Tag: συρία

Πέμπτη 10 Μάη. Πήγε κι ήρθε στη Μόσχα για λίγες ώρες χτες, και – πως τα φέρνει έτσι το πρωτόκολλο; – υποχρεώθηκε να παρακολουθήσει την παρέλαση των καινούργιων («επίφοβων» λένε αρκετοί) όπλων του ρωσικού καθεστώτος, στην επέτειο της «ημέρας της νίκης» κατά των ναζί. Φυσικά είχε και συνομιλίες. One to one με τον Πουτινάκο, και μετά αντιπροσωπεία με αντιπροσωπεία.

Πρόκειται για τον φίλο και αδελφό των ελλήνων Netanyahu. Επιστρέφοντας στην πρωτεύουσά του (παραμένει το Τελ Αβίβ…) δήλωσε ότι δεν κουβέντιασαν για την αμερικανική ακύρωση της συμφωνίας για το πυρηνικό πρόγραμμα του ιράν (σιγά μην ενδιαφέρει!..) αλλά για «τις εντάσεις στη συρία εξαιτίας των ιρανικών κινήσεων εκεί» (αυτό ναι…). Με άλλα λόγια ο φίλος και αδελφός Νetanyahu πήγε να ρωτήσει πόσο τον «παίρνει». Κατά την καθεστωτική Jerusalem post:

… Ο πρωθυπουργός δεν ανάφερε λεπτομέρειες για την αντίδραση του Πούτιν, ούτε αν συζήτησε το θέμα της προμήθειας αναβαθμισμένων ρωσικών αντιαεροπορικών συστημάτων στη Συρία. Αυτό που είπε, πάντως, ήταν ότι δεν υπήρχε λόγος να σκεφτεί ότι η Ρωσία θα περιορίσει την Ισραηλινή ελευθερία δράσης…

Εντάξει. Βλακείες – είναι γνωστός ο τύπος! Το τι κουβέντιασε ίσως έχει δευτερεύουσα σημασία· μπροστά στο γεγονός ότι κάθε τρεις και λίγο ξεκουβαλιέται στη Μόσχα… Και, φυσικά, θα ήταν εξαιρετικά απίθανο πύραυλοι απ’ τις ρωσικές βάσεις να κτυπήσουν ισραηλινά πολεμικά· αν αυτό εννοεί ο υπόδικος ισραηλινός πρωθ. με το «δεν υπάρχει λόγος να σκεφτώ ότι…»

Το γεγονός όμως, ότι επιστρέφοντας απ’ την Μόσχα, «έπεσε πάνω στην περίπτωση» όπου (για πρώτη φορά αν δεν κάνουμε λάθος) πύραυλοι ή/και πυροβολικό απ’ την συριακή μεριά κτύπησαν ισραηλινές θέσεις στα κατεχόμενα (σε βάρος της συρίας) υψώματα του Γκολάν, δείχνει πιο κατατοπιστικά το πρόβλημα ενός κράτους που παρακμάζει γεωπολιτικά και προσπαθεί να κρατήσει ψηλά την σχετική αξία του: είναι σίγουρος ο κυρ Netanyahu ότι θέλει «ανορθόδοξο» πόλεμο (κατά των ιρανών «φρουρών της επανάστασης») στα υψώματα του Γκολάν, που με βάση αποφάσεις του οηε αποτελούν συριακό έδαφος, με την Μόσχα στο ρόλο του συνοδηγού απ’ το πίσω κάθισμα;

Γιατί επ’ αυτού ο Πουτινάκος μάλλον δεν υποσχέθηκε τίποτα… Κι αν γίνει καμιά «στραβή» γιατί να φταίει;

(φωτογραφία: Δεν θα μας απασχολούσε η ρωσική καραβανο-μιλιταριστική παρέλαση στη Μόσχα, αν το μάτι μας δεν έπεφτε σ’ αυτό… Στο βάθος… Στο σφυροδρέπανο…

Τι είναι αυτό; Επετειακό; Ή μήπως ο πρώην καγκεμπίτης είναι απλά ένας καμουφλαρισμένος «σοβιετικός» – και οι νικητές του 3^ου παγκόσμιου («ψυχρού») την έχουν πατήσει χοντρά;

