Tag: συρία

Χημικές επιθέσεις…

Κυριακή 24 Ιούνη. Θυμάστε εκείνη την «μυστηριώδη επίθεση με χημικά» στην Douma, στα ανατολικά της Δαμασκού, στις 7 Απρίλη; Η έκθεση των ειδικών περί τα χημικά όπλα (που έκαναν την επιτόπου έρευνα) αναμένεται. Μια άλλη επιτροπή του οηε όμως, για εγκλήματα πολέμου, θεωρεί ότι ξέρει – και ετοιμάζει μια σχετική ανακοίνωση.

Όπου θα λέει τι; Ότι έγινε μια τέτοια επίθεση (με μια φιάλη γκαζιού γεμισμένη με κάποιο δηλητηριώδες αέριο)· ότι ένας αριθμός κατοίκων της πολυκατοικίας που κτυπήθηκε πέθανε εξαιτίας της εισπνοής αυτού του αερίου· αλλά, επίσης, ότι χρειάζονται παραπάνω έρευνες επειδή (σύμφωνα με τον Hanny Megally, αιγύπτιο δικηγόρο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που προφανώς έχει κάποια σχέση με την συγκεκριμένη επιτροπή, και μίλησε στην αμερικανική καθεστωτική εφημερίδα New York Times) επειδή δεν ξέρει ποιο είναι το αέριο που τους σκότωσε.

Προκύπτει, ωστόσο, ότι υπήρξαν διαφωνίες μεταξύ των μελών της συγκεκριμένης επιτροπής ως προς την ισχύ των αποδείξεων (ή των ενδείξεων) για την χρήση χημικών στη Douma. Οπότε, η μάλλον γενικόλογη κατηγορία, που φαίνετα ιότι δεν θα συνοδεύεται από αποδείξεις, θα περιλαμβάνεται όμως σε μια λίστα εγκλημάτων του καθεστώτος Άσαντ (κάποια τα έχει κάνει, κυρίως βομβαρδισμούς αμάχων· άλλα όμως ήταν προβοκάτσιες…) – που βολεύει ιδιαίτερα τον άξονα Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Ριάντ, θα μείνει στον αφρό της δημαγωγίας.

Χρειάζεται τέτοιο φρεσκάρισμα η Ουάσιγκτον; Ναι: αν σκοπεύει να “παρέμβει” την επίθεση του συριακού στρατού ‘n’ friends στην Dara’a…

Συρία

Πέμπτη 21 Ιούνη. Η συγκέντρωση συριακού στρατού ‘n’ friends στη νοτιοδυτική συρία, γύρω απ’ τις ανταρτοκρατούμενες περιοχές της Dara’a, δείχνει ότι ξεκινάει η επίθεση εκεί· δεν είναι πάντως σαφές (σ’ εμάς) τι θα ακολουθήσει.

Ας επαναλάβουμε / θυμίσουμε: στην περιοχή οι ένοπλοι στηρίζονται άμεσα απ’ το Τελ Αβίβ, επειδή έχουν φτιάξει μια buffer zone που «προστατεύει» τα κατεχόμενα απ’ τον ισραηλινό στρατό υψώματα του Golan. Από πρώτη ματιά, αν οι αντικαθεστωτικοί στην Dara’a ηττηθούν (κι έτσι θα συμβεί αν δεν ανακατευτούν «ανώτερες δυνάμεις») τότε ο ήδη αξιόμαχος συριακός στρατός ‘n’ friends θα φτάσει σε απόσταση βολής με σφεντόνα απ’ τις ισραηλινές θέσεις στο Golan.

Η Ουάσιγκτον απ’ την μεριά της έχει απειλήσει ότι θα βομβαρδίσει «οποιονδήποτε παραβιάσει την εκεχειρία στην Dara’a» – δηλαδή τον συριακό στρατό ‘n’ friends. Είναι έτσι;

Θα μπορούσε… Δίνουμε όμως μερικούς σοβαρούς πόντους να μην είναι. Αν, για παράδειγμα, η Μόσχα ξεκαθαρίσει ότι στην επίθεση στην Dara’a θα πάρουν μέρος τα βομβαρδιστικά της (όπως ήδη συμβαίνει, στους «προπαρασκευαστικούς βομβαρδισμούς»), τι θα κάνει η ισραηλινή και η αμερικανική αεροπορία; Θα κτυπήσει τα Su- ; Όχι δα!!!

