Δευτέρα 9 Φλεβάρη (00.11) >> Κάποιοι υποστηρίζουν ότι οι δυτικές παρακμιακές «δυνάμεις» δεν είναι σε θέση να προχωρήσουν στην επιθετική (στρατιωτική) κορύφωση του 4ου παγκόσμιου πολέμου επειδή «φοβούνται» την αντίδραση των πληθυσμών τους. Στα φέρετρα…
Θα μας συγχωρήσετε για την ωμότητα: από πότε οι υποτελείς πληθυσμοί έχουν λόγο, και μάλιστα αποφασιστικό, για τέτοια ζητήματα; Η μεγάλη πλειονότητα των υπηκόων των ηπα μπορεί να μην ήθελαν να συμμετάσχει το κράτος τους στον 2ο παγκόσμιο που είχε ήδη ξεκινήσει∙ και ο τότε πρόεδρος Ρούσβελτ μπορεί να είχε υποσχεθεί ότι δεν θα ανακατευτεί… Αλλά επί χρόνια η Ουάσιγκτον έβαζε κυρώσεις και εμπορικά εμπόδια στο Τόκιο εμποδίζοντάς το να γίνει μια υπολογίσιμη καπιταλιστική δύναμη στον Ειρηνικό∙ και ενώ ο Ρούσβελτ (μέσω των υπηρεσιών του) ήξερε για την ετοιμασία της επίθεσης στο Περλ Χάρμπορ δεν έκανε τίποτα για να την εμποδίσει: χρειαζόταν μια «καλή αφορμή» για να υπηρετήσει τα αμερικανικά συμφέροντα στρατιωτικά.
Μπορεί, επίσης, ο αμερικάνικος πληθυσμός να μην ήθελε να ανακατευτεί ο στρατός του στο βιετνάμ ή στη μέση Ανατολή. Αλλά το παραμύθι με τον κόλπο του Tonkin το 1964 και το inside job στις 11 Σεπτέμβρη του 2001 αντίστοιχα δημιούργησαν το «πλαίσιο» για να προσπεραστούν (στη δεύτερη περίπτωση να απαγορευτούν: patriot act…) οποιεσδήποτε αντιδράσεις.
Για να το πούμε διαφορετικά: ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος για να εμποδίσει ένας πληθυσμός έναν πόλεμο είναι, σε τελευταία ανάλυση, καθ’ οδόν προς τα χειμερινά ανάκτορα∙ αν μπορούμε να κάνουμε τέτοια αναφορά. Ο πόλεμος είναι η υγεία της μηχανής έλεγε ένα σύνθημα παλιό – και η υγεία της εξουσίας θα προσθέταμε.
Ο «συμβολικός» ειρηνισμός δεν αποδίδει όταν τα επίδικα της ενδοκαπιταλιστικής, διακρατικής αναμέτρησης είναι τόσο σοβαρά.
(Ενώ οι κρατικές προβοκάτσιες συνήθως δουλεύουν…)