Δευτέρα 13 Ιούλη (00.09) >> Αφού δεν ενδιαφέρεται να αγοράσει κάτι έτσι κι αλλιώς προβληματικό που απλά θα την κάνει «εξάρτημα» της Ουάσιγκτον ενόσω έχει αφιερώσει (με επιτυχία…) δεκαετίες τεχνολογικής και παραγωγικής στρατιωτικής ανεξαρτησίας, για ποιο πράγμα ενδιαφέρεται επιτέλους η Άγκυρα (σε σχέση με τα f-35); Τι στο γεροδιάβολο;
Η τουρκική αερο-πολεμική βιομηχανία είχε ενταχθεί στο πρόγραμμα κατασκευής των αμερικανικών f-35 ως υπεργολάβος. Μαζί με την συμμετοχή είχε παραγγείλει 100 κομμάτια, και είχε δώσει και μια προκαταβολή 1,7 δισεκατομμυρίου δολαρίων. Το πρώτο f-35 απ’ την τουρκική παραγγελία βγήκε απ’ την γραμμή παραγωγής το 2018.
Αλλά δεν πήγε στον τουρκικό στρατό. Το 2019 το ψοφιοκουναβιστάν (πρώτη θητεία) θύμωσε που η Άγκυρα αγόρασε ρωσικά αντιαεροπορικά συστήματα S-400, και «έβγαλε» την Άγκυρα απ’ το πρόγραμμα συμπαραγωγής. Το θέμα ήταν (και φυσικά παραμένει) όχι οι S-400 σαν τέτοιοι, αλλά το ότι η Άγκυρα είχε ήδη πολύ καλές σχέσεις με την Μόσχα∙ οπότε θα ήταν πιθανό (βέβαιο λέμε…) πώς κάποια μυστικά των f-35 θα περιέλθουν σε γνώση των ρώσων μηχανικών.
Εν τέλει τα 6 (απ’ τα 100) f-35 που ήταν η τουρκική παραγγελία και είχαν εν τω μεταξύ παραχθεί ως το 2019 έμειναν για τον αμερικανικό στρατό. Και επειδή το αμερικανικό κράτος είναι τίμιο στις διακρατικές συναλλαγές του (ορισμός της τιμιότητας!!!), δεν επέστρεψε ποτέ την προκαταβολή του 1,7 δισεκατομμυρίου δολαρίων! Έτσι, τσαμπουκά!
Έκτοτε η Άγκυρα ζητάει είτε να επιστρέψει στο πρόγραμμα (που δεν την ενδιαφέρει…) είτε να της επιστραφούν τα 1,7 δις (που την ενδιαφέρει και την παραενδιαφέρει!!!) Το ζητάει ευγενικά, αφενός επειδή δεν μπορεί να κάνει αλλιώς και αφετέρου επειδή όσο κρατάει η έξωση μπορεί μεν να χάνει λεφτά αλλά κανείς δεν μπορεί να της πει «και γιατί φτιάχνεις δικά σου αεροπλάνα».
Ούτε καν οι θεοναζί – που είναι πολύ ταραγμένοι.
Το ίδιο ισχύει και για την εντόπια εθνικοφροσύνη, δεξιά κι αριστερά. Οι πολιτικές βιτρίνες, οι τωρινές, οι προηγούμενες και οι επόμενες, ξέρουν πολύ καλά ότι η «γενναιότητά» τους (κατά των «τουρκικών f-35»…) είναι μια άχρηστη βλακεία βουτηγμένη στον βάλτο της εθνικιστικής προπαγάνδας, χωρίς καμία πρακτική αξία. Πουλάει ωστόσο (στο εσωτερικό) οπότε κάτι βγάζουν.
Πουλάει κι αυτό: ότι η Άγκυρα «επιβουλεύεται» το ελλαδιστάν (γι’ αυτό θέλει τα f-35…) Ένα καπιταλιστικό κράτος του μεγέθους και της δυναμικότητας του τουρκικού, με την γεωγραφική θέση και τις γεωπολιτικές δυνατότητες που έχει, το τελευταίο που θα το απασχολούσε είναι … ο «πυλώνας σταθερότητας» στα δυτικά του. (Κολώνα δωρικού ρυθμού μάλλον).
Εκείνο που πράγματι απασχολεί την Άγκυρα (και, απ’ την ακριβώς αντίθετη μεριά το ελλαδιστάν) είναι η ελληνική «εθνική γραμμή» της όλο και πιο σφικτής πρόσδεσης στην Ουάσιγκτον και στο Τελ Αβίβ σε συνθήκες εντεινόμενου 4ου παγκόσμιου πολέμου.
Το ίδιο ακριβώς απασχολεί και την Μόσχα (κι όχι μόνο), με πεδίο ενδιαφέροντος και αντιπαράθεσης όχι κάποια ξηρά αλλά την θάλασσα και τον αέρα. Στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο.
Με μια ιστορία 200+ χρόνων αποκλειστικά και μόνο γεωπολιτικών προσόδων ο ελληνικός ιμπεριαλισμός έχει δείξει καθαρά τις αιτίες αυτών των σφικτών συμμαχιών: η Άγκυρα είναι ο πρώτος και ίσως ο μοναδικός στόχος του (ήδη απ’ τα μέσα των ‘90s). Και επειδή «δεν βγαίνει ο λογαριασμός» αποκλειστικά με τις δικές τους δυνάμεις ή, έστω, μέσω της συμμαχίας τους με τους θεοναζί, οι εντόπιοι εθνικόφρονες της δεξιάς και της αριστεράς ελπίζουν πως και η Ουάσιγκτον θα στραφεί κατά της Άγκυρας.
Η άχρηστη βλακεία τους η βουτηγμένη στον βάλτο της εθνικιστικής προπαγάνδας (τους) είναι η παραβολή της ελπίδας τους ότι αυτό, τελικά, θα συμβεί…