Αντίθετα, θα μπορούσε να έχει διαμορφωθεί μια υπόγεια συμφωνία με το Τελ Αβίβ (ως άμεσα ενδιαφερόμενο) και, στη συνέχεια με την Ουάσιγκτον: το ισραηλινό καθεστώς κρατάει τα υψώματα του Golan (με «ρωσική εγγύηση», δηλαδή με την σιωπηλή αποδοχή της Δαμασκού…) αλλά δεν ανακατεύεται πέρα απ’ αυτά. Αν η Μόσχα εγγυάται ότι η Δαμασκός δεν θα προσπαθήσει να ανακαταλάβει το Golan (που είναι πάντα συριακό έδαφος), ούτε τώρα ούτε σε δέκα ή σε είκοσι χρόνια, τότε η ισραηλινή αεροπορία δεν θα χρειαστεί να αναμετρηθεί με την ρωσική – και με τα ρωσικά αντιαεροπορικά συστήματα. Καλό για όλους…

Προς το παρόν (δηλαδή μέχρι σήμερα…) και παρά την συγκέντρωση επίλεκτου συριακού στρατού, η τακτική της Δαμασκού (και των ρώσων συμβούλων της) είναι να «γονατίσουν» οι αντικαθεστωτικοί (με κόψιμο δρόμων ανεφοδιασμού και παραδειγματικούς βομβαρδισμούς) και να συμφωνήσουν σε μια «έντιμη παράδοση των όπλων» όπως προηγούμενοι, αλλού (αλλά και στην περιοχή) – παρά να γίνει κόλαση. Είναι λογικό αυτό απ’ την μεριά του μπλοκ της Astana: και την εμπειρία έχει ( ‘σου έχω μια πρόταση που δεν μπορείς να αρνηθείς’ διαπραγματεύσεων) και μόνο όφελος θα έχει όσο πιο αναίμακτα ξεμπερδέψει. Το πρόβλημα είναι, βέβαια, το από που παίρνουν διαταγές οι αντικαθεστωτικοί στην Dara’a. Αυτό είναι γνωστό: από το Τελ Αβίβ και το Ριάντ…

Όμως, σε άλλα μέτωπα (στην Deir ez-zor και πιο νότια αλλά και στην Raqqa και σε άλλες ypgκρατούμενες περιοχές της συριακής επικράτειας) οι “τριβές” εντείνονται…

Καμπάνια Μ15 + / Αμμάν

Δευτέρα 18 Ιούνη. Στην αναζήτηση των επιπλέον υποστηρικτών αρχίζουν οι επιπλοκές. Όπως η ευθύνη του χριστιανικού πατριαρχείου των Ιεροσολύμων δόθηκε κάποτε στο αμελητέο ελληνικό κράτος (γιατί, αλλιώς, θα πήγαινε στη Μόσχα…) έτσι και η ευθύνη των μουσουλμανικών ιερών τόπων της Ιερουσαλήμ (και το al-Aqsa είναι το βασικότερο αν και όχι το μοναδικό) έχει δοθεί στο βασίλειο της ιορδανίας. Το οποίο έχει ιστορικές σχέσεις με την παλαιστίνη (: υπεριορδανία…)

Ο βασιλικός οίκος του Αμμάν είναι παραδοσιακά «φιλοδυτικός». Επειδή η ιορδανία δεν έχει πετρέλαια ή φυσικά αέρια θεωρείται γενικά φτωχό κράτος. Και στηρίζεται εδώ και πολλά χρόνια στην πάνω ή κάτω απ’ το τραπέζι χρηματοδότηση του παλατιού απ’ την Ουάσιγκτον και το Ριάντ: η πιο καθαρή μορφή γεωπολιτικών προσόδων.

Όμως η ευθύνη για το al-Aqsa είναι η μοναδική νομιμοποίηση του ιορδανικού παλατιού, όχι μόνο απέναντι στους άραβες γενικά αλλά απέναντι και στους δικούς του υπηκόους. Αυτό έχει σα συνέπεια (ως τώρα) ότι ο βασιλιάς της ιορδανίας Abdullah ο Β απορρίπτει το αμερικανο-ισραηλινο-σαουδαραβικό σχέδιο.

