Όλοι μαζί, με τους θεοναζί…
Δευτέρα 4 Μάη (00.58) >> Έχουμε την επίγνωση ότι τα ζητήματα που αφορούν τον ιμπεριαλισμό οποιουδήποτε κράτους (και όχι μόνο του ελληνικού) είναι χαμηλά στη λίστα των αντίστοιχων πληβείων, στη λίστα τους με τις ενδεχόμενες αιτίες κάποιου σοβαρού ανταγωνισμού προς τους άρχοντες. Προηγούνται άλλες, πιο άμεσες, πιο σχετικές με το καθημερινό μεοροδούλι-μεροφάι. Μόνο που αυτή η «μετριοφροσύνη» έχει αποδειχθεί ξανά και ξανά αυτοκτονική.
Το ότι ακόμα και μ’ αυτές τις αφορμές οι εντόπιοι αιχμάλωτοι μοιάζουν να διάγουν τον βίο τους μεταξύ υπνοβασίας και πατερναλισμού (με μόνη παρηγοριά τους τις βενζοδιαζεπίνες και τα φραστικά ξεσπάσματα στα antisocial media) είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Πρώτα και κύρια για τους ίδιους. Το διαισθάνονται ότι είναι έρμαια, αλλά δεν θυμώνουν για μια τέτοια κατάντια των Εαυτών τους. Απλά κρατούν την ανάσα τους (για λίγο…) κάθε φορά που ακούν για «κλιμάκωση στον πόλεμο στο ιράν».
Με τους υποτιθέμενα «πολιτικοποιημένους» το ζήτημα είναι διαφορετικό. Δεν γίνεται να βλέπεις να μικραίνει η απόσταση απ’ αυτό το λευκό πράγμα που επιπλέει και να κάνεις μπάφους στο κατάστρωμα του Τιτανικού! (Γίνεται και παραγίνεται!) Ούτε είναι ένδειξη ανταγωνιστικού προσανατολισμού απ’ την μια μεριά να τιμάς (και σωστά) την μνήμη των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών απ’ τους κατοχικούς στην Καισαριανή, και απ’ την άλλη μεριά να προσπαθείς να απομακρυνθείς (με οποιονδήποτε τρόπο) απ’ τους εντόπιους συνεργούς των σφαγέων κατοχικών στην Παλαιστίνη λέγοντας ότι δείχνεις εν πλω μια ακόμα άχρηστη και ξεπερασμένη στιγμή «αλληλεγγύης».
Μπορεί οι δυτικοί καπιταλισμοί / ιμπεριαλισμοί να παρακμάζουν. Διαθέτουν όμως ακόμα στις αυλές τους εκείνους τους «ειδικούς που θερμομετρούν» τον πραγματικό κοινωνικό / ταξικό βρασμό (ή την αντίστοιχη παγωνιά). Όταν οι ενδείξεις πλησιάζουν στο μηδέν, αυτό σημαίνει ότι είμαστε ήδη σχεδόν αγκαλιά με το παγόβουνο…