Ε;)

Κυριακή 6 Μάη. Το γεγονός ότι η αμερικανική κυβέρνηση φέρεται να διακόπτει την χρηματοδότηση των “white helmets”, αυτής της υποτιθέμενα “ανθρωπιστικής οργάνωσης” της οποίας η μεγαλύτερη ικανότητα ήταν η παραγωγή βίντεο για υποτιθέμενες “επιθέσεις με χημικά” του καθεστώτος Άσαντ (με τελευταίο γκραντ σουξέ αυτήν την Douma) σημαίνει … ότι ως τώρα τους χρηματοδοτούσε… Έτσι δεν είναι;

Και γιατί τώρα η Ουάσιγκτον λέει κάτι του είδους «εκτιμάμε πολύ την δουλειά σας, αλλά…»; Να υποθέσουμε ότι κάποιοι στράβωσαν με την κακή ποιότητα και την προχειρότητα του τελευταίου σκετς στη Douma; Μήπως το πολυαναμένομενο «χημικό κτύπημα του Άσαντ» σκηνοθετήθηκε τόσο σάτρα πάτρα που χρησιμοποιήθηκε μεν αλλά μπορεί, τελικά, να στοιχίσει;

Όχι ότι οι “white helmets” θα χαθούν… Έτσι κι αλλιώς τάπαιρναν και απ’ το Λονδίνο, και απ’ το Ριάντ… Όμως όπως και να το κάνεις μια απόλυση είναι μια απόλυση…

Σάββατο 5 Μάη. Τι απέγινε η ιστορία με τα «χημικά που έριξε ο Άσαντ στην Douma»; Οι λαλίστατες πολιτικές βιτρίνες του είδους May ή Macron (το ψόφιο κουνάβι είναι εκτός συναγωνισμού, μια κατηγορία μόνος του…), που είχαν (έλεγαν) «ακράδαντες αποδείξεις», τις ξέχασαν μετά την πυραυλική επίθεση της 14^ης Απρίλη. Η (συμβολική κατ’ αρχήν) «δουλειά έγινε – το θέμα έληξε»!…

Έληξε; Όχι. Οι ερευνητές του «οργανισμού για την απαγόρευση των χημικών όπλων» που πήγαν στην Douma μετά την 14^η Απρίλη ανακοίνωσαν ότι έχουν ήδη μαζέψει «100 δείγματα» απ’ όλα τα σημεία της πόλης τα οποία, υποτίθεται, κτυπήθηκαν με «χημικά όπλα». Φαίνεται όμως ότι αυτά δεν αποδεικνύουν την ύπαρξη χημικών… Αν την αποδείκνυαν, δεν θα ζητούσαν οι ειδικοί κάτι πρωτοφανές στην ιστορία του οργανισμού και σε τέτοιες έρευνες: την εκταφή των πτωμάτων (κάποιων απ’ αυτά, εν πάσει περιπτώσει…) όσων υποτίθεται πέθαναν απ’ τα χημικά… για να μελετήσουν και αυτά.

Το ζήτημα της έρευνας περιπλέκεται έτσι. Υποτίθεται ότι αυτοί οι συγκεκριμένοι νεκροί έχουν ταφεί σε «άγνωστο μέρος»· απ’ τους αντικαθεστωτικούς που ήταν στην Douma, πριν φύγουν… Επιπλέον είναι αδύνατον να ταφεί ο οποιοσδήποτε με καρφιτσωμένο σημείωμα «πέθανε από χημικά» ή «πέθανε από κανονικές βόμβες». Με δεδομένο ότι εκείνες τις ημέρες πράγματι το συριακό πυροβολικό κτυπούσε την πόλη, και πράγματι υπήρξαν νεκροί άμαχοι, θα μπορούσαν να υποδειχθούν στους ερευνητές οποιοιδήποτε τάφοι…