Για να τον εκβιάσουν, Ουάσιγκτον και Ριάντ έκοψαν την χρηματοδότηση. Αναγκαστικά ο βασιλιάς κατέφυγε σε δάνειο απ’ το δντ (700 εκατομυρίων δολαρίων…) το οποίο του δόθηκε πακέτο μ’ ένα «πρόγραμμα δομικής προσαρμογής»: αύξηση των έμμεσων και άμεσων φόρων, κατάργηση διάφορων επιδοτήσεων… τα γνωστά. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την πρόσφατη εξέγερση μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Ο βασιλιάς αναγκάστηκε να ανακαλέσει τα πιο κραυγαλέα μέτρα και να «παραιτήσει» τον πρωθυπουργό του.

Λίγο νωρίτερα, στις 19 Μάη, ευρισκόμενος στην Istanbul για την «ισλαμική διάσκεψη» που κάλεσε έκτακτα ο Erdogan λόγω της σφαγής των διαδηλωτών στη Γάζα, ο Abdullah o B έκανε κάτι που προκάλεσε εγκεφαλικό τόσο στο Ριάντ όσο και στο Τελ Αβίβ: συναντήθηκε και είχε μια σύντομη κουβέντα με τον ιρανό πρόεδρο Rouhani. Ήταν η πρώτη φορά που γινόταν τέτοια “επαφή” εδώ και 15 χρόνια… Κάποιοι λένε (ίσως όχι συνωμοσιολογικά) ότι στην πρόσφατη ιορδανική εξέγερση κάποιες υπηρεσίες εκτός συνόρων έβαλαν το χεράκι τους, για να προειδοποιήσουν τον ιορδανικό βασιλικό οίκο επί των διεθνών σχέσεών του…

Το Amman είναι «δεμένο» τόσο με τις ηπα όσο και με το σχέδιο του 2011 για την διάλυση της συρίας: στο ιορδανικό έδαφος, κοντά στα σύνορα με την συρία, υπάρχει αμερικανική βάση, και η ιορδανική επικράτεια υπήρξε όλα αυτά τα χρόνια έδαφος εκπαίδευσης, επιμελητείας και εξορμήσεων για αντικαθεστωτικούς ενόπλους στον συριακό νότο.

Τώρα το ιορδανικό βασίλειο βρίσκεται οριστικά μπροστά σε σταυροδρόμι. Το σχέδιο της διάλυσης της συρίας απέτυχε, οι νικητές είναι με το μπλοκ της Αστάνα, και ο Abdullah πρέπει να διαλέξει είτε να ηττηθεί εντελώς (εγκαταλείποντας το al-Aqsa) είτε να αλλάξει στρατόπεδο. Στην δεύτερη περίπτωση υπάρχει μια καλή ανταμοιβή: η Ντόχα μπορεί να προσφέρει τα 1 ή 2 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο που έκοψαν η Ουάσιγκτον και το Ριάντ…

Αν το αποφασίσει, δεν μπορεί να κάνει ο Abdullah o B μια τέτοια στροφή 180 μοιρών μέσα σε μια βδομάδα ή ένα μήνα. Όμως υπάρχουν διάφοροι που διαβλέπουν ότι ξεκίνησε να την κάνει.

Θα φανεί.

(φωτογραφία: Αριστέρα ο Rouhani, δεξιά ο Abdullah… Στην Άγκυρα, πριν ένα μήνα…)

Συρία

Πέμπτη 7 Ιούνη. Η συμφωνία ανάμεσα στην Άγκυρα και την Ουάσιγκτον σε ότι αφορά την πόλη Manbij στη βόρεια συρία δυτικά του Ευφράτη (ή, πιο σωστά, αυτά που είναι δημόσια γνωστά απ’ την όποια συμφωνία) επιβεβαιώνουν τα περιθώρια κινήσεων και ελιγμών που έχει το τουρκικό καθεστώς στον εξελισσόμενο 4ο παγκόσμιο. Δεν θα πρέπει, ωστόσο, να θεωρηθούν σαν μια «καινούργια» ή «τελική» κατάσταση στους συσχετισμούς της περιοχής. Οι λόγοι είναι αρκετοί.

