Category: Ασταμάτητη μηχανή

Κυριακή 1 Απρίλη. Δεν είναι μυστικό: το ελληνικό βαθύ κράτος πολύ θα ήθελε την επιτυχία του πραξικόπηματος στην τουρκία, τον Ιούλη του 2016. Με μια (καινούργια) χούντα η τουρκία είναι εξαιρετικά πιθανό ότι θα κυλούσε σε εμφύλιο πόλεμο, αφού η “βάση” των ισλαμοδημοκρατών είναι πολύ “μπετοναρισμένη” και δεν θα υπέκυπτε στους μαζικούς διωγμούς που θα έκανε εναντίον της η χούντα: μια μόνιμη και βαθιά “εσωτερική κρίση” α λα ’90s ήταν ο απώτερος στόχος όχι υποχρεωτικά των ίδιων των χουντικών αλλά της Ουάσιγκτον και όσων άλλων βρίσκονταν πίσω τους.

Για “κακή τύχη” και των ελλήνων (αν και όχι μόνον αυτών) το πραξικόπημα ηττήθηκε, μέσα σε λίγες ώρες. Εννοείται ότι όση “δημοκρατία” κι αν τρέχει στις φλέβες των ελλήνων (σύμφωνα με τους δικούς τους ισχυρισμούς) δεν επρόκειτο να στηρίξουν ούτε στο ελάχιστο την μεγάλης έκτασης “αποχουντοποίηση” που επιχείρησε το καθεστώς Ερντογάν. Μαζική “απο-γκιουλενοποίηση”, αφού είναι πια πέρα από κάθε αμφιβολία ότι ο πρώην σύμμαχος του Ερντογάν συνεργάστηκε και με τις αμερικανικές υπηρεσίες στην οργάνωση του πραξικοπήματος. (Αξίζει να θυμίσουμε ότι προκειμένου να ΜΗΝ γίνει στην ελλάδα αποχουντοποίηση, μετά το 1974, η χούντα του ’67 χαρακτηρίστηκε “στιγμιαίο αδίκημα” – μια “στιγμή” που κράτησε πάνω από 7 χρόνια, με διαρκή βία, αίμα… Αλλά με το “στιγμιαίο” χαρακτηρισμό δικάστηκαν μόνο οι “πρωταίτιοι”· οι εκατοντάδες χιλιάδες “πατριώτες” ακροδεξιοί υποστηρικτές του Παπαδόπουλου και του Ιωαννίδη έμειναν στο απυρόβλητο. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται…)

Αυτό ήταν που έκανε, λοιπόν, το ελληνικό καθεστώς: θεώρησε “στιγμιαίο” και το τουρκικό πραξικόπημα, οπότε μερικά δευτερόλεπτα μετά, όσοι το έκαναν έγιναν “αγωνιστές της ελευθερίας”! Τους 8 “καραμπίνα” χουντοκαραβανάδες που πρόλαβαν να την κάνουν μόλις κατάλαβαν ότι το πραξικόπημα αποτυγχάνει (ανάμεσά τους και κάποιοι απ’ αυτούς που προσπάθησαν να σκοτώσουν τον Ερντογάν…) τους έχει ανάγει σε “ιερό άγαλμα” της υποτιθέμενης “ανεξάρτητης ελληνικής δικαιοσύνης”… Στην πραγματικότητα σε σύμβολο μιας παρανοϊκής και χωρίς τα ελάχιστα προσχήματα μεγαλοϊδεατικής εξωτερικής πολιτικής. Η Ουάσιγκτον δεν εκδίδει (αντίθετα προστατεύει) τον Gulen· και η Αθήνα από κοντά δεν εκδίδει (αντίθετα προστατεύει) 8 χουντικούς που έχουν βάψει τα χέρια τους με αίμα…