Με δυο λόγια, μην έχοντας βρει (οι διεθνείς ερευνητές) «επαρκείς ενδείξεις ή αποδείξεις» για χρήση χημικών ήδη (όπως θα περίμενε κανείς, και όπως περίμεναν και οι ίδιοι όταν πήγαν στην Douma) και προχωρώντας σ’ αυτό το πρωτοφανές στην ιστορία του οργανισμού αίτημα (της εκταφής…) το οποίο δεν μπορούμε να φανταστούμε πως και αν θα «ικανοποιηθεί», προχωρούν (εκτιμάμε) σε εκείνο το είδος της διάγνωσης που θα είναι αρκετά θολό… Έτσι ώστε να μην δικαιώνει μεν τους «τρεις σωματοφύλακες» (Παρίσι, Λονδίνο, Ουάσιγκτον), ούτε όμως να τους εκθέτει σαν ψεύτες…

Τρίτη 1 Μάη. Μένουμε για λίγο ακόμα στα ισραηλινά κατορθώματα: το Τελ Αβίβ έχει συμμαχία με την Αθήνα, και αργά ή γρήγορα αυτή η τελευταία θα κληθεί να κάνει περισσότερα απ’ το να είναι ένα φιλόξενο πεδίο άσκησης ισραηλινών πιλότων.

Την Κυριακή το βράδυ ο ισραηλινός στρατός είχε πράγματι μια επιτυχία στην συριακή επικράτεια. Είτε με ειδικούς «μικροπυραύλους», είτε με χερσαίο σαμποτάζ, είτε με άλλον τρόπο κατάφερε να κτυπήσει στρατιωτικές εγκαταστάσεις στο εσωτερικό της συρίας· στην Hama και, πιθανόν, στο Aleppo. Επρόκειτο για αποθήκες πυρομαχικών· και σε μία τουλάχιστον περίπτωση η εγκατάσταση ήταν σε χρήση «ιρανών» (ή και της Χεζμπ’ αλλάχ). Αναφέρθηκαν νεκροί «ιρανοί», που θα μπορούσαν να είναι και μισθοφόροι απ’ το αφγανιστάν ή αλλού. Η Τεχεράνη αρνείται ότι υπήρξαν νεκροί «φρουροί της επανάστασης» (όμως θα είχε λόγο να το αρνηθεί ακόμα κι αν υπήρχαν: για να μην πιεστεί να απαντήσει…)

Για το τι καταστράφηκε απ’ αυτές τις επιθέσεις δεν έχουμε σχηματίσει ακόμα σχετικά ασφαλή γνώμη. Γράφονται διάφορα, αντιθετικά, από διαφορετικές μεριές. Όμως το γεγονός είναι ότι η επίθεση «διέφυγε» της προσοχής του συριακού συστήματος αεράμυνας· άγνωστο τι εντόπισαν τα ρωσικά, στις βάσεις. Αυτή η επίθεση ήταν, λοιπόν, μια πετυχημένη ρελάνς στα όσα υποστηρίζει η Μόσχα για τις αναχαιτίσεις των αμερικανικών, γαλλικών και αγγλικών πυραύλων στις 14 Απρίλη.

Το άλλο γεγονός είναι ότι το Τελ Αβίβ έχει ξεκινήσει τον πόλεμο κατά της Τεχεράνης· επί συριακού εδάφους. Κανονικά, και τον εννοεί. Το πλεονέκτημα τέτοιων επιθέσεων είναι ότι η συρία μόνο τυπικά παραμένει «ανεξάρτητο κράτος». Επι της ουσίας θεωρείται εδώ και χρόνια πολεμικό play ground, όπου όποιος θέλει και μπορεί…

Αυτό περιορίζει αισθητά τις δυνατότητες ιρανικής ανταπόδοσης – είτε απ’ το συριακό έδαφος είτε απ’ το ιρανικό. Το ισραήλ απολαμβάνει πλήρως το καθεστώς «ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους». Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να κτυπάει στη συρία κατά βούληση, χωρίς να έχει κηρύξει «επίσημα» πόλεμο· όμως όποιος του αντεπιτεθεί θα είναι υπόλογος για «επιθετικότητα», «παραβίαση εθνικής κυριαρχίας», κλπ.

Είναι και αυτή η ασυμμετρία ένα απ’ τα στοιχεία του συριακού πεδίου μάχης· του 4^ου παγκόσμιου.