Το αποτέλεσμα της συμφωνίας Άγκυρας – Ουάσιγκτον είναι η αποχώρηση (ή το θέαμα της αποχώρησης…) των ypg/pkk απ’ την Manbij. Ωστόσο οι κούρδοι ένοπλοι μάτωσαν το καλοκαίρι του 2016 για την κατάληψη της αραβικής (και όχι κουρδικής) πόλης· υπό τις εντολές και με την βοήθεια (σε «βαριά όπλα» και διοικητές) της Ουάσιγκτον. Συνεπώς δεν θα αποχωρούσαν απ’ την Manbij χωρίς σοβαρά ανταλλάγματα (απ’ την μεριά των ηπα και των συμμάχων τους). Αυτά θα πρέπει να βρεθούν, και δεν είναι δύσκολο… Παρόλα αυτά, ακόμα και με ανταλλάγματα, οι «πολιτικές θέσεις» του pkk στη βόρεια συρία αδυνατίζουν όταν δείχνει με κάθε αφορμή πόσο «πιστό» είναι στις αμερικανικές εντολές…

Το άλλο θέμα είναι αυτό: ακόμα και σαν κατοχικός στρατός οι ypg/pkk μπορούσαν να λένε ότι βρίσκονται στην Manbij σαν «ντόπιοι αντιτρομοκράτες» – κατά του isis. Με την βοήθεια, φυσικά, των αμερικανικών όπλων. Τώρα που αποχωρούν τι είναι που νομιμοποιεί την αμερικανική (και γαλλική) κατοχή της πόλης; Η βοήθεια προς τα τοπικά αραβοσυριακά κλαν; Δεν θα πρέπει να παραδοθεί η περιοχή στις αρμοδιότητες του συριακού στρατού; Θα πρέπει…

Δεν ξέρουμε ούτε το περιεχόμενο της συμφωνίας Άγκυρας – Ουάσιγκτον, ούτε τους όρους της· ούτε, κατά συνέπεια, μπορούμε να προβλέψουμε τι απ’ αυτήν θα υλοποιηθεί και πότε. Ωστόσο, με δεδομένο ότι η Άγκυρα ανήκει ακόμα στο μπλοκ της Αστάνα, του οποίου τα υπόλοιπα μέλη (συμπεριλαμβανομένης της «αόρατης» Δαμασκού…) ασφαλώς και είναι ενημερωμένα, αυτή η συμφωνία μπορεί να αποδειχθεί «ένας πόντος που ξηλώθηκε» – εναντίον του αμερικανικού σχεδιασμού.

Πρόωρο να το πούμε με σιγουριά. Απλά το σημειώνουμε σαν ενδεχόμενο.

Συρία

Τρίτη 5 Ιούνη. Οι εκπρόσωποι / επικεφαλής τουλάχιστον 70 αραβικών φρατριών (: διευρυμένα πατριαρχικά σόγια) της συρίας συναντήθηκαν προχτές έξω απ’ το Aleppo. Και ορκίστηκαν υποστηρίξη στον Άσαντ και αντίσταση κατά των ξένων στρατών στο συριακό έδαφος: του αμερικανικού, του γαλλικού και του τουρκικού.

Η ίδια η ύπαρξη φρατριών σαν «πολιτικών (και στρατωτικών) συλλογικών υποκειμένων» είναι ένας αναχρονισμός για την συριακή κοινωνία· τα βασικά του οποίου ίσως υπήρχαν απ’ τα πριν στην επαρχία, αλλά εντάθηκε και νομιμοποιήθηκε στη διάρκεια του πολέμου. Το κατά πόσο θα παραμείνουν μόνιμες δομές στο μέλλον ή είναι μια «αμυντική αναδίπλωση» του κοινωνικού θα φανεί· ωστόσο δεν μπορούμε παρά να σημειώσουμε την σαφή συντηρητική οπισθοχώρηση.

Κατά τα υπόλοιπα, και με δεδομένο ότι αυτές οι φρατρίες προέρχονται κυρίως από περιοχές που έχουν καταλάβει οι ypg/pkk και ο αμερικανικός στρατός (συν τον γαλλικό) (Raqqa, Hasaka) είναι σαφές το είδος του πολέμου που έχει ξεκινήσει ήδη και, προφανώς, θα ενταθεί, κατά της αμερικανικής κατοχής της βόρειας και ανατολικής συρίας. Ένα ανταρτοπόλεμος, πόλεμος τριβής, με στόχο την διεθνή απονομιμοποίηση τόσο της κουρδικής όσο και της αμερικανικής κατοχής.