Υποψιαζόμαστε (με βάση την λογική…) ότι οι συγκεκριμένοι χουντοκαραβανάδες έκαναν ένα deal με το ελληνικό βαθύ κράτος (και όχι με την «ανεξάρτητη»…): έδωσαν όσα ήξεραν για τον τουρκικό στρατό, (συμπεριλαμβανομένων, προφανώς, των γνωριμιών τους με άλλους πραξικοπηματίες…) με αντάλλαγμα την προστασία τους. Υποθέτουμε (πάντα με βάση την λογική…) ότι το συγκεκριμένο deal ενδιέφερε / ενδιαφέρει κι έναν τουλάχιστον σύμμαχο της Αθήνας: το Τελ Αβίβ…

Σε κάθε περίπτωση η τελευταία παρηγοριά που απέμεινε για τον ελληνικό εθνικισμό / ιμπεριαλισμό, μετά την ήττα του πραξικοπήματος, ήταν οι μεγάλες εκκαθαρίσεις που έκανε το καθεστώς Ερντογάν (και) στον στρατό. Τώρα δεν έχει στρατό (ο Ερντογάν) έλεγαν και ξαναέλεγαν τα παπαγαλάκια με φανερή ικανοποίηση. Ως εάν αυτό το «δεν έχει στρατό» να άνοιγε τον δρόμο για να περάσει, νικητής αυτή τη φορά, το ελληνικό ιππικό τον Σαγγάριο…

(Προφανώς είναι παντελώς αδιάφορο στα μέρη μας το ότι η προστασία καραβανάδων πραξικοπηματιών απέχει ελάχιστα, αν απέχει, απ’ την ανοικτή παραδοχή της πολιτικής υποστηρίξης του πραξικοπήματος, ακόμα και εκ των υστέρων. Είναι παντελώς αδιάφορο, επιπλέον, ότι η Αθήνα δεν θα τολμούσε να κάνει κάτι τέτοιο αν δεν είχε τις πλάτες της Ουάσιγκτον…)

Κυριακή 1 Απρίλη. Ώσπου ήρθαν πρώτα η «επιχείρηση ασπίδα του Ευφράτη» (εναντίον του isis) και στη συνέχεια η «επιχείρηση κλάδος ελαίας» (εναντίον των ypg/pkk). Ειδικά αυτή η δεύτερη. Η εισβολή στο συριακό έδαφος και η κατάληψη της Afrin κράτησαν 58 ή 59 ημέρες. Απ’ αυτές τουλάχιστον τις 55 η ντόπια δημαγωγία διέδιδε (και το εθνικόφρον πόπολο πίστευε) ότι «ο τουρκικός στρατός έχει σπάσει τα μούτρα του στην Afrin»…. Παρότι θα ήταν εύκολο στον καθένα να παρακολουθεί τις εξελίξεις εκεί από ανεξάρτητες πηγές, το internet, ως γνωστόν, είναι μέσο μόνο για την επιβεβαίωση της κάθε μικρόνοιας και της καθε εμμονής.

Από στενά στρατιωτική άποψη τα νέα είναι λοιπόν εξαιρετικά δυσάρεστα για τον ελληνικό μιλιταρισμό (και τα επιτελεία του το ξέρουν με ακρίβεια…): όχι μόνο οι συσχετισμοί δύναμης έχουν χειροτερέψει πολύ σε βάρος του ελλαδιστάν τα τελευταία χρόνια, αλλά επιπλέον αυτό που αναμένεται είναι να χειροτερεύουν κι άλλο, χρόνο με τον χρόνο: η τουρκική πολεμική βιομηχανία είναι ιδιαίτερα “αναπτυγμένη” αλλά και “αυτοδύναμη”. Κι αν δεν έχει φτάσει ήδη εκεί βρίσκεται πολύ κοντά στο σημείο να αρχίσει να παράγει μόνη της μαζικά διάφορα όπλα “υψηλής τεχνολογίας”, τουρκικού σχεδιασμού και κατασκευής. Επιπλέον με τις ιμπεριαλιστικές του επιτυχίες στο συριακό πεδίο μάχης αλλά και τις διεθνείς συμμαχίες του (με τον ρωσικό και τον ιρανικό) ο τουρκικός στρατός έχει αποκτήσει και πραγματική πολεμική εμπειρία· σε διάφορα επίπεδα.

