Με τα πόδια στον αέρα

Υπάρχει, στα μέρη μας, με την μορφή δήθεν «ανθελληνισμού», ένας αναποδογυρισμένος εθνικισμός, που συναντιέται με τον maistream: η πεποίθηση ότι το ελλαδιστάν είναι ένα «ισχυρό κράτος», που μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, μπορεί ακόμα και πόλεμο κατά του αιώνιου εχθρού να επιχειρήσει (με βάσιμες ελπίδες να τον κερδίσει φυσικά).

Μια τέτοια προσέγγιση για την ισχύ του ελληνικού κράτους (όπως και οποιουδήποτε άλλου) είναι αν-ιστορική, αντιδιαλεκτική και, τελικά, μεταφυσική. Δεν υπάρχει (στην ανθρώπινη ιστορία) μορφή κρατικής οργάνωσης που να μην πέρασε περιόδους ακμής και περιόδους παρακμής. Το πόσο διαρκούν οι μεν και πόσο οι δε, όπως και οι αιτίες τους, είναι το κάθε φορά συγκεκριμένο καθήκον της ανάλυσης.

Το ελλαδιστάν (και, κατά συνέπεια, ο ιμπεριαλισμός του) πέρασε πράγματι μια περίοδο «δόξας», απ’ τις αρχές της δεκαετίας του ’90 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’00 (οι ολυμπιακοί αγώνες στην Αθήνα το 2004 δεν έγιναν στην κορύφωση της ακμής αλλά μάλλον στην αρχή της παρακμής). Όμως σ’ αυτήν την δεκαετία έγιναν πράγματα μοναδικά σ’ όλη την ιστορία του 19ου και του 20ου αιώνα όχι μόνο του ελληνικού κράτους αλλά και της ευρύτερης περιοχής:

– μια σειρά κράτη, «παραδοσιακοί εχθροί» του ελλαδιστάν προς τα βόρεια (βουλγαρία, αλβανία) κατέρρευσαν σε ιστορικό χρόνο dt, με αποτέλεσμα την διάλυση των θεσμών, της κοινωνικής συνοχής, την μαζική φτώχια και την μαζική μετανάστευση·

– ο άλλος «αιώνιος εχθρός», το τουρκικό κράτος, σπαρασσόταν από έναν όλο και πιο αιματηρό εσωτερικό πόλεμο· και μάλιστα το pkk υποστηριζόταν τόσο απ’ τους «νικητές» του 3ου παγκόσμιου («ψυχρού») πολέμου (ηπα, ευρωπαϊκά κράτη), όσο και απ’ τον μεγάλο ηττημένο σ’ αυτόν (ρωσία) – για διάφορους και διαφορετικούς λόγους που δεν μπορούμε να παρουσιάσουμε εδώ·

– η συμμετοχή της Αθήνας στην ε.ο.κ/ε.ε. (έστω και με τον τρόπο που γινόταν) εξασφάλιζε διαρκείς ροές χρήματος (μέσω διάφορων ευρωπαϊκών προγραμμάτων) μεταμορφώνοντας τον «παρία» της ευρώπης σε «μικρή αμερική» για τους βαλκάνιους και άλλους “ανατολικούς” μετανάστες / προλετάριους·

– η συμμετοχή της Αθήνας στο νατο έκανε το ελλαδιστάν να δείχνει όχι απλά «νησίδα σταθερότητας» αλλά ακόμα και κορυφή μιλιταρισμού (σε σχέση, ειδικά, με τα βαλκανικά κράτη του πρώην ανατολικού μπλοκ).