Συρία 1

Τετάρτη 30 Μάη. Είδηση «πρώτης γραμμής» δεν το λες. Εκτός αν είσαι στη συρία. Έντεκα (11) αντικαθεστωτικές οργανώσεις απ’ αυτές που έχουν παρκάρει στην επαρχία της Idlib, συγχωνεύτηκαν σε μία· υπό την αιγίδα της Άγκυρας.

Η πρώτη δουλειά τους είναι να εξαλείψουν την Hayat Tahrit al-Sham (που στηρίζεται απ’ το Ριάντ), ή ό,τι έχει μείνει απ’ αυτήν στον θύλακα… Υποθέτουμε πως όταν η νέα οργάνωση (Jabhat al-Wataniya lil-Tahrit – «εθνικό απελευθερωτικό μέτωπο») θα έχει εξασφαλίσει την ηγεμονία της χωρίς σοβαρές αμφισβητήσεις στον θύλακα της Idlib, θα έρθει η σειρά των “πολιτικών” του μπλοκ της Astana. Για μια επίσημη «λύση», έστω στα 3/5 της συριακής επικράτειας.

Συρία 2

Τετάρτη 30 Μάη. Προκύπτει μεν «ειδησειογραφικά» μένει ωστόσο να αποδειχθεί κάτι που είχε υπαινιχτεί η ασταμάτητη μηχανή: ότι το Τελ Αβίβ έχει αναγκαστεί (απ’ την Μόσχα) να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι θα χάσει τα προγεφυρώματά του (στους αντικαθεστωτικούς εκεί δηλαδή) δίπλα απ’ τα υψώματα του Γκολάν, στην Dara’a. Και ότι ο συριακός στρατός «έχει δικαίωμα» να ανακαταλάβει κι αυτήν την ζώνη.

Αλλά η Ουάσιγκτον δεν δεσμεύεται απ’ αυτό deal. Συνεπώς ο “συμβιβασμός” του Τελ Αβίβ είναι τρικ. Η στάση της Ουάσιγκτον (για λογαριασμό του Τελ Αβίβ) είναι άλλος λογαριασμός.

Όσο για τον ιρανικό στρατό ή τους υποστηριζόμενους απ’ την Τεχεράνη μισθοφόρους στη συρία, αυτοί δεν έχουν λόγο (προς το παρόν) να φτάσουν φανερά σε απόσταση βολής απ’ τα κατεχόμενα παράνομα απ’ το ισραήλ συριακά υψώματα. Δεν είναι αυτός ο κύριος στόχος της Τεχεράνης. Ο κύριος στόχος της είναι η άμεση συνάφεια με τον λίβανο (και την Χεζμπ’ αλλάχ). Κι αυτό είναι αδύνατο να το εμποδίσει το μιλιταριστικό Τελ Αβίβ, χωρίς έναν all out πόλεμο (που οι πιο φασίστες ισραηλινοί θα εύχονταν) – με εξαιρετικά αμφίβολα αποτελέσματα.

Θεία Λίτσα πότε θα γκαζώσεις;

Τετάρτη 30 Μάη. Δυστυχώς η βαθιά ελληνική ψυχή στο προπαγανδιστικό σκέλος της (η ακόμα εξαφανισμένη και αγνοούμενη θεία Λίτσα έχει πολλά σκέλη… Είναι σαρανταποδαρούσα!) κοιτάει ακόμα βόρεια.

Αλλά το «δώσε πόνο» δεν είναι στο «όνομά της..» Αυτό το θέμα έχει λήξει, και απλά η Αθήνα να συνεχίσει να έχει μεγάλα αυτιά και μουστάκια, δηλαδή να παριστάνει τον κούνελο. Εκεί που στ’ αλήθεια πονάει η πατρίς είναι στα «οικόπεδα» της ανατολικής Μεσογείου.

Όλο το σχέδιο, συμπεριλαμβανομένης της μεγαλοφυούς «περικύκλωσης της Μεσογείου» είχε σαν προϋπόθεση εκτός από ένα – δύο – τρία αμερικανικά αεροπλανοφόρα (άντε και ένα αγγλικό) στην περιοχή, και το εξής: ποτέ να μην ανοίξουν παραγωγικές γεωτρήσεις στα λιβανέζικα και στα συριακά θαλάσσια οικόπεδα, τα οποία (λένε οι ειδικοί) υπόσχονται πολλά σε φσσσσςςςςςςςς! Γκάζι δηλαδή, να σνιφάρεις, να γουστάρεις!!!