Κυριακή 29 Απρίλη. Η επιμονή της Μόσχας να «μην ξεχνάει» την πυραυλική επίθεση κατά της συρίας στις 14 Απρίλη έχει δύο σκέλη. Απ’ την μια προβάλει το γεγονός ότι δεν έγινε καμία χημική επίθεση στη Douma. Απ’ την άλλη προβάλει το γεγονός της αναχαίτισης των αμερικανικών πυραύλων.

Σε ότι αφορά το πρώτο, μέχρι και συνέντευξη τύπου οργάνωσε, στη Χάγη, πριν από 3 ημέρες. Με κεντρικό ομιλητή τον υποστράτηγο Igor Kirillov, επιπλέον ομιλητές 3 ή 4 σύριους της Douma (προφανώς όχι «φιλοτζιχαντιστές», εφόσον δεν έφυγαν μετά την παράδοση των όπλων…) που εμφανίζονται στο video της υποτιθέμενης «χημικής επίθεσης» των “white helmets”, και μια δεκάδα ακόμα κατοίκους της πόλης, με βιντεοσκοπημένες καταθέσεις.

Αν για την στρατιωτική αναξιοπιστία (των αμερικανικών και λοιπών πυραύλων) εύκολα καταλαβαίνει κανείς το κίνητρο, το εμπόριο ρωσικών αντιαεροπορικών συστημάτων δηλαδή, η επίμονη προβολή του ψέμματος περί «χημικής επίθεσης στη Douma έχει στόχο την διαφήμιση της πολιτικής αναξιοπιστίας της Ουάσιγκτον.

Δεν (μας) είναι σαφές το κοινό αυτής της δεύτερης επιχείρησης. Όμως δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι η Μόσχα (και όχι μόνον αυτή) κλωτσάει έναν walking dead απ’ την άποψη του «πολιτικού κύρους»: όταν το ψόφιο κουνάβι διαφημίζει τον εαυτό του σαν «τον γενναίο που έκανε πράξη τις αποφάσεις όλων των προηγούμενων, και δειλών τελικά, αμερικάνων προέδρων» με την μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας απ’ το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ, αδιαφορώντας για τις συνέπειες που θα έχει αυτή η «γενναιότητα», δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να πεισθεί ο οποιοσδήποτε ότι με την τωρινή αμερικανική διοίκηση δεν μπορεί να βγάλει άκρη…

Πέμπτη 26 Απρίλη. Κάποια ταραχή διακρίνεται στο Τελ Αβίβ απ’ την προοπτική να εγκατασταθούν ρωσικοί S-300 σε διάφορες θέσεις της συριακής επικράτειας Άσαντ (εκτός, προφανώς, των ρωσικών βάσεων, όπου υπάρχουν ήδη οι S-400). Μεγάλη ταραχή. Πολύ μεγάλη. Δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς η δήλωση του ισραηλινού υπ.αμ. Avigdor Lieberman:

…Αυτό που είναι το πιο σημαντικό για εμάς είναι ότι αυτά τα αμυντικά οπλικά συστήματα που οι ρώσοι μεταφέρουν στη συρία δεν θα χρησιμοποιηθούν εναντίον μας. Αν χρησιμοποιηθούν εναντίον μας, θα δράσουμε εναντίον τους…

Τι σημαίνει, ακριβώς, για το ταραγμένο Τελ Αβιβ η φράση “αυτά τα αμυντικά συστήματα να μην χρησιμοποιηθούν εναντίον μας”; Τα αμυντικά συστήματα χρησιμοποιούνται εναντίον επιτιθέμενων, έτσι δεν είναι; Τι υπονοεί, λοιπόν, ο ακροδεξιός Leiberman; Ότι θέλει να κάνει τις επιθέσεις του «ελεύθερα»; Και ότι αν ο αντίπαλος αμυνθεί τότε θα επιτεθεί ακόμα περισσότερο; Μεγάλη ταραχή…

