Tag: μήντια

Ιράν: Η ορθοδοξία της πίστης

Δευτέρα 19 Γενάρη (00.47) >> Ένα σταθερό χαρακτηριστικό των αφελών (μια κομψή έκφραση για να μην γράψουμε «των ηλιθίων»…) είναι η σταθερότητά τους. Τρέφονται, στον πληροφοριοποιημένο 21ο αιώνα, με την παγκόσμια, φτηνή τροφή, την οργανωμένη καθεστωτική, συστημική παραπληροφόρηση. Και επειδή τέτοια υπάρχει άφθονη οι αφελείς τρώνε πρωί – μεσημέρι – βράδυ (και ενδιάμεσα κολατσίζουν) χωρίς να νοιάζονται για την σιλουέτα τους και το διανοητικό λίπος που συσσωρεύουν. Ίσως μάλιστα να ισχύει το ανάποδο: όσο περισσότερο λίπος τόσο περισσότερο βάρος∙ κι όσο περισσότερο βάρος τόσο περισσότερο «κύρος».

Το άλλο χαρακτηριστικό τους είναι ότι είναι πολλοί. Πάρα πολλοί. Παντού. Κι έτσι μπορούν να αυτο- (και ετερο-) επιβεβαιώνονται διαρκώς. Γιατί να ασχοληθεί ένας αφελής με τις κραυγαλέες αντιφάσεις της προπαγάνδας όταν η τύφλα του (άλλη μια κομψή έκφραση αντί για βλακεία) επικροτείται στη γύρα;

Ένα τελευταίο, όχι βέβαιο, είναι ότι οι αφελείς μπορεί να κερδίσουν την «βασιλεία των ουρανών». Το είπε ο γυιός του αφεντικού, άρα μπορεί και να ισχύει.

Απ’ την άλλη μεριά, για να ενισχυθεί αυτή η συστηματική παραπληροφόρηση πρέπει να υπάρξει «ανοσία» απέναντι σ’ ό,τι την αμφισβητεί τεκμηριωμένα. Ας αναλάβουν οι ειδικοί! Ας γίνει μαζικός προληπτικός εμβολιασμός!!

Εν τω μεταξύ η πραγματικότητα (η «υπαρκτή» πραγματικότητα!!!) γίνεται όλο και πιο ζόρικη. Για παράδειγμα η πρόσφατη «τύπου εξέγερση» στην ιρανική επικράτεια.

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ιράν: Το «Ανορθόδοξο Δίκτυο Ακτιβιστών» που διοικείται από το υπουργείο εξωτερικών

Δευτέρα 19 Γενάρη (00.41) >> O Bernhard Horstmann του “Moon of Alabama” (: Hauptmann, Bruinier, Weill, Brecht… 1925) είναι το ακριβώς αντίθετο απ’ τον εύπιστο και νομοταγή: ψάχνει, σκάβει, τεκμηριώνει, αντι-πληροφορεί απ’ την δικιά μας μεριά. Οπότε αντιγράψαμε μεταφράζοντάς το κατατοπιστικό άρθρο του πριν λίγες ημέρες, με μερικές εξηγήσεις για αυτές τις γεννήτριες-αριθμών-νεκρών∙ και όχι μόνον. (Πώς στο διάολο νομίζετε ότι γίνονται οι λεγόμενοι «υβριδικοί πόλεμοι»;).

Ιδού:

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Λογοκρισία

Δευτέρα 25 Αυγούστου >> Η μηχανή google, κατάλληλα προγραμματισμένη, είχε την καλωσύνη να μας στείλει αυτήν την απόφαση (προφανώς όχι μόνο σ’ εμάς):

Προφανώς η μηχανή google και οι προγραμματιστές της και η διοίκησή της και η ιδιοκτησία της νοιώθουν μια κάποια «ευθύνη» στη θέα μαζικών δολοφονιών στη Γάζα. Αυτό (λένε) «παραβιάζει τις αρχές του google drive για την πολιτική για την βία και το αίμα». Κατανοούμε – σε καπιταλισμό ζούμε διάολε! Η βία και το αίμα που ως εικόνα «παραβιάζει τις αρχές» της επιχείρησης δεν παραβιάζει τίποτα άλλο – σύμφωνα με την ιδιοκτησία της…