Τέτοιος συνδυασμός παραγόντων οικονομικής, στρατιωτικής, γεωπολιτικής και πολιτικής αναβάθμισης του ελληνικού κράτους (χωρίς το ίδιο να κάνει οτιδήποτε) εξαιτίας της ταυτόχρονης κατάρρρευσης ενός αριθμού κρατών στα βόρεια και στα ανατολικά του είναι ιστορικά μοναδικός σε ότι αφορά το νέο ελληνικό κράτος!! Η εθνικιστική / ιμπεριαλιστική παράνοια των ελλήνων, που εκφράστηκε αρχικά με την ελληνοσερβική φιλία, την συμμετοχή στη σφαγή των βοσνίων και το «εμπάργκο» στο καινούργιο κράτος της μακεδονίας, και στη συνέχεια με τις προβοκάτσιες και το «ενιαίο αμυντικό δόγμα» κατά της τουρκίας, ήταν αντανάκλαση (για άλλους συνειδητά και άλλους ασυνείδητα) αυτής της ιστορικής μοναδικότητας!!! Ήταν ο τρόπος με τον οποίο ο ηγεμονικός μικροαστισμός αντιλήφθηκε την ανέλπιστη υπεροχή του στα περίξ, και την εκδήλωσε με κάθε μορφή βίας και μνησικακίας που διέθετε.

Για παράδειγμα, το γεγονός ότι πολιτικές βιτρίνες σαν τον Σημίτη ή τον Πάγκαλο μιλούσαν (στο πρώτο μισό των ‘90s) για την «ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών», ανακαλώντας την «μεγάλη ιδέα» των μέσων του 19ου αιώνα, έδειχνε την ιδεολογική παράκρουση (αλλά και σύγχιση…) που είχε προκαλέσει όχι μόνο στην κοινωνική βάση αλλά και στην «πολιτική κορυφή» αυτή η ξαφνική (και μοναδική) ιστορική «σύμπτωση»…

“Τους πήρε η χαρά από κάτω”…

Δείτε

Τετάρτη 4 Απρίλη. Το video ντοκυμαντέρ Kill ‘em all: in the name of the name (από Sarajevo και αντιφασίστες συντρόφους).

Πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990, όταν η εθνικοφροσύνη αναγεννιέται σαν «το όνομά μας…» Η διάλυση της γιουγκοσλαβίας, η σφαγή των Βοσνίων, ο άξονας Αθήνας / Βελιγραδίου, τα ελληνικά σχέδια για επέκταση προς βορρά, η προοπτική διάλυσης και μοιρασιάς του κράτους της μακεδονίας.

Δείτε κι αυτό: Μεσίστιες γαλανόλευκες και μισοφέγγαρα στις φλόγες: ο ελληνικός αντιτουρκικός ιμπεριαλιστικός παροξυσμός στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, και το ελληνικό όνειρο για την διάλυση της τουρκίας (πάνω στο κύμα του τότε διεθνούς σχεδιασμού για τη μέση Ανατολή): Ίμια, κύπριοι μοτοσυκλετιστές, υπερεξοπλισμός… Ένα video ντοκουμέντο του 2016, απ’ το antifa projector.

Δείτε

Κυριακή 1 Απρίλη. Το video ντοκυμαντέρ Kill ‘em all: in the name of the name (από Sarajevo και αντιφασίστες συντρόφους).

Πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990, όταν η εθνικοφροσύνη αναγεννιέται σαν «το όνομά μας…» Η διάλυση της γιουγκοσλαβίας, η σφαγή των Βοσνίων, ο άξονας Αθήνας / Βελιγραδίου, τα ελληνικά σχέδια για επέκταση προς βορρά, η προοπτική διάλυσης και μοιρασιάς του κράτους της μακεδονίας.

Δείτε κι αυτό: Μεσίστιες γαλανόλευκες και μισοφέγγαρα στις φλόγες: ο ελληνικός αντιτουρκικός ιμπεριαλιστικός παροξυσμός στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, και το ελληνικό όνειρο για την διάλυση της τουρκίας (πάνω στο κύμα του τότε διεθνούς σχεδιασμού για τη μέση Ανατολή): Ίμια, κύπριοι μοτοσυκλετιστές, υπερεξοπλισμός… Ένα video ντοκουμέντο του 2016, απ’ το antifa projector.