Υποτίθεται πως η ταραγμένη δήλωση του ισραηλινού υπ.αμ. έγινε αφού είχε προηγηθεί μια προειδοποίηση ρώσων αξιωματούχων, ότι «αν κτυπηθούν οι S-300 (όταν και αν δωθούν στον Άσαντ…) θα υπάρξουν καταστροφικές συνέπειες. Το κρίσιμο σ’ αυτήν την «ανταλλαγή δηλώσεων» (και απειλών) είναι ότι δεν γίνεται ανάμεσα στο Τελ Αβίβ και την Δαμασκό ή την Τεχεράνη. Γίνεται ανάμεσα στο Τελ Αβίβ και την Μόσχα… Ακόμα κι αν πρόκειται μόνο για λόγια, αυτή η εξέλιξη λέγεται κλιμάκωση.

Πέμπτη 26 Απρίλη. Το ρωσικό καθεστώς έχει δηλώσει επίσημα ως τώρα ότι «το σκέφτεται αλλά δεν το έχει αποφασίσει ακόμα», και ότι «αν το αποφασίσει θα το ανακοινώσει». Για την δωρεάν παραχώρηση του αντιπυραυλικού συστήματος στον Άσαντ· παραχώρηση που δεν περιορίζεται στο hardware αλλά περιλαμβάνει οπωσδήποτε και τους (ρώσους) χειριστές του. Θα μπορούσε η Μόσχα πράγματι «να το σκέφτεται και μόνο» για να προκαλέσει στο Τελ Αβίβ μια ταραχή συνετισμού: να σταματήσει τις επιθέσεις στην συριακή επικράτεια, που έχουν επεκταθεί και εναντίον των ιρανών «φρουρών της επανάστασης». Η Μόσχα δεν έχει λόγους να χοντρύνει ο πόλεμος στο συριακό πεδίο μάχης· μπορεί, λοιπόν, να κρατήσει την δωρεά των S-300 σαν απειλητικό ενδεχόμενο. Για να μαζέψει τα χέρια του ο ισραηλινός μιλιταρισμός…

Απ’ την άλλη μεριά θα μας φαινόταν παράλογο να ανακοινώσει το ρωσικό καθεστώς μια απόφαση αποστολής και μετά να ξεκινήσει η μεταφορά. Δεν ξέρουμε αν αυτό το πυραυλικό σετ μεταφέρεται αεροπορικά· αν ναι, υπάρχει ασφαλής οδός μεταφοράς τους, μέσω ιράν και ιράκ. Αν, όμως, τα σέα πρέπει να ταξιδέψουν στη θάλασσα, διασχίζοντας μεγάλο μέρος της ανατολικής Μεσογείου, είναι επικίνδυνο να έχει ανακοινωθεί έγκαιρα το ταξίδι τους. Ίσως η Μόσχα ανακοινώσει ότι «το αποφάσισε» όταν οι S-300 θα έχουν φτάσει και εγκατασταθεί στη συριακή επικράτεια…

Κάτι ακόμα, σχετικό με την ισραηλινή ταραχή. Σαν αμυντικό αντιαεροπορικό όπλο, οι S-300 μπορούν να προστέψουν πολύ περισσότερα απ’ τον εαυτό τους· σίγουρα, όμως, και αυτόν! Αν ο κυρ Lieberman τους φοβάται, αυτό σημαίνει ότι τους θεωρεί αποτελεσματικούς. Κι αν τους θεωρεί αποτελεσματικούς πως φαντάζεται ότι θα τους κτυπήσει; Πως φαντάζεται ότι θα κτυπήσει ένα σύστημα που θα βλέπει τα ισραηλινά αεροπλάνα μόλις απογειώνονται; Πως φαντάζεται ότι θα κτυπήσει ένα αντιαεροπορικό σύστημα που μπορεί να δουλέψει ακόμα και από ακάλυπτους πολυκατοικιών; Μεγάλη ταραχή… Και εξαιρετικά δυσάρεστη – και για εμάς…

 (Δυο μέρες πριν, στις 24 Απρίλη, ο διοικητής της αμερικανικής «κεντρικής διοίκησης» του πλανήτη – centcom – στρατηγός Joseph Votel βρέθηκε στο ισραήλ για επαφές με τους ισραηλινούς αρχικαραβανάδες. Μια πληροφορία θέλει τον ταραγμένο Lieberman να βρίσκεται από χτες ξανά στην Ουάσιγκτον – ήταν εκεί πριν 1,5 μήνα… – για να ξαναμιλήσει με τον «τρελό σκύλο» αμερικάνο υπ.αμ. Jim Mattis, τον καινούργιο σύμβουλο «εθνικής ασφάλειας» του ψόφιου κουναβιού ακροδεξιό John Bolton, και άλλους παρόμοιους.