Ανταποδίδοντας δεν μπορούμε παρά να ξαναβάλουμε εδώ το video απ’ το τρυφερό και αισιόδοξο τραγούδι του Macklemore Hind’ Hall 2, που είναι σχεδόν ενός χρόνου πια αλλά – ω τεχνολογική δουλία! – λογοκρίνεται πλέον:

Κρατείστε το μαζί με άλλα παρόμοια. Μπορεί να αποδειχθεί το φυλακτό σας: ο Κόσμος είναι Παλαιστίνη!  

Παλαιστίνη 2…

Εκεί που είναι «απολίτιστοι»∙ εκεί που το να λες τα σύκα-σύκα και την σκάφη-σκάφη δεν είναι «στάση κατά του κράτους» (!), «αντισημιτισμός» (!) και «απειλή στη δημοκρατία» (!)∙ εκεί που δεν είναι γερμανία (για παράδειγμα…)∙ εκεί που μπορείς και πρέπει να αποκαλείς την πρωτοκοσμική / ισραηλινή εποικιστική αποικιοκρατία με το όνομά της, «απαρτχάιντ»∙ εκεί που ξέρουν, που έμαθαν, ότι οι αγώνες κατά των αποικιοκρατών, είτε είσαι αφρικάνος, είτε αλγερίνος, είτε παλαιστίνιος, είτε ινδιάνος, είναι υποχρεωτικά και ένοπλοι∙ εκεί, μακριά απ’ τα «ενδιαφέροντα και τις προτεραιότητες» των δυτικών αιχμαλώτων, στο Johannesburg της νότιας αφρικής, έγινε απ’ τις 10 ως τις 12 Μάη μια διεθνής συνάντηση για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης απ’ τη θάλασσα ως το ποτάμι. Με την συμμετοχή, μεταξύ άλλων, και του Basem Naim, «τρομοκράτη», απ’ το πολιτικό γραφείο της Hamas…

(φωτογραφία επάνω: η υπ.εξ. της νότιας αφρικής Naledi Pandor)

Δευτέρα 13 Μάη (00.07)>> Ο θεοναζί, απαρτχάιντ στρατός πολιορκεί τώρα το νότο της λωρίδας της Γάζα, την Rafah σαν πόλη και την μεγάλη περίμετρο του καταυλισμού των εσωτερικών προσφύγων. Το καθεστώς παριστάνει ότι είναι σε θέση «κερδίζω έτσι κι αλλιώς»: είτε η παλαιστινιακή αντίσταση θα αναγκαστεί να συνθηκολογήσει, είτε θα «συντριβεί». «Στη Rafah είναι οι 4 τελευταίες ταξιαρχίες της Hamas, πάμε να τους εξαφανίσουμε» βρυχάται η θεοναζί δημαγωγία…

Μπλοφάρουν στο Τελ Αβίβ! Ξέρουν ότι οι οργανώσεις της παλαιστινιακής αντίστασης στρατολογούν πια, καθημερινά, δεκάδες και εκατοντάδες παλαιστίνιους, που προτιμούν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους και τους άλλους με το όπλο στο χέρι, κι αν πεθάνουν να πεθάνουν πολεμώντας κι όχι κάτω απ’ τα ερείπια! Όσο για πολεμικό υλικό; Έχουν άφθονο: τους το προσφέρει άθελά του ο ίδιος ο κατοχικός στρατός! Οι δεκάδες άσκαστες ισραηλινές βόμβες (στους βομβαρδισμούς πάντα υπάρχει ένα ποσοστό που δεν σκάει…) είναι πρώτης τάξης πηγή για εκρηκτικά∙ και η τέχνη του στησίματος ενεδρών είναι το βασικό προσόν που πρέπει να έχουν οι «νεοσύλλεκτοι» που, κατά τα υπόλοιπα, ξέρουν το βασικό, ξέρουν σαν την παλάμη του χεριού τους τις γειτονιές τους, ακόμα κι όταν είναι ερείπια. Σ’ αυτό το είδος του αντάρτικου πόλης που κάνει η παλαιστινιακή αντίσταση δεν χρειάζονται ούτε πιλότοι ούτε πυροβολητές τανκς – αρκούν πολύ λιγότερα!…