Δείτε

Πέμπτη 22 Μάρτη. Το video ντοκυμαντέρ Kill ‘em all: in the name of the name (από Sarajevo και αντιφασίστες συντρόφους).

Πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990, όταν η εθνικοφροσύνη αναγεννιέται σαν «το όνομά μας…» Η διάλυση της γιουγκοσλαβίας, η σφαγή των Βοσνίων, ο άξονας Αθήνας / Βελιγραδίου, τα ελληνικά σχέδια για επέκταση προς βορρά, η προοπτική διάλυσης και μοιρασιάς του κράτους της μακεδονίας.

Δείτε κι αυτό: Μεσίστιες γαλανόλευκες και μισοφέγγαρα στις φλόγες: ο ελληνικός αντιτουρκικός ιμπεριαλιστικός παροξυσμός στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, και το ελληνικό όνειρο για την διάλυση της τουρκίας (πάνω στο κύμα του τότε διεθνούς σχεδιασμού για τη μέση Ανατολή): Ίμια, κύπριοι μοτοσυκλετιστές, υπερεξοπλισμός… Ένα video ντοκουμέντο του 2016, απ’ το antifa projector.

Δείτε

Δευτέρα 26 Φλεβάρη. Το video ντοκυμαντέρ Kill ‘em all: in the name of the name (από Sarajevo και αντιφασίστες συντρόφους).

Πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990, όταν η εθνικοφροσύνη αναγεννιέται σαν «το όνομά μας…» Η διάλυση της γιουγκοσλαβίας, η σφαγή των Βοσνίων, ο άξονας Αθήνας / Βελιγραδίου, τα ελληνικά σχέδια για επέκταση προς βορρά, η προοπτική διάλυσης και μοιρασιάς του κράτους της μακεδονίας.

Δείτε

Πέμπτη 15 Φλεβάρη. Το video ντοκυμαντέρ Kill ‘em all: in the name of the name (από Sarajevo και αντιφασίστες συντρόφους).

Πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990, όταν η εθνικοφροσύνη αναγεννιέται σαν «το όνομά μας…» Η διάλυση της γιουγκοσλαβίας, η σφαγή των Βοσνίων, ο άξονας Αθήνας / Βελιγραδίου, τα ελληνικά σχέδια για επέκταση προς βορρά, η προοπτική διάλυσης και μοιρασιάς του κράτους της μακεδονίας.

Δείτε

Τρίτη 13 Φλεβάρη. Το video ντοκυμαντέρ Kill ‘em all: in the name of the name (από Sarajevo και αντιφασίστες συντρόφους).

Πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990, όταν η εθνικοφροσύνη αναγεννιέται σαν «το ονομά μας…» Η διάλυση της γιουγκοσλαβίας, η σφαγή των Βοσνίων, ο άξονας Αθήνας / Βελιγραδίου, τα ελληνικά σχέδια για επέκταση προς βορρά, η προοπτική διάλυσης και μοιρασιάς του κράτους της μακεδονίας.

Το σύνταγμα… (1)

Τρίτη 30 Γενάρη. Τα συντάγματα είναι η σπονδυλική στήλη της συγκρότησης των κρατών. Ο “νομικός χάρτης” που ορίζει τους βασικούς κανόνες της οργάνωσής τους. Το να σημαδεύει λοιπόν ένα κράτος το σύνταγμα ενός άλλου σημαίνει ότι σημαδεύει στο “δόξα πατρί”.

