θυσίες». Τα αφεντικά των ευρωπαϊκών καπιταλισμών (και οι βιτρίνες τους) θέλουν να προωθήσουν (στην θέση των «ελευθεριών» και των «δικαιωμάτων») την προτεραιότητα της θυσίας. Θυσιαστείτε (για εμάς) ρε κακομαθημένοι μαλάκες! Τί σας ζητάμε;;;

Εδώ ένα ακόμα γραβατωμένο αστέρι της πολεμοκαπηλείας. Ο κύριος Stoltenberg, πρώην γ.γ. του νατο και νυν υπ.οικ. της νορβηγίας:

Θα σας φτωχύνουμε ρε μαλάκες, αυτό θα κάνουμε!

Να και η μοχθηρή και ανεγκέφαλη αλεπού, ο εχθρός, στις 2 Οκτώβρη απ’ την Μόσχα – όλο ειρωνεία:

«Μπετόναρισμα»

Δευτέρα 29 Σεπτέμβρη (00.23) >> Το έχουμε υποστηρίξει κάμποσες φορές άμεσα ή έμμεσα, ας το κάνουμε άλλη μια: καθώς οι δυτικές ολιγαρχίες (αυτές που αυτοαποκαλούνται «δημοκρατίες»…) ηττώνται στον παγκόσμιο ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό (και πρόκειται να ηττηθούν ακόμα περισσότερο) μια «γραμμή σωτηρίας» έχουν: να «μπετονάρουν» η κάθε μια το εσωτερικό της, ιδεολογικά, θεσμικά, διανοητικά – και οπωσδήποτε εργασιακά.

Αυτό δεν θα αντιστρέψει την παρακμή τους. Θα επιτρέψει όμως στα αφεντικά τους να ελπίζουν σε μια «εσωτερική σταθεροποίηση διαρκείας» πάνω στην οποία μελλοντικά ίσως καταφέρουν να κτίσουν κάποιου είδους «ανάστασης».

Το να γίνουν οι ολιγαρχίες-που-παριστάνουν-τις-δημοκρατίες απολυταρχίες

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Παλαιστίνη

Δευτέρα 22 Σεπτέμβρη (01.07) >> Η λεγόμενη «αναγνώριση Παλαιστινιακού κράτους» απ’ το Λονδίνο και το Παρίσι δεν είναι τίποτα άλλο απ’ την αναγνώριση ενός πτώματος 30 (ή 80…) χρόνων απ’ τους ίδιους τους δολοφόνους. Για να ταφεί επίσημα. Το Παρίσι ήταν εκείνο που προσέφερε άφθονο know how για την «κρυφή» κατασκευή ατομικών βομβών του Τελ Αβίβ ήδη απ’ την δεκαετία του 1950. Το Παρίσι επίσης (μαζί με την Ουάσιγκτον) ήταν που παριστάνοντας τον «ειρηνευτή» έκανε πλάτες στην ισραηλινή εισβολή στον λίβανο (και, μεταξύ άλλων, στη σφαγή των παλαιστινίων αμάχων προσφύγων στη Sabra και στην Shatila) την δεκαετία του 1980 – μέχρι που αναγκάστηκαν και οι δύο να πάρουν μαλλιοκούβαρα τους στρατούς τους απ’ την Βηρυτό εξαιτίας της αντιστασιακής δράσης. Όσο για το Λονδίνο; Ό,τι και να θυμίσει κανείς είναι λίγο.

Αν λοιπόν σ’ αυτήν την «απόφαση» πρέπει να αναγνωριστεί κάτι πέρα απ’ την ενδημική πλέον νεκροφιλία των δυτικών αφεντικών, είναι το ακριβώς αντίθετο απ’ αυτό που πουλιέται. Μαζί με την εικονική «αναγνώριση Παλαιστινιακού κράτους» (και τους εντελώς αντιπαλαιστινιακούς όρους που την συνοδεύουν….) σερβίρεται και η de facto αναγνώριση του θεοναζί, απαρτχάιντ καθεστώτος ως κατοχικού. De facto με την έννοια ότι κανένας απ’ τους δυτικούς «νονούς» δεν πρόκειται ούτε κατά διάνοια να αναγκάσει το ισραηλινό φασισταριό να κάνει μισό βήμα πίσω∙ πολύ λιγότερο πρόκειται να τιμωρήσει τους γενοκτόνους.