Η θεοναζί απειλή για ένα Ολοκαύτωμα στη Rafah, εκτός απ’ την πορωμένη βαρβαρότητα που έχει ήδη επιδειχθεί στο μεγαλύτερο μέρος της Γάζα, δείχνει επίσης και το αδιέξοδο του κατοχικού καθεστώτος.

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Ουκρανικό πεδίο μάχης 2

Παραισθησιογόνα για όλους!!!

Δευτέρα 23 Γενάρη>> Πώς είναι η σύγκρουση μεταξύ πραγματικότητας και εικονικής πραγματικότητας; Θα ήταν φιλολογική ερώτηση αν δεν συνέβαινε να ζούμε ήδη μέσα σ’ αυτήν! Ο πόλεμος στην ουκρανία είναι αυτή τη στιγμή μια αιματηρή πλευρά αυτής της σύγκρουσης∙ βρισκόμαστε, εδώ, σε απόσταση ασφαλείας (ως τώρα). Επίσης όμως βρισκόμαστε λίγο πολύ στην επικράτεια της εικονικής πραγματικότητας. Που παράγεται από εντελώς πραγματικούς λόγους: ειδικά τις συμμαχίες του ελληνικού κράτους / κεφάλαιου και γενικά το δυτικό σύστημα δημαγωγίας.

Θα ακούσετε λοιπόν ξανά και ξανά για τους «γερμανούς που δεν δίνουν τανκς στους ουκρανούς να νικήσουν τους ρώσους». Οι «γερμανοί είναι κακοί» (εδώ και χρόνια, με κάθε ευκαιρία…) για έναν απλό λόγο: επειδή η Αθήνα είναι σύμμαχος της Ουάσιγκτον και του Λονδίνου – τελεία και παύλα!

Και η Βαρσοβία επίσης το ίδιο. Νοιώθει κι αυτή «ανερχόμενη δύναμη». Και ο πρωθ. Morawiecki έστειλε πρόσφατα τελεσίγραφο στο Βερολίνο: «Θα φτιάξουμε μια μικρότερη συμμαχία ευρωπαϊκών κρατών / στρατών αν δεν στείλετε leopard 2… H ουκρανία και η ευρώπη θα νικήσουν με ή χωρίς την γερμανία!» Ώπα: έτσι λέγεται το «μόλις μας δοθεί ευκαιρία θα ‘απελευθερώσουμε’ την (ουκρανική σήμερα) Γαλικία» – έτσι δεν είναι;

ΔΕΝ θα σας πουν πάντως σε καμία περίπτωση ότι για τον τοξικό του Κιέβου τα χειρότερα στο πρόσφατο (την περασμένη Παρασκευή) «ραντεβού» στην αμερικανική / νατοϊκή βάση του Ramstein στη γερμανία («ραντεβού» υψηλού επιπέδου νατοϊκό + friends για τα όπλα που είναι δυνατό να προωθηθούν στον κλόουν) ακούστηκαν όχι από γερμανικό αλλά αμερικανικό στόμα!