Η ελληνική ιμπεριαλιστική στόχευση για διάλυση του μακεδονικού κράτους απ’ την στιγμή που αυτό ανεξαρτητοποιήθηκε είχε δύο επίπεδα. Το ένα επίπεδο αφορούσε την διεθνική σύνθεση της κοινωνίας: αλβανοί και σλαβομακεδόνες. Το άλλο επίπεδο, που ξεδιπλώθηκε απ’ το 1992 με την “ελληνοσερβική φιλία”, το “όνομά μας είναι η ψυχή μας” και το “η λύση είναι μία, σύνορα με την σερβία” (για να αναδιπλωθεί υποχρεωτικά το φθινόπωρο του 1995), αφορούσε το πως θα επιβληθεί αυτή η διάλυση: με εισβολή του σερβικού στρατού από βορρά (για να “προστατέψει” την υποτιθέμενη “σερβική μειονότητα” στο μακεδονικό κράτος) και την σχεδόν ταυτόχρονη “ανθρωπιστική” εισβολή του ελληνικού στρατού απ’ το νότο, δήθεν “για να συγκρατηθεί το προσφυγικό κύμα”… (ή και για να προστέψει μια ανύπαρκτη “ελληνική μειονότητα”…). Στο σχεδιασμό αυτό το έδαφος της δημοκρατίας της μακεδονίας θα μοιραζόταν στα τρία: ένα κομμάτι, στα δυτικά, θα δινόταν στο αλβανικό κράτος· με αντάλλαγμα, εννοείται, την παραχώρηση του αλβανικού νότου στο ελλαδιστάν. Αν τα Τίρανα αρνούνταν να κάνουν αυτή την παραχώρηση, τότε ο ελληνικός στρατός θα μπούκαρε και στην αλβανία· “για να προστατέψει την ελληνική μειονότητα”. Αυτήν την εκστρατεία είχε ξεκινήσει, άλλωστε, το παρακράτος. Με την “μαβη”.

Ο σχεδιασμός απέτυχε. Πρώτον επειδή ο σερβικός στρατός (δηλαδή ο Μιλόσεβιτς…) δεν ασχολήθηκε με το θέμα· και, στη συνέχεια, επειδή έσκασαν αυτοπροσώπως οι αμερικάνοι στην περιοχή. Συνεπώς το δεύτερο επίπεδο, ο τρόπος, δηλαδή, με τον οποίο θα γινόταν η διάλυση, ακυρώθηκε.

Έμεινε το πρώτο. Η δι-εθνική σύνθεση του πληθυσμού της δημοκρατίας της μακεδονίας. Έμεινε (σε εκκρεμότητα) ο κυρίως στόχος του ελληνικού ιμπεριαλισμού: η συνταγματική συγκρότηση αυτού του διεθνικού κράτους… Γιατί, θα πρέπει να αξιολογηθεί κι αυτό, η ελληνική εθνικιστική ιδεολογία (που δεν είναι σκέτα κυρίαρχη αλλά σχεδόν καθολική) ΔΕΝ μπορεί να εννοήσει δι-εθνικά ή πολυ-εθνικά κράτη. Είναι αυτή η ιδεολογία που ανατριχιάζει ακόμα και μπροστά στο ενδεχόμενο να φτιαχτεί μουσουλμανικό νεκροταφείο στην Αττική· πόσο μάλλον τζαμί μέσα στον αστικό ιστό…

Συνεπώς, το να κτυπάει το συνταγματικό δέσιμο της δι-εθνικής δημοκρατίας της μακεδονίας, είναι για τον ελληνικό ιμπεριαλισμό το “τέλειο κτύπημα” για την διάλυσή της. Ή αυτό θέλει να πιστεύει…

Ο καλός χασάπης

Πέμπτη 23 Νοέμβρη. Ο Ratko Mladic κρίθηκε ένοχος για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και γενοκτονία στη βοσνία· και καταδικάστηκε σε ισόβια. Απ’ το διεθνές δικαστήριο για τα εγκλήματα στην πρώην γιουγκοσλαβία (ICTY). Στα 75 του σήμερα ο σερβοφασίστας χασάπης έζησε ήδη 22 χρόνια μετά την «τελευταία ημέρα του πολέμου» στη βοσνία· ενώ τα κόκκαλα πολλών απ’ τα θύματά του είναι ακόμα σπαρμένα άγνωστο που, σε ομαδικούς τάφους ή στα βουνά, χωρίς καν έναν τάφο…

