Tag: εξωτερική πολιτική

Τρίτη 11 Σεπτέμβρη. Ποιοι Podemos; Ποια «λίστα Τσίπρα» στην ιταλία; Ποιος Μαδούρο και πράσινα άλογα; Οι αληθινοί φίλοι του ροζ τμήματος του φαιορόζ γκουβέρνου βρίσκονται στην Ουάσιγκτον (και στο Λονδίνο…)· όπως ακριβώς προβλέπει το manual των πόστων τους.

Τα γράφαμε έγκαιρα, τότε, το ’14 και το ’15, τις εποχές της «ανατρεπτικής μέθης» – αλλά είμαστε περιθωριακοί. Ωστόσο αυτή η φιλία / συμμαχία μπορεί να θεωρηθεί ως και φυσιολογική, αφού το νούμερο 1 «εθνικό κεφάλαιο» είναι ο εφοπλισμός. Εκείνο που αναγκάζει την επιστήμη να σηκώσει τα χέρια είναι ότι αρκετές χιλιάδες οπαδών απ’ τη μια συνεχίζουν να παριστάνουν τους «αντιιμπεριαλιστές» και απ’ την άλλη συνεχίζουν να παριστάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν…

Υποθέτουμε ότι σύντομα θα μας εξηγήσουν τα καλά της «αμερικανικής βοήθειας» τότε… Και όχι μόνο…

(φωτογραφία: Οι φιγούρες των περαστικών στο πρώτο πλάνο δεν φαίνονται πάντως ούτε εντυπωσιασμένες ούτε τρομαγμένες…)

Τρίτη 11 Σεπτέμβρη. Ωστόσο «δεν κάθονται όλα» στους συμμάχους της Αθήνας – όπως, άλλωστε, ούτε στην ίδια… Ο Richard Clark, αμερικάνος γερουσιαστής απ’ την Βιρτζίνια, ρεπουμπλικάνος μάλιστα, που φαίνεται απ’ τις επισκέψεις του στη Δαμασκό ότι είναι «φίλος του Άσαντ», βγήκε και είπε χτες, συνεντευξιαζόμενος στην Washington Post, ότι:

«… Η αγγλική M16 ετοίμαζε μια fake χημική επίθεση στο Idlib, όχι κανονική, αλλά μια κατά την οποία όντως θα μετακινούνταν άνθρωποι από μια περιοχή, και είχε εκπαιδεύσει αυτούς τους ανθρώπους να παριστάνουν τα θύματα χημικής επίθεσης…. Το σχέδιο προέβλεπε να χρησιμοποιηθούν τα ‘άσπρα κράνη’ που μόνιμα εμπλέκονται σε τέτοιες βρώμικες ιστορίες, για να προβάλλουν την επίθεση…»

Δεν τα λέει η ρωσική fsb αυτά, ούτε ο ρωσικός στρατός. Τα λέει ένας αμερικάνος ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής. Μπορείς να τον πεις «πράκτορα»; Μπορείς – αλλά έτσι μεγαλώνεις το πρόβλημα…

Αυτός ο Clark δίνει βέβαια τους άγγλους, όχι τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες. Η καταγγελία του κατά συνέπεια μαζεύει πολλά “like” απ’ την Μόσχα, που θα έχει ένα επιπλέον επιχείρημα να φωνάζει ότι και η περιβόητη «δηλητηρίαση των Skripal» δουλειά των ίδιων (αγγλικών) υπηρεσιών ήταν.

Απ’ την άλλη όμως δεν δημιουργείται, έτσι, μια κάποια «κρίση εμπιστοσύνης» στις γραμμές των πιστών συμμάχων, όπως είναι οι έλληνες; Όχι επειδή το Λονδίνο και η Ουάσιγκτον κάνουν προβοκάτσιες – αλλοίμονο, αυτή είναι η δουλειά κάθε κράτους που σέβεται τον εαυτό του. Όμως ούτε μια σφικτή «εθνική ενότητα» βρε αδερφέ, τέτοια που να εμποδίζει τις διαρροές και τα from inside «καρφώματα»; Ούτε μια απαγόρευση για λόγους εθνικής ασφάλειας; Που πάμε έτσι;

Ώρα είναι τώρα να παραδειγματιστούν κι εδώ τίποτα αλαφροΐσκιωτοι, και να βγει κανάς βουλευτής του συ.ριζ.α. με αποκαλύψεις για τα εθνικά κομπρεμί με το Τελ Αβίβ – (λέμε, για παράδειγμα…)

