Δευτέρα 13 Απρίλη (00.55) >> Κατά την ταπεινή μας άποψη νίκησε το πριγκηπάτο του λιχνεστάιν! Σας ξαφνιάζουμε; Εδώ υπάρχουν κάποιοι που υποστηρίζουν ότι (στην επιδρομή των ψοφιοκουναβιστάν – θεοναζί στο ιράν) νίκησε … το Κίεβο!
Γιατί όχι, έστω, και το λιχνεστάιν;
Ας το θυμίσουμε: υπάρχει μια καλή συλλογή διαπιστώσεων του είδους:
– «τελικά κέρδισε το ποδόσφαιρο»∙
– «είσαι η πρωταθλήτρια της καρδιάς μας»∙
– «το πήρατε στα χαρτιά»∙
– «είσαι ο ηθικός νικητής»∙
– «μας το έκλεψε το κοράκι»∙
κλπ κλπ…
Θέλουμε να πούμε: στον γενικευμένα οπαδικό δυτικό κόσμο, το τι είναι νίκη ή ήττα, το τι είναι αλήθεια ή ψέμα, το τι είναι πραγματικότητα και το τι είναι ψευδαίσθηση, όλα αυτά έχουν γίνει ζήτημα γούστου. Προτιμήσεων. Ή γκάλοπ. Και likes… (Άκρατος σχετικισμός που ανεμίζει τη σημαία της … «ελευθερίας»…)
Απ’ αυτήν την άποψη, και ως γνήσιοι εκφραστές του υπερ-θεάματος, το ψόφιο κουνάβι και τα ψόφια κουτάβια του μπορούν να υποστηρίζουν ότι έχουν νικήσει.
Θα πείτε: υπάρχει και η … ισοπαλία!
Όσες / όσοι παρακολουθείτε σταθερά αυτήν εδώ την σελίδα τα τελευταία χρόνια θα ξέρετε ότι το να «γράψουν ισοπαλία» είναι ο καϋμός των παρακμιακών (και πλέον σφαγιαστικών) δυτικών ιμπεριαλισμών ήδη απ’ το ουκρανικό πεδίο μάχης… Και δεν βρίσκουν τρόπο να την κάνουν να φαίνεται πειστική – σε βάρος της Μόσχας φυσικά. Θα τα καταφέρουν στο δυτικοασιατικό πεδίο μάχης;
Αν θέλει κάποιος (αλλά ποιος πια;) να είναι στοιχειωδώς ακριβής, στον πόλεμο κατά της Τεχεράνης δεν υπάρχει καν και καν «εκεχειρία»! Ο όρος «εκεχειρία» έχει (ή είχε;) συγκεκριμένο νόημα: συγκεκριμένους όρους και οπωσδήποτε έναν κοινά αποδεκτό μηχανισμό εκ μέρους κοινά αποδεκτών τρίτων για την «επιτήρηση και επιβεβαίωση» της εκεχειρίας: ποιος την παραβίασε, γιατί, πότε, κλπ. Εδώ δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Συνεπώς εκείνο που συμβαίνει τώρα στον πόλεμο κατά του ιράν λέγεται (και είναι) κατάπαυση πυρός: δεν κτυπάτε, δεν κτυπάμε… Τελεία.
Σε μια κατάπαυση πυρός, σ’ ένα «διάλειμμα πυρός» σα να λέμε, μπορεί κάποιος να υποστηρίξει ότι δεν έχει οριστικοποιηθεί ακόμα η ηττημένος (και ανάλογα ο νικητής). Θα προσθέσουμε: σ’ έναν σε εξέλιξη παγκόσμιο πόλεμο μόνο η συντριβή ή η κατάρρευση της μίας πλευράς προσδιορίζει τον οριστικά (και ικανό χρόνο…) ηττημένο: μεταξύ νατο και συμφώνου της βαρσοβίας για παράδειγμα δεν ανταλλάχτηκε καμία ντουφεκιά (σε ευρωπαϊκό έδαφος) και δεν κηρύχτηκε καμία «κατάπαυση πυρός». Η κατάρρευση / διάλυση όμως της εσσδ ήταν αρκετή για να κηρυχτούν χωρίς αμφισβήτηση νικητές του 3ου παγκόσμιου πολέμου οι δυτικοί ιμπεριαλισμοί.
Η ιστορία έχει δείξει ότι είναι η συντριβή που δεν αφήνει κανένα περιθώριο σχετικοποίησης μιας ήττας (ή περισσότερων). Αν έτσι μπει το ζήτημα τότε ναι: οι δυτικοί ιμπεριαλισμοί δεν έχουν συντριβεί ακόμα. Ούτε στο ουκρανικό, ούτε στο δυτικοασιατικό πεδίο μάχης.
Οπότε; Δεν υπάρχει αποτέλεσμα;
Υπάρχει και παραϋπάρχει!
Απ’ την μια μεριά και με βάση τα διεθνή (όχι τα δικά μας…) κριτήρια ο ένας (καταζητούμενος) εγκληματίας πολέμου με την μεγάλη διεθνή και «εθνική» παρέα των ομοίων του έγινε ανοικτά δύο – ο δεύτερος μη καταζητούμενος, της παρέας φυσικά. Το ότι όλοι αυτοί θεωρούνται ευυπόληπτοι και έχουν γύρω απ’ τους λαιμούς τους γραβάτες αντί για θηλειές είναι μια μεγάλη νίκη, δική τους και των συμμάχων τους. Που θα την αξιοποιήσουν, μην έχετε αμφιβολία.
Απ’ την άλλη μεριά όσοι κοιμούνταν με «μουλάδες» στο στόμα και στο μυαλό τους ξύπνησαν με «φρουρούς». Μπλέξιμο, μεγάλο μπλέξιμο.
Very, very bad… για την … «σωστή μεριά της ιστορίας»… Κι αυτό για έναν απλό, πολύ απλό λόγο: Είτε ειρήνη για όλους είτε ειρήνη για κανέναν! Αυτό είναι το motto της Τεχεράνης για την δυτική Ασία («ασφάλεια που δεν είναι για όλους είναι ανύπαρκτη ασφάλεια» λέει η Μόσχα για την ευρώπη…)∙ κι αυτό είναι τόσο απλό, καθαρό και εύκολα αντιληπτό ώστε έχει την οικονομία και την αισθητική συνθήματος.
Ναι∙ μόνο που αυτό το «σύνθημα» υποστηρίζεται από ασταμάτητους υπερχητικούς πυραύλους – και όχι μόνο.
Very, very bad…