Γιατί έχουν αμολυθεί, λοιπόν, και γαυγίζουν τα εθνικόφρονα μεγάφωνα; Ίσως επειδή το καραβάνι έχει κολλήσει… Και θα ήθελε να ελπίζει σε μια καινούργια “φιλελληνική επέμβαση των μεγάλων δυνάμεων” α λα Ναυαρίνο…

Κυριακή 1 Απρίλη. Απ’ την δημιουργία του την ίδια το σύγχρονο ελληνικό κράτος έφτιαξε και εξοπλίστηκε με μια εθνική ιδεολογία που είναι μόνιμα στραμμένη προς τα πίσω. Προς το παρελθόν και την μυθοποίησή του. (Κι όσο πιο πίσω τόσο καλύτερα!) Έτσι στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του το σύμπλεγμα κράτους / κοινωνίας είναι ταυτόχρονα ανιστόρητο και οπισθοδρομικό. Όχι τώρα. Εδώ και σχεδόν 2 αιώνες. Πρόκειται για μια μόνιμη κατάσταση εθελοτυφλίας και ανορθολογισμού, που περνάει απ’ την μια γενιά στην άλλη, σε όλες τις κλίμακες της ζωής.

Έχει, λοιπόν, έστω και ελάχιστη «εγκυρότητα» η ελπίδα ότι κάποιες «μεγάλες δυνάμεις» θα στείλουν ξανά τους στόλους τους (και τα αεροπλάνα, και τους πυραύλους τους) για να … προστατέψουν τα «ελληνικά δίκαια»;

Η βασική ελληνική εθνική ελπίδα αφορά τον αμερικανικό στόλο. Η ρωσία έχει αποκλειστεί σαν «σωτήρας» (παρότι το φάντασμα του «ξανθού γένους» παραμένει ζωντανό στην σάπια ελληνική μικροαστική φαντασία)· η ε.ε. (με οποιαδήποτε μορφή) ξέρει πια καλά τι είναι το ελλαδιστάν και πόσο κοστίζει απλά το να κρατάει το κεφάλι του πάνω απ’ το νερό· και η κίνα είναι πολύ μακριά.

Όμως για τα αμερικανικά ιμπεριαλιστικά συμφέροντα α) η τουρκική επικράτεια είναι πολύ περισσότερο σημαντική απ’ ότι η ελληνική – ακόμα κι αν επρόκειτο να είναι «ουδέτερη», και β) το ελλαδιστάν δεν μπορεί να γίνει «υποκατάστατο» της απώλειας (απ’ την Ουάσιγκτον) της Άγκυρας, αν ποτέ υπάρξει τέτοια με οριστικό τρόπο. (Ούτε καν για τον ισραηλινό μιλιταρισμό δεν είναι υποκατάστατο η Αθήνα σε σχέση με την απώλεια της Άγκυρας: κι αυτό φαίνεται καθαρά στο συριακό πεδίο μάχης).

Συνεπώς οι έλληνες εθνικόφρονες απ’ την μια μεριά «χαίρονται» αν, για παράδειγμα, το αμερικανικό πεντάγωνο μεταφέρει μερικά «εργαλεία» του απ’ την βάση του Incirlik στην ελληνική επικράτεια… Απ’ την άλλη μεριά όμως όσοι έχουν περισσότερες ευθύνες in case of emergency μάλλον δαγκώνονται (σιωπηλά): ο σκοπός των «μεγαλοφυών» σχεδίων για την περικύκλωση της ανατολικής Μεσογείου ήταν να γίνει γρήγορα και «αιφνιδιαστικά» – και πάντως χωρίς πραγματική αναμέτρηση με ένα ανταγωνιστικό μπλοκ (στο οποίο θα συμμετέχει και η Μόσχα και το Πεκίνο).