Κυριακή 9 Σεπτέμβρη. Στα τέλη του περασμένου Γενάρη ο αμερικάνος πρεσβευτής στην Αθήνα Geoffrey Pyatt (ο αξιωματούχος που σαν πρεσβευτής στο Κίεβο είναι βουτηγμένος μέχρι τις ρίζες των μαλλιών του στην προβοκατόρικη σφαγή στην πλατεία Meidan… για να μην ξεχνάμε) συνεντευξιαζόμενος στο τ/σ Sky είπε μεταξύ άλλων άκρως επαινετικών για την ελληνοαμερικανική συμμαχία και τα πιο κάτω:

… Βλέπουμε την Ελλάδα ως μια πολύ θετική επιρροή στη γειτονιά και όπως είπαμε, όπως ο αντιπρόεδρος Pence είπε, βλέπουμε την Ελλάδα σαν πυλώνα σταθερότητας σε μια περίπλοκη περιοχή, που αφορά στα δυτικά Βαλκάνια, στην ανατολική Μεσόγειο και στις περιοχές της Βόρειας Αφρικής. Και αυτό πιστεύω είναι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι όταν δουλεύεις πάνω στις σχέσεις Ελλάδας – ΗΠΑ σήμερα. Είναι στον τρόπο που αυτή η χώρα αποκαθιστά τον ρόλο της ως γεωπολιτικός «μεντεσές» μεταξύ της Ευρώπης και της ευρύτερης γειτονιάς. Και το κάνει αυτό ως δυνατός ΝΑΤΟϊκός σύμμαχος των ΗΠΑ…

Ο χαρακτηρισμός «μεντεσές» τράβηξε για λίγο την προσοχή, περιγελάστηκε – αλλά δεν εξηγήθηκε. Ξεχάστηκε γρήγορα… Στην ασταμάτητη μηχανή έκανε εντύπωση όμως. Δεν είναι λέξη απ’ την καθωσπρέπει διπλωματική ορολογία, αυτό είναι βέβαιο! Δεν είναι λέξη από οποιοδήποτε γνωστό πολιτικό λεξιλόγιο· δεν μπορεί καν να είναι σίγουρος κάποιος αν είναι τιμητικός χαρακτηρισμός ή υποτιμητικός… Δεν έχει κάτι ηρωϊκό σαν την λέξη «προμαχώνας», «κάστρο», «φύλακας» ή άλλες παρόμοιες… «Μεντεσές»; «Πόμολο»; «Σοβατεπί»; Τι είναι αυτά; Τόσες δεκαετίες σύμμαχος για να καταλήξει (το ελλαδιστάν) …. μεντεσές;

Ακόμα χειρότερο: η λέξη «μεντεσές» είναι τουρκική: menteşe… Και ο πρεσβευτής το ήξερε· δεν την έμαθε (την λέξη) παίζοντας μπάλα στη γειτονιά του… Αν ο κυρ Pyatt δεν είναι αλκοολικός ή λογοτέχνης (τίποτα απ’ τα δύο…) θα έπρεπε να προκαλέσει το ελλαδιστάν αφού ενώ μιλούσε αμερικάνικα χρησιμοποίησε ξαφνικά μια τουρκική λέξη, και μάλιστα την λέξη «μεντεσές», για να δώσει ένα όνομα στη γεωπολιτική λειτουργία του ελληνικού ιμπεριαλισμού μέσα στον ευρύτερο σχεδιασμό του αμερικανικού.

Γιατί λοιπόν «μεντεσές» το ελλαδιστάν; Τι ήθελε να πει με τέτοιον κωδικό ο αμερικάνος διπλωμάτης;

(«Μεντεσές» εμείς; Που δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού; Ούτε λαμπατέρ βρε αδερφέ; Ούτε, έστω, μια απλίκα;)

(φωτογραφία: “Δεν πειράζει που μας έχετε για μεντεσέ και όχι για πολύφωτο. Δεν πειράζει καθόλου κύριε Πένσα”…)

Κυριακή 9 Σεπτέμβρη. Την απορία της την κράτησε η ασταμάτητη μηχανή. Και της λύθηκε κατά κάποιον τρόπο πριν λίγους μήνες όταν έμαθε τον (αμερικανικό) χαρακτηρισμό για την Άγκυρα: swing state…

Το swing είναι, ως γνωστόν, ένα είδος μουσικής και χορού που άνθησε στα ‘30s και στα ‘40s – περνάει κατά καιρούς και φάσεις αναβίωσης. Το swing state είναι όμως ένας αμερικανικός όρος κατ’ αρχήν εσωτερικής χρήσης που περιγράφει τις πολιτείες εκείνες των ηπα που υπάρχουν σοβαροί λόγοι, σε προεδρικές εκλογές, να κερδηθούν είτε απ’ τον δημοκρατικό είτε απ’ τον ρεπουμπλικάνο υποψήφιο. Μ’ άλλα λόγια τα swing states είναι (όχι μόνο εντός αλλά και εκτός ηπα) εκείνες οι επικράτειες για τις οποίες μπορούν να πιθανολογηθούν εξ ίσου σοβαρά δύο πολιτικά (ή γεωπολιτικά…) αντίθετες καταστάσεις· χωρίς να μπορεί κανείς να προβλέψει με σιγουριά τι θα γίνει, μέχρι την τελευταία στιγμή….

