Category: Ασταμάτητη μηχανή

Δευτέρα 16 Φλεβάρη (00.28) >> Ένας πόλεμος (και μάλιστα: ένα παγκόσμιος ενδοκαπιταλιστικός, διακρατικός πόλεμος) δεν αρχίζει με τις κανονιές! Εκεί κορυφώνεται!!! Έχει αρχίσει πολύ νωρίτερα, και συχνά έχει εξελιχθεί «συναινετικά» (απ’ την μεριά των υποτελών). Κι αλλοίμονο σ’ όλους όσους έχουν υποστηρίξει, από βλακεία ή δόλο (δεν κάνει διαφορά) αυτήν την εξέλιξή του, μόνο για να τρομάξουν (εντός ή εκτός εισαγωγικών) όταν η κορύφωση πέσει πάνω τους.

Η Nel Bonilla είναι άγνωστη σ’ εμάς και σ’ εσάς – συστήνεται ως ανθρωπογεωγράφος, ασχολούμενη με την μετανάστευση και την οργανωμένη (κρατική) βία.

Έχουμε για εσάς αποσπάσματα από μια πρόσφατη ανάλυσή της (στις 21 Δεκέμβρη 2025) και μια μεταγενέστερη συνέντευξή της (12 Φλεβάρη 2026). Στα πρώτα (ανοικτά), κάτω απ’ τον τίτλο Administrative Warfare & and the End of the Political: If “security” is all that matters, the distinction between civilian and soldier disappears (Διοικητικός πόλεμος και το τέλος του πολιτικού: αν η «ασφάλεια» είναι το μόνο που έχει σημασία, η διάκριση μεταξύ πολίτη και στρατιώτη εξαφανίζεται) ίσως ξαφνιαστείτε για την επιβεβαίωση (απ’ την μεριά της) κάποιων απ’ αυτά που υποστηρίζουμε εδώ και χρόνια για τον σε εξέλιξη 4^ο παγκόσμιο πόλεμο. Κι ίσως νοιώσετε μια άβολη οικειότητα με το πρόσφατο παρελθόν το οποίο – δυστυχώς – δεν έγινε εκείνο που θα έπρεπε, ένα έσχατο προμήνυμα του κινδύνου, μια έσχατη έκκληση για ριζική ανα-διοργάνωση του (ταξικού, εργατικού) ανταγωνισμού.

Οι τονισμοί με bold και υπογράμμιση στο πρωτότυπο:

… Βλέπουμε μια θεμελιώδη αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας του κράτους και στον τρόπο που λειτουργεί απέναντι στους πολίτες του. Αυτή η αλλαγή, φυσικά, συνοδεύεται από πολλές ακόμη εξελίξεις (όπως υποδομές, οικονομικές, τη σημασία της τεχνολογίας διπλής χρήσης, τα μονοπώλια, τη ρητορική κ.λπ.), ωστόσο, ας δούμε απλώς αυτό το συγκεκριμένο παράδειγμα της προσπάθειας εξάλειψης της διαφωνίας στα δυτικά κράτη.

Στο κλασικό Φιλελεύθερο Κράτος (Νεωτερικότητα), ο πολίτης ήταν ένα «Υποκείμενο» που είχε μια εσωτερική ζωή, ιδιωτικές απόψεις και δικαιώματα που προϋπήρχαν του κράτους. Η δουλειά του κράτους ήταν να προστατεύει αυτήν την ιδιωτική σφαίρα.

Ενώ τώρα το κράτος σας συντηρεί, ναι, αλλά τώρα μόνο επειδή είστε το Ανθρώπινο Κεφάλαιο που χρειάζεται για τον «Μόνιμο Ανταγωνισμό» με τον αναδυόμενο Πολυπολικό Κόσμο.

Η λογοκρισία ως υγιεινιστική εκστρατεία

Τα τρέχοντα εργαλεία λογοκρισίας (π.χ. κυρώσεις, απελάσεις) είναι εξ ολοκλήρου διοικητικά εργαλεία που χρησιμοποιούνται για την εξάλειψη απειλών. Αυτά δεν είναι νομικά εργαλεία και δεν υπάρχει προσδιορισμός ενός εγκλήματος που πρέπει να τιμωρηθεί.