Η καταδίκη του Mladic δεν είναι πάντως δικαιοσύνη. Με την έννοια πως όταν δήλωνε και ξαναδήλωνε προστάτης της ευρώπης απ’ τον μουσουλμανικό κίνδυνο, κι όταν δήλωνε ότι αυτά [το «αυτά» ήταν οι βόσνιοι μουσουλμάνοι] γεννάνε πολύ κι αυτό είναι επικίνδυνο για τον πολιτισμένο κόσμο ήταν πολλοί, πάρα πολλοί εκείνοι που συμφωνούσαν μαζί του. Όπως υπήρχαν αρκετοί πίσω του, εκτός απ’ το καθεστώς Μιλόσεβιτς. «Κάποιοι» στο Λονδίνο, στο Παρίσι, ακόμα και στην Ουάσιγκτον.

Ο τελικός στόχος των σφαγών που έκανε ο Mladic, κι όχι μόνο στη Σρεμπρένιτσα, επιτεύχθηκε· πιο σωστά επικυρώθηκε απ’ την «διεθνή κοινότητα»: οι σερβοφασίστες κατέχουν την μισή βοσνία, και οι βόσνιοι δεν έφτιαξαν ποτέ, ούτε θα φτιάξουν δικό τους κράτος. Το «μουσουλμανικό μίασμα» κρατήθηκε έξω απ’ το χριστιανικό ευρωπαϊκό κάστρο.

Ο σερβοφασίστας στρατηγός Mladic (όπως και όλη του η κουστωδία) υπήρξε πιστός στρατιώτης του πρωτοκοσμικού ρατσισμού· σε μια εποχή που αυτός δεν μπορούσε καν να επικαλεστεί τις απειλές της «ισλαμικής τρομοκρατίας». Ήταν επίσης ο πρωτοπόρος της εξόντωσης των μουσουλμάνων που αναλήφθηκε λίγα χρόνια μετά από άλλους σαν «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας».

Η καταδίκη ενός τέτοιου πιστού στρατιώτη απλά απαλλάσσει το στρατηγείο απ’ την δική του, ακόμα μεγαλύτερη ενοχή.

Προσεχώς, σε ένα σινεμά (κάπου μακρυά… )

Σάββατο 2 Σεπτέμβρη. Να μια ταινία που (θα) είναι πολύ δύσκολο να την δείτε στα μέρη μας. Sarajevo March: ένα φιλμ ντοκυμαντέρ του βόσνιου κινηματογραφιστή Ersan Bayraktar, για την πολιορκία του Sarajevo απ’ τους σερβοφασίστες (και όλον τον «πολιτισμένο κόσμο») απ’ το 1992 ως το 1995. Ο τίτλος της ταινίας / ντοκυμαντέρ (παίχτηκε στο πρόσφατο διεθνές φεστιβάλ σινεμά στο Sarajevo) αφορά την μεγάλη διαδήλωση στις 5 Απρίλη του 1992, στο Sarajevo, υπέρ της πολυεθνικής βοσνίας. Μια διαδήλωση που έπνιξαν στο αίμα οι ελεύθεροι σκοπευτές μπράβοι του φίλου και αδελφού των ελλήνων Ράντοβαν Κάραζιτς…

Το φιλμ δείχνει τις εμπειρίες και τις διηγήσεις ανδρών και γυναικών που επέζησαν της σχεδόν 4χρονης πολιορκίας και της σφαγής – της μεγαλύτερης σε διάρκεια στη σύγχρονη ιστορία: αυτά που ελληνικός εθνικισμός / ιμπεριαλισμός βολεύεται να υποστηρίζει ότι «δεν έγιναν ποτέ»…

Εικοσιδύο ή εκατονεικοσιδύο χρόνια μετά θα πρέπει, εμείς οι «τρίτοι», να ξεχάσουμε; Όχι. Ισχύει πάντα ότι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη είναι αγώνας ενάντια στην εξουσία…