Αν ο αμερικανικός στρατός σκοπεύει πράγματι να αναδιπλωθεί μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα δυτικότερα απ’ το σημείο που βρίσκεται τώρα (π.χ. στο Incirlik), με δεδομένο το “ενδιαφέρον” του για την μέση Ανατολή, αυτό σημαίνει ότι πιέζεται και (έστω για λόγους τακτικής) υποχωρεί. Αυτό σημαίνει, με την σειρά του, ότι η σημερινή τουρκία δεν είναι “η μεγάλη ασθενής” (σύμφωνα με την ορολογία των “μεγάλων δυνάμεων” στον 19ο αιώνα) που θα ήθελε ο ελληνικός εθνικισμός αλλά κάτι αρκετά πιο σοβαρό… Αν ήταν “ασθενής” ο “γιατρός” (η Ουάσιγκτον) θα είχε άνεση κινήσεων εκεί…

Υπάρχει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στην ελληνική ιστορία, τόσο του 19^ου όσο και του 20^ου αιώνα. Διάφοροι διεθνείς (πραγματικοί…) φίλοι του ελλαδιστάν συμβούλευαν σταθερά και μονότονα τις διάφορες ελληνικές κυβερνήσεις και «αυλές» να σταματήσουν να ονειρεύονται επεκτάσεις και «στρατιωτικές κατακτήσεις», και, αντί να τρέφουν και να τρέφονται απ’ τον μεγαλοϊδεατισμό τους να φροντίσουν να φτιάξουν ένα κανονικό, λειτουργικό κράτος και μια κανονική (καπιταλιστική) «λευκή οικονομία».

Έχουμε την εντύπωση ότι η τελευταία φορά που συμβούλεψαν κάτι τέτοιο (και απέτυχαν για πολλοστή φορά…) ήταν … αύριο. Είναι όμως συμπτωματικό ότι το ντόπιο πολιτικό προσωπικό, ταιριαστό με το πόπολο, είναι διάφορες εναλλασόμενες βιτρίνες του ιστορικού βαθέος κράτους;

Το να γαυγίζει ο ψεκασμένος, ή το να προσπαθεί ο ογκόλιθος να επιβάλει στους σλαβομακεδόνες να μην λέγονται «μακεδόνες» (επειδή … ο μεγΑλέκος – έτσι θέλει η αγρυπνούσα εθνικόφρων πλειοψηφία), ή το να προσπαθεί το αντίστοιχο ελληνοκυπριακό καθεστώς να πείσει ότι είναι δυσυπόστατο, είναι μόνιμα «ιστορικά ατυχήματα»…

Έτσι ο αμερικάνος πρεσβευτής στην Αθήνα προβλέπει «αναταράξεις» τους επόμενους δύο μήνες. Λέγεται Geoffrey Pyatt και είναι βεβαιωμένα ικανός να συμμετέχει στη δημιουργία τους. Το αποδεικνύει η ακριβώς προηγούμενη θητεία του, στο Κίεβο.

Άφησε καμμενη γη όμως εκεί… Και η «ευόδωση των εθνικιστικών ονείρων» των ουκρανών σημαίνει αυτό που όλοι ξέρουν…

(φωτογραφίες: Πάνω, ο Pyatt, με την fuck e.u. Nulan, μοιράζουν κόκα κόλες στους “αγωνιστές της ελευθερίας στη Maidan” στο Κίεβο.

Κάτω με τον fuck e.u. “αντ’ αυτού”… Τι μοιράζει εδώ;)

Κυριακή 1 Απρίλη. Θα πρέπει να επιβληθούν πολύ αυστηρές κυρώσεις στο ιράν… Αν δεν γίνει αυτό, είναι πιθανό να έχουμε πόλεμο με το ιράν σε 10 – 15 χρόνια…

Να μια δήλωση του τοξικού πρίγκηπα, απ’ το αμερικανικό έδαφος, που δείχνει ότι είναι διορατικός: οργανώνει από τώρα αυτό που νομίζει ότι θα είναι το πάρτυ των γενεθλίων του μετά από μια δεκαετία…

Ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπ.εξ. αντέδρασε … ας πούμε με “πατρική αυστηρότητα”: Αυτός ο γεμάτος αυταπάτες αρχάριος είτε δεν ξέρει τι είναι ο πόλεμος, είτε δεν έχει διαβάσει ιστορία, είτε δυστυχώς δεν έχει μιλήσει με κάποιον άνθρωπο άξιο σεβασμού… Καλό θα ήταν να μην παίζει ζάρια με τον θάνατο… Καλό θα ήταν οι βετεράνοι σαουδάραβες αξιωματούχοι να του εξηγήσουν την τύχη που είχε ο ιρακινός ηγέτης Sarram Hussein όταν επιχείρησε να διαλύσει το ιρανικό έθνος…