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Αρπακτικά 1

Δευτέρα 21 Νοέμβρη>> Έχει την πλάκα του γεγονός ότι το ελληνικό καθεστώς (και στη λέξη «καθεστώς» να συμπεριλάβετε τους πάντες και τα πάντα, θεσμούς, μηχανισμούς, κυκλώματα, συμφέροντα, εξουσίες μεγαλύτερες και μικρότερες, πολιτικά πρόσωπα, αξιωματούχους, τεχνικούς… ) παριστάνει ότι τα προσπαθήσει να «συμμαζέψει» και να «πειθαρχήσει» όσους / όσες ασχολούνται (μέσα στο υποτιθέμενο «κρατικό μονοπώλιο») με την συλλογή πληροφοριών, τις παρακολουθήσεις, κλπ, στην ιστορική εποχή που ακόμα και τα καθεστώτα που υποτίθεται επιδείκνυαν στο παρελθόν τέτοιου είδους ορθολογισμό και πειθαρχία έχουν χάσει κάθε έλεγχο. Στις ηπα για παράδειγμα, όπου το εκτελεστικό (: κογκρέσσο) είναι ο θεσμικός προϊστάμενος της cia, κανείς δεν ήξερε ότι αυτή η υπηρεσία διαθέτει μυστικό στρατό 70.000 ατόμων (!!), που δρουν έξω και πέρα από κάθε «συνταγματική πρόνοια». Το ποιος παρακολουθεί ποιον και για ποιον σκοπό (μιλώντας πάντα για τις επίσημες, κρατικές υπηρεσίες) έχει ιδιωτικοποιηθεί / εγκληματοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε το μόνο που συμβαίνει πραγματικά στην Ουάσιγκτον, στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στο Βερολίνο ή στη Ρώμη (ενδεικτική η αναφορά) είναι ότι οι ανταγωνισμοί ανάμεσα σε διαφορετικές φράξιες των κρατικών / παρακρατικών μηχανισμών «παράγουν αποκαλύψεις και διαρροές»∙ οι οποίες, με την σειρά τους, λειτουργούν σαν de facto «έλεγχος». Ή, πιο σωστά, σαν το θεαματικό υποκατάστατό του.

Η πάγια ιδέα που υπάρχει για την μορφή-κράτος (κι όλα της τα παρακλάδια), η ιδέα μιας συμπαγούς ιεραρχικής πυραμίδας μέσα στην οποία τα επίπεδα της γραφειοκρατίας υπόκεινται σε αυστηρή πειθαρχία και ενότητα στόχων, μεθόδων και σκοπών, είναι αρχαιολογία∙ αν υποθέσουμε ότι ίσχυε άλλοτε. Εδώ και 4 τουλάχιστον δεκαετίες η μορφή-κράτος έγινε σταδιακά ένα αρχιπέλαγος / δίκτυο επιμέρους ομαδοποιήσεων με διαφορετικές (έως και αντίπαλες) ατζέντες, σε διαρκείς λίγο πολύ ρευστές τακτικές συμμαχίες και αντιπαραθέσεις – κι αυτό δεν ισχύει μόνο για το ελλαδιστάν! Το πιο κοντινό μοντέλο για την πραγματική δομή της μορφής – κράτους στον ύστερο καπιταλισμό (δηλαδή στη διάρκεια της 3ης και ακόμα περισσότερο τώρα, στην 4η βιομηχανική επανάσταση) είναι ο υπόκοσμος∙ κι αυτό το υποστηρίζουμε χωρίς ηθικολογία. Όποιος / όποια έκανε κάποτε τον κόπο να διαβάσει σχετικά με την κρατικοποίηση του εγκλήματος (: τετράδιο για εργατική χρήση νο 2), μια διεξοδική αναλυτική επεξεργασία της οποίας οι βασικές θέσεις παρουσιάστηκαν δημόσια το 2007, καταλαβαίνει.