Ως εκ τούτου, δεν πρόκειται πλέον για συζήτηση· δεν υπάρχει καμία προσπάθεια να διατηρηθεί η πατίνα της  δημοκρατίας. Αυτό συμβαίνει επειδή σε ένα καταφύγιο, πρέπει να απομακρύνετε τον σαμποτέρ. Η διαφωνούσα άποψη δεν είναι ούτε ηθική ούτε ανήθικη, ούτε αληθινή ούτε ψευδής· είναι αυστηρά σταθεροποιητική ή αποσταθεροποιητική .

Συνεπώς, οι κυρώσεις της ΕΕ αποτελούν ένα διοικητικό «υγειονομικό μέτρο» για την πρόληψη της «μόλυνσης» από ξένες αφηγήσεις και διαφωνούσες απόψεις. Ενώ εντός των ΗΠΑ, η απειλή απέλασης φοιτητών για «ιδεολογικούς λόγους» (π.χ. διαμαρτυρίες) σημαίνει ότι η διαμονή πλέον αποτελεί ουσιαστικά προνόμιο συμμόρφωσης .

Αυτό λειτουργεί με βάση το Ιατρικό, Τεχνοκρατικό ή ακόμα και Τεχνολογικό Μοντέλο πολέμου. Πείτε το όπως θέλετε. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η παραπληροφόρηση είναι ένας ιός ή ένα σφάλμα. Ο λογοκριτής είναι ο μηχανικός και η αφαίρεσή του είναι υποχρεωτική για τη σταθερότητα του συστήματος. Επιπλέον, ενώ η τιμωρία και η χρήση παραδειγμάτων είναι σίγουρα ένας από τους στόχους αυτών των τεχνικών λογοκρισίας, ο στόχος φαίνεται επίσης να είναι η πρόληψη της εμφάνισης και της εξάπλωσής τους: η διακοπή της «μολυσματικότητας» τους.

Σε μια πολιορκία ή μέσα σε ένα καταφύγιο, η διάκριση μεταξύ «Πολίτη» και «Στρατιώτη» εξαφανίζεται. Όλοι αποτελούν μέρος της άμυνας. (Σκεφτείτε την προσέγγιση «ολόκληρης της κοινωνίας» στις τρέχουσες προετοιμασίες για συγκρούσεις υψηλής και χαμηλής έντασης).

Εδώ, θα μπορούσε κανείς να πει ότι υπάρχει ένας πράσινος διάδρομος : ο διάδρομος της κοινής γνώμης που υποστηρίζει τον «Μανιχαϊστικό Μύθο» (Εμείς είμαστε καλοί, αυτοί είναι κακοί). Και μετά υπάρχει η κόκκινη ζώνη, όπου κάθε σκέψη που εξανθρωπίζει τον εχθρό ή αμφισβητεί την πολιορκία αποτελεί μέρος του υβριδικού πολέμου. Οποιαδήποτε διαφωνία που μπορεί να διατυπωθεί, όσο χαλαρά κι αν είναι, ως ευθυγράμμιση ή χρησιμότητα για έναν «στρατηγικό ανταγωνιστή» (Ρωσία, Κίνα, Ιράν, BRICS) είναι δυνητικά γειτονική με την προδοσία. Αυτό μας φέρνει ξανά πίσω στην αναβίωση της μανιχαϊστικής διχοτομίας στο εσωτερικό.

Υπάρχει όμως και μια νέα ποιότητα σε αυτόν τον διάδρομο απόψεων: Στην ουσία, έχει μετατραπεί σε σήραγγα, καθώς υπάρχει μόνο μία κατεύθυνση: προς τα εμπρός, προς την αντιπαράθεση με τη «Ζούγκλα», εάν ο δυναμισμός επιμένει. Δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω μέσω της διπλωματίας, γιατί αυτό θα ήταν κατευνασμός· ούτε μπορείς να σταματήσεις μέσω της ουδετερότητας, η οποία θα ήταν συνενοχή με τον εχθρό.