Αυτό με τους “βετεράνους” είναι μπηχτή: το Ριάντ ήταν βασικός χρηματοδότης του πολέμου που έκανε – και έχασε – ο Χουσεΐν κατά του ιράν, την δεκαετία του ’80…

Υπάρχουν διάφοροι που θέλουν, και ενδεχομένως να δοκίμαζαν (ή να δοκιμάσουν στο όχι μακρινό μέλλον) και πάλι έναν πόλεμο εναντίον του ιρανικού καθεστώτος. Η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ είναι οι βασικοί «υποψήφιοι», με την έννοια ότι ίσως θεωρούν πως έχουν κάποια στρατιωτική υπεροχή ώστε να… Η σαουδαραβική χούντα δεν ανήκει σ’ αυτήν την κατηγορία: ακόμα κι αν αγόραζε όλα τα όπλα του πλανήτη, και πάλι θα ήταν καταδικασμένη να καταστραφεί πολύ γρήγορα εμπλεκώμενη σε έναν τέτοιο πόλεμο.

Όμως ο τοξικός πρίγκηπας που είναι το «αγαπημένο pet» στο στάβλο του αμερικανικού και του ισραηλινού μιλιταρισμού / ιμπεριαλισμού, μιλάει ακριβώς έτσι: σαν ένα asset των άλλων. Ο πληθυντικός του “θα έχουμε πόλεμο..” δεν αφορά μόνο το δικό του μεγαλείο, αλλά κι εκείνων που τώρα εμφανίζονται σα σύμμαχοί του.

Βέβαια το project isis (που τόσο στήριξε και το δικό του καθεστώς με κάθε μέσο) ηττήθηκε στη συρία και στο ιράκ, αλλά αυτός ζει πάντα σ’ αυτό το μίγμα παραισθήσεων και συνδρόμου μεγαλείου. Δεν έχει καταλάβει ότι οι ισχυροί σύμμαχοί του δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή ούτε για το δικό του τομάρι, ούτε για όλο του το σόι. Και ότι δεν θα κλάψουν όταν τα παλάτια του γίνουν στάχτη… (Η Ουάσιγκτον έχει ήδη ανεξαρτητοποιηθεί εντελώς απ’ τα αραβικά πετρέλαια – δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει αυτό;)

Συνεπώς καλό για το κεφάλι του θα ήταν κυρίως – εικάζουμε… – το να κόψει τις κακές, τοξικές του συνήθειες…

Σάββατο 31 Μάρτη.

Σάββατο 31 Μάρτη. Έχει το ενδιαφέρον του (καθαρά από σκηνοθετική άποψη…) ότι ο βασικός “δημόσιος” διαχειριστής των ελληνικών ιμπεριαλιστικών και παρανοϊκών απαιτήσεων απέναντι στη δημοκρατία της μακεδονίας, ο ογκόλιθος υπ.εξ. Nick the greek, εμφανίζεται να δηλώνει ένα είδος «αισιοδοξίας» ενώ έχει καταλάβει ότι πέρα απ’ την ευγένεια στις διατυπώσεις η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση των Σκοπίων δεν πρόκειται να φάει ούτε τους ελληνικούς ελιγμούς ούτε την ελληνική απαίτηση για «αλλαγή συντάγματος».

Ας πούμε: με το πιο αθώο ύφος του κόσμου, το ελληνικό κράτος / παρακράτος απαιτεί το καινούργιο όνομα να είναι «για όλες τις χρήσεις». Να χρησιμοποιείται όχι μόνο σαν διεθνές αλλά και εσωτερικά στη δημοκρατία της μακεδονίας. Με άλλα λόγια να αλλάξει και το όνομα, και την εθνικότητα, και τον χαρακτηρισμό της γλώσσας… Αυτό είναι, απλά, η απαίτηση για αλλαγή του μακεδονικού συντάγματος διατυπωμένη με άλλο τρόπο…