Τα ευρωπαϊκά αφεντικά των θεοναζί συνεχίζουν σταθερά να αντιστρέφουν την πραγματικότητα πλέκοντας και μπαλώνοντας όσο και όπως μπορούν τον ιστό της υπεράσπισης των συμφερόντων τους στη δυτική Ασία, αυτή την φορά όχι με τον παραδοσιακό ιμπεριαλιστικό τρόπο που τόσο καλά ξέρουν αλλά τώρα δεν μπορούν (με τους κατοχικούς στρατούς τους) αλλά μέσω αναθέσεων και υπεργολαβιών στους θεοναζί. Δεν είναι μυστικό:

Η ερώτηση που θα έπρεπε όχι απλά να απασχολεί αλλά να βασανίζει όσους / όσες δηλώνουν υποστήριξη στους Παλαιστίνιους και στις Παλαιστίνιες δεν είναι αν τέτοιες «αναγνωρίσεις» θα έχουν οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Αλλά πως είναι δυνατό ύστερα από σχεδόν 2 χρόνια καθημερινών σφαγών και εντυπωσιακά μεγάλων διαδηλώσεων υπό την Παλαιστινιακή σημαία σχεδόν σ’ όλο τον πλανήτη, τα δυτικά αφεντικά

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

QUAD

Δευτέρα 8 Σεπτέμβρη (00.09) >> «Αυτό έχουμε, και μας αρέσει». Σίγουρα;

Προσπαθώντας να φτιάξουν ένα «νατο του ειρηνικού» κατά του Πεκίνου, Ουάσιγκτον και Λονδίνο (το δεύτερο είναι το άλλοτε αποικιοκρατικό αφεντικό που ποτέ δεν έπαψε να έχει «ειδικές» σχέσεις με το Ν. Δελχί) ενέταξαν το ινδικό κράτος / κεφάλαιο στην λεγόμενη QUAD. Μια «τετράδα» κρατών (ιαπωνία, αυστραλία, ηπα και ινδία) με σκοπούς εντελώς αγαθούς και υπεράνω υποψίας: τον έλεγχο του ινδικού και του ειρηνικού ωκεανού. Αυτό ξεκίνησε το 2022, επί νυσταλέου Jo.

Αλλά το Ν. Δελχί δεν θα επέλεγε ποτέ στα σοβαρά να υπαχθεί (στρατιωτικά και γεωπολιτικά) κάτω απ’ τις διαταγές οποιουδήποτε, και σε καμία περίπτωση των ηπα. Το ινδικό κράτος / κεφάλαιο έχει την δική του μακριά και έντονη ιστορία ουδετερότητας, αφού υπήρξε ιδρυτικό μέλος του «κινήματος των αδεσμεύτων κρατών» απ’ τις αρχές της δεκαετίας του 1960, μέσα στη δίνη του λεγόμενου «ψυχρού» (3ου παγκόσμιου για εμάς) πολέμου. Εκατόν είκοσι (120) κράτη απ’ όλες τις ηπείρους συμμετείχαν σ’ αυτό το «κίνημα», που τυπικά υπάρχει ακόμα (τελευταία φορά συνεδρίασαν οι εκπρόσωποί του το 2019), αν και χωρίς την παλιά του αίγλη.

Στους διαμορφούμενους καινούργιους συσχετισμούς μέσα στον καπιταλιστικό πλανήτη το Ν. Δελχί έχει ακόμα λιγότερους λόγους να γίνει εξάρτημα των δυτικών (αμερικανικών ή ευρωπαϊκών) συμφερόντων και ενεργειών. Κράτησε την εξαιρετική σχέση του με την Μόσχα απ’ την οποία αγοράζει όπλα, με την οποία κατασκευάζει όπλα∙ και τα διυλιστήριά του έγιναν ο (με μεγάλη κερδοφορία) μεσάζοντας στην διακίνηση και προς ευρώπη μεριά του «απαγορευμένου» ρωσικού πετρελαίου και των προϊόντων του: δεν είναι «ρωσικά», είναι «ινδικά»!

Με την QUAD να παραπαίει (η διακριτική αποστασιοποίηση του Ν. Δελχί απ’ τον εντεινόμενο αμερικανοαγγλικό μιλιταρισμό είναι μία αιτία αν και όχι η μοναδική…) η Ουάσιγκτον θυμήθηκε ότι πρέπει …. να τιμωρήσει το Ν. Δελχί. Και να πως βρήκε την αιτία:

O Navarro είναι ένας διαταραγμένος «σύμβουλος» του αλλοπρόσαλλου ψόφιου κουναβιού: αν το Ν. Δελχί «στηρίζει την ρωσία στο ουκρανικό πεδίο μάχης αγοράζοντας το ρωσικό πετρέλαιο» τι κάνει η Ουάσιγκτον που αγοράζει το ρωσικό (επεξεργασμένο) ουράνιο για τους αντιδραστήρες της;