Αν αρχίσει τέτοιο αντι-αμερικάνιο φσσσσσςςςςς, θα μπλέξουν οι σωλήνες! Πιο σωστά, το πράγμα έχει ήδη μπλέξει σε σχέση με τότε που αυτά τα όνειρα είχαν την μορφή χαρτών στις μασχάλες του ογκόλιθου έλληνα υπ.εξ. Nick the greek, που έτρεχε στην φρεσκο-ψοφιοκουναβική Ουάσιγκτον να πείσει για την «ελληνική στρατηγική» όποιον δεχόταν να αφιερώσει κανά μισάωρο… Έχει μπλέξει το πράγμα σε σχέση με τις φαντασιώσεις των αρχών του 2017.

Σημάδι σοβαρό του μπλεξίματος είναι ότι το ρωσικό πολεμικό ναυτικό (κοίτα κάτι πράγματα!) ανακοίνωσε πρόσφατα μόνιμες περιπολίες, 24/7, στα ανοικτά των συριακών ακτών (γιατί διάολε;). Και η Άγκυρα ετοιμάζεται να εδραιωθεί σ’ αυτό που θεωρεί (και δικαιούται) σαν δική της αοζ στην ανατολική Μεσόγειο· κάτι που παρά τις ελληνικές φαντασιώσεις δεν θα της το αμφισβητήσει κανένα αεροπλανοφόρο.

Όχι, δεν έχει βουλιάζει το ελληνικό κεφάλαιο!!! Μάλλον το αντίθετο: οι έλληνες γκαζάδες εφοπλιστές έχουν κάνει τα deal τους, πίσω απ’ τα εθνικά παραμύθια για μαζική κατανάλωση, με “σκλαβωμένα οικόπεδα” και “εθνικούς σωλήνες”. Εκείνο που θα βουλιάξει αργά ή γρήγορα είναι η «υλική βάση» της ελληνική κρατικής / παρακρατικής εθνική ρητορικής – δικαιολόγησης του άξονα Αθήνα – Λευκωσία – Τελ Αβίβ, ο θρυλικός «αγωγός» δηλαδή. Και δεν θα βουλιάξει στη θέση του· θα βουλιάξει σαν ιδέα.

Επειδή όμως εκτός από μια χούφτα αυτόνομους εργάτες και μια μικρή αριστερίστικη ομάδα κανείς άλλος δεν ασχολείται με το θέμα, ακόμα και χωρίς σωλήνα το παραμύθι θα συνεχίσει· χωρίς υλική βάση. Σιγά τώρα!!!

Πως θα ήταν η «κόκκινη μηλιά» αν ήταν «μπλε γκαζιά»;

Σύμφωνα και συμμαχίες

Τρίτη 29 Μάη. Το «σύμφωνο της Σαγκάης» (SCO) δεν έχει στον δυτικό κόσμο την αίγλη του άλλοτε «συμφώνου της Βαρσοβίας». Ωστόσο στην ερχόμενη σύνοδο του (18η κατά σειρά), στις 9 και 10 Ιούνη, στην παραλιακή κινεζική πόλη Qingdao, ίσως γίνει πιο αισθητό· τουλάχιστον απ’ την άποψη της δυτικής δημοσιογραφίας / δημαγωγίας.

Ρωσία, κίνα, καζακστάν, κιργιζιστάν, τατζικιστάν, ουζμπεκιστάν, ινδία και πακιστάν: δεν είναι βέβαια μια συμπαγής συμμαχία (με δεδομένες, κυρίως, τις αντιθέσεις ινδίας και πακιστάν)· όμως είναι μια καλή «ομπρέλλα» σε καιρούς «μεταβατικούς» σε ότι αφορά την μοιρασιά του πλανήτη.

Υπάρχει ένα μέλος / παρατηρητής που έχει κάνει αίτηση πλήρους ένταξης εδώ και 10 χρόνια: το ιράν. Η αίτηση είχε παγώσει επειδή βρισκόταν υπό καθεστώς κυρώσεων του οηε. Όμως μετά την απόσυρση της Ουάσιγκτον απ’ την συμφωνία για τα πυρηνικά, και ενώπιον των κλιμακούμενων απειλών εναντίον της Τεχεράνης απ’ την Ουάσιγκτον (και το Τελ Αβίβ), η ιρανική αίτηση πρόκειται να επανεξεταστεί σε δέκα μέρες. Πεκίνο και Μόσχα έχουν δηλώσει ήδη ότι είναι υπέρ της ένταξης του ιράν στον sco σαν πλήρες μέλος. Που σημαίνει: και στρατιωτικός σύμμαχος με την ρωσία και την κίνα... (Ακόμα κι αν δεν γίνει σε λίγες ημέρες, είναι σίγουρο ότι θα γίνει σύντομα…)