Και ποιος τα λέει αυτά; Ο εκπρόσωπος ενός κράτους που έχει άλλο όνομα για διεθνή χρήση και άλλο για εσωτερική! Ως γνωστόν, διεθνώς, το κράτος λέγεται “Γραικία», και ο πληθυσμός «Γραικοί». (Έχει κι άλλα ονόματα, αλλά το κατατεθειμένο στον οηε είναι αυτό). Αυτός ήταν ο «εθνικός χαρακτηρισμός» αρκετών το 1821, εκτός αν ο Διάκος και το «εγώ Γραικός γεννήθηκα Γραικός θε να πεθάνω» ήταν άλλης εθνικότητας… Στην πραγματικότητα μάλιστα το «έλληνες» και το «ελλάδα» επιλέχτηκε για εσωτερική χρήση για καθαρά ιδεολογικούς λόγους απ’ την ιδεολογική ελίτ του καινούργιου κράτους στην άκρη της βαλκανικής χερσονήσου: για να καλλιεργηθεί η ιδέα της «ιστορικής συνέχειας» με τις ένδοξες πόλεις – κράτη του 4^ου π.χ. αιώνα… Διαφορετικά εδώ έμεναν Γραικοί, Αρβανίτες, Βλάχοι, Τούρκοι, Εβραίοι, Αρμένηδες…

Θα έχει την πλάκα του να γυρίσει κάποια στιγμή ο μακεδόνας υπ.εξ. στον έλληνα ογκόλιθο και να του πει Ρε συ, δεν αφήνετε τις απαιτήσεις και τις πονηρές υποδείξεις; Γιατί δεν αλλάζετε κι εσείς το σύνταγμά σας να χρησιμοποιείτε και στο εσωτερικό σας το «γρεκία» και το «γρεκοί»; GR δεν είσαστε;

Ε;

Σάββατο 31 Μάρτη. Τελικά, λένε, το δηλητηριώδες (;) αέριο (;) που παραλίγο να σκοτώσει (;) τους Skripal, το είχε ψεκάσει ο μοχθηρός Πούτιν (μέσω των πρακτόρων του φυσικά…) στην … πόρτα του σπιτιού τους! Μετά από 3 εβδομάδες ερευνών, κι αφού ενδιάμεσα είχαν διατυπωθεί πολλές υποθέσεις, οι άγγλοι ερευνητές το βρήκαν: η «μεγαλύτερη συγκέντρωση» του τοξικού ήταν στην εξώπορτα.

Δεν μπορούμε να το φανταστούμε ακριβώς πως μια επιχείρηση δολοφονίας γίνεται μέσω «δηλητηριασμένης πόρτας» (για φρούτα, για φαγητά, ξέραμε· για πορτοπαράθυρα όχι…) , αλλά δεν έχει σημασία – άσχετοι είμαστε. Υπάρχει μόνο ένα προβληματάκι. Οι Skripal άνοιξαν την (εν αγνοία τους) «δηλητηριασμένη πόρτα», για να βγουν απ’ το σπίτι, στις 9 το πρωί. «Κατέρρευσαν» στις 4 το απόγευμα, αφού είχαν κάνει κανονικά τη βόλτα τους, είχαν πιεί τον καφέ τους, είχαν φάει…

Αν αυτό το υποτιθέμενο σούπερ φονικό όπλο ρωσικής κατασκευής κάνει 7 ολόκληρες ώρες για να δράσει, τότε αντί για απελάσεις οι «θορυβημένοι» στην Ουάσιγκτον, στο Λονδίνο και στους συμμάχους τους πρέπει να κάνουν μήνυση στη Μόσχα! «Μας κάνετε ρεζίλι με τέτοια ψευτοχημικά – είστε απατεώνες!!!»

