Η πρώτη φορά είναι «αναγνωριστική»… Μπορεί και η δεύτερη… Για να «ξαλαφρώσει» ο στόχος απ’ τα αμυντικά του μέσα… Ύστερα…
Δευτέρα 2 Μάρτη (00.06) >> Μην περιμένετε να κάνουμε … πολεμικό ρεπορτάζ! Ούτε να αποκαλύψουμε … άγνωστες εξελίξεις…
Θα σας προτείνουμε μόνο (αποφεύγοντας τις εύκολες εντυπώσεις και την ενδημική παραπληροφόρηση) να προσέξετε αυτήν την ασυμμετρία στις τακτικές, όπως την καταλαβαίνουμε. Οι θεοναζί + ψοφιοκουναβιστάν θέλουν μια «γρήγορη εκκαθάριση»∙ ένα βιαστικό «ήρθαμε, είδαμε, νικήσαμε, φεύγουμε» αφήνοντας πίσω τους καμένη γη… Μ’ αυτή τη “λογική” θα προσπαθήσουν να κάνουν την μεγαλύτερη δυνατή καταστροφή (και στις πολιτικές υποδομές και στους αμάχους – αυτό το ξέρουν καλά) όσο πιο γρήγορα μπορούν. Η τριπλή συμμαχία απ’ την μεριά της, ξέροντας ότι οι θεοναζί + ψοφιοκουναβιστάν έχουν σφικτά όρια (επιμελητείας, όπλων, χρονικά αλλά και «πολιτικά») σκοπεύει (εκτιμάμε…) να τους σύρει με διαδοχικά βήματα στα όριά τους∙ σ’ ένα είδος επιχειρησιακής ασφυξίας. Σ’ αυτή την περίπτωση δεν ισχύει το “πυροβολεί καλύτερα όποιος πυροβολεί πρώτος”, αυτά είναι για τις μονομαχίες-στον-κόκκινο-ήλιο, αλλά το “πυροβολεί καλύτερα όποιος πυροβολεί τελευταίος“.
Το ουκρανικό πεδίο μάχης (ειδικά απέναντι στο νατο) είναι «σχολείο»…
(Θα πει λοιπόν το ψόφιο κουνάβι σήμερα ή αύριο ή σε δυο-τρεις μέρες «ντάξει, νικήσαμε, πάμε τώρα για καμιά μπύρα»;)
Εν τω μεταξύ η συμμετοχή / συνεισφορά του ελλαδιστάν σ’ αυτό πεδίο μάχης θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη, ακόμα κι αν είναι επιμελητειακή. Κι αυτό θα έχει συνέπειες αν όχι άμεσες οπωσδήποτε μεσοπρόθεσμες… Ας μην ξεχνάει κανείς ότι το νο 1 εθνικό κεφάλαιο που «βγάζει την γραμμή», με τα «πλωτά εργοστάσιά του», είναι ιδιαίτερα ευάλωτο…
Επ’ αυτού προσεχώς.