Μέσω τέτοιων διαδικασιών, ο διάδρομος της κοινής γνώμης συρρικνώνεται στο ακριβές πλάτος της Στρατιωτικής Ανάγκης (ή τουλάχιστον σε αυτό που θεωρείται «ανάγκη» από τις διατλαντικές ελίτ εξουσίας). Η σφαίρα της νόμιμης διαμάχης (όπου μπορείς να συζητήσεις) κατατρώγεται από τη σφαίρα της συναίνεσης (όπου πρέπει να υπακούσεις) και τη σφαίρα της απόκλισης (όπου σε φιμώνουν).

Ο διάδρομος είναι ακριβώς τόσο πλατύς όσο η Στρατηγική Αντίληψη του ΝΑΤΟ (και ναι, υπάρχει κάτι τέτοιο όπως μακροπρόθεσμα σχέδια εντός του ΝΑΤΟ). Αν βγείτε έξω (π.χ., υποστηρίζοντας μια πολυπολική αρχιτεκτονική ασφάλειας), αποδυναμώνεστε, απονομισματοποιείστε, σας επιβάλλονται κυρώσεις ή απελαύνεστε.

Το νέο κοινωνικό συμβόλαιο ως μαφιόζικη προστασία

Το κλασικό φιλελεύθερο κοινωνικό συμβόλαιο ήταν μια συμφωνία: τα άτομα παραχωρούν κάποια αυτονομία στο κράτος με αντάλλαγμα την προστασία των δικαιωμάτων τους και την παροχή δημόσιων αγαθών, επιτρέποντας την προσωπική ελευθερία και την επιδίωξη της ευτυχίας. Με πολύ ακατέργαστες λέξεις, το παλιό κοινωνικό συμβόλαιο μεταξύ του πολίτη και του κράτους ήταν: παραιτούμαι από κάποια ελευθερία· εσύ μου δίνεις τάξη και ευημερία.

Το Κοινωνικό Συμβόλαιο του Καταφυγίου είναι: Παραιτούμαι από την ελευθερία μου, την πραγματικότητά μου και την ευημερία μου. Το κράτος προστατεύει την ύπαρξή του (και τις λειτουργικές ελίτ του) από έναν εχθρό (και ίσως μου επιτρέπει να επιβιώσω εντός των τειχών).

Φυσικά, αυτή η αφηγηματική κατασκευή βασίζεται σε προκείμενες που αναπτύχθηκαν εξαρχής μέσα από τον συρρικνούμενο διάδρομο της γνώμης και της συζήτησης. Πράγματι, το κράτος παραδέχεται ότι δεν μπορεί να σου προσφέρει μια «Καλή Ζωή» ή ευημερία. Συγκαλύπτει αυτή την αφήγηση λέγοντας «ο Κήπος πεθαίνει», ενώ ταυτόχρονα υπόσχεται να κρατήσει έξω τη νεοεμφανιζόμενη και απειλητική «Ζούγκλα». Η ταυτότητα του πολίτη ορίζεται πλέον έναντι ενός κοινού εχθρού.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, για να σωθείς, πρέπει να ευθυγραμμίσεις την εσωτερική σου πραγματικότητα με την αξιολόγηση της εξωτερικής απειλής του Κράτους. Πρέπει να αποδεχτείς τον «Μανιχαϊστικό Μύθο» χωρίς αμφιβολία. Πρέπει να διατηρήσεις την παραγωγικότητά σου, την λεγόμενη ανθεκτικότητα και την ιδεολογική σου ευθυγράμμιση χωρίς να υπονομεύσεις τη συνοχή ή τις στρατηγικές αφηγήσεις.

Τώρα, η ύπουλη φύση αυτού, αν δεν ήταν αρκετά τρομερή, είναι ότι βασίζεται στη λογική ότι ο πολίτης είναι πλέον ένας πόρος, αλλά όχι απλώς ένας οποιοσδήποτε πόρος: Είστε «ελεύθεροι» μόνο στο βαθμό που η ελευθερία σας κάνει το Καταφύγιο ισχυρότερο. Είστε ελεύθεροι να ψωνίζετε (να διατηρείτε την οικονομία) και ελεύθεροι να μισείτε τον εχθρό (να διατηρείτε το ηθικό). Δεν είστε ελεύθεροι να ανοίξετε την πόρτα, ούτε να κοιτάξετε μέσα από τυχόν παράθυρα που μπορεί να είναι ακόμα εκεί.

Κάτι θυμίζουν αυτά… Κάτι θυμίζουν…