Απ’ αυτή την σκοπιά η «υπόθεση predator» έχει διδακτικό ενδιαφέρον. Ενώ πρόκειται για διεθνές ζήτημα (με την έννοια ότι οι «πελάτες» είναι υπηρεσίες ή/και κυκλώματα διαφόρων κρατικών προελεύσεων) υπάρχει – διεθνώς – ιδιαίτερη εστίαση στην ελληνική περίπτωση. Κι αυτό καθόλου τυχαία: η δημόσια αποκάλυψη της ύπαρξης και της χρήσης του συγκεκριμένου λογισμικού υποκλοπών έγινε σχεδόν ταυτόχρονα απ’ το (καναδικό) CitizenLab (στις 16 Δεκέμβρη του 2021 με όλες τις τεχνικές λεπτομέρειες) και απ’ το Meta του Ζούντεμπεργκ (στις 17 Δεκέμβρη του 2021 με κάποια σημαντικά επιπλέον στοιχεία)∙ ανακοινώσεις που περιλάμβαναν καθαρά και το ελλαδιστάν στο «πελατολόγιο» της εταιρείας που διαθέτει το Predator. Μόλις ένα μήνα μετά, στις 11 Γενάρη του 2022, θα μπορούσε κάθε ενδιαφερόμενος (εντός ή εκτός εισαγωγικών) να μάθει αυτά:

Μεταφράζουμε (ο τονισμός με υπογραμμίσεις δικός μας, τα bold στο πρωτότυπο) και τονίζουμε: αυτά γράφονταν στις 11 Γενάρη του 2022….

Τίτλος: Κατασκοπεύει η ελληνική κυβέρνηση τους πολίτες της μέσω του spyware Predator;

Υπότιτλος: Συνεπώς η ελληνική κυβέρνηση ελέγχει παράνομα τις συσκευές των πολιτών της μέσω του spyware Predator και κανείς δεν φαίνεται να κάνει οτιδήποτε επ’ αυτού.

Κείμενο: Το spyware Predator είναι, σύμφωνα με αναφορές ξένων sites, το καινούργιο κατασκοπευτικό εργαλείο της ελληνικής κυβέρνησης κατά των πολιτών της. Αυτό είναι το συμπέρασμα μας διαβάζοντας την πρόσφατη έρευνα του CitizenLab, μιας ομάδας ερευνητών και ειδικών ασφάλειας απ’ τον Καναδά: χρησιμοποιείται από κυβερνήσεις και αστυνομίες για να παρακολουθεί ανυποψίαστους πολίτες σ’ όλο τον κόσμο.

Ανάμεσα στις κυβερνήσεις που χρησιμοποιούν παράνομα αυτό το μέσο παρακολούθησης είναι η Ελληνική, σύμφωνα με την έρευνα του CitizenLab και του Meta (Facebook). Αλλά η ελληνική σχέση με το spyware φαίνεται να είναι πιο σύνθετη και βαθιά απ’ ότι δείχνει από πρώτη ματιά.

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

Αρπακτικά 2

Δευτέρα 21 Νοέμβρη>> Απ’ την άλλη μεριά η ασταμάτητη μηχανή είναι σίγουρη ότι οι δημαγωγοί «έπνιξαν» το θέμα για αρκετούς μήνες (στην ελλάδα μέχρι να «σκάσει» η περίπτωση Ανδρουλάκη…) δίνοντας έτσι αρκετό χρόνο στο κύκλωμα να φροντίσει για την όσο το δυνατόν καλύτερη προστασία / διάσωσή του. (Να θυμίσουμε ότι η περίπτωση Ανδρουλάκη δημοσιοποιήθηκε τον Ιούλιο / αρχές Αυγούστου του 2022 κι ενόσω πριν είχε «πνιγεί» με χαρακτηριστική δημαγωγική άνεση, ήδη απ’ τον Απρίλη του 2022, η περίπτωση του δημοσιογράφου Κουκάκη).

Ανάμεσα στα μέσα Δεκέμβρη του 2021 (ανακοινώσεις των CitizenLab και Meta που ξεκάθαρα έδειχναν (και) ελλαδιστάν) και στις αρχές Αυγούστου του 2022 μεσολάβησαν 7,5 μήνες – χρόνος υπεραρκετός για να γίνει οποιοδήποτε deal και να οργανωθεί οποιαδήποτε μεθόδευση μεταξύ διαφορετικών κυκλωμάτων του ενιαίου ελληνικού (κρατικού / ιδιωτικού) υπόκοσμου!!!