Άνοιξε ο ορίζοντας! Αν η Ουάσιγκτον θεωρεί την Άγκυρα «swing state», δηλαδή μια «πόρτα» που είναι εξίσου πιθανό να μείνει είτε ανοικτή είτε κλειστή για τους αμερικανικούς σχεδιασμούς στην ευρύτερη μέση Ανατολή (συμπεριλαμβανόμενης της ανατολικής Μεσογείου), τότε ο εξασφαλισμένος «μεντεσές» αρχίζει να αποκτάει ένα νόημα! Γιατί ο μεντεσές απ’ την μια μεριά είναι βιδωμένος σ’ ένα σταθερό κούφωμα (τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό εν προκειμένω) και απ’ την άλλη μπορεί να διευκολύνει ή να δυσκολέψει τις κινήσεις της «πόρτας». Του “swing state”… Δεν χρησιμοποίησε ο αιμοβόρος αμερικάνος πρεσβευτής τυχαία μια τουρκική λέξη, και μάλιστα την συγκεκριμένη, menteşe, για να περιγράψει την “γεωπολιτική αξία” που δίνει η Ουάσιγκτον στο ελληνικό οικόπεδο!!! Αντίθετα, χρησιμοποίησε έναν όρο απ’ την αργκώ των ανώτερων υπαλλήλων της Ουάσιγκτον!…

Μεντεσές!!! Ένα φτηνό εξάρτημα. Που θέλει “λάδωμα” για να δουλεύει, αλλά αν χαλαρώσεις μια ή δυο βίδες του η πόρτα που κρατάει “κρεμάει”. Και ακινητοποιείται…

Κυριακή 9 Σεπτέμβρη. Με την επιφύλαξη του ότι έχουμε να μάθουμε αρκετά ακόμα, καταλαβαίνουμε τι ενεργητικό ρόλο «γεωπολιτικής αναβάθμισης» έχουν αναλάβει όλα χαρά το ελληνικό κράτος / κεφάλαιο / παρακράτος, για χάρη των συμφερόντων τους αλλά και των συμμάχων τους στην Ουάσιγκτον και στο Τελ Αβίβ… Παράλληλα φυσικά με τον πιο παθητικό ρόλο της σοβαρής επιμελητειακής υποστήριξης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην ευρύτερη περιοχή (βάσεις…). Έχουν αναλάβει τον ρόλο του εμπόδιου στις γεωπολιτικές επιλογές του τουρκικού κράτους, του εμπόδιου σε εκείνες τις επιλογές που είναι ασύμβατες ή/και εχθρικές με τα αμερικανικά και τα ισραηλινά συμφέροντα.

Ο «μεντεσές» είναι δευτερεύον εξάρτημα· αλλά μπορεί να δυσκολεύει κάποιες κινήσεις της «πόρτας», που είναι πάντα το μπάνικο στοιχείο σε κάθε είσοδο. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι το ελληνικό κράτος (οφείλει να) λειτουργεί με προσεκτικά προβοκατόρικο τρόπο απέναντι στο τουρκικό, όχι διαρκώς, όχι με την ίδια ένταση, κι όχι μ’ έναν οριστικό τρόπο (που θα αχρηστέψει και την πόρτα και τους μεντεσέδες της!). Ο προβοκατόρικος τρόπος έχει στόχο να «απορροφά» την προσοχή της Άγκυρας και, κυρίως, να της δημιουργεί το (αναπάντητο) ερώτημα για το τι διαταγές έχει η Αθήνα απ’ την Ουάσιγκτον, και που το πάει ο έλληνας proxie… Έχει στόχο να «κρατάει πάντα ανοικτή», λιγότερο ή περισσότερο, την τουρκική «πόρτα» στο αμέρικα….

Φυσικά αυτό πρέπει να γίνεται πολύ προσεκτικά: ο τουρκικός στρατός (και η τουρκική πολεμική βιομηχανία) δεν είναι για αστειάκια! Σε περίπτωση, μάλιστα, «επικίνδυνου φρακαρίσματος» η αμερικανική εξωτερική πολιτική δεν θα έτρεχε να «σώσει» τον μηδαμινής αξίας «μεντεσέ» – αλλά την «πόρτα», πουλώντας της μια καλή εκδούλευση, ώστε να ξαναγίνουν φίλοι. (Έχετε δει ξηλωμένους μεντεσέδες;)