Δεν είναι μόνο γεωπολιτικοί οι λόγοι. Είναι και οικονομικοί. Κινεζικές και ρωσικές εταιρείες έχουν αναλάβει μεγάλες δουλειές στο ιράν, και θα πάρουν κι άλλες αν διάφορες ευρωπαϊκές αναγκαστούν να αποχωρήσουν λόγω των αμερικανικών απειλών. Για το Πεκίνο η ιρανική επικράτεια είναι σημαντική για το σχέδιο των «δρόμων του μεταξιού»· και η πρακτική συμμαχία Τεχεράνης / Βαγδάτης / Δαμασκού / Μόσχας / Άγκυρας που έχει σκοπό να εξασφαλίσει τον έλεγχο μιας μεγάλης ζώνης της μέσης Ανατολής ως και την ανατολική Μεσόγειο ενδιαφέρει ιδιαίτερα όχι μόνο τα μέλη αυτής της συμμαχίας αλλά και τον κινεζικό καπιταλισμό.

Έχει το ενδιαφέρον του: η Δαμασκός έχει καθεστώς παρατηρητή στο «σύμφωνο της Σαγκάης»… Όπως και η Άγκυρα…

Συρία 1

Κυριακή 27 Μάη. Και να ήθελε κάποιος να αμφισβητήσει το «τέλος του πολέμου δι’ αντιπροσώπων» και την άμεση εμπλοκή των αφεντικών των αντικαθεστωτικών στη συρία, αυτά τα αφεντικά δεν τον αφήνουν ν’ αγιάσει. Εντάξει, λοιπόν. Ο τοπικός χωροφύλακας (το ισραηλινό κράτος) μπορεί να έχει «δεσμευτεί» (κατά κάποια έννοια) να μην υποστηρίξει τους υπαλλήλους του στην Dara’a απέναντι στον συριακό στρατό ‘n’ friends. Αλλά το μεγάλο αφεντικό, στην Ουάσιγκτον, δεν δεσμεύεται – έτσι δεν είναι;

Έτσι είναι! Συνεπώς το αμερικανικό υπουργείο εξωτερικών (αποικιών κλπ) εξέδωσε ανακοίνωση όπου δηλώνει έτοιμο για αντίποινα αν «το καθεστώς Άσαντ παραβιάσει την εκεχειρία» στην Dara’a, για την οποία η Ουάσιγκτον νοιώθει όλο το βάρος των ευθυνών της σαν μια απ’ τις δυνάμεις που υπέγραψαν (μαζί με την ρωσία και την ιορδανία) για την δημιουργία της.

Για το πάθος του αμερικανικού βαθέος κράτους να τιμάει την υπογραφή των πολιτικών βιτρινών του όλα είναι γνωστά. Π.χ. η συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του ιράν: τελευταίες θα αποχωρήσουν απ’ αυτήν οι ηπα!!! Τουλάχιστον, όμως, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός μας ενημέρωσε ότι προκειμένου για τα συμφέροντα του ισραηλινού σύμμαχού του δεν θα επιστρατεύσει κάτι αποτυχημένους επαγγελματίες προβοκάτορες σαν τα «άσπρα κράνη» και τις περιορισμένες σκηνοθετικές δυνατότητές τους σε μια ακόμη «απόδειξη» χρήσης χημικών απ’ το καθεστώς Άσαντ. Έχουν χαθεί πια τόσα και τόσα με όλους αυτούς τους ερασιτέχνες! Οπότε τους αντικαθεστωτικούς στη Dara’a (όσους, τέλος πάντων, δεν παραδοθούν και προτιμήσουν να βγάλουν μερικά ακόμα “τίμια λεφτά” απ’ τους ως τώρα εργοδότες τους) η αμερικανική (και, υποθέτουμε, όχι μόνο) αεροπορία θα τους υπερασπιστεί αυτοπροσώπως απ’ το πρώτο δευτερόλεπτο!

Βλέπετε υπάρχει διακύβευση: η οδική σύνδεση συρίας – ιορδανίας…