Ποια θα μπορούσαν να είναι τα επίδικα αυτών των όποιων deal και των όποιων μεθοδεύσεων σ’ αυτούς τους 7,5 τουλάχιστον μήνες ανάμεσα στο «ααα, δεν ξέρω τίποτα» και στο «ωπ, εδώ έχουμε σοβαρό σκάνδαλο με κέντρο το Μαξίμου»;

Πρόσβαση μόνο για τα μέλη του δικτύου υποστήριξης…

Αν είστε μέλος κάντε login εδώ.
Αν θέλετε να γίνετε μέλος, δείτε εδώ (Υποστήριξη - Επικοινωνία) τις σχετικές οδηγίες.

100 βαθμοί Κελσίου

Δευτέρα 1 Αυγούστου>> Κακώς τον κορόιδεψαν, τον οικτίραν, τον κακολόγησαν. Εδώ έχουμε εκείνη την ιστορική στιγμή που (ίσως ξαφνικά ίσως από κάποιο νόμο της φυσικής) βλέπουμε το σημείο βρασμού των δυτικών ιδεωδών: δημοκρατία, ελευθερία, τα γνωστά… Ποιο Vogue θα φωτογράφιζε ποιον γελωτοποιό τίνος Κιέβου αν πριν αυτός δεν είχε ανακηρυχτεί στον κατεξοχήν εκπρόσωπο των δυτικών «πολύτιμων» αξιών; Και ποιος γελωτοποιός, βαπτισμένος και ξαναβαπτισμένος στα νάματα του δυτικού «πνεύματος», θα αρνούνταν την τιμή του να φτάσει στο ύψιστο, στο κορυφαίο σημείο του θεάματος, στο μαστορεμένο για πάρτη του ιλουστρασιόν εξώφυλλο;

Οι φωτογραφήσεις εκ μέρους τέτοιων διεθνών τεράτων της μόδας δεν είναι ένας σωρός από στιγμιαίες selfie όπως νομίζει το ανόητο πλήθος. Είναι παραγωγή: δεκάδες τεχνικοί, φωτισμοί, ενδυματολόγοι, μακιγιέρ, σκηνοθέτες, αμπιγιέρ∙ λήψεις, διορθώσεις, νέες λήψεις, νέες διορθώσεις, επιλογή πλάνων∙ αστεία, χαριτωμενιές, cool ατμόσφαιρα, οικειότητα… Χρόνος αρκετός (όσος χρειάζεται για να γίνουν κομμάτια καμιά 500αριά απ’ τους δύστυχους που ο γελωτοποιός διατάζει καθημερινά να πεθαίνουν στα χαρακώματα… μέχρι να καταρρεύσει η ρωσία…)

Πρόκειται για παραγωγή και μάλιστα συγκεκριμένη τέτοια: παραγωγή πόζας. Είναι το αντίθετο των φωτογραφήσεων των παπαράτσι, που «πιάνουν» στιγμές. Η παραγωγή πόζας οφείλει να είναι μελετημένη ώστε να διηγείται με ακρίβεια μια ιστορία, έστω και σύντομη∙ πρέπει να έχει ένα εύστοχο, εύπεπτο νόημα. Καναπές ή πεζούλι; Σύγχρονος καναπές ή vintage; Αυτή η γωνία λήψης ή η άλλη; Τέτοιες σκιές ή αλλιώτικες; Το ύφος; Βάλε έναν προβολέα εδώ για να γυαλίζουν τα μάτια… Αγκαλιά σαν προστασία ή κάτι χαλαρό κι ανέμελο; Να σηκώσουμε την φράτζα να μην κάνει σκιά στο θεληματικό κούτελο; Τέτοιου είδους είναι οι πάμπολλες σημειωτικές λεπτομέρειες για τις οποίες πρέπει να γίνουν εγγραφές, εκτιμήσεις, συγκρίσεις – πριν οριστικοποιηθεί η «έκφραση του νοήματος». Αυτές οι παραγωγές δεν είναι «γουρούνι στο σακί», ακόμα κι αν επιδεικνύουν γουρούνια.