Έτσι μπαίνουν σε μια σειρά διάφορα γνωστά. Η ζεστή φιλοξενία στους 8 χουντοκαραβανάδες· τα κόλπα με τις κυπριακές γεωτρήσεις· διάφορα άλλα κόλπα στο αιγαίο, με δήθεν «τουρκικές προκλήσεις»· η διαρκής εσωτερική ανανέωση του αντιτουρκισμού… Προσοχή: αυτά ΟΧΙ ως εκείνο το σημείο «προσβολής της πόρτας» όπου δεν θα υπάρχει σημείο επιστροφής, όχι ως το σημείο δηλαδή που η «πόρτα» θα φρακάρει εντελώς κλειστή (για τα αμερικανικά συμφέροντα) έχοντας έτσι εξουδετερώσει τον «ευέλικτο ρόλο του μεντεσέ»! Όχι μια στρατηγική εμπόλεμης ρήξης· μάλλον μια τακτική συστηματικής παρενόχλησης. “Τριξίματος” σε διάφορες κινήσεις (του αιώνιου εχθρού).

Μπορεί να είναι άχαρη δουλειά· γι’ αυτό και δεν διαφημίζεται στους αμερικανικούς επαίνους και ύμνους στο ελλαδιστάν. Αντίθετα οι επιμελητειακές βάσεις εκθειάζονται. Τι «τύχη» θα έχουν, όμως, σ’ έναν all out πόλεμο, μην το ρωτάει κανείς!!!

Γιατί, σε τελευταία ανάλυση, το Pearl Harbor ήταν πολύ μεγαλύτερη βάση απ’ την Σούδα… Και η μέση Ανατολή / ανατολική Μεσόγειος μπορεί να είναι δευτερεύον μέτωπο του 4^ου παγκόσμιου, αλλά είναι μέτωπο του 4^ου παγκόσμιου! Όχι του Τρωϊκού, στον οποίο ζουν τα ντόπια κυβερνοπαραμύθια (αυτά με τις Ιθάκες, την επιστροφή στα “ήρεμα νερά”, κλπ…)

(φωτογραφία: Ένας αμερικανικός patriot στη διάρκεια ασκήσεων στο πεδίο βολής της Σούδας…)

Σάββατο 8 Σεπτέμβρη. Κατά τον έλληνα υπ.εξ. Nick the greek οι υπήκοοι του μακεδονικού κράτους «αγοράζουν γουρούνι στο σακί» αποφασίζοντας υπέρ της συμφωνίας των Πρεσπών – την οποία έχει υπογράψει και ο ίδιος.

Κοκορεύεται φτηνά (και οπωσδήποτε εθνικιστικά) πως ό,τι κι αν αποφασίσουν στα Σκόπια, θα εξαρτιώνται απ’ την Αθήνα (και την δική της έγκριση της συμφωνίας).

Τι παριστάνει άραγε; Ότι την άνοιξη θα είναι πιο ψεκασμένος κι απ’ τον ψεκασμένο κυβερνοεταίρο του και θα απορρίψει την συμφωνία; Εννοείται ότι η Αθήνα έχει φροντίσει τα «εθνικά συμφέροντά» της στη φάση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων του μακεδονικού κράτους στην ε.ε…. Όμως αυτό θα παίξει (όσο παίξει) αφού πρώτα θα έχει τελειώσει το θέμα της συμφωνίας.

Μπορεί, μετά, να είναι ο ίδιος στο σακί: το φασισταριό που φρόντισε η κυβέρνησή του να κουρντίσει (ελπίζοντας να ταϊστεί ο ψεκασμένος) θα βρίσκει μόνιμα αφορμές να μουγκρίζει…

(φωτογραφία: Μπροστά το γουρούνι και πίσω το σακί. Αλλά σε ποια μεριά; Δεξιά ή αριστέρα;)

Σάββατο 8 Σεπτέμβρη. Η άσκηση γίνεται (τυπικά) υπό την αιγίδα του αιγυπτιακού στρατού – της χούντας Sisi δηλαδή. Συνεπώς δεν είναι καθόλου παράξενο ότι σ’ αυτήν εκτός απ’ τις ηπα, την σαουδική αραβία, τα εμιράτα, και την ιορδανία, συμμετέχει και το ελλαδιστάν.

Παρότι η συγκεκριμένη άσκηση είναι σε μεγάλο βαθμό «επιτελική» («επί χάρτου») έχει και τμήμα «δράσης»: ο ελληνικός ιμπεριαλισμός / μιλιταρισμός προσπαθεί να μαζέψει «ρούμπους» απ’ τον μεγάλο του σύμμαχο.

Εντελώς συμπτωματικά, λοιπόν, αυτές τις ημέρες, απ’ την Σαλονίκη ως τα νότια της Κρήτης, δύο σημαίες με γραμμές δίπλα δίπλα θα θυμίζουν το επερχόμενο θυσιαστήριο…