Δευτέρα 20 Ιούλη (00.44) >> Ο Roger Waters και η Παλαιστίνια Mona Miari διασκευάζουν το Comfortably Numb των Pink Floyd (από το The Wall, 1979).
Πριν 3 βδομάδες:
Τρυφερό.
Και άοπλο: ο συναισθηματισμός και ο ανθρωπισμός των δυτικών πράγματι κινητοποιήθηκε στη διάρκεια του κρεσέντο του Παλαιστινιακού Ολοκαυτώματος. Έδειξε τα όριά του∙ έφτασε στα όριά του∙ τερμάτισε. Δεν έχει πια αξία η μόνιμη απεύθυνση σ’ αυτόν. Το αν θα σώσει ή όχι την ψυχή του δεν αφορά τον πλανήτη. Δεν μπορεί να βάλει μια πέτρα πάνω σε μια άλλη (αν και θα το ήθελε)∙ δεν μπορεί να απελευθερωθεί απ’ τις συνήθειες των συμβολισμών (δεν θα το ήθελε)∙ δεν μπορεί να αντλήσει φρέσκο νερό∙ δεν μπορεί να αναστήσει χιλιάδες νεκρούς∙ και δεν μπορεί να συλλάβει τους δολοφόνους. Ούτε να τους δικάσει.
Κουβαλάει το στίγμα του θανάτου (ακόμα κι αν αποφεύγει να το αναγνωρίσει). Του απομένει ωστόσο κάτι. Το χρωστάει, αν όχι στις «αγνές προθέσεις» του σίγουρα στους Παλαιστίνιους και στις Παλαιστίνιες: να υποστηρίξει την Παλαιστινιακή αντίσταση με κάθε τρόπο.
H διαρκής βία των καθαρμάτων δεν αντιμετωπίζεται ούτε με ευχές ούτε με προσευχές ούτε με συνθήματα. Μόνο με αντι-βία. Αν οι όποιοι δυτικοί συμπαραστάτες των Παλαιστινίων δεν καταλάβουν αυτό το στοιχειώδες, στην πράξη (θα) δείχνουν ανοχή στα καθάρματα, όσο κι αν διαμαρτύρονται.
Στον γαλαξία των συγκινήσεων ανήκουν και οι εκτονώσεις.