Υπάρχει μια κινητικότητα, έτσι δεν είναι; Λέτε να είναι για το καλό της ειρήνης;)

Τρίτη 24 Απρίλη. Σπάνια (ίσως και ποτέ) γίνεται η συσχέτιση της «τύχης της ουκρανίας» με την «τύχη της συρίας»· πριν η ανοικτή ρωσική στρατιωτική εμπλοκή σταθεί στο πλάι του Άσαντ και του καθεστώτος του. Υπάρχουν αρκετές διαφορές ανάμεσα στο σχέδιο «διάλυση / κατάκτηση της ουκρανίας» και στο σχέδιο «διάλυση / κατάκτηση της συρίας / ιράκ»· υπάρχουν όμως και στρατηγικές ομοιότητες, αναλογίες και σχέσεις.

Αν στη συρία (και στο ιράκ) το κόλπο isis είχε πετύχει, τότε η Τεχεράνη δεν θα ήταν πρόβλημα. (Στην ουκρανία το σχέδιο “φασίστες” έχει πετύχει ως τώρα, οπότε…) Η Τεχεράνη δεν θα ήταν πρόβλημα ούτε για τον περιφερειακό ιμπεριαλισμό του Τελ Αβίβ, ούτε για τον παγκόσμιο της Ουάσιγκτον και των συμμάχων της.

Όμως το κόλπο ηττήθηκε, και μάλιστα με τέτοιο τρόπο ώστε το ευρασιατικό project (εμπορικό και ενεργειακό) να έχει κερδίσει σοβαρούς πόντους, στη συνάφεια και στη γεωγραφική εγγύτητά του με την ευρώπη (ε.ε.). Η Τεχεράνη «από μόνη της» είναι σοβαρή απειλή για τον ισραηλινό περιφερειακό ιμπεριαλισμό. Η Τεχεράνη σαν τμήμα του ευρασιατικού project που περιλαμβάνει και την Μόσχα και, κυρίως, το Πεκίνο, είναι σοβαρή απειλή για τον ιμπεριαλισμό των ηπα και των (ευρωπαίων) συμμάχων της. Το γεγονός ότι έχει φτάσει, κι όχι σαν «μόνη χώρα» αλλά σαν τμήμα ενός ευρύτερου σχεδίου, στις ανατολικές ακτές της Μεσογείου, κάνει σχεδόν αδύνατο πια στην Ουάσιγκτον να ελπίζει σε κάποιου είδους ειρηνική ανάσχεση. Εκεί είναι που καβαλάει και κάνει «βίδο» (όρος στο τάβλι…) το Τελ Αβίβ. Δεν μπορεί όμως ο ισραηλινός ιμπεριαλισμός να σύρει τον αμερικανικό. Αυτό αποδεικνύεται απ’ την φάση (του αμερικανικού ιμπεριαλισμού) «Ομπάμα», όταν υπήρχε ακόμα η ελπίδα ότι το κόλπο isis θα λειτουργήσει με επιτυχία, τόσο στη συρία όσο και στο ιράκ. Μ’ εκείνες τις ελπίδες, όσο και να ήθελε το Τελ Αβίβ να ισοπεδώσει την Τεχεράνη (και ήθελε πολύ…), δεν εύρισκε «ευήκοα ώτα» στην Ουάσιγκτον…

Την ίδια στιγμή στην κορεατική χερσόνησο απλά το ψόφιο κουνάβι την έχει πατήσει – εξαιτίας της μεγαλομανίας και του ναρκισισμού του. Τα έχουμε πει και θα τα ξαναπούμε.