Σάββατο 31 Μάρτη. Κατά τους καθεστωτικούς Los Angeles Times (27 Μάρτη) η «άτυπη» αμερικανίδα υπ.εξ. Nikki Haley (πρέσβειρα της Ουάσιγκτον στον οηε) θύμωσε πολύ με την εξέλιξη της κατάστασης στην ανατολική Ghouta. Για την ακρίβεια έχει θυμώσει πολύ με την συνθηκολόγηση των αντικαθεστωτικών ενόπλων…. Πολιορκία. Πείνα. Και παράδοση… (είπε μιλώντας σε σύσκεψη του συμβουλίου ασφαλείας). Αυτός είναι ο φρικτός, ασταμάτητος ρυθμός του Συριακού πολέμου. Καθώς βρισκόμαστε εδώ το τρίτο βήμα – η παράδοση – συμβαίνει τώρα στην ανατολική Ghouta.

Τι έγινε, άραγε, στη Raqqa; Τι έγινε άραγε στην Manbij; Το ίδιο «φρικτό»: πολιορκία, πείνα, παράδοση… Αλλά τότε οι πολιορκητές ήταν «καλοί» ο αμερικανικός στρατός και το ypg πεζικό του.

Είναι σίγουρο ότι η σιδηρά κυρία Haley για άλλο πράγμα έχει θυμώσει: επειδή ο στρατός που εκπροσωπεί δεν πρόλαβε να τιμωρήσει το συριακό καθεστώς για την «γενοκτονία» που κάνει στην ανατολική Ghouta. Αφού φεύγουν απο εκεί οι αντικαθεστωτικοί, η Ουάσιγκτον θα πρέπει να περιμένει (για να φτιάξει…) άλλη “ευκαιρία”…

Παρασκευή 30 Μάρτη. Τα μάθατε τα νέα; Το ψόφιο κουνάβι το ανακοίνωσε χτες, μπροστά σε κοινό (όχι τιτιβίζοντας): Φεύγουμε σύντομα, πολύ σύντομα, απ’ την συρία! Ας αναλάβουν άλλοι!!!

Το υπουργείο των εξωτερικών του (υπό νέα διεύθυνση) ρωτήθηκε και απάντησε ότι “δεν ξέρει τίποτα”… Το υπουργείο της άμυνάς του (υπό την παλιά διεύθυνση του “τρελού σκύλου”) έχει απαντήσει πριν λίγες ημέρες: δεν πρόκειται να φύγουμε απ’ την συρία – όχι πριν οριστικοποιηθούν οι διαπραγματεύσεις στη Γενεύη. Δηλαδή: εκεί θα κάτσουμε…

Βγαίνει άκρη; Αφού θυμηθείτε τα περί “εναλλακτικών πραγματικοτήτων” τα οποία έχει επίσημα υποστηρίξει το επιτελείο του ψόφιου κουναβιού μετά τις αμερικανικές εκλογές, βάζετε σε ένα μπλέντερ τα πάντα… και θα πάρετε ένα ρεαλιστικό κοκτέιλ: κάποιοι αμερικάνοι πεζοναύτες (απ’ τους επίσημα 2.000, ανεπίσημα άγνωστο πόσους) θα επαναπατριστούν απ’ την συρία, θα πάνε όμως άλλοι, μπορεί και περισσότεροι, σαν “ιδιωτικά συμβόλαια” (που θα πληρώνει, πιθανόν, ο τοξικός… Γιατί όχι; Μπίζνες είναι…).

Έτσι, στις μεταμοντέρνες εποχές μας, θα ισχύουν όλα: και ο αμερικανικός στρατός θα έχει φύγει εν μέρει απ’ την συρία· και θα είναι εκεί σε ικανή ποσότητα και ποιότητα για να φυλάει τις αμερικανικές βάσεις· και θα μειωθούν τα επίσημα έξοδα του αμερικανικού υπ.αμ.· και θα αυξηθούν τα έξοδα του αμερικανικού υπ.εξ. αλλά και του Ριάντ…

Πώς σας φαίνεται;

(φωτογραφία: Μιας και το έφερε η κουβέντα: τον κύριο στ’ αριστερά τον αναγνωρίζετε; Είναι ο τοξικός πρίγκηπας του Ριάντ, χωρίς την στολή – της – δουλειάς! Σε αμερικανικό έδαφος, σε επαφές με κάθε «χρήσιμο» – κυρίως με τα ακροδεξιά ισραηλινά λόμπυ των ηπα…)