Προφανώς το ινδικό καθεστώς δεν θα μπορούσε να δεχθεί τέτοια «καουμποϋλίκια». Και το έδειξε στην Tianjin – είναι άλλωστε μέλος του SCO. Ως εκεί. Αυτό δεν σημαίνει α) ότι εντάχθηκε σε κάποια ευρασιατική στρατιωτική συμμαχία, και β) ότι από δω και στο εξής θα βρίσκεται στο πλευρό του Πεκίνου. Μάλλον εκείνο που κάνει ο Modi ως πολιτική βιτρίνα είναι να ψάξει αν και που υπάρχει «έξτρα χώρος» σ’ αυτόν τον πλανήτη για τις εξαγωγές του ινδικού κεφαλαίου: για την τεράστια βιομηχανία ρούχων, για την τεράστια βιομηχανία ηλεκτρονικών ανταλλακτικών κλπ κλπ.

Έτσι, αμέσως μετά την επιστροφή Modi στο Ν. Δελχί ο υπ.εξ. του S. Jaishankar είχε κανονίσει επίσκεψη του γερμανού υπ.εξ. Johann Wadephul. Ο οποίος μπορεί να μην έχει το μεγαλείο της προκατόχου του αγαπημένης Annalena, αλλά είναι άξιος εκφραστής της πολεμοκάπηλης ρητορικής του τσουρομαδηΜέρτς. Μόνο που ξέροντας την σχέση Ν. Δελχί – Μόσχας ο υπ.εξ. προτίμησε να πιάσει στο στόμα του το Πεκίνο:

… Συμφωνούμε με την ινδία και πολλές άλλες χώρες ότι πρέπει να υπερασπιστούμε την διεθνή τάξη, και ότι επίσης πρέπει να την προστατέψουμε απ’ την κίνα. Αυτή είναι τουλάχιστον η δική μας προσέγγιση … Βλέπουμε την κίνα σα συστημικό αντίπαλο….

Μετά την συνάντησή του με τον Wadephul ο Modi έριξε ένα τηλέφωνο και στην σπουδαία Ursula για να την καθησυχάσει (;;) επιβεβαιώνοντας την ινδική ουδετερότητα στον πόλεμο στην ουκρανία. Προφανώς δεν χάρηκε η σπουδαία… Αλλά αν ήταν δυνατόν το ινδικό κράτος / κεφάλαιο να «αγαπήσει» περισσότερο τις Βρυξέλες απ’ την Ουάσιγκτον, αυτό θα μπορούσε ίσως να εκτιμηθεί. Ίσως…

Για το ευρασιατικό project μια έντιμη ουδετερότητα του Ν. Δελχί είναι ευπρόσδεκτη: όσο καλπάζουν οι δυτικές φαντασιώσεις μεγαλείου άλλο τόσο περισσεύει ο ρεαλισμός στη Μόσχα, στο Πεκίνο, στην Τεχεράνη, στην Ισλαμαμπάντ. Ξέρουν, καταλαβαίνουν, κατανοούν ότι το ινδικό κράτος / κεφάλαιο θα προστατέψει κι αυτό τα δικά του συμφέροντα σ’ έναν ταραγμένο κόσμο. Αρκεί να είναι τα δικά του…

Όμως, θα το επαναλάβουμε, ο πλανήτης γη δεν χωράει όλη την εκρηκτική παραγωγικότητα της εργασίας της 4ης βιομηχανικής καπιταλιστικής επανάστασης, και – κυρίως – όλες τις παραγωγές-κάτω-από-εθνικές-σημαίες-και-στρατούς. Πράγμα που σημαίνει ότι η καταστροφή κάποιων είναι αναπόφευκτη – άλλωστε η καταστροφή είναι οργανικό τμήμα του καπιταλισμού…

Εν τω μεταξύ, μέσα στην μελαγχολία για «την αλλαγή του κόσμου», διέφυγε της προσοχής των εντόπιων εθνικοφρόνων αυτό, που συνέβη επίσης στην Tianjin:

Αν δεν μας γελούν τα μάτια μας πρόκειται για συνάντηση πολυμελών αντιπροσωπειών του «αιώνιου εχθρού» και του «σου κάνουμε πόλεμο». Τι να συνωμοτούν πάλι αυτοί; Δεν διαλύθηκε το «μπλοκ της Αστάνα» όπως έλεγαν τόσες φήμες κι αναλύσεις; Δεν έχουν καταρρεύσει ακόμα αυτοί οι αλιτήριοι;