Αυτό, ακριβώς, είναι το σημείο βρασμού των δυτικών ιδεωδών: αποδεικνύουν, παραδέχονται, προβάλουν ότι είναι πόζες∙ πως η ιδεολογική πανοπλία της δύσης είναι πια μια ξεπεσμένη ποζεριά. Που δεν είναι καν εξαγώγιμη: απευθύνεται αναδιπλωμένη στο πρωτοκοσμικό κοινό-της-μόδας∙ επιτέλους! Επιτέλους ακούστε το: vogue! Μόδα!

Αντί να διακωμωδήσουμε την στιγμή, στεκόμαστε εντυπωσιασμένοι μπροστά στην ιστορική Νέμεση. Ο γελωτοποιός μπορεί να γίνει ακόμα και αμερικανική, χολυγουντιανή ταινία («ο πρόεδρος»…) ή μπορεί το netflix να προλάβει – με τον ίδιο σαν πρωταγωνιστή πάντως. Όμως η φωτογράφιση μετά της συζύγου είναι το καρφί που έλειπε απ’ το φέρετρο της «ακτινοβολίας» του λευκού «αγωνιστή εκπροσώπου της δυτικής ανωτερότητας» και της “δυτικής ανωτερότητας” στο σύνολό της: όπως σε κάθε έκδοση έτσι και σ’ αυτήν τα τεύχη του vogue, κι εκείνα που θα πουληθούν και όσα περισσέψουν, θα πάνε αργά ή γρήγορα για πολτοποίηση / ανακύκλωση…

Μαζί με τις πόζες.

Ο καιρός της πολτοποίησης…

Tο budget!

Δευτέρα 11 Απρίλη>> Δεν είναι δουλειά της ασταμάτητης μηχανής να κάνει ντετεκτιβίστικες έρευνες από απόσταση (ασφαλείας) μέσω φωτογραφιών, video κλπ, για σφαγές αμάχων. Επιπλέον είναι βέβαιη ότι οποιοσδήποτε στρατός είναι ικανός να κάνει τέτοιες, με διαταγές ή χωρίς – κι αυτό ισχύει και για τον ρωσικό στρατό στην ουκρανική επικράτεια.

Δυστυχώς όμως, για εκατοντάδες, για χιλιάδες ανθρώπους σ’ αυτόν τον πλανήτη, σφαγές αμάχων γίνονται εδώ και δεκαετίες. Και υπάρχουν πάμπολλες εξιστορήσεις, φωτογραφίες και video, απ’ την δεκαετία του ’90 και μετά… απ’ τις σφαγές στις αγορές του Σεράγεβο… απ’ τις σφαγές στις αγορές της Βαγδάτης… απ’ τις σφαγές στους γάμους και στα βαφτίσια στο αφγανιστάν…. Όποιος αντι-ιμπεριαλιστής ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους έχει αποκτήσει δυστυχώς αυτό το δολοφονικό μέτρο, έτσι ώστε μπορεί να καταλάβει τι είναι τι, και τι έχει σκηνοθετηθεί πρόχειρα για να μοιάζει με κάτι…

Επιπλέον, δυστυχώς για τους προβοκάτορες δημαγωγούς, υπάρχουν στο διαδίκτυο πολλά video αλλά και μαρτυρίες κατοίκων της πόλης για το τι έγινε πράγματι στη Bucha…

Το δόγμα «το πρώτο θύμα ενός πολέμου είναι η αλήθεια» έχει βρει την φυσιολογική του κατάληξη στο «διαλέξτε το ψέμα που σας βολεύει, και βάλτε στοίχημα ποιο θα κερδίσει». Στο ουκρανικό πεδίο μάχης το φασιστοκαθεστώς του Κιέβου και οι δυτικοί σύμμαχοί του έχουν επιδοθεί σε μια ακατάπαυστη παρέλαση ψεμάτων (τι να πρωτοθυμηθούμε πια;)  – χωρίς αυτό να αθωώνει προκαταβολικά τον ρωσικό στρατό και την Μόσχα, που όμως ολοφάνερα υστερεί σε PR (για δυτικούς).

Σε κάθε περίπτωση το δυτικό πλεονέκτημα σε δημόσιες σχέσεις (προς κατανάλωση πια μόνο των δικών τους υπηκόων) δεν συνεπάγεται και πλεονέκτημα στον πραγματικό πόλεμο, σε όλες τις διαστάσεις του. Ίσως η όλο και πιο επιτακτική ανάγκη να επιδεικνύεται (ή/και να σκηνοθετείται) «η βαρβαρότητα του Putin» να οφείλεται στην ήττα των δυτικών στο ουκρανικό πεδίο. Δοκιμάστηκαν πολλές PR αυτόν τον 1,5 μήνα: ο Putin που απέλυσε τους αποτυχημένους στρατηγούς του, ο ουκρανικός στρατός που σκοτώνει ρώσους στρατηγούς με το τσουβάλι, ο Shoigu που έπαθε καρδιακό επειδή τον μάλωσε ο Putin (για την αποτυχία της εκστρατείας…), ο ρωσικός στρατός που ετοιμάζεται να ανατρέψει τον Putin, η διάλυση του ρωσικού στρατού, το ότι έχει ξεμείνει από όπλα και θα πάρει απ’ την κίνα, το ότι έχει ξεμείνει από πυρομαχικά και θα συνεχίσει με πετροπόλεμο, και άλλα παρόμοια. Για δημαγωγία ήταν μέτρια, επί του πρακτέου ήταν απλός θόρυβος. Ειδικά αν αποδειχθεί αληθινό το γεγονός ότι στους «τελευταίους υπερασπιστές της Μαριούπολης», μαζί με το φασισταριό, υπάρχουν αμερικάνοι αξιωματικοί (ανάμεσα στους 600 περίπου μη ουκρανούς φασίστες) τους οποίους το καθεστώς του Κιέβου δεν έχει καταφέρει να απεγκλωβίσει… Θα είναι κάπως δύσκολο για την Ουάσιγκτον να τους υπερασπιστεί αν δεθούν ζωντανοί ενόσω τόσο καιρό αρνείται (σιωπηλά) την ύπαρξή τους.

Εν τω μεταξύ δείτε την παρακάτω σκληρή επίδειξη ουκρανικού φασισμού / μιλιταρισμού, βιντεοσκοπημένη απ’ τους ίδιους τους δράστες – για να μην υπάρχει καχυποψία περί «ψευδών ειδήσεων». Δεν δείχνει εκτελέσεις αμάχων, δείχνει όμως τα προηγούμενα στάδια: φασιστοκαθάρματα της ουκρανικής «εθνοφρουράς» βασανίζουν πριν λίγες ημέρες αμάχους στο Pavlograd… Επειδή (προφανώς…) τους θεωρούν «φιλορώσους προδότες»… Σφαίρες στα παρμπρίζ, σπάσιμο ι.χ., κλωτσιές στο κεφάλι, δέσιμο πισθάγκωνα και ξύλο…

Αυτά βιντεοσκοπήθηκαν στο Pavlograd, μια πόλη στην οποία δεν έφτασε και δεν κατέλαβε ο ρωσικός στρατός. Αν (λέμε «αν»…) αυτός ο φασιστικός στρατός-της-δημοκρατίας-και-της-ελευθερίας (ένα ζεστό χειροκρότημα παρακαλούμε απ’ το πρώην παλάτι στο Σύνταγμα!), μπαίνοντας στην Bucha (στις 2 Απρίλη, 3 ημέρες μετά την ρωσική αποχώρηση…), μέσα στην «μέθη της νίκης», σκότωσε και μερικούς από παρόμοιους «προδότες» κατοίκους της πόλης, γιατί να μην «σπρώξειι» τις δολοφονίες του σε βάρος της Μόσχας; Είπαμε: αν αυτό βολεύει (με την βοήθεια της συμμαχίας των πρόθυμων δημαγωγών) τότε βολεύει.

